czy podwórka umarły?

[chudyy_reaktywacja]

czy są jeszcze żywe podwórka? W blokowiskach to raczej miejsca gdzie hula
wiatr. Stare dzielnice to menelstwo. Nowe dzielnice to zamknięte, zakratowane
i pilnowane zabawki dla małych dzieci. Coraz więcej czasu pracujemy. Zawozimy
dzieci do szkół samochodami, a potem na zajęcia pozalekcyjne. Czy dobrze nam
w tym nowym świecie?
pozdrawiam

[Gość: lukiz]

U mnie nie wymarły. Wychodzą idioci i krzyczą hej śląsk hej śląsk!!! Wkurzają
mnie niemiłsiernie tymi krzykami.

[yoosh]

Niestety to chyba już relikt epoki,która minęła.U mnie czsami jakaś zabłąkana
mamusia przycupnie zdegustowana na ławeczće i pozwoli pobawić sie dziecinie.
Pamietam lata 80-te-plac zabaw zapełniał się przed południem,mamusie zawierały
znajomości,wymieniały uwagi,dzieciarnia bawiła sie aż miło.Potem obiadek i
popołudniu powtórka,oczywiście były też dłuższe spacery.Potem w wieku szkolnym
moja córka wiele czasu spędzała z koleżankami na placu zabaw,wymyślali różne
zabawy,czasami były małe scysje,guzy na czole,no ale to fizologia ;))
Moja córka,teraz już studentka( mieszkamy na innym osiedlu) do tej pory
utrzymuje kontakty z "tymi z piaskownicy".
Teraz na placu zabaw przed moim blokiem wieczorkiem jacys drobni pijaczkowie
prowadzą nocne dysputy,ktoś psa wypuści...ehhh,szkoda gadać.

[Gość: Łukasz]

Pamiętam z lat 80. i 70. już jako obserwator, a z końca lat 50. jako uczestnik
kółeczka babsko-dziecięce na Plantach krakowskich. Patronowały im pomniki:
Grażyny, Lilli Wenedy, Bohdana Zaleskiego (postać lirnika Wernyhory wzgl.
Bojana), Jadwigi i Jagiełły... Pod pomnikami dzieci bawiły się w piaskownicach,
rysowały po asfalcie, woziły się różnymi autkami ciągniętymi na sznurku,
ujeżdżały na rowerkach - Mamy, Babcie i Ciocie odbywały nieustanny piknik:
obsiadłszy gęsto ławki jadły, popijały herbatę z termosów badź kompot ze
słoików, a w przerwach między jedzeniem i piciem rajdały obgadując bez końca
bliźnich oraz intensywnie machały drutami tworząc a to sweterek,a to szalik, a
to czapkę... Potrafiły tak tkwić bez ruchu godzinami; dopiero gdy fizjologia
przycisnęła, jedna czy druga pani przepraszała na chwilę towarzyszki rozmowy
prosząc o pouważanie na dzieci i rzeczy, poczym odchodziła o kilka kroków za
ławkę podlać najbliższe krzaki (czasem też użyźnić ziemię). Takie kółko
plantowe zastępowało po prostu życie domowe, w skrajnie przegęszczonym
mieszkaniu po prostu nieznośne (pamiętam,że jako dziecko zaczynałem takie
posiedzenie z Mamą czasem bardzo wczesnym popołudniem, kończyłem, gdy zaczynało
zmierzchać - w drodze do domu zapalały się lampy).
Jeśli dziś widuje się mniej ludzi na podwórkach, placach zabaw i w parkach,
może być to przynajmniej częściowo spowodowane polepszeniem warunków
mieszkaniowych (zaobserwowałem tę prawidłowość na sobie po zmianie mieszkania
na większe: poprzednio "coś" wyganiało mnie, by wyjść, dokądkolwiek; dziś
wyjście z domu jest wyraźnym aktem woli).

Łukaszu - bardzo cenna uwaga o wielkości mieszkań

[chudyy_reaktywacja]

czytałem wpisy i zacząłem myśleć, że to za czym my tęsknimy to nasze
doświadczenie nie będzie już podzielane przez współczesne pokolenia. Skoro ich
życie inne jest to i ich tęsknoty inne będą. No i słuszna jakże bardzo uwaga o
wpływie wielkości mieszkań. Kiedyś mnie zastanowiło jak to jest, że przed wojną
mieszkało w Warszawie mniej więcej tyle samo ludzi co teraz a terytorialnie
miasto to się niebywale rozrosło... i to jest właśnie odpowiedź, nie mieszkamy
po 10-cioro w jednej izbie bez toalety i łazienki.
pozdrawiam

[Gość: mm]

ja mieszkam w starej dzielnicy, bawiłąm się na podwórku, moje dziecko nie. Ale
nie z powodu memenlstwa. Jak byłam dzieckiem, na tym podwórku stały trzy
samochody, teraz osiem. I naprawdę nie ma tu miejsca na zabawę...