czy zabierac dzieci na pogrzeb?

[mamahanki]

chodzi mi o pogrzeb bliskich. Czy nie nie jest to za duze przezycie dla
dzieci, a moze lepiej jest jezeli "pozegnaja sie" z bliska osoba na pogrzebie.
Jak uwazacie.

[Gość: M]

Niekoniecznie dziecko musi oglądać zmarłego w otwartej trumnie, dotykać go,żegnając (wiem,że są takie zwyczaje), ale ja własne dzieci zabrałąbym na pogrzeb bliskich krewnych, bo śmierć jest częścią naszego życia i dziecko powinno to wiedzieć.Tak uważam. Pozdrawiam.

[Gość: ania]

Bardzo madre to co napisalas. Ja tez zabieram dzieci na pogrzeby bliskich.

[Gość: wo]

Właśnie w poniedziałek miałem taką sytuację, pogrzeb babci.
Po dyskusji jednak wzięliśmy dziecko (3,5 r.). I jestem zadowolony.
To jest życie w kórym uczestniczymy od urodzenia do śmierci.

[Gość: grana]

ja z moich lat 3 pamietam pogrzeb sasiada z mojej klatki, jak dzis widze
mezczyzn mocujacych sie z trumna na schodach ,wyjscie rodziny,a ze to byl
pogrzeb koscielny to czarne choragwie,czarny karawan zawodzenie bliskich i
piesni dla mnie dziecka trzy letniego koszmar ktory pamietam do dzis a mam
teraz 51 lat

[Gość: Augustyn]

...jako 3 latek podszedles do pogrzebu od strony technicznej.ciasne
przejscie,czarne choragwie zawodzenie uczestnikow pogrzebu*mogbys dobrac
odpowiednie
slowo.Ponuraku ..lowo
&77 7

[Gość: retomka]

Myślę że nie do końca macie rację. Wszystko zależy od temperamentu dziecka, nie
ma też granicy wieku, od kiedy dzieci mogą w pogrzebie uczestniczyć.
Ja np.mam dziecko w wieku 3 lat i nie zabrałam jej na pogrzeb bliskiej osoby.
Na tym samym pogrzebie znalazło się dziecko w wieku mojej córci i przeszkadzało
chyba wszystkim, zachowując się zupełnie naturalnie dla swojego wieku.
Marudziło, Rozmawiało, próbowało biegać, zaczepiało ludzi, w końcu płakało bo
rodzice trzymali je na siłę na rękach. Dziecku po prostu się nudziło!!! Tak
więc spójrzmy na to z 2-j str. i podejmijmy decyzję zgodnie ze zdrowym
rozsądkiem.

[Gość: Ida]

Małych dzieci( powiedzmy do 5 roku życia)nie zabierałabym na pogrzeb.Z wielu
przyczyn.Po pierwsze,dlatego że dyskusja na temat życia pozagrobowego z
tzylatkiem wydaje mi się niemożliwa.Po drugie: wcale nie uważam,że dzieci
powinny od małego być pouczane,że wszystko przemija i jesteśmy śmiertelni.Ta
wiedza i tak sama kiedyś przyjdzie, więc po co od małego straszyć dzieciaki
"memento mori".Po trzecie: na pogrzebach jest smutno, ludzie rozpaczają,a małe
dziecko się nudzi, jęczy,chce mu się siusiu, piciu itp. Jak wobec tego dorosły
członek rodziny ma pożegnać godziwie swego ojca, matkę, babcię itp.,jeśli co
chwilę rozpraszany jest przez małego wiercipiętę.Zauważcie,że msza,
odprowadzenie do grobu itp. może trwać nawet ponad dwie, trzy godziny.A dla
malucha to bardzo długo.Osobiście,żegnając kogoś ukochanego wolałabym być sama,
niż np. z moją czteroletnią córką i jej znudzeniem, oraz rozlicznymi
pytaniami.Pozdrawiam.Ida

[alex-alexander]

Slusznie, ale dzieci do trzeciego, czwartego roku zycia nie zabieralbym. Takie
dzieci nie maja jeszcze rozeznania co sie dzieje.

[sta-fraszka]

Zgadzam się. A poza tym kiedy ma się nauczyć jak ma się zachować, jeśli od
początku pogrzeb jest traktowany jak coś nienormalnego. Jasne, nie jest to miła
ceremonia, ale tak samo jest częścią życia jak wszystkie inne.

[rua]

nie-nienormalnego. sex tez jest normalny, a nie pokazujesz go od razu dziecku,
prawda?

[zbujowachata]

Popieram i jestem przyładem pozytywnym
śmierć i uczestnictwo w pogrzebie rodzica
w wieku kilku lat zowocowało koncentracją
w pokonywaniu b. trudnych sytuacji i wychodzeniu
znich wzmocnionym i silniejszym co potwierdzam
w wieku wapniaka z ponad 60 - lenim stażem !
Old Hors

[elfhelm]

M. - całkowicie popieram Twoją wypowiedź

[rua]

ja uwazam, ze to zalezy od wrazliwosci dziecka, ktora kazdy rodzic najlepiej
zna. ja bylam b. wrazliwym dzieckiem, po kilku pogrzebach mam traume do dzis
(nigdy nie wiadomo, czy ktos wpadnie na "genialny" pomysl otworzenia trumny).
do dzis jak jestem na pogrzebie, to zalewam sie lzami, nawet jesli wogole nie
znalam zmarlego. tak dziala na mnie ta atmosfera. dlatego unikam pogrzebow
jakichs dalekich krewnych.

[kamajkore]

miałam 8 lat, kiedy zabrano mnie na pogrzeb dziadka i widok brunatnej gliny spadającej na wieko trumny prześladował mnie potem przez wiele lat. Kolejny pogrzeb kolegi z klasy - 12 lat. To są obrazy, które widzę dziś wciąż jak straszliwe fotografie... Później z myślami o śmierci długo nie mogłam sobie poradzić, ale może też dlatego, że rodzice nie rozmawiali ze mną o tym wtedy.
Z perspektywy czasu - wolałabym, żeby mnie to ominęło w dzieciństwie.

Znasz swoje dziecko, rozważ to.

[Gość: klara]

mialam 6 lat kiedy poszlam na pogrzeb kolegi, widok krzyczacej matki, ktora
skoczyla za trumna do grobu wywarl na mnie tak okropne wrazenie, ze kiedy 10
lat pozniej zmarl moj dziadek na dzien przed pogrzebem zachorowalam (wysoka
goraczka, klopoty z oddychaniem)na pogrzebie nie bylam, po pogrzebie objawy
ustapily. kilka lat pozniej umieral moj drugi dziadek ale tym razem moi rodzice
byli przygotowani i na smierc dziadka i wiedzieli jaka moze byc moja reakcja
wiec bylam do tego przygotowywana rowniez przez znajomego psychologa pogrzeb
przezylam na lekach uspokajajacych. wydaje mi sie, ze mozna przewidziec co
bedzie sie dzialo na takim pogrzebie i lepiej nie zabierac dziecka na pogrzeb
innego dziecka ale na pogrzeb osoby doroslej zdecydowanie tak chocby po to by
uswiadomic dziecku czym jest smierc.

[Gość: Jola ;-)]

Widzisz, z pogrzebami jest tak, ze niegdy nie wiadomo jak zareagujemy i jak
zareaguja inni. To wszystko zalezy od tego, kim byla dla nas osoba zmarla, czy
dlugo i dobrze ja znalismy, czy cos jej zawdzieczamy, czy jestesmy w stanie
pogodzic sie z jej smiercia itp. Czasami dziecko nie bedzie zdawalo sobie
sprawy ze tego, w jakim wydarzeniu uczestniczy i ze wlasnie kogos zegna (to
przeciez bardzo abstrakcyjne dla dziecka- np takie niebo). Czasami jednak moze
tez byc tak, ze bedzie przezywac wszystko bardzo mocno i pamietac pogrzeb jako
cos strasznego (obyczaj zasypywania trumny praktykowany w niektorych czesciach
kraju jest moim zdaniem dosc brutalny i trudno w tym uczestniczyc nawet
doroslym). Wszystko zalezy od tej osoby, bliskosci zmarlego, sytuacji i
swiadomosci dziecka co sie stalo. Kazdy rodzic najlepiej zna swoje dziecko- tu
nie ma zasady (musisz sam zdecydowac).
Pozdrawiam!
PS Jak mielam 6 lat zmarla moja prababcia. Bylam wtedy w szpitalu w innym
miescie, wiec nie moglam byc na jej pogrzebie- w tym dniu rysowalam wszedzie
krzyze i caly czas myslalam o tym, ze mnie tam nie ma. Chociaz bylam mala,
rozumiemam, ze prababci juz nigdy nie zobacze- a to ona przeciez czytala mi
bajki i to u niej najlepiej bylo bawic sie w pociag. Chcialam byc wtedy z nia...

[Gość: aaami]

Zgadzam sie z Jolą w całej rozciągłości. Nie wiemy co siedzi w głowie dziecka i kazdego z nas, każdy z nas przeżywa to inaczej. Aby to trochę zlagodzić przedewszystkim trzeba rozmawiać. Uświadamiać że śmierć jest częścią życia. . Kiedyś dawno temu kiedy jeszcze zwłoki można bylo trzymać w domu, ucestniczyłam w pogrzebie dziadka, patrzylam jak go szykują do pogrzebu, my dzieciaki mogliśmy do niego podejść, dotknąć, wziąść za rękę, to było takie naturalne. Teraz oddalamy się od śmierci, bardziej ją tragizujemy, czy słusznie,... Kilka miesiecy temu zmarł tata mojego męża, moje dziecko 4 letnie nie było na pogrzebie, ale tylko dlatego, że był przeziębiony, a na dworze było bardzo, bardzo zimno, wiał wiatr, a że to wieś, długa modlitwa przed pożegnaniem, różaniec itd ... na cmentaż się idzie i jest dość daleko. Zdaje sobie sprawę, że dziadka już nigdy nie zobaczy. KIlka razy zaskoczył nas bardzo dziwnymi tekstami o dziadku. Był natomiast z nami na pogrzebie kiku znajomych osób.

[jola261]

Dziecko,które "sporo"rozumie powinno iść na pogrzeb bliskiej
osoby,np.rodzica,dziadka,bliskiej cioci.Łatwiej będzie dziecku zrozumieć
dlaczego babci juz nie ma.Ale rodzice dziecka powinni wyczuć czy dziecko jest
gotowe na takie wydarzenie,powinni je przygotować na to.Nikt w końcu nie zna
swego dziecka lepiej niż rodzice.

[veeto1]

To zależy od wieku dziecka i jego - nie wiem jak to określić - duchowości.
Pogrzeb i zachowanie żałobników może wywrzeć glębokie piętno na psychice. Jeśli
nie musisz brać dzieci to nie bierz, niech ktoś się nimi zaopiekuje przez ten
czas. Ja byłam jako małe dziecko na 2 pogrzebach i wierz mi, że koszmary trwaly
latami. Gdy już miałam swoje dziecko - oszczędziłam mu takich "atrakcji".
A już najgorszym koszmarem jest celebrowane przez niektórych "pożegnanie". Ja
do dziś w tym nie uczestniczę. Po co mam zapamietać kogoś jako nieboszczyka
leżącego w trumnie? Nie lepiej pamietać go wesołego, kolorowego, żywego?

[kryzar]

Też uważam, że małych dzieci nie powinno się brać na pogrzeb i w całej
rozciągłości podzielam zdanie mojej poprzedniczki.

[...]

[Gość: Ahmed]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[feminasapiens]

Dwa lata temu zmarł mój szwagier (wujek moich dzieci). Zabrałam dzieci (wtedy 9-
i 6-letnie) na pogrzeb. Zachowywały się odpowiednio, rozumiały powagę
sytuacji. Nie zaobserwowałam żadnych niepokojących sygnałów z ich strony. Teraz
pytam ich o to - mówią że nie było to dla nich straszne przeżycie.

Myślę, że jeżeli dla dziecka była to bardzo bliska osoba (np. ukochana babcia) -
powinno uczestniczyć w pogrzebie.

[lenore13]

Moim zdaniem przerażające dla dziecka może byc nie tyle obcowanie ze smiercią
(dzieci rozumieją jej istnienie), co brak opanowania dorosłych: głośny płacz,
omdlenia, rzucanie się na zwłoki, itp. Pamiętam pogrzeb koleżanki z klasy, jej
matka nie pozwalała zamknąć trumny, trzeba było ją odciągać siłą...
Dziecko szuka w dorosłych oparcia,poczucia bezpieczeństwa, jest przekonane o ich
mądrości, a tu nagle takie sceny... Może trzeba je wcześniej jakoś przygotować,
zapewnić, że "teraz jest nam smutno, ale damy sobie radę".
Małego dziecka nie zabierałabym zwłaszcza na czuwanie przy zwłokach:panuje tam
dość upiorna atmosfera, tłumek starszych kobiet zawodzący pieśni, monotonne
modlitwy, itp. Ja musiałam w tym uczestniczyć i pamiętam, że się bałam.

Oczywiście zabierać

[Gość: jhuy]

Niech dzieci zawsze zdają sobie sprawę jak kończy się ludzkie życie.

[mamahanki]

Zaczelam ten watek , bo wlasciwie chodzilo mi o mnie sama, tzn majac 9 lat
stracilam po dlugiej chorobie matke. Mama moja wyrazila zyczenie zeby jej dzieci
nie uczestniczyly w pogrzebie. Dzisiaj jest wlasnie rocznica jej smierci, to juz
24 lata, a ja caly czas nie moge sie pogodzic ze odeszla. Zatstanawiam sie czy
gdybym byla na jej pogrzebie byloby mi latwiej czy moze spadajaca na trumne
ziemia bylyby jeszcze bolesniejszym ciosem. I jak bym sie ja sama zachowala
bedac na miejscu mojej matki. Dzieki za wszystkie odpowiedzi.

[Gość: nan]

nie pogodzilas sie?! uuuu, to niedobrze tzn. nie jest to krytyka, ze ty czegos
nie zrobilas, bron Boze, ale to musi strasznie ci ciążyć.
A moze bys napisała list do matki co czujesz i zostaw na grobie. wydaje mi sie,
ze warto zakonczyc pewna sprawe. dla twojego wlasnego dobra. co o tym sadzisz?

[Gość: nan]

napisze cos od siebie i za siebie- jako dziecko czesto chodzilam na pogrzeby.
rodzice wszedzie mnie zabierali. i odpowiem tak: dla mnie to byla trauma.
zwlaszcza ,ze jako 10, czy 9 latka musialam sie 'zegnac'(zostałam zmuszona choc
nie chcialam!) z dziadkiem, a potem z mamą-mama zmarła w domu. byc moze te
doswiadczenia sprawily, ze czuje ogormny lęk przed smiercia, pogrzebami itd.
Nie zabierałabym małego dziecka na pogrzeby. nastolatka owszem, ale niee male
dziecko. chocby jeszcze z jednego wzgledu- dziecko smierci nie rozumie. nawet
jak mi mama zmarla to nie wiedzialam co sie dzieje. plakalam, bo uwazalam, ze
tak powinno byc. dopiero pozniej to do mnie dotarlo.

[Gość: boz7]

Nie i jeszcze raz nie! Dziecko nie jest w stanie zrozumiec istoty smierci,
natomiast emocjonalnie to bardzo przezyje. Rozpacz ludzi go przerazi, scena
samego pochowku pozostawi traume. Jesli juz musisz- zabierz je tylko na msze.

[amikeo]

Jest taka ksiązka "Strata, smutek, żałoba", nazwiska autora nie pamietam, ale
to znany amerykański psycholog. To książka skierowana jest do osób, które
straciły kogoś bliskiego. Niesamowicie prawdziwie opisuje stan psychiki
człowieka, który pochował kogos bliskiego. Jest tam również wiele o dzieciach
i... zdziwiło mnie to, autor przekonuje do zabierania dzieci na pogrzeby, ba
nawet do pożegnania z ciałem, zostawienia zabawki w trumnie, na grobie.
Wyjaśnia też jak nalezy zdziecmi o tym rozmawiać. Ten autor kilka razy pisze,
że bez pożegnania ze zmarłym (w trumnie, na cmentarzu) do konca nie odczuje się
tego odejscia i pozostanie się w takim stanie żalu, braku pogodzenia z taką
sytuacja o wiele dłużej. Dotyczy to równiez dzieci. Bardzo poecam Ci tę
książkę, tam czytałam o podobnym stanie jak Twój, może to Ci coś wytłumaczy?
Pozdrawiam.

[Gość: bb]

Wydaje mi się ,że ważne jest przygotowanie dziecka do pogrzebu.Napewno błąd w
zabieraniiu kilkuletniego dziecka na taki pogrzeb ,gdzie mogą się dziać
dantejskie sceny tj głośne płacze ,rzucanie się na trumnę.Ważne jest też co się
mówi w domu w związku z pogrzebem.Dziecko niby nie słucha ,bawi się a w główce
koduje.Zrobiłam błąd zabierając dziecko w wieku 4lat na pogrzeb babci,choć nie
byli ze sobą bardzo związani emocjonalnie.Przyczyną śmierci był upadek złamała
rękę nogę i ogólnie potłukła się.Dziecko znało przyczynę śmierci.Po ok pół
roku zdarzyłsię wypadek w wyniku którego dziecko ze złamaną nogą wylądowało w
szpitalu.Pierwszymi jego słowami kiedy usłyszał ,że ma złamaną nóżkę był
krzyk,,ja nie chcę do skrzynki ja nie chcę pod ziemię''Mimo podanego p/bólowo
narkotyku nie zasnął ani na chwilkę nie puścił mojej ręki.Nie mogłam się nawet
odwrócić.Na następnym pogrzebie był w wieku ok 6 lat była to moja znajoma
której w życiu nie widział.Trzymaliśmy się raczej z tyłu.Wiedział ,że zmarła z
powodu choroby jaka dotyka tylko starszych ludzi.Wynudził się tam a na
cmentarzu,kiedy każdy wrzucał grudkę ziemi do grobu to niewadomo skąd złapał
kamień w wielkości kostki brukowej i nim zdążyłam się ruszyć ,zza głowy rzucił
uderzając w trumnę.Myślałam ,że się spalę ze wstydu.Co do życzenia matki
zabraniającej obecności dzieci na swoim pogrzebie, to było ono podyktowane
chęcią chronienia ich przed smutnymi przeżyciami.Myslę ,że muszą się z tym
pogodzić.To nie był ich wybór ani wina.Byli wtedy dziećmi i musieli się
podporząkować opiekumom.Wiadomo też ,że śmierć matki małych jeszcze dzieci nie
wpływa na logiczne myślenie bliskich w tym momencie.Zrobili tak jak im wydawało
się za słuszne.

[Gość: Jola ;-)]

Do autorki całego wątku:
Jesli po tylu latach nie pogodzilas sie ze smiercia mamy, to moze powinnas
prozmawiac o tym np z psychologiem. To nie musi byc od razu psychoterapia i
niewiadomo ile spotkan, ale moze po takiej rozmowie ze specjalista bedzie ci
latwiej zrozumiec kilka rzeczy np. decyzje mamy o nieuczestniczeniu dzieci w
pogrzebie albo swoje zachowanie czy zal do niej... Kto wie, co jeszcze moze dac
taka rozmowa (pewnie duzo), wiec polecam. Zachecam tez wszystkich, ktorzy maja
lub mieli takie problemy ze soba lub z dziecmi (zwiazane z pogrzebem lub inne),
aby pogadali ze specjalista. Ja sama z tego korzystalam i powiem szczerze, ze
bardzo mi pomogło. Teraz sama zawodowo zajmuje sie pomocom ludziom (to dziala).
Pozdrawiam!

[Gość: xyz]

Powiem tak, miałam jakieś 10 lat,kiedy byłam na pierwszym w życiu pogrzebie -
ojca koleżanki z klasy. Traumę miałam, podobnie jak moi rówieśnicy długie lata,
bo tego pana rozjechał (dosłownie) tramwaj. Nie powiem, był przyszykowany jak
należy, ale było widać, co musieli z nim zrobić, zeby nadawał sie do otwartej
trumny (przy okazji, po co to jest w takich przypakach, do dziś nie pojmuję).
Widok jego żony, rozpaczającej i nie pozwalającej zamknąć trumny, pozostał na
lata. Może stad się wział mój strach przed pogrzebami. Drugi i ostatni pogrzeb,
to pogrzeb mojego Dziadka. Miałam wtedy 23 lata, ale widok wesołego zazwyczaj
Dziadka, a teraz leżącego w trumnie, podziałał tak, że mnie wyprowadzali z tego
pogrzebu (kaplica). To prawda, że dopiero wtedy dotarło do mnie, że umarł.
Zwłaszcza jak trumnę zasypywała ziemia... Ale mam inną wątpliwość - dla jednego
dziecka uczestnictwo w pogrzebie będzie czymś, co nawet dobrze nie zapamięta,
dla innego będzie to koszmar i zbyt wielki stres. Nigdy nie wiemy, jak dziecko
zareaguje. Może jednak ryzyko jest zbyt wielkie? Ja swojego dziecka na taką
uroczystość bym na pewno nie zabrała. Moze dziecko, mimo że sprawy sobie z tego
nie zdaje, bo jest za małe, nie chciałoby po prostu oglądać śmierci tak
namacalnie? Można je - moim zdaniem - zabrać na mszę, ale to wszystko. Na Boga!
Po co dziecku, nawet nastolatkowi, widok kogoś w trumnie? Rozmawiajmy z dziećmi
o śmierci, jeśli trzeba, ale po co ją im tak szybko pokazywać? Ja prze te 2
pogrzeby nie mogę dojśc z sobą do ładu. Bardzo często myślę o śmierci, a po co?
Życie jest piękne, trzeba cieszyć sie życiem i żyć tak, żeby myśleć o niej
spokojnie, a nie się panicznie bać... A w ogóle to temat rzeka. Z psychologiem,
zachecającym do zabierania dzieci na pogrzeby i wtykanie zabawek do trumny, nie
zgadzam sie w całej rozciągłości. Jak chce, niech sobie w ten spoób robi
terapię na swoic dzieciach, ale nie zachęca innych. Bo nawet, jeśli dorosłym
się wydaje, że to się dziecku "przyda", takie doświadczenie, to może się
okazać, że zrobimy tylko maluchowi wielką krzywdę. Zabierajmy je lepiej na
wesela :) a śmierć zostawmy na rozmowy.

[amikeo]

Mam nadzieję, że nie bedzies musiała siegac do tej książki i porad psychologa
kiedy przyjdzie taka sytuacja. Chociaz wyglada na to, że wydaje ci się, że TAKA
sytucja nigdy Ciebie i Twojej rodziny nie dotknie. Śmierć naprawde bliskiej
osoby. Psychologowie pracuja na setkach przypadków, wiedza co radzą i dopóki
nie przeczytałam tej ksiązki (zreszta po śmierci Taty)to tez mi się wydawało,
że smierć jest blee. Przezywanie żałoby i tej całej "traumy" to zupełnie
nomalna rzecz. Nasze zycie nie jest tylko "weselem", ale własnie ta chora
współczesność nam wbija do głowy kolorowy, niesmiertelny obraz nas samych. To
dopiero jest trauma jak się okazuje, że ludzie mogą byc chorzy, umierający,
cierpiący i martwi! Dla dzieci też. Na wsi ludzie do tego podchodza naturalnie
razem z dziecmi, a my w mieści tacy delikatni jesteśmy.

[Gość: Kizia]

E tam, stereotypy. Smierc, choroby, cierpienia, owszem, sa czescia zycia, ale
nie sa normalne i my je za takie nie postrzegamy. gdyby tak bylo, latwiej by
nam bylo je zaakceptowac. Moze juz czas skonczyc z tymi bzdurami o "akceptacji
nieuchronnej smierci". Zaden zdrowy psychicznie, zadowolony z zycia czlowiek
nie cieszy sie na mysl o smierci ani nie ma do niej podejscia neutralnego.
Mozna, ewentualnie, pogodzic sie z tym, ze ktos odszedl, ale to zlo konieczne.
Co do psychologow, sama jestem psychologiem i wiem jedno, co psycholog to inna
teoria, a wszystko dosc metne i nie poparte zadnymi dowodami. Ja bym
psychologom az tak nie ufala.

ten numer z kostką brukową był świetny

[Gość: mosze-san]

dzięki za poprawienie mi humoru!!

[Gość: gość]

dy mój syn miał 6 lat , zmarł mój mąż. Mały nie potrafił tego zrozumieć i
bardzo to przeżywał. Nie wiedziałam czy zabrać go na pogrzeb. Ale chciał pójść.
Pożegnanie (podszedł do trumny, ja nie podeszłam)bardzo mu pomogło.

[zettrzy]

amikeo napisała:

> Jest taka ksiązka "Strata, smutek, żałoba", nazwiska autora nie pamietam, ale
> to znany amerykański psycholog. To książka skierowana jest do osób, które
> straciły kogoś bliskiego. Niesamowicie prawdziwie opisuje stan psychiki
> człowieka, który pochował kogos bliskiego. Jest tam również wiele o dzieciach
> i... zdziwiło mnie to, autor przekonuje do zabierania dzieci na pogrzeby, ba
> nawet do pożegnania z ciałem, zostawienia zabawki w trumnie, na grobie.

nie zapominaj ze w amerykanskim spoleczenstwie nie ma czegos takiego jak opieka
nad dzieckiem przez osoby postronne - niby istnieja sitterki, ale wlasciwie malo
kto je zatrudnia, w zwiazku z czym rodzice wlocza ze soba dzieci wszedzie tam
gdzie sami ida: do baru w pozna noc, na balange w restauracji, do
manikiurzystki, wiec rowniez na pogrzeb
ten psycholog wychodzi naprzeciw potrzebom rodzicow; musza isc na pogrzeb, ale
nie maja zostawic z kim malego, wiec niech maja podstawy by wierzyc ze jest to
prawidlowe zachowanie; i nie zapominaj, ze istnieja miliony psychologow ktorzy
twierdza cos wrecz przeciwnego, wiec nie ma co sie sugerowac ta ksiazka

jako dziecko bylam zmuszona do udzialu w paru pogrzebach i w pelni popieram tych
ktorzy sa przeciwni zabieraniu dzieci na pogrzeb; jak ktos slusznie zauwazyl,
rownie dobrze mozna wciagac dzieci do seksu, bo to tez czesc zycia, duzo
wazniejsza niz obrzadki grzebalne

[Gość: asia]

moim zdaniem trzeba zabierać dzieciaki na pogrzeb. śmierć jest częścią naszego
życia...

"część naszego życia" - co za banał...

[Gość: bull]

Jasne, ale nie wszystko, co "jest częścią naszego życia" należy poznawać
empirycznie. Można o tym rozmawiać, wysłuchać dziecka, rozwiać jego obawy i
wyjaśnić wątpliwości. Wydaje nam się, że "dziecko nie rozumie", a tymczasem tego
rodzaju przeżycia gnieżdżą się w jego głowie i potrafią nieźle namieszać na
przyszłość...

Częścią naszego życia są inne rzeczy. Wypadki. Operacje. Katastrofy. Pożary. Nie
każdy musi poznać wszystko na własnej skórze. I niestety, w obecnych czasach
tyczy się to również pokazywania do znudzenia wszystkiego, co negatywne, w
telewizji. Ale kontrola rodziców nad tym, co oglądają ich dzieci (tudzież jakie
rozrywki serwują sobie za pomocą komputera), to już kompletnie inna historia...

[katarzyna000]

Nie wydaje mi sie, aby dzieci koniecznie musialy uczestniczyc w pogrzebach.
Wiem, ze smierc jest czescia zycia i trzeba z tym zyc i to akceptowac, ale i na
to w zyciu przyjdzie czas i kolej, wiec nie koniecznie trzeba dziecia sprawiac
juz w dziecinstwie taki stres. moja babcia zmarla kiedy mialam 5 lat. bylam
wtedy na tym pogrzebie, bo widocznie moi rodzice nie mieli mnie z kim zostawic.
pamietam dokladnie caly pogrzeb, spuszczanie trumny do grobu, zasypywanie
ziemia i zabijanie grobu deskami (kiedys na wsiach od razu zakopywalo sie
groby, przy wszystkich uczestnikach pogrzebu). przez dlugi okres czasu nie
moglam przezyc tego, ze moja ukochana babcie zakopali w zimie, w zamarznietej
ziemi. mimo tego, ze moi rodzice tlumaczyli mi juz przezd pogrzebem, ze babcia
umarla i jest teraz w niebie razem z aniolkami, to nie moglam pojac, dlaczego
ja zakopuja, skoro jest w niebie. gdybym nie byla na tym pogrzebie, to
widocznie latwiej byloby mi w to uwierzyc, ze babcia jest w niebie, ale w wieku
5 lat trudno mi bylo zrozumiec, ze dusza idzie do nieba a cialo pozodstaje na
ziemi. przez dlugie m-ce myslalam o tym, zeby isc na ten cmentarz i ja wykopac.
dlatego nie wydaje mi sie, aby dzieci powinny uczestniczyc w pogrzebach. dzieci
nie rozumieja pewnych spraw, takich jak dusza i cialo, wiec lepiej, jezeli beda
mogly sobie nasze tlumaczenia smierci wyobrazic na swoj wlasny sposob. W
odpowiednim wieku beda powoli uczyly sie same rozgraniczac te sprawy, wiec nie
trzeba im tego w wieku 3 czy 6,7 lat lat w dorosly sposob tlumaczyc. oprocz
tego chyba lepiej, kiedy dzieci nie uczesnicza w pogrzebach, gdzie jest placz i
smutek. skoro maja nauczyc sie, ze smierc i zycie sa nierozlaczne, to lepiej,
jezeli nie beda widzialy tego calego smutku towarzyszacego pogrzebom. wtedy
smierc nie bedzie im sie tak negatywnie kojarzyc z przykrymi zazwyczaj
pogrzebami lecz czyms bardziej przyjemnym, jezeli np. wytlumaczy im sie, ze
ktos bliski jest teraz z aniolkami.

[...]

[Gość: andy]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

puknijcie się w łeb

[Gość: adam czoszyk]

ten tekst był świetny i dawno się tak nie uśmiałem czytająć go!!

Co za idiota go skasował!!

[izaleszek1]

Wychowalam sie na wsi...W malej wsi...Wszyscy wszystkich znali.Wszyscy chodzili
na te same imprezy z roznych okazji,w tym tez pogrzeby.Cmentarz mielismy daleko
(w innej mijscowosci),wiec na samych pogrzebach nie uczestniczylam jako
dziecko,ale...
Niemalze obowiazkiem bylo isc do domu zmarlej osoby(kiedys zmarli przebywali w
swych domach)i odmowic tzw.zdrowaske za dusze zmarlej osoby i nie widzialam nic
w tym strasznego jako dziecko.To po prostu byla norma.Smierc nie byla wiec
tematem tabu,to naturalna kolej rzeczy.Kiedy zmarl moj dziadek takze lezal
przez 3 dni w domu,a w pokoju obok spalam z moja babcia i...jakos sie nie
balam,bo niby czego?
Wszystko zalezy od nastawienia osob bliskich w stosunku do dzieci.Nigdy nie
mialam koszmarow ani przykrych wspomnien.Zgadzam sie,ze widok jest nie zawsze
mily...To juz kwestia wyczucia...Nie robmy dzieciom krzywdy i zabierajmy je na
pogrzeby!Ucza sie szacunku dla zycia i smierci!!!A to przeciez ludzka natura!
Tego sie nie wyrzekniemy!

[Gość: iwka]

Moim zdaniem nie...
Jako dziecko byłam na pogrzebie kolegi. Ten obraz do dziś pamiętam, reakcje
dorosłych,rozpacz- to co opisywane było wyżej...Ja bardzo to przeżyłam, bałam się...

Dzieci na pogrzebie - tak

[Gość: tullia]

moim zdaniem - tak, zabierać.

w przeciwieństwie do innych życiowych dramatów - jak "wypadki, katastrofy,,
pożary" - śmierć jest czymś, czego uniknąć się absolutnie nie da.
i nieprawda, że dzieci tego nie rozumieją, że to dla nich "emocjonalnie zbyt
wielki szok".

mój ukochany wujek, który praktycznie rzecz biorąc razem z ciocią mnie
wychowywał, zmarł, gdy miałam pięć lat. przy mnie, w mojej obecności dostał
wylewu. potem szpital, dwa tygodnie, i zmarł. pamiętam ciocię wracającą ze
szpitala z wiadomością, że nie żyje. i pogrzeb, w którym uczestniczyłam. ja
tego nie pamiętam - ale ciocia mówi, że pomachałam wujkowi z uśmiechem "papa".
dla mnie ta sytuacja była zupełnie, zupełnie naturalna. wujek zachorował,
umarł, i go już tu nie ma, jest "gdzie indziej", w innym świecie.

kiedy miałam lat 19, umarła z kolei moja ciocia. i moja reakcja była podobna.
smutek, płacz, tak - ale też jakaś "naturalność" tej sytuacji, pogodzenie. może
dzięki temu, czego doświadczyłam w dzieciństwie.

nie uchronimy siebie ani dzieci przed pewnymi doświadczeniami, lepiej uczyć się
tego, jak się z nimi godzić.

[Gość: wujek]

Z wiekszosci wypowiedzi wynika, ze pogrzeb to spektakl na pograniczu
pornografii i nie nalezy dzieci "narazac" na tego typu widowiska. To jest
smutne: stworzylismy sobie wyidealizowany swiat, w ktowym smierc intnieje tylko
na ekranie TV: czysta i sterylna, bez glebszych przezyc i zobowiazan.Im pozniej
zabierzemy dziecko na pogrzeb, tym ostrzej ono zareaguje na to co tam zobaczy.
W calej grupie dyskutantow jedynie chyba izaleszek1 miala odpowiednie
przygotownie, dla niej pogrzeb byl naturalno czescia cyklu zycia.
A te wszystkie tzw "sceny" to czesc rytualu, tragi-komicznego czasami, ale
jakze niezbednego dla postaci pierwszoplanowych. A omijanie tematu i
niedopusczanie dzieci do ZALOBY, naturalnego i potrzebnego procesu
psycholgicznego prowadzi do pozniejszych szokow i zahamowan.
Do mayhanki: pogrzeb jest ciezki i przygnebiajacy, ale po pogrzebie latwiej
jest pozniej zrozumiec proces przemijania. Jesli nie zrobilas tego do tej pory,
zrob to teraz: przej sie przez cmentarz, pojdz do groby Twojej Mamy i pozegnaj
sie z Nia.
I zaakceptuj to.
Bedzie Ci latwiej.
Pozdrawiam

[Gość: jk]

Posłuchaj... ja miałam 7 lat, jak umarł mój dziadek. Na pogrzebie nie byłam, a
zmarł magle, po prostu mi zniknął. Nie wiem, czy ktoś mi powiedział, co się
stało, pewnie tak, ale tak naprawdę zrozumiałam i dotarło to do mnie dopiero
kilka lat później, po pogrzebie cioci, na którym już byłam.

Do tej pory boli, że nie mogłam się z nim pożegnać, a to już ponad 25 lat...

[irenka82]

dziadkow stracilam dosyc szybko,nawet ich dobrze nie pamietam,za to widok zwlok
przesladuje mnie do tej pory-mialam chyba z 5 lat jak po raz pierwszy
zafundowano mi ten widok.pozniej jak mialam 14 lat zmarla babcia,juz wiedzialam
ze sie trzeba trzymac z daleka od trumny. najmniej przezylam smierc taty 3 lata
temu,chyba dlatego ze jak umarl to ja bylam z nim i trzymalam go za reke i nawet
pomagalam go ubierac-a moze poprostu ze byl mi bardzo bliski i byl swietnym
tata:)trumna byla zamknieta,oswiadczylismy z bratem i siostra zgodnie ze chcemy
ojca zapamietac takim jak byl za zycia a nie lezacego w trumnie.i bardzo dobrze
sie stalo.
od dziecka boje sie smierci,zwlok,nie przemawiaja do mnie tlumaczenia ze to
tylko cialo i ze nie ugryzie-boje sie i juz.tylko ze ja mam prawie 24 lata i
nadal na wiewsc o czyjejs smierci mam cala noc z glowy-a co ma powiedziec 4
letnie dziecko? moim zdaniem trzeba je zapoznac z faktem smierci,moze nie
ciagnac je na wszystkie rodzinne pogrzeby,ale rozmawiac z nim czesto,chodzic na
cmentarze chocby po to by zapalic swieczki-niech sie oswoi.latem przeciez
cmentarze wygladaja calkiem przyjemnie,mozna isc na jakis zabytkowy cmentarz
itd.moja pani nauczycielka zawsze powtarzala ze jezeli nie bedziemy pamietac o
naszych zmarlych to o nas tez nikt nie bedzie pamietac.

Uwazam,ze tak

[Gość: helos]

Uwazam,ze powinno sie brac dzieci na pogrzeb aby wiedzialy,ze taka jest kolej
rzeczy,ze sie umiera na tej ziemi ...

[Gość: JOTA]

UWAŻAM, ŻE TAK. TO TEŻ CZĘŚĆ ŻYCIA.

[Gość: Dośka]

niestety - oczywiście że tak. pogrzeb to pożegnanie i to ostateczne z daną
osobą i nie można pozbawiać tego rytuału także dzieci. z własnego doświadczenia
wiem ze to bardzo istotne. w wieku 11 lat spraciłam Tatę i wiem co czuje
dziecko gdy patrzy na trumne i kiedy spuszczaja ja do grobu... zastanowiłam bym
sie jedynie czy pokazywac dziecku osobę w trumnie - mnie Mama nie dała i ja
sama tez nie chciałam... dzieki temu pamiętam go żywego... i jestm mojej Mamie
za to wdzięczna. jest to duze przeżycie - dla dziecka i dla dorosłego ale
pozwala potem przychodzic na cmentarz, pozwala pogodzic się jakoś ze stratą. Z
prespektywy czasu wiem ze gdyby moja Mama zdecydowała nie zabrać mnie na
pogrzeb Taty miala bym o to do niej ogromny żal. A więc Rodzice dajcie też
dzieciom możliwość pożegnania bliskiej osoby.

[Gość: mysza]

mam 21 lat jestem wdzieczna moim rodzicom ze nei zabierali mnei na poggrzeby
mialam 6 lat jak zmarłam oaj prababcia modliłąm sie za nia i śmeir przezyąłm
zupełnei inaczej niż gdybym zobaczyła ją w trumnei dla mnie jest aniołem
unoszacym sie do neiba a nei zwłokami zasypanymi ziemia... miałam 18 lat keidy
pojawilam sie na pierwszym moim w zyciu pogrzebie zanjome malżeńństwo moich
rodziców lubiłąm ich ale nei znałąm zbyt blisko wstrząs to mało powiedziane
wyłam co najmniej tak jakby umarli mi rodzice... zawsze byłam wrażliwa a do tego
pogrzebu przygotowywałam sie kilak dni ... psychiczne przygotowania... jestem
wdziecznam oim rodizcom ze nigdy wczensiej nei musialam tego widzie i przezywac

[Gość: zaslonka]

Moim zdaniem - nie. Myślę, że nie zabieranie dziecka na pogrzeb jest dobrym
wyborem, ponieważ nie wypacza się wtedy u niego obrazu śmierci. Małe dziecko nie
jest w stanie zrozumieć, dlaczego niektórzy zachowują się, jakby świat się
skończył, krzyczą, spazmują itd. Dziecko nabiera przekonania, że śmierć jest
czymś upiornym, koszmarnym, makabrycznym, a nie - jak niektórzy tu mówią -
naturalną częścią życia. Zabierając dziecko, szczególnie małego wrażliwca, na
pogrzeb możemy zrobić mu wielką krzywdę, a nie oswoić ze śmiercią.

Swoją drogą zauważyłam w tej dyskusji, że przeciwko zabieraniu dzieci na pogrzeb
wypowiadają się osoby, dla których porzeb był traumą. To chyba najlepiej
potwierdza to, co napisałam powyżej.

Myślę, że mało które dziecko jest w stanie poradzić sobie z czyjąś

[Gość: zaslonka]

eh, ten enter...

... śmiercią, nie jest w stanie pojąć tego, jak ktoś tak po prostu może przestać
być. Trzeba rozmiawiać, tłumaczyć, ale nie stosować terapii szokowej. A już na
pewno nie pokazywać zmarłego w trumnie!!!!

[Gość: gaja]

Napisałaś, że zastanawiasz się, czy obecność na pogrzebie pomogłaby Ci się z tym
pogodzić.. Nie wiem, czy to w jakikolwiek sposób odpowie na Twoje pytanie, bo
każdy jest inny, natomiast w pardzo podobnych okolicznościach - miałam 9 lat,
mama umarła po długiej chemioterapii, naświetlaniach, specjalistach od leczenia
kolorowymi szkiełkami, ... - zabrali mnie na pogrzeb. Minęło 13 lat, ze śmiercią
pogodziłam się chyba już dawno (chociaż nie jestem pewna, czy tak do końca) ale
wspomnienia z pogrzebu do tej pory wydają mi się koszmarne przez duże 'K'.
Dyskusja ogólna o dzieciach uczestniczących w takiej ceremonii ma, moim zdaniem,
niewiele wspólnego z tym, o co pytasz, bo sytuacja córki jest nieco inna niż po
prostu krewnej. I o ile wiele osób napisało tu, że należy z dziećmi rozmawiać i
je uświadamiać (z czym absolutnie się zgadzam), to ja zastosowałabym to również
do dorosłych. Fakt, że nie wiedzą, jak zachować się wobec dziecka osoby zmarłej
(albo na pogrzebie w ogóle) nijak nie usprawiedliwia tego, co zrobić potrafią -
zapewniam, pomosłowość w wymyślaniu idiotycznych i strasznych rzeczy
zaskoczylaby nawet najbardziej abstrakcyjnie myślących specjalistów od reklamy
po dowolnej ilości środków odurzających.

Pozdrawiam ciepło i życzę powodzenia

[Gość: pepegi]

ja tez bym zabrala dziecko na pogrzeb bliskiej osoby; moja Babcia umarla jak
mialam 5 lat i do dzis zaluje, ze nie bylam na Jej pogrzebie; dziecko musi sie
oswoic ze smiercia; jesli bedziesz je przed nia "chronic", to potem smierc
rodzicow bedzie ogromnym szokiem (wiem z wlasnego doswiadczenia :(

[Gość: d_webb]

mnie rodzice nie zabierali na pogrzeby (głównie chodzi tu o pogrzeby dziadków,
jak miałem 5 i 8) i w jakimś stopniu mam do nich żal, że nie mogłem porzegnać
bliskich mi osób

inna sprawa, że szybko dorastałem ( w sensie psychicznym ) - teraz u progu 20
zaczynam się cofać :P

[Gość: xyz]

Piszecie (niektórzy), że żalujecie, że w dziecinstwie nie zabrano was na
pogrzeb bliskiej osoby. iekawa jestem, co byłoby, gdyby was wtedy zabrano. Może
żałowalibyście, że tam byliście? Dochodzimy jednak do pewnych absurdów w
rozumowaniu - bo skoro śmierć jest częścią życia, to należy ją dzieku pokazac.
No, dobrze. Narkotyki też są jego częścią. To może - idąc za tym tokiem
myślenia, pokazywać im kogoś na głodzie?