Dziedzictwo..

[po_godzinach]

Czy dziedzictwo kulturowe jest potrzebne, czy to zbędny balast?
Czy świadomość tego, co dziedziczymy pomaga w odnajdywaniu własnej tożsamości
i siły, czy jest przeciwnie - lepiej być człowiekiem znikąd?

[3promile]

Nasze życie jest najprawdopodobniej zbyt krótkie, żeby pozwolić sobie na
odrzucenie cudzego doświadczenia i opieranie się na własnym, ale nie oznacza to
wcale, by to dziedzictwo brać z całym dobrodziejstwem inwentarza. Naszą
powinnością jest niezgoda na pewne elementy status quo - gdyby nie ta niezgoda,
przestalibyśmy się rozwijać jak ludzkość.

[po_godzinach]

A jak się do tego mają pamiątki rodzinne, znajomośc własnej genealogii?
Że tak powiem: "przenoszenie pamięci".

[3promile]

Tu akurat trudno mi powiedzieć cokolwiek sensownego, gdyż pod tym względem
jestem człowiekiem bez korzeni...

[po_godzinach]

Nie ma ludzi bez korzeni).

Czy myślisz, że gdybyś zaczął odnajdywać ślady swoich przodków, fakty, miejsca
i przedmioty - byłbyś inny?

(przepraszam, że Cię męczę)

)

[3promile]

Są - można się odciąć...
Ja wiem, że coś tam zawsze zostaje, wychowanie i te sprawy, ale to marginalia.

[ninka71]

nie zgodzę się że to marginalia , wszak czym skorupka za młodu....

[3promile]

Chciałabyś ;-)
To niezbyt łatwe, ale mając świadomość pewnych wdrukowanych zachowań i postaw,
można się ich wyzbyć.

[ninka71]

można starać się ich wyzbyć , nie zawsze jest to możliwe, właśnie wychowanie i wpojone wartości determinują co uważamy za dobre a co za złe, tak więc czy zawsze dojrzymy zło i złe nawyki? być może to co dla Ciebie jest dorym nawykiem dla innych ( wychowanych według innych zasad ) będzie złem?

[3promile]

być może to co dla Ciebie jest dorym nawykiem dla innych ( wychowanych według
innych zasad ) będzie złem

No nie bardzo widzę związek - ja niczego ani nikogo nie oceniałem...

[aulea]

Bez względu na wychowanie zło jest zawsze złem, a dobro dobrem..
To akurat są wartości niepodważalne..

[3promile]

Niepodważalne, o ile wszyscy rozmówcy zgodzą się na określony wzorzec...

[po_godzinach]

Nowiesz, oszustwo zawsze będzie oszustwem.

[3promile]

A czym jest oszustwo wobec oszusta, mające na celu naprawienie szkody przez
rzeczonego oszusta uczynionej?
I tak dalej, ale nie zbaczajmy z tematu ;-)

[po_godzinach]

No dobra.
Ale mnie się wydaje, że nie da się od korzeni odciąć, można tylko urosnąć jako
nowa gałązka.
W każdym jest przecież suma doświadczeń tych wszystkich poprzednich pokoleń,
miejsc, rytuałów.

No bo jak to - odciąć się? Zaprzeczyć, mówiąc że jest się skądinąd?

[aulea]

Przepraszam, że się wcinam ale nawet oszustwo wobec oszusta jest wciąż oszustwem..:)

[po_godzinach]

Otóżtotóż)

[3promile]

Jasne że jest. Ale czy oszukanie oszusta nie jest jednocześnie dobre i złe?
Myślę, że to z powodu takich paradoksów wynaleziono instytucję miłosierdzia ;-)

[po_godzinach]

Oszukanie oszusta jest jednak chyba złe).

[3promile]

W kategorii czynu jak najbardziej - w kategorii celu... ???

[po_godzinach]

W każdej kategorii oszustwo jest złem i zawsze obciąża oszusta - kogo by nie
oszukiwał.

[supaari]

po_godzinach napisała:

> W każdej kategorii oszustwo jest złem i zawsze obciąża oszusta - kogo by nie
> oszukiwał.

Zgoda! Czy można popełnić zło, żeby doprowadzić do dobra? Żeby było bardziej
jasne: oszustwo w celu ratowania cudzego życia? Lub może jeszcze bliżej:
oszustwo (kłamstwo), żeby ustrzec kogoś przed popełnieniem zabójstwa i ocalić
życie komuś innemu?
Sądzę, że dziedzictwo (dorobek filozoficzny) jest potrzebne choćby z tego
powodu, żeby świadomiej (co nie znaczy lepiej) móc wybierać w takich sytuacjach.

[Gość: po_godzinach]

Tak. Bywa, ze trzeba oszustwo wziąć na własne sumienie nawet wtedy, gdy
popełniamy je w dobrej wierze to i tak nas ono obciąża.

[aulea]

To czy się komuś wybacza zło jakie wyrządził to inna sprawa. To, że czasem można
to nawet zrozumieć też.. Nie zmienia to jednak faktu że chyba każdy zdaje sobie
sprawę z tego co robi..
Podoba mi się jednak taka wizja sądu ostatecznego, że sądzeni będziemy za tak
jak sami w głębi duszy uważamy.. Bo wiesz, kiedy robisz źle.
Mam problem jedynie z ludźmi chorymi psychicznie.. hmm.. trudno powiedzieć..

[ninka71]

raczej trudno być znikąd zawsze będziemy "skądś"- to kto nas wychowywał, gdzie jakie wartości nam wpojono zawsze będzie w Nas pokutować.

[po_godzinach]

Ale to jest dobrze, czy źle?

[ninka71]

dla kogo?

[po_godzinach]

Dla nas samych. W końcu jest to jakies obciążenie dobrym i złym.

[ninka71]

To co dobre może nas wzmacniać, a złe doświadzcenia, naszych przodków czy też nasze własne zawsze mogą nas czegoś nauczyć-tak więc może każde doświadczebie czemus służy

[supaari]

po_godzinach napisała:

> Czy dziedzictwo kulturowe jest potrzebne, czy to zbędny balast?
> Czy świadomość tego, co dziedziczymy pomaga w odnajdywaniu własnej tożsamości
> i siły, czy jest przeciwnie - lepiej być człowiekiem znikąd?

Sądzę, że w ogólnej warstwie nie ma niczego złego w dziedzictwie kulturowym,
świadomości korzeni, przeszłości czy jak by to zwać jeszcze inaczej. Zarówno w
sensie szerokim (państwo, naród, religia), jak i węższym (ród).
Nie oznacza to jednak, że nie jest możliwe wykorzystywanie owego dziedzictwa w
złych celach. Jeśli dochodzi do takich prób, rozumiem jego odrzucenie.
Szalenie podoba mi się podsumowanie tego czym może być dziedzictwo kulturowe
dla człowieka, zawarte w pierwszych 3 strofach "Zbroi" Kaczmarskiego (3
ostatnie można sobie darować, bo to już nie ta klasa...).

[po_godzinach]

Pozwolę sobie przypomnieć:

Dałeś mi Panie zbroję, dawny kuł płatnerz ją
W wielu pogięta bojach, w wielu ochrzczona krwią
W wykutej dla giganta potykam się co krok
Bo jak sumienia szantaż uciska lewy bok

Lecz choć zaginął hełm i miecz
Dla ciała żadna w niej ostoja
To przecież w końcu ważna rzecz
Zbroja

Magicznych na niej rytów dziś nie odczyta nikt
Ale wykuta z mitów i wieczna jest jak mit
Do ciała mi przywarła, nie daje żyć i spać
A tłum się cieszy z karła, co chce giganta grać

A taka w niej powaga dawno zaschniętej krwi
Że czuję jak wymaga i każe rosnąć mi
Być może nadaremnie, lecz stanę w niej za stu
Zdejmij ją Panie ze mnie, jeśli umrę podczas snu



Ostatnio coraz częściej spotykam się z tym, że ludzie szukają swoich przodków,
rysują drzewa geneaologiczne, szperają w papierach. Tego kiedyś nie było.
Mało tego, zaczyna być modna wiedza na temat swojejulicy, swojego miasta. To
mnie osobiście bardzo cieszy, bo opowiadają o tym z dumą.

[supaari]

Dzięki za przypomnienie. Ja to świetnie znam, ale może inni... I dobrze, że
pomięłaś drugą połowę.
Przodków na razie nie szukam, ale dziedzictwo w szerszym wymiarze - jak
najbardziej. I mam nadzieję, że nie będę go fetyszyzować za bardzo.
Mam zdjęcie swego domu z czasów międzywojennych (i moje okna na nim widać!).

[po_godzinach]

To ja powiem tak: mam stół, na którym jada juz piąte pokolenie mojej rodziny.
Odkąd go mam, nie mogę nie myśleć, ile potraw na nim stało, ile rozmów przy nim
się odbyło, ile kłótni. Ile pup siedziało na krzesłach, które przy nim stoją. A
znam twarze tych ludzi z fotografii - więc nie są oni anonimowi, wiem, kim
byli, czsem nawet wiem, jakie mieli charaktery.

Ten stół przez to nie jest zwykłym stołem - jest stołem magicznym).

[aulea]

Wczoraj układałyśmy rzeczy babci, która wczoraj hmm.. Brałam do rąk zdjęcia,
medale z czasów wojny, coś w stylu kroniki rodzinnej.. Prowadziła taki pamiętnik
od wielu lat. Takie wspomnienia czynia nas lepszymi..
Teraz, każda pamiątka jest świętością i każda - częścią tej osoby, a później
częścią nas samych, a dla naszych dzieci dziedzictwem pokoleń..

[po_godzinach]

No właśnie. Jeśli to, co samemu sie robi potraktujemy jako dokładanie własnego
kawałka do większej całości - wtedy nawet małe rzeczy robią się jakieś większe).

[aulea]

Może kiedyś mój wazonik znajdzie się w jakimś muzeum ogladany przez tysiące,
jako jedyny zachowany wazonik z naszych czasów:)

[po_godzinach]

o ile będą jeszcze muzea)

[aulea]

w takim wypadku dostaniesz odpowiedź na drugą część pytania pytania i zobaczymy
(chyba już z góry) jak to jest być człowiekiem z nikąd..

[po_godzinach]

To tak, jak amnezja.

[supaari]

aulea napisała:

> Może kiedyś mój wazonik znajdzie się w jakimś muzeum ogladany przez tysiące,
> jako jedyny zachowany wazonik z naszych czasów:)

"A to jest wazonik z XX/XXI wieku. W takim wazoniku Aulea trzymała kwiaty od
Auleusa..."? :-)

[aulea]

Ludzie gubią się w rzeczywistości, zapominają.. Dlatego coraz więcej osób szuka
dawnych wartości. Widzimy jak ludzie powoli zamieniają się w zwierzęta i boimy
się tego. Szukamy dawno zapomnianych wzorców postępowania, mając nadzieję, że
tam gdzieś w przeszłości odnajdziemy się na nowo.. że wróci szacunek dla historii..
Tak, uważam, że jest nam to potrzebne..

[3promile]

Widzimy jak ludzie powoli zamieniają się w zwierzęta? A dokładniej?

[aulea]

Dokładniej? Czytasz gazety, oglądasz wiadomości.. wiesz o co mi chodzi.. A jeśli
chcesz bronic zwierząt to wiedz, że to miałabyć taka metafora:)
Generalnie z moich obserwacji wynika, że świat nie zmierza w dobrym kierunku..

[3promile]

W imieniu zwierząt protestuję przeciw takiej metaforze :-)

[aulea]

ok.. ludzie stają się podobni do.. ?? Ludzi?

[po_godzinach]

A jaka piękną sprawą są babcine przepisy kulinarne, hmmm)

[aulea]

albo spis ziółek - co na co.. i robione na drutach takie czapeczki na kubeczki
(żeby się te ziółka w ciepełku zparzały)

[po_godzinach]

... albo przepisy na hafty i koronki...

albo przedwojenne rękawiczki balowe - całkiem do użytku

[aulea]

I boa z piór idealnie na sylwestra:)

[po_godzinach]

akcesoria toaletowe po dziadku ze srebra i alabstru

długo by wymieniać)

Jak można więc odciąć się od korzeni?

[aulea]

Tylko, hmm.. nie wszyscy mają dobre wspomnienia.. O tych gorszych raczej staramy
się zapomnieć. może to i lepiej..

[Gość: po_godzinach]

No nie).
dziedzictwem jest to wszystko, co dobre, i to wszystko, co złe. I tak - będzie
na nas ciążył tak znakomity dziadek wynalazca, jak i ten, który przehulał cały
majątek. Bierzemy wszystko z całym dobrodziejstwem inwentarza.
Myślę, że dopiero wtedy, gdy zaabsorbujemy dla siebie złe wspomnienia (z
ewentualnym ojcem alkoholikiem włącznie), możemy z nich wyjść cało.

[aulea]

A nie podarłaś nigdy zdjęć, które ci się nie podobały?.. Z historią jest
podobnie. O tych smutnych, czy krępujących sprawach się nie opowiada, więc z
czasem same giną. Spalmy podręczniki do historii i zobaczmy co zostanie w naszej
pamięci.

[po_godzinach]

Pewnie, że podarłam).

Ale myślisz, że poprzez to nie ma ich w mojej pamięci? Myślę, że są bardziej,
niż te istniejące. Są trochę jak wstydliwa sprawa, jak kłamstwo.

Podobnie jest z historią - jakoś zawsze jej ciemne strony na wierzch wychodzą i
przychodzi się z nimi zmierzyć. lepiej więc ich nie chować, bo czym dłużej
chowane, tym bardziej trudno pogodzić się z obaleniem mitu.

tfu, tym trudniej)

[po_godzinach]

[aulea]

To, że są w twojej pamięci to nie znaczy, że przejmą je następne pokolenia.. A
te ciemne sprawki wychodzą często ale nie zawsze. Zależy od kamuflażu. Chodzi mi
o to, że mamy pewną władzę nad kreowaniem tej historii.
Wróćmy do przykładu ojca alkocholika - jeżeli nie powiem o tym swoim dzieciom,
to będą myślały, że dziadek był super. A praprapóźniej kto wie co z niego zrobią.
Nigdy nie możemy być 100% pewni przeszłości.
Ale wciąż uważam, że należy ją chronić i szanować:)

[po_godzinach]

No tak, pewności 100-procentowej nie ma, ale jesli chcemy, aby nasze dzieci
lepiej nas rozumiały, dobrze jest do ojca-alkoholika się jednak przyznać.
Pomijając już, że dziecko może o tym dowiedzieć się od "życzliwej sąsiadki", a
wtedy wyjdziemy w ich oczach na kłamcę).

I jeszcze: jeśli jest coś w przeszłości, z czego jesteśmy dumni, powinniśmy też
wziąć odpowiedzialność za ciemne, wstydliwe strony naszej (czy tej większej,
czy mniejszej) historii.

[aulea]

No tak.. Jednakże nadal zamierzam spalić pamiętniki, bo co jak co uważam, że o
wszystkim dzieci wiedzieć nie powinny ;)

[po_godzinach]

Oj, nie).

Zastrzeż tylko, ze do czytania po Twym najdłuższym zyciu plus latek parę. Nie
rób tego dzieciom).

[aulea]

dzieci mają tendencję do odszukiwania "skarbów" nie wtedy, kiedy trzeba.. wiem
po sobie. Ojj, co by się działo:)
A tak poważniej to cały strych mam zawalony starociami- i co teraz? Chronić
dziedzictwo- tak.. Ale co z tym zrobić do jasnej..? Już mi się nie mieści:(

[supaari]

aulea napisała:

> A nie podarłaś nigdy zdjęć, które ci się nie podobały?.. Z historią jest
> podobnie. O tych smutnych, czy krępujących sprawach się nie opowiada, więc z
> czasem same giną. Spalmy podręczniki do historii i zobaczmy co zostanie w
nasze
> j
> pamięci.
>
>

"Podarcie zdjęć" to jeden problem, a drugi - co się pojawi na ich miejscu.
Jeśli jakiś słodki obrazek - to dopiero może być problem.

[aulea]

fakt, ale tego juz nie wiemy co gdzie się pojawi.. Bo to zależy od konkretnej
osoby. Wiadomo, że pojawia się tu i tam.. różnie.

[supaari]

aulea napisała:

> fakt, ale tego juz nie wiemy co gdzie się pojawi.. Bo to zależy od konkretnej
> osoby. Wiadomo, że pojawia się tu i tam.. różnie.

"Bo grób Twój jeszcze odemkną powtórnie,
Inaczej będą głosić Twe zasługi..."?

Wychodzę na dyżurnego recytatora...
Rzeczywiście - nie kontrolujemy tego, co się gdzie pojawi. Chodzi jedynie o to,
żeby samemu nie zajmować się pacykarstwem.

[supaari]

po_godzinach napisała:

> Pozwolę sobie przypomnieć:
>
> Dałeś mi Panie zbroję, dawny kuł płatnerz ją
> W wielu pogięta bojach, w wielu ochrzczona krwią
> W wykutej dla giganta potykam się co krok
> Bo jak sumienia szantaż uciska lewy bok
>
itd.

A jest jeszcze "Moja Ojczyzna" Norwida z rewelacyjnym fragmentem:

Ojczyzna moja nie stąd stawa czołem;
Ja ciałem zza Eufratu,
A duchem sponad Chaosu się wziąłem:
Czynsz płacę światu.

Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył;
Wieczność pamiętam przed wiekiem;
Kluch Dawidowy usta mi otworzył,
Rzym nazwał człekiem.

Może herezjuję w tym wątku, ale nad rodzinne wolę dziedzictwo bardziej ogólne.
Może dlatego, że w zasadzie żadnej babci ani dziadka nie pamiętam?

[aulea]

Historia est magistra vitae..

[supaari]

aulea napisała:

> Historia est magistra vitae..

I - jak pokazał Norwid - grunt to wybrać dobrych nauczycieli!

[Gość: po_godzinach]

"> Może herezjuję w tym wątku, ale nad rodzinne wolę dziedzictwo bardziej
ogólne.
> Może dlatego, że w zasadzie żadnej babci ani dziadka nie pamiętam?"

Może to dziwne, ale ja do dziedzictwa szczegółowego doszłam od ogólego właśnie.
To "szczegółowe" pojawiło sie następnie - z ciekawości.

[supaari]

To chyba nie jest dziwne...
Jeśli nie ma poważniejszych zgrzytów między dziedzictwem ogólnym, a
szczegółowym, to nawet wskazane i całkowicie zrozumiałe.

[po_godzinach]

No właśnie. Dopiero wtedy mozliwa jest akceptacja, gdy wszystko ułoży się w
logiczną całość).

[aulea]

"Tymczasem (...) nikt z nas nie czci Id marcowych itp.
Ignorowanie własnych korzeni kulturowych(...) to totalna
głupota! Gdyby jeszcze były to opowieści ludów Północy, które faktycznie
stykały się z naszymi przodkami, było jakieś przenikanie kulturowe i podobne
wierzenia - ale nie, koniecznie wpycha się na piedestał kulturę
śródziemnomorską, która dla naszych pogańskich przodków w ogóle nie istniała!
Też ubolewam nad dobijaniem rodzimej kultury: Labdakidami, Zeusami,
walentynkami... :( "

Zaczerpnęłam z wątku o mitologi
autor- advocem

[aulea]

Choć to zależy jak szeroko rozumiemy istotę naszego pochodzenia.
Polak, czy Europejczyk? Czy dalej może?

[po_godzinach]

Zawsze najbliższa koszula ciału)

ja
bliscy
dom
ulica
dzielnica
miasto
region
kraj
kontynent
?

[aulea]

wszechświat?

[po_godzinach]

na ile komu wiary i wyobraźni starczy)