Polska i Polonia

[jofin]

W ostatnich dyskusjach, choc nie chce do nich wracac zarysowal sie problem
Polonii. Poniewaz naleze do tego srodowiska, poza granicami Polski mieszkam
juz od 5 lat, chcialabym poznac Wasze zdanie, co Wy myslicie o Polonii. Czy
my dalej jestesmy Polakami, czy mamy prawo wypowiadania sie w sprawach Polski
dotyczacych, czy nasze zdanie, nasze slowa sa w jakikolwiek sposob
miarodajne. Jezeli nie, to kim mamy sie czuc.
Do czasu sprzed ostatnich dyskusji nie mialam zadnych watpliwosci. Po
ostatnich burzliwych rozmowach watpliwosci te we mnie sie pojawily. NO i
wlasnie, jak mam wychowywac swoje dzieci?. Na Polakow, czy na obywateli
krraju, w ktorym mieszkaja. One polska rzeczywistosc beda znaly jeszcze mniej
ode mnie. Czy beda mialy prawo kiedykolwiek wypowiadac sie w sprawach Polski
dotyczacych. Na razie maja polskie paszporty no i jezyk polski znaja

Bardzo chcialabym i prosze, aby rowniez w tej kwestii wypowiedzial sie
Czarek, ktory kariere polonijna ma dluzsza od mojej i jak slyszymy w
srodowisku polonijnym aktywnie uczestniczy.

[andrzejg]

Polonię znam jedynie z forum,a w zasadzie to przedstawicieli tej Polonii
W sporej częsci są to frustraci,którz nie rozumieją co się w Polsce dzieje.
Prawdopodobnie wiedzą o współczesnej Polsce tyle co ja o nich , i do tego
z niepewnych źródeł.

A.

[dachs]

andrzejg napisał:

> Polonię znam jedynie z forum,a w zasadzie to przedstawicieli tej Polonii
> W sporej częsci są to frustraci,którz nie rozumieją co się w Polsce dzieje.
> Prawdopodobnie wiedzą o współczesnej Polsce tyle co ja o nich , i do tego
> z niepewnych źródeł.

Chyba zbyt ostro nas osadzasz. :)
O dwoch frustratach to moge od razu powiedziec, ze byliby tacy sami, gdyby
zostali w Polsce. :))
Reszta to bardzo indywidualne.
Troche jest zalezne od tego kiedy sie z Polski wyjechalo, ale bardziej od tego
jak sie ulozylo zycie w nowym kraju.
Im bardziej sie czlowiek zintegrowal w nowej spolecznosci tym bardziej
orientuje sie w zyciu Polski.
To tylko pozorny paradoks - integracja to brak kompleksow, brak potrzeby
udawania, ze sie jest kims innym, to nieskrepowany i jawny dostep do polskiej
ksiazki, gazet.
Bycie zintegrowanym Polakiem pociaga za soba koniecznosc stalego odpowiadania
na pytania przyjaciol na temat "starego kraju".
Aby odpowiadac, trzeba sie orientowac.

Drugi wazny czynnik to rodzina w kraju. Jezeli masz w kraju najblizszych -
rodzicow, rodzenstwo, czasem dzieci - jestes przez ich losy stale na biezaco.

Trzeci element to oddalenie. Tu najgorzej maja Australijczycy, ktorzy nie tylko
maja najdalej, ale wystawieni sa na wyjatkowa hermetycznosc swojego otoczenia.
Europejscy emigranci, zwlaszcza z krajow bliskich jak Austria, Niemcy
praktycznie siedza caly czas dusza w Polsce. Nie ma naprawde wielkiej roznicy
czy ktos siedzi we Wroclawiu, Wiedniu, czy Hannoverze.

Zwlaszcza od wejscia Polski do Unii, jej obecnosc jest odczuwana na codzien.
Polska zwyczajnie - jest.

borsuk

[andrzejg]

ale chyba więcej frustratów jest wśród miejscowych forumowiczów:)


o Polonii australijskiej słysząłem od dzieci,które były w Australii przez rok.
W zasadzie to nie kontaktowali się ze środowiskiem polonijnym,bo pojechali tam
uczyc sie języka,ale siłą rzeczy cos niecoś słyszeli.

Otóż zauwazyli mocne rozbicie na starą i nową Polonię
na starą i nową emigrację

Starzy sa bardzo konserwatywni i zamknięci,kultywuja polska tradycję,
a nowi sa bardzo otwarci na świat,przebojowi i bez kompleksów.


A.

[jofin]

andrzejg napisal

ale chyba więcej frustratów jest wśród miejscowych forumowiczów:)
>
Czy masz na mysli forum DR,K, czy pisujaccych na roznych forach Polakow
przebywajacych w Polsce. Jak zauwazyles precyzja wypowiedzi na tym forum
odgrywa bardzo duze znaczenie. Wiec chce Ciebie lepiej rozumiec.

Piszesz, ze Twoje dzieci przez rok byly w Australii. One wtedy stanowily
wlasnie Polonie, pomimo tego, ze jak piszesz ze srodowiskami polonijnymi nie
utrzymywaly kontaktu. Czy one tez wtedy byly frustratami?

[andrzejg]

MAsz rację z precyzją pisania.
Miałem na myśli forum Aquanet,dawniej Aktualności.
Tutejszych emigrantów (no z wyjątkiem Borsuka i Czarka) nie znam,
a tych dwóch zdecydowanie nie mogę zaliczyć do frustratów.

Mam nadzieję,że nie będę wymieniał nicków ,któe miałem na myśli.
Przyczyny ich frustracji mogę zrozumieć,ponieważ z tego co wiem,
to wyjechali po stanie wojennym.Prawdobodobnie jako polityczni,
choć nie jestem tego taki pewien.W każdym bądź razie wyjechali bardzo
niechętni komunie i to właśnie obecna sytuacja polityczna,czyli post-
komuniści przy władzy jest przyczyną ich frustracji.


A moje dzieci?
Jaka tam z nich Polonia,skoro mieli wykupiony bilet powrotny.
Cóż mieli się frustrować,jak mieli tam wytrzymać tylko rok i wracać.?

A.

[witekjs]

Temat bardzo interesujący, dla wielu z nas również ze względów osobistych.
Myślę, że dla nas, żyjacych w Polsce ciekawe będą Wasze opinie na temat, tak
bardzo niejednorodnej Polonii.
Z wczesniejszych moich wypowiedzi znacie moje Chińsko-Amerykańskie i Włoskie/
siostra/ kontakty Polonijne.
Podobnie jak dzieci, pierwszy raz byłem, tylko kilkanaście miesięcy w USA.
Wyjechałem jednak na wizę imigracyjną i nie wiedziałem, że powrócę.
Poznałem wówczas i w dwóch następnych wyjazdach polityczną Polonię powojenną.
Troche spotykałem również Polonusów, żyjących tam od kilku pokoleń i ich
rodziny z Podhala, Kurpiów i Białostoczyzny.
Były to diametralnie różne grupy, z niezbyt bliskim kontaktem.
Nastepnie była zupełnie różna fala "Solidarnościowa" i kolejne fale
niepolityczne.
Wydaje mi sie, że różnice środowiskowo - kulturowe powodują, że nie są one tak
zintegrowane jak np. Włosi czy może Żydzi, o których wiem, że również nie są
monolitem.
Wydaje mi sie, że nie ma wątpliwości,że mają Oni prawo wypowiadać się na temat
tego co sie u nas dzieje.
Choćby dlatego, że w większości zachowali obywatelstwo polskie.
Wszystko jednak zależy od Ich taktu i formy "pouczeń" ;)
Nie do zakceptowania z tym był mój, wszystkowiedzący Stryj, zupełnie inaczej
niż Ojciec.
Do Niego też i Jego polskiej żony, garnęli się bardzo, w pierwszym okresie
chętnie wspomagani, nowoprzybyli stypendyści, uciekinierzy i imigranci.
W końcu, moj stryjeczny brat i Jego siostra, zmuszani do nauki polskiego, czują
się Amerykanami.
On mieszka w Szwajcarii, Ona w Anglii. Nie mamy z sobą kontaktu i go nie
poszukujemy... :( ;)

Pozdrawiam. Witek

www.polonia.org/
www.poloniainfo.se/artykul.php?id=499
www.recogito.l.pl/recogito_sw/dookola.htm
www.recogito.l.pl/recogito_sw/dookola.htm

[witekjs]

www.recogito.l.pl/recogito_sw/wiara4.htm

[jofin]

Ciesze sie, ze auwazyles i sprostowales swoje slowa. Zatem mam rozumiec, ze
Twoje pierwsze twierdzenie, napisane pod wplywem emocji, jak mniemam, nie jest
jednak wyznacznikiem Twoich prawdziwych mysli.
Jak widzisz, latwo jest generalizowac i to wlasnie z takich generalizacji
powstaja niewalsciwe stereotypy.

Ale rozumiem, dlaczego tak napisales. Dzisiaj przypadkowo natrafilam na inne
forum, gdzie tematyka podobna, wiec powiedzmy, ze po przeczytaniu tamtejszych
wypowiedzi jestem w stanie pojac podloze Twoich slow.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=29&w=21590803
Niemneij niechcacy nazwales rowniez wczesniej frustratami rowniez nas, ktorzy
tymi frustratami nie jestesmy.Tak wiec nastepnym razem ostroznie z
generalizowaniem.

[andrzejg]

jofin napisała:

> Niemneij niechcacy nazwales rowniez wczesniej frustratami rowniez nas,
> ktorzy tymi frustratami nie jestesmy.Tak wiec nastepnym razem ostroznie z
> generalizowaniem.

Przecież to nie było generalizowanie ,bo wyraźnie napisałem ,że SPORA CZĘŚĆ ma
określone cechy.Spora część ,to nie całość,to nawet nie musi być połowa,ani ćwiartka.Po prostu jest to nieokreslona,lecz zauważalnan część,ale nie można tego nazwać generalizowaniem.

Trafiając na inne forum sama mogłaś się przekonać o zjawisku frustracji,o czym zresztą zaznaczyłaś w poprzednim poście.

Postawię następną tezę.
Przebywając tak długi czas na Forum Aktualności (obecnie Aquanet) albo stałem
się 'gruboskórny',odporny na różnego rodzaju teksty,albo spora część Polonii
pisząca na forum (tym razem tym) jest przewrażliwiona.

A.

[dachs]

jofin napisała:

> Piszesz, ze Twoje dzieci przez rok byly w Australii. One wtedy stanowily
> wlasnie Polonie, pomimo tego, ze jak piszesz ze srodowiskami polonijnymi nie
> utrzymywaly kontaktu. Czy one tez wtedy byly frustratami?

Hallo Jofin,
jeden z wielkich polskich emigrantow (nie pamietam ktory) napisal, ze z
emigracji sie nie wraca.
Zgadzam sie z tym w pelni. To jest moim zdaniem najwazniejszy wyroznik miedzy
emigrantem, a podroznikiem (mylnie nazywanym emigrantem zarobkowym).
Ktos kto nawet 10 lat pracuje na Greenpoincie, zeby sobie w Polsce wybudowac
domek, nie jest w moich oczach emigrantem.
Ale moze nalezec do Polonii.
I na Greenponcie, czy Jackowie napewno nalezy, juz chocby z tego wzgledu, ze w
gromadzie swojakow latwiej mu bedzie przezyc. Co prawda rodacy go oszwabia i
okradna, ale z drugiej strony dadza mu tez miejsce na materac w przedpokoju,
zawiadomia, ze Wacek sobie obcial palec i szuka sie kogos na zastepstwo i rozne
inne bardzo wazne wskazowki, ktore mozna otrzymac tylko we wlasnym srodowisku.
Im mniejsze ma ktos kwalifikacje, im slabiej daje sobie rade z jezykiem, tym
bardziej skazany jest na przebywanie we wlasnym srodowisku.
Charkterystyczne jest, ze Ci ktorym sie powiodlo, omijaja Polonie szerokim
lukiem, pojawiajac sie jedynie wtedy, kiedy ojczyzna jest gotowa przyznac
jakies zaszczyty, albo potrzebuja glosow do zdobycia stanowiska w radzie
miejskiej.
Dotyczy to nie tylko Polakow, dotyczy to wszystkich ghett. Wloskiego,
latynoskiego, zydowskiego, rosyjskiego i jakie tam jeszcze sa.

Rozpisalem sie chyba zbyt obszernie, jak na moj poczatkowy zamiar powiedzenia
tylko, ze dzieci Andrzeja w Australii nie musialy byc automatycznie Polonia, a
jezeli kontaktu z Polonia nie utrzymywaly, to napewno tej Polonii nie
stanowily.

pozdrawiam Cie Jofin,
a gdzie Cie zagnalo, jesli to nie tajemnica?

borsuk

[jofin]

Dachs i masz racje i jej wg mnie nie masz. Rozmawiamy tu o Polonii a nie o
emigracji, choc te pojecia sie o siebie zazebiaja.
Zreszta sam skonstatowales, ze ten kto pracuje na Greenpoincie te 10 lat i
zamierza wrocic do Polski, moze wg Ciebie nalezec do Polonii.
Szukalam def. Polonii, ale nie udalo mi sie znalezc, a nie mam czasu by
przegladac wszystkie przegladarki, tak wiec ja tez moge sie mylic.

Niemniej jednak czasy ostatnio sie troche zmienily. migracja ludzi obecnie jest
ogromna. Tak sie sklada, ze ja wciaz obracam sie wsrod tych, ktorzy podrozuja
po swiecie, wyjezdzajac, na krotsze lub dluzsze kontrakty, tak wiec nie w
celach wylacznie podrozniczych. Ja sama obecnie przyjechalam na rok do Anglii
mieszkajac wczesniej w jednym z krajow skandynawskich. Kim wtakim razie mnie
nazwiesz. Naleze do Polonii, czy nie naleze. Bo wg Twojej definicji to nie
wiem. Bo nie wiem, czy po tym roku wroce z powrotem tam gdzie wczesniej
mieszkalam, czy do Polski, czy wyladuje jeszcze gdzies indziej.
Prawdopodobienstwo w kazdym przypadku jest takie same. A z angielska Polonia
blizszych kontaktow nie szukam, choc ich nie wykluczam, gdyby byli moimi
sasiadami.

W jednym masz racje, ze emigracja za ocean rozni sie od tej emigracji
europejskiej. Z Europy latwiej jest wrocic i taniej. Zza oceanu, juz te
kontakty z Polska wygladaja zdecydowanie inaczej. Sa i rzadsze jezeli czlowiek
sie na tak daleka emigracje decyduje, to juz raczej na dluzszy okres czasu.
choc znam tez takich, ktorzy wrocili po roku, czy dwoch latch. Nie podobalo im
sie. Choc wg mnie, jezeli tam zyli czy mieszkali przez ten rok czy dwa, Polonie
stanowili. Wg mnie ta definicja Polonii jest bardzo plynna ale nie chce, bysmy
sie w tym punkcie scinali i upierali. Ale oczywiscie moge sie mylic.

Wiesz sporo moich znajomych w momencie wyjazdu z Polski wyjezdzala ze
swiadomoscia, ze wyjezdzaja na rok, dwa lata, moze na wiecej. Rzadko kto
wyjezdzal ze swiadomoscia, ze wyjezdza na zawsze. Czy to znaczy, ze poniewaz
nie mieli w sobie przeswiadczenia ze zostana na dluzej, moze jedynie
przypuszczenie, to bez tego przeswiadczenia nie przyznasz im miana Polonusow.

Przy okazji moze zainteresuja Ciebie i innych dane statystyczne, jak rozklada
sie ilosc Polakow w poszczegonych krajach na swiecie.

www.polonia-polska.pl/index.php?id=pwko

[dachs]

jofin napisała:
> Naleze do Polonii, czy nie naleze. Bo wg Twojej definicji to nie
> wiem. Bo nie wiem, czy po tym roku wroce z powrotem tam gdzie wczesniej
> mieszkalam, czy do Polski, czy wyladuje jeszcze gdzies indziej.

Ja sam nie wiem. Jak wrocisz do Polski problem zniknie - napewno nie bedziesz
nalezec do Polonii.
Nie ma jednoznacznej definicji Polonii.
Moze ona sie rozciagac od "Polak mieszkajacy i pracujacy za granica" do "Polak
dzalajacy aktywnie dla utrzymania kultury polskiej w kraju zamieszkania."
Pomiedzy tym cala paleta roznych mozliwosci.
Ja np. pod Polonia rozumiem siatke roznych drobnych organizacji zajmujacych sie
polska kultura, niemilosiernie sie zwalczajacych i nienawidzacych nawzajem.
Taka Polonie znam z Niemiec i z taka nie chce miec nic wspolnego.
Polonia w USA czy w Australii bedzie dzialala nieco inaczej juz chocby dlatego,
ze nie dzieli jej walka o panstwowe fundusze.

> W jednym masz racje, ze emigracja za ocean rozni sie od tej emigracji
> europejskiej. Z Europy latwiej jest wrocic i taniej. Zza oceanu, juz te
> kontakty z Polska wygladaja zdecydowanie inaczej.

Ale jest jeszcze inny aspekt. Nie tylko kwestia ceny podrozy. Istotniejsza jest
wg. mnie kwestia ciezaru regionalnych zainteresowan.
Dla Australijczykow wazne jest co sie dzieje w Indonezji, Japonii, Singapurze -
nasze europejskie sprawy sa zupelnie nie wazne, a polskie jeszcze mniej.
W Europie Polska jest stale obecna w codziennym zyciu wszystkich panstw. Stad
tez i rola Polonii jest inna, nie taka wazna.

>Czy to znaczy, ze poniewaz
> nie mieli w sobie przeswiadczenia ze zostana na dluzej, moze jedynie
> przypuszczenie, to bez tego przeswiadczenia nie przyznasz im miana Polonusow.

Nie laczylem pojecia Polonii z zamiarem wyjazdu od razu na stale. Byloby to
nierozsadne. Szacuje, ze gdzies polowa emigrantow wyjezdzala z zamiarem powrotu,
a potem odsuwal sie on coraz dalej i dalej, az wreszcie osiedli na stale.
Takze duza czesc z tych, ktorzy od razu zamierzali wyjechac na stale, wrocila bo
im sie po prostu nie udalo zaczepic.
Ja mysle ze fakt nalezenia do Poloni czy nie lezy we wlasnej ocenie kazdego
Polaka mieszkajacego za granica.

pozdrawiam

borsuk

[ijaw]

Mogę założyć, że szybko zrosłabym się z nowym krajem, bo nie jestem pod wpływem
przeszłości. Zyję dziś, tu i teraz, a to znacznie ułatwia.
Ale wyobrażam sobie oczywiście Waszą sytuację i rozterki, ktore także miałabym
na wstępie nowego życia.

Macie prawa wyborcze więc pod względem prawa, jesteście tacy sami jak ci co w kraju.
Jednak.. życie codzienne skupia się gdzie indziej. Myślę, że każdy rozumie to
podczas kolejnej krótszej, czy dłuższej wizyty w Polsce.
Polska, ale nie ta sama. Nawet drzewa, które rosły na ulicy skarlały, albo
zostaly wycięte. Dziś rosną inne gatunki..

Kiedyś tęskniący za swą ojczyzną, obywatel polski innego pochodzenia,
powiedział, że po przejściu na emeryturę wróci do pierwszej ojczyzny.

Ale czy będziesz umiał tam żyć? Kraj jest innym od tego, który opuściłeś -
spytałam. Jeszcze ma sporo czasu na zastanowienie.

Dzieci Twoje Jofin, będą obywatelami kraju w którym żyją, bądź obywatelami
świata. Starania o zachowanie kulutry polskiej są godne pochwały, ale lepiej
pozostawić dzieciom swobodny wybór.

Może niedługo znikną wszystkie granice państwowe, świat stanie wielką ojczyzną i
dylematy, jak wyżej, stracą znaczenie.
pozdrawiam

ijaw
--
Dyskryminacja Rasowa,Kulturowa

[jofin]

Ja tez Ijaw nie zyje przeszloscia. Nie zyje rowniez tesknota za Polska.
codziennosc dostarcza wystarczajaco duzo ciekawych wrazen, abym poddawla sie
nostalgii. Ale zwiazanie z Polaka pozostaje. i to bardzo silne uczuciowo. Tam
sa najblizszi mi przyjaciele, moja rodzina. Istnieja rowniez inne sprawy, ktore
wciaz mnie Polska wiaza. To jest tez kultura, ktora najlepiej rozumiem, w
ktorej czuje sie jak ryba w wodzie, choc oczywiscie niekoniecznie wszystkie jej
elementy akceptuje.

To prawda Polska, a wlasciwie Warszawa, bo ja najczesciej odwiedzam, zmienia
sie w oczach i zapelnia wciaz nowymi budynkami i marketami, ale to jest tylko
zewnetrzna oprawa. Ludzie przez ten czas naprawde niewiele sie zmienili. Nie
liczac oczywiscie lat. Za kazdym razem, gdy sie spotykamy, starsi jestesmy, a
dzieci rosna. Oczywiscie, ze powrot po 20 czy 30 latach do swojej ojczyzny,
ktora moze byc rowniez kraj dziecinstwa, miasto, czy wioska, w ktorej sie
czlowiek wychowal, jest trudny i czesto niesie za soba wiele rozczarowan, ale
ja o powrotach na razie nie mowie.

Z tym obywatelstwem kraju , w ktorym moje czy innych Polakow dzieci mieszkaja
sprawa nie jest tak prosta. Juz wczesniej w odpowiedzi na post Dachsa
napisalam, ze zyjemy wswiecie, gdzie migracja ludzi jest ogromna. Dzisiaj
jestemy tu, jutro tam. Nie kazde panstwo automatycznie przyznaje dziecku, ktore
sie w nim urodzilo obywatelstwo. Do takich krajow naleza z tego co wiem Stany i
Kanada. W innych tej reguly nie stosuja. Dziecko dostaj eobywatelstwo jedengo z
rodzicow. Ale nie tylko o obywatelstwo chodzi.
Pozwole sobie odpowiedziec w tym miejscu Tobie pytaniem, czy dzieci
Wienamczykow, czy Hindusow mieszkajace w Polsce, czuja sie obywatelami
polskimi. Kiedys problem ten poruszalam przy okazji rozmowy Emmanuelu
Odisabebe. Czy my Polacy dajemy im mozliwosc poczucia sie tymi obywatelami.
Akurat w tych krajach, w ktorych mieszkam moje z tym poczuciem nie ma problemu.

Ale, ale, zastanawiam sie, kto te slowa napisal. Czy to znaczy Ijaw, ze wg
Ciebie wychowanie dzieci w kulturze polskiej, a przynajmnie w rozumieniu tej
kultury nie ma sensu. Obywatel swiata, to wybacz, ale dla mnie to pojecie jest
puste, to obywatel pustego panstwa. Bez korzeni, zadna roslina nie wyrosnie i
nie wypusci owocow. Kiedys w jednym z wierszy pisala o tym Szymborska. I te
slowa tkwia we mnie bardzo gleboko.

Granice panstwowe i etniczne na mapie moze znikaja, ale w sercach ludzi, jak
pokazuja rozne w roznych miejscach wybuchajace wciaz konflikty, w sercach ludzi
niestety pozostaja

[ijaw]

"Pozwole sobie odpowiedziec w tym miejscu Tobie pytaniem, czy dzieci
Wienamczykow, czy Hindusow mieszkajace w Polsce, czuja sie obywatelami
polskimi."

Śmiem twierdzić, że tak. Dzieci Wietnamczyków lepiej znają język polski niż
dzieci polskie, ogólnie też mają markę świetnych uczniów. Fakt, że żyją w swych
enklawach, ale zdają sobie sprawę, że ich miejsce jest tu, w Polsce, a powrót do
Wietnamu nie wchodzi w rachubę.
Znam sporo rodzin mieszanych, w tym także Hindusów. Dzieci są wychowywane w
duchu polskim, choć uczą się języków ojca, czy matki. Często też wyjeżdżają z
rodzicami na wakacje do ojczyzny, mają podwójne obywatelstwa, jaka będzie ich
przyszłość, same zdecydują.

Nie wiem, Jofin, czy ma, czy nie ma sensu wychowywanie w takim czy innym duchu.
Sama musisz odpowiedzieć na to pytanie jak i sama musisz zdecydować. Pozwoliłam
sobie wyrazić własne zdanie, moj stosunek. Nie przywiązuję się do miejsca, dom
może być wszędzie, kwestia tylko i wyłącznie aklimatyzacji.

[chenjera_imbwa]

Witam!

IMHO każdy ma prawo wypowiadać się o każdym środowisku, o każdym państwie,
społeczeństwie itd., nawet jeśli nie jest jej członkiem. Nie można bowiem
uogólniać, że żyjąc poza wskazanymi grupami na pewno jej się nie zna. Po prostu
trzeba brać poprawkę właśnie na indywidualną znajomość problematyki. Są przecież
przedstawiciele Polonii, którzy doskonale orientują się w realiach Polski
(czasem lepiej niż Polacy w kraju). Ale są też i tacy, którzy znają sytuację
jedynie na wyrywki, ze źródeł mocno subiektywnych. Nikomu prawa odbierać nie
wolno, ale jednym można ufać bardziej niż drugim.

Pozdrawiam.

[witekjs]

Niedawno podałem Wam link do moich wspomnień, o spotkaniu rozkochanego w
historii Polski, Haitańczyka - Marcela August.
Oto linki z ciekawą korespondencja o potomkach Polaków w Haiti:

archiver.rootsweb.com/th/read/HERBARZ/2002-09/1031921147
archiver.rootsweb.com/th/read/HERBARZ/2002-09/1031922330
archiver.rootsweb.com/th/read/HERBARZ/2002-09/1031926132
archiver.rootsweb.com/th/read/HERBARZ/2002-09/1031927143
To też Polonia, jak równie ubodzy potomkowie zesłańców w Kazachstanie i innych
częściach Sybrii...

Witek

[witekjs]

www.wprost.pl/ar/?O=46558

[andrzejg]

dzięki za ciekawe linki

A.

[ijaw]

"Choć Murzyni krwawo mścili się za upokorzenia, jakich doznawali od kolonistów,
to - jak wynika z zapisków Toussainta Louverture'a - dowódcy powstania uważali,
że można stworzyć wielorasowe społeczeństwo wolnych obywateli. Buntownicy nie
domagali się pełnej samodzielności - chcieli ustanowienia partnerskich stosunków
między Francją a wyspą."

Ale Francuzi nie chcieli. Natrudniej jest osiągnąć porozumienie między ludźmi.
Szkoda, że interesy są rozbieżne. Byłoby pięknie, choć jak ktoś zauważył, nudno.

Czeczenia, Rwanda, Darfur, Irak - z przejęciem można o tym przy kolacji
rozprawiać. Zapomniawszy o historii oczywiście.

[ijaw]

Witku, dzięki za kolejne linki, jesteś nieocenionym wyszukiwaczem.

[jofin]

Wracam do tego tematu, bo na innym forum pojawilo sie pytanie o to, czy Polacy
mieszkajacy za granica, tj. Polonia wlasnie powinni miec prawo glosowania i
uczestniczenia w wyborach, czy tez nie. Ku mojemu zaskoczeniu, opinie wcale
jednoznaczne nie sa. A co Wy o tym myslicie.

[ijaw]

>Ku mojemu zaskoczeniu, opinie wcale jednoznaczne nie sa. A co Wy o tym myslicie.

Konsekwencje wyborów obciążają żyjących w kraju. Z daleka wygląda inaczej.