Zmora niepunktualności...

[Gość: Dzidka]

Niepunktualność, to coś, co sen z powiek spędza. I irytuje na maxa!! Na
przykład, ktoś nie ma poczucia czasu przyszłego, tzn. mówi, że będzie za 20
minut, a pojawia się po dwóch godzinach.
Gorzej, jak się spóźnia i ma pretensje - jak pani, co przyszła do salonu
fryzjerskiego 2 godziny po umówionym terminie, i zrobiła awanturę typu "czy
pani nie wie, kim ja jestem!!" bo fryzjerka już nie mogła jej przyjąć...
Najgorszy typ jednak... Poznałam z autopsji. Jestem zaproszona na imprezę 30
km od miasta, na godzinę 19-tą. Umawiam się ze znajomym delikwentem, że
pojedziemy od niego jego samochodem. O 18:30 podjezdżam pod jego dom
taksówką, wchodzę do domu, i czego się dowiaduję? Delikwent właśnie wszedł do
wanny. Ba, mało tego; zamiast wziąć szybki prysznic, on celebruje przyjemną
kąpiel...
Ja nie potrafię tego zrozumieć, co on, nie zna się na zegarku i nie wie, że
już powinien wsiadać w tej chwili do samochodu? Jeszcze żeby się spieszył w
tej łazience, ale nie...

[Gość: Wiedźma Ple Ple]

Zgadzam się!
Mam niestety w swoim otoczeniu notorycznych spóźniaczy i mnie to również
doprowadza po prostu do szału!
Dużo pracuję i mam mało wolnego czasu ale kiedyś wzięłam sobie wolny dzień.
Zadzwoniła moja koleżanka że ma chandrę i musi ze mną pogadać. Zgodziłam się i
umówiłyśmy się że przyjdzie do mnie ok 12:00. (miałam jeszcze dużo innych
rzeczy do zrobienia - ale przyjaciółka wiadomo priorytet)....Przyszła o
17:00!!! I jeszcze się zaczeła prychac że "co ja taka wkurzona"! Okazało się że
jej brat w tym dniu musiał oddac do wypożyczalni "Gladiatora" a ona przecież
musiała go obejrzeć!!!!
Nóż mi się za każdym razem otwiera w kieszeni kiedy muszę obcować z takimi
ludźmi. Mam na prawdę ochotę potrząsnąć porządnie taką delikwentką/delikwentem
żeby przestał/a się traktować jak pępek świata i zaczął/eła szanować czas
innych.
Pozdrawiam wszystkich punktualnych.

[wielki_czarownik]

Ja zawsze jestem na miejscu co najmniej 15 min. przed czasem. A jeśli ktoś się
uporczywie spóźnia na spotkania ze mną to albo mu mówię, że dziękuję za jego
szacunek dla mnie, a jeśli jesteśmy umówieni na mieście to po 15 minutach od
umówionego czasu spotkania odchodzę. Kilka osób już w ten sposób nauczyłem
punktualności.

[Gość: Dupalek]

Boooszzz, jak ja tego nie znosze! Po prostu nienawidze spoznialstwa, doprowadza
mnie to do szewskiej pasji i juz. Sama przewaznie jestem przed czasm, zeby
przypadkiem ktos na mnie nie czekal. Zawsze wychodze troszke wczesniej, bo
przeciez cos po drodze moze sie wydarzyc, czego nie przewidzialam...A jezeli
ktos wie ze sie spozni, to w erze telefonow komorkowych mozna przeciez
zadzwonic...a z reszta...Wg mnie Ci ktorzy sie spozniaja nie szanuja czasu
innych. A kto nie szanuje mojego czasu, nie szanuje i mnie, kropka. ....wiecej
nie pisze, bo juz sie zdenerwowalam..grrr...

buziaczki
Dupalek

Niepunktualność..

[Gość: Dzidka]

Jestem ciekawa, czy wypowie się jakiś "chronicznie niepunktualny"? I co powie?
Przeciez oni tez wiedzą, przynajmniej teoretycznie, jak nalezy postępować, zeby
się nie spóźniać. No to dlaczego nie dość, ze im to nie wychodzi, to jeszcze
się tym nie przejmują?

[mijaczek]

Gość portalu: Dzidka napisał(a):

> Jestem ciekawa, czy wypowie się jakiś "chronicznie niepunktualny"? I co
powie?
> Przeciez oni tez wiedzą, przynajmniej teoretycznie, jak nalezy postępować,
zeby
>
> się nie spóźniać. No to dlaczego nie dość, ze im to nie wychodzi, to jeszcze
> się tym nie przejmują?

moj chlopak powinien sie tu wypowiedziec. on po prostu nie zna granic.najgorsze
jest to, ze potrafie sie z nim umowic, powiedzmy na 15.00, potem pytam sie -
moze na 15.30, bo nie zdazysz. odpowiedz - zdaze, zdaze. pytanie - ale na
pewno, nie tak jak wczoraj, ze miales przyjsc, a nie przyszedles? odpowiedz -
juz wychodze, bede na czas.ja - ale prosze cie- nie spoznij sie.odpowiedz - nie
spoznie sie, zobaczysz. no i ja cala w nadzieji, ze moze tym razem sie nie
spozni. i co??? przychodzi nie o 16, nie o 17, nawet nie o 18 czy 19.
przychodzi o 21, albo wcale. wziasc za nogi powiesic, do szyi kamien i do wisly!
nienawidze kiedy ktos sie spoznia, bo ja zawsze robie wszytsko, zeby nikt na
mnie musial czekac, a potem sie okazuje, ze jak ta idiotka na przyklad bieglam
przez pol miasta, albo specjalnie bralam taksowke,zeby byc gdzies szybciej niz
tramwajem, a potem kwitne jak ta glupia i czekam i czekam i czekam. najgorsze
jest to, ze spoznialskich kompletnie nie da sie oduczyc spozniania!!!!!!!!

[Gość: ZJP]

Jesli masz wobec niego powazne plany to odpusc je sobie! Za kilka (nascie) lat
sie rozwiedziecie! A wiem to z osobistego doswiadczenia. No, ale jestes
dorosla wiec decyzja Twoja.

[Gość: Cleo]

Witam Cię !
Były mąż ZAWSZE się spóźniał.Umawiał się na randkę, na 15.00 , a przyjeżdżał
o 16.30. Na moje niezadowolenie miał 1000 wymówek. Spóźnił się ( 2 godziny )
nawet wtedy,gdy mieliśmy jechać na omówienie menu weselnego - spotkanie z
szefem restauracji. Jeszcze go usiłowałam tłumaczyć przed innymi . Na ślub nie
spóźnił się drastycznie tylko dlatego, że świadek czuwał.Po ślubie było coraz
gorzej - nigdy nie wiedzialam , o której wroci z pracy. Na uroczystości
rodzinne zawsze byliśmy spóżnieni - jemu się nie spieszyło. Ja czekałam jak
głupia, aż on sobie włoski wymodeluje, albo przez 30 minut wybierał krawat .
Do tego doszło jeszcze wiele innych fatalnych cech charakteru .
Finał był oczywisty : minęło własnie 5 miesięcy od rozwodu ...Związek utrzymał
się tylko 10 miesięcy.

[alfalfa]

Zgoda - chroniczna niepunktualność to brak szacunku dla innych i jest nie do
zaakceptowania ale przecież czasem nawet mimo najlepszych chęci zdarzy się może
każdemu że się spóźni. Bez przesady, są telefony. I tu już całkiem nie rozumiem
gdy ktoś się nie pofatyguje bo łatwiej znoszę sytuację gdy ten ktos do mnie
dzwoni i nawet na pięć minut przed terminem spotkania informuje że spóźni się
np. 30 min. Wkurza mnie to znacznie mniej. Powtórka w grę nie wchodzi (chyba że
to klient którego z zasady po tyłku muszę całować, jeśli dobrze płaci może się
spóźniać:)

[Gość: Ewawa]

Znam mazeństwo. Oboje znałam zanim sie "pobrali". To niesamowite, ale
niezależnie od siebie byli zawsze spóżnialscy. Teraz kiedy są raZem ich
niepunktualnośc sięgnęła zenitu. Może to ich własnie do siebe zbliżyło?
Znam jednak to ich spóźnialstwo na wylot i kiedyś byłam świadkiem jak to sie
odbywa. Zafascynował mnie ten spokój:
Ona: Kochanie o 6-tej mama bedzie na dworcu prosze cie pospoiesz sie (jest
5:30).
On: dobra, dobra ty zawsze mnie tak wrobisz (siedzi dalej przy stole i gada).
Ona :Kochanie jest już za pietnascie-jedz(do dworca jakieś 10km),
On: no dobra już idę (wchodzi do łazienki). Jest za pięc szósta.
On: (wychodzi z łazienki).
Ona: Kochanie mama ma cięzkie siaty i pewnie już sie denerwuje - jedz już.
On: Dobra ale gdzie mój sweter.
Ona :prosze cie jedz bez swetra. (jest 6:05!!).
On (zaczyna się ubierać): po co własciwie mam jechać, ty nie możesz.
Ona: no nie, mam gościa. Mąż wychodzi 6:15. O której dotrze na dworzec po
mamusię, która przytargała dla nich suchy prowiant?
Taka jest geneza, totalne olewanie. Ale niektórzy ludzie sobie na to pozwalają,
a ci spóźnialscy dobrze wiedza którzy to.

[Gość: Wiedźma Ple Ple]

Gość portalu: Ewawa napisał(a):

> Znam mazeństwo. Oboje znałam zanim sie "pobrali". To niesamowite, ale
> niezależnie od siebie byli zawsze spóżnialscy. Teraz kiedy są raZem ich
> niepunktualnośc sięgnęła zenitu. Może to ich własnie do siebe zbliżyło?
> Znam jednak to ich spóźnialstwo na wylot i kiedyś byłam świadkiem jak to sie
> odbywa. Zafascynował mnie ten spokój:
> Ona: Kochanie o 6-tej mama bedzie na dworcu prosze cie pospoiesz sie (jest
> 5:30).
> On: dobra, dobra ty zawsze mnie tak wrobisz (siedzi dalej przy stole i gada).
> Ona :Kochanie jest już za pietnascie-jedz(do dworca jakieś 10km),
> On: no dobra już idę (wchodzi do łazienki). Jest za pięc szósta.
> On: (wychodzi z łazienki).
> Ona: Kochanie mama ma cięzkie siaty i pewnie już sie denerwuje - jedz już.
> On: Dobra ale gdzie mój sweter.
> Ona :prosze cie jedz bez swetra. (jest 6:05!!).
> On (zaczyna się ubierać): po co własciwie mam jechać, ty nie możesz.
> Ona: no nie, mam gościa. Mąż wychodzi 6:15. O której dotrze na dworzec po
> mamusię, która przytargała dla nich suchy prowiant?
> Taka jest geneza, totalne olewanie. Ale niektórzy ludzie sobie na to
pozwalają,
>
> a ci spóźnialscy dobrze wiedza którzy to.

Bez Komentarza.
Mam nadzieję że Mamusia nie siedzi na tym dworcu po dziś dzień i obrasta
pajęczyną....

Macie rację jedyna rada na takich spóźniaczy to dać im kwadrans i dłużej nie
czekać. Jest szansa że nawet im to nie zepsuje humoru,bo znając życie połowa z
nich nie zdąży jeszcze wyjść z domu...

[Gość: avva]

Spóźnianie to drugie imie mojej kuzynki.
Moj rekord czekania na nią to 2 godziny.
Nie mogę tego zrozumieć jak można byc tak glupim, mając przy sobie komórke,
telefon stacjonarny i zyjac XXI wieku.
Zaczyna się szykować do wyjscia godzine przed umówionym spotkaniem , a gotowa
jest już za marne 1,5h ! Przez ten czas mozna doleciac do Paryza, a ona sie
maluje!
A w pracy ??? Ja mam tramwaj o 7.05 i zawsze jestem przed czasem, wchodzi ktoś
spozniony 20 min i na paluszkach...hop za biurko.
Proponuje w gorącej smole i w piórach;-)

Albo wszczepiać chipy lokalizujące:-)

Nikt nie jest doskonały, ale jak ktoś zna swoje wady to niech chociaż z nimi
walczy, a nie z beztroskim uśmiechem :
" soooorry, ale ble,ble,ble no i tak wypadło"

[default]

Mam taką koleżankę, skądinąd bardzo dobra i porządna kobieta, ale jak mam się z
nią umówić na konkretną godzinę to od razu jestem w stresie. Myślę, że to
wynika z jakiegoś takiego wrodzonego roztrzepania,nieumiejętności
zorganizowania się, niekoniecznie z braku szacunku dla czyjegoś czasu. U niej
to właśnie tak wygląda. Nigdy nie potrafi przewidzieć, że coś może ją opóznić,
wszystko robi w ostatniej chwili, przypomina jej się tysiąc rzeczy, które
jeszcze musi zrobić, akurat dostaje pilny telefon, jadąc samochodem zawsze
wrąbie się w jakiś korek....Poza tym jakby nie miała poczucia czasu. Przykład -
dzwonię do niej (mieszkałyśmy w tym samym bloku) i pytam czy nie idzie z psem
na spacer, bo właśnie idę z moim. Ona mówi, że oczywiście, "tylko zmienię
spodnie, już schodz". Więc się ubieram i wychodzę. Następnie czekam pod blokiem
30 minut! Wreszcie wychodzi i na moje pretensje odpowiada: ojej, no telefon
zadzwonił, przepraszam, przecież nie trwało to długo!

[Gość: avva]

może to ta sama osoba ?;-)

[Gość: Doki]

Koszmar!
Ma te chorobe moj skadinad dobry kolega. Na zwrocenie
uwagi reaguje: "a po co mi punktualnosc? Ty byles
punktualnie i zobacz, tylko sie na mnie naczekales."
Na takie dictum wynalazlem sposob nastepujacy. Jesli chce
sie z nim umowic, powiedzmy, o 19, to kieruje rozmowe
tak, zebysmy umowili sie na 18. Potem przychodze o 19, on
o 19.15 i jest niezle. Jesli on wyznacza godzine, biore
ze soba ksiazke.

[mrouh]

Niecierpię niepunktualnych ludzi, ale większość
się tym zupełnie nie przejmuje. Ja po prostu nienawidzę
się spóźniać, nawet minutki. Kiedy dojeżdżałam na studia
(50 km), jechałam wcześniejszym autobusem i byłam 40
minut przed czasem, ale wiedziałam, że akurat Poranny
wykładowca przychodzi punktualnie, gdybym wstała o
godzinę później, spóźniłabym się parę minut najwyżej, ale
było to dla mnie nie do pomyślenia. Do pracy tez chodzę
wcześniej (pracuję w szkole) i zawsze coś tam sobie
jeszcze przygotowuję przy kawie. Jakiś czas temu w ramach
zajęć z konwersacji, przygotowywałam temat o notorycznych
spóźnialskich. prowadzi się na ten temat nawet badania. W
artykule, z którego korzystałam było tak pół żartem, pół
serio stwierdzenie, że nikt tak naprawdę nie jest
"zdrowy", niezależnie od podejścia do czasu: ci, co sa
zawsze przed czasem, to osobowości "lękowe", ci, co
zawsze idealnie punktualni- to pedanci, spóźnialscy to
osobowość narcystyczna. :-)

Ci co zawsze przed czasem, oczywiście cierpią zazwyczaj
za dwóch- odczekają swój "zapas" i dodatkowo spóźnienie
partnera, bo większość nie bardzo się przejmuje tym, że
ktoś czeka. Ale są chyba jakieś ogniska spóźnialskich.
Jak się przeprowadziłam, kupowaliśmy z moim TŻ sofkę.
Mieli nam ją wykonać na zamówienie, umówiliśmy się na
czwartek po południu, ok. 16:00. Facet od sofy sie nie
pojawił, ani o 16:, ani o 17:00, ani w czwartek, ani w
piątek, ani w sobotę, poszliśmy do sklepu w poniedziałek.
No, coś tam się przeciągnęło... Facet miał nasz telefon i
adres, ale nie raczył nas zawiadomić. Gdyby nie to, że
zapłaciliśmy sporą zaliczkę, to bym zrezygnowała. drugi
raz umówiliśmy sie na piątek, też ok. 16:00. Przyjechali
z sofą o 21:00. Myślałam, że ich zabiję. WRRRR

[szymanka]

No więc wstyd się przyznać, ale ja jestem spóźnialską. Nie aż tak jak w wyżej
wymienionych przykładach, u mnie to jest góra kilkanaście minut, ale jednak.
Wierzcie mi że to nie wynika z braku szacunku dla innych, lecz z braku
odpowiedniej organizacji czasu, bałaganiarstwa itp. itd. Zwykle myslę że mam
jeszcze dużo czasu, potem wyskakują nieprzewidziane rzeczy do zrobienia i tak
minutka za minutką... jestem spóźniona. Biję się w piersi. Na swoje
usprawidliwienie powiem że nigdy nie zdarzyło się żeby ktoś na mnie czekał
kilkadziesiąt minut, zawsze dzwonię, informując że się spóźnię ale w świetle
powyższych postów zdałam sobie sprawę że to marna pociecha dla czekającego. Za
nic w świecie nie chciałabym żeby odbierano mnie jako osobę która nie ma
szacunku dla innych ludzi, choć faktycznie cos w tym musi być, przecież nie
zawsze się spóźniam, potrafię się "sprężyć" i przyjść na czas gdy mi na czymś
zależy, a w pozostałych przypadkach? Liczę na zrozumienie? na pobłażliwość?
Tylko błagam nie wieszajcie na mnie psów. Zrozumiałam.

[ariels]

Niestety, przyznaję się, ja także jestem spóźnialska. To znaczy, gdy wychodzę z
domu sama, to raczej się nie spóźniam, natomiast, kiedy jadę gdzieś ze swoją
mamą to z reguły jerst tak, że spóźniamy się, albo wpadamy w ostatniej chwili.
Przed wyjściam zawsze ma do załatwienia tysiąc różnych spraw i najczęściej
takich, które mogłyby poczekać. I jeszcze jedna rzecz, przeważnie, kiedy mama
najbardziej się spieszy przydarzają się jej jakieś zupełnie nieprzewidziane
awarie, korki itp. A każde najprawdziwsze tłumaczenie brzmi wtedy jak zupełnie
niewiarygodne kłamstwo.
A wszystko to nie wynika z braku szacunku tylko z potwornego braku
zorganizowania.
Pzdr i obiecuję poprawę Agnieszka (tylko za siebie, mama nadal będzie sie
spóźniać.

[Gość: qmpela]

masz racje...nier nawidze niepunktualnosci.ktos mowi bede za 5 minut a jest za
45 ...ale to jeszcze nic.moja kolezanka pobila wszelkie rekordy bo umowilam sie
z nia w kawiarni na 20 i ona po prostu nie przyszla.pobila wszystko po prostu.i
jeszcze sie na mnie wydarla ze nie miala czasu zeby zadzwonic bo cos tam.nie
lubie takich ludzi ktorzy sie umawiaja i nie przychodza...jest cos takiego jak
telefon komorkowy czy stacjonarny,i mozna powiadomoc o zmianach
planu.dopuszczalne jest spoznienie sie 5-10 minut bo tak nawet wypada.ja jestem
osoba ktora zawsze jest przed czasem przynajmniej 10 minut,no nie liczac szkoly
bo tam sie specjalnie spozniam w celu unikniecia pytanka.pozdro

[Gość: inika]

Jest chyba moda na niepunktualność. Ludziom wszędzie się spózniającym wydaje
się to takie luzackie... Taki niezorganizowany, hippisowski styl bycia,
odznaczający się nie przejmowaniem się nikim i niczym.
Mam takiego dyrektora, dla którego bycie za 10 minut oznacza najwcześniej za
godzinę a najbardziej lubię jego określenie "mała godzinka", która potrafi się
wydłużyć do 3-4. Ale to szef...
Mam taką koleżanke, którą bardzo ale to bardzo lubię i dlatego staram się jakoś
zaakceptować tą jej wadę. Choc wiem, że nie ma z nią żadnego beztroskiego
umówienia się.
Z kolei jutro wyjeżdżamy na wakacje, o 2-ej w nocy. Ma po nas przyjechać
taki "luzacki" kumpel męża. I już się stresuję, bo każda minuta snu jest droga
a jak go znam to przed 2:30 go nie będzie... Ale na wypadek gdyby nas
zaskoczył, albo pomylił się i był punktualnie, to wiadomo, że będziemy zwarci i
gotowi...