jadanie obiadów poza domem

[jan.bar]

czy to przejaw szpanu i chęci pokazania się, zwłaszcza wśród ludzi w
Warszawce?

[des4]

Kolejny głupek?

Placki ziemniaczane z sosem to przejaw szpanu w Warszawi, hehehehe ROTFL...

[Gość: P.S.J.]

Jadanie obiadów poza domem to przede wszystkim przejaw głodu i chęci zjedzenia
obiadu.

Weźmy mój przykład. Pracuję do godz. 17, w domu mogę być ok. 17.30, częściej
koło 18. Nawet prosty obiad, doliczywszy ok. 15 minut na przebranie się (w
garniturze będę gotował?) i umycie rąk, zajmie mi najmniej 20 min., a ile można
żreć same spaghetti? Policzmy więc średnią ok. 40 minut. W takim przypadku
obiad zaczynam jeść około 18.30. I często tak jem.

Teraz jednak należy wziąć pod uwagę, iż od czasu do czasu mogę (a) być na
wieczór umówiony z kimś-tam, (b) nie mieć czasu zrobić zakupów, albo właśnie
nie mam w lodówce nic nadajacego się na ciepły posiłek, (c) mam jakieś
wazniejsze obowiązki na "po pracy", np. muszę oddać cosik do pralni, odebrać
samochód z warsztatu, kupić prezent jubilatowi czy innemu draniowi...
możliwości są setki. No to chyba logiczne jest, że raz na czas jakiś idę od
razu po pracy zjeść poza domem, bo fizycnzie nie mam czasu na przygotowanie
obiadu i posprzątanie po nim, chyba, że chciałbym zjeść ten obiad koło 23.00.

[gringo68]

Ogromna większość jadających poza domem robi to w niedrogich miejscach i
faktycznie nie ma czasu na gotowanie. W tygodniu, ze względu na to, że
prowadzimy wlasne biznesy i wracamy do domu zwykle późno, po prostu nie ma się
ani ochoty ani sił na gotowanie. Dzeci zjedzą obiad u moich rodziców, a my albo
jedziemy na pozostalościach z weekendu, albo jadany "na mieście". I nie jest to
Warszawa, ani żaden szpan skoro przywoity dwudaniowy obiad kosztuje mnie 15
zł...

[p.s.j]

racja, a poza tym co do "szpanu" to szpanem byłoby wydanie na jeden obiad np.
1/10 meisięcznej pensji. Swojej pensji. Jeśli ktoś zbija kokosy, a lubi steki,
to nie widzę powodu, dla którego miałby się powstrzymywać przed zjedzeniem w
knajpie steka za 50 zł. Zwłaszcza, iż kupno półproduktów do samodzielnego
zrobienia steka nie wyjdzie mu wcale znacznie taniej.

[bri]

LOL, dlaczego Warszawka ma mieć inne motywacje do jedzenia w knajpach niż
reszta Polski? Mieszkamy w Warszawce to szpanujemy przed Warszawką, jak ktoś
mieszka gdzie indziej to szpanuje przed swoimi ziomalami ;)

[mike.recz]

W całym kraju więcej osób jadłoby poza domem częściej gdyby ludzi było na to
stać.

[pocoo]

Jadę 15 km aby zjeść bardzo smaczne danie z tego co żyje w wodzie.Robie to
przeciętnie 3 razy w tygodniu.I nie jest to szpan tylko wygoda.A jem to co
lubię.Jak mam ochotę na naleśniki ,to zrobię je w domu.

[Gość: Matylda]

Moja babcia opowiadała, że u niej obiad zawsze był o 15.30. Dzieci wróciły już
ze szkoły a dziadek po przyjściu z pracy miał akurat tyle czasu, żeby umyć ręce
a zupka już stała na stole. Babcia oczywiście nie pracowała zarobkowo. Rodzina
przy stole nie tylko jadła, oni ze sobą ROZMAWIALI. Wtedy nie było telewizorów
a w nich 100 różnych programów. Teraz rodziny na codzień jadają w stołówkach
(różnych) a w niedzielę każdy ucieka ze swoim talerzem do innego pokoju bo co
innego ogląda właśnie w TV. Jedzenie w stołówkach to czasami konieczność,
czasami wygoda ale zawsze to coś, co oddala rodzinę.

[p.s.j]

> Moja babcia opowiadała, że u niej obiad zawsze był o 15.30.

Gdyby u mnie w domu obiad był o 15.30 to... nigdy bym go nie zjadł. Pracuję do
17.00.


> Babcia oczywiście nie pracowała zarobkowo.

Pogratulowac dziadkowi zarobków wystarczających na cąłą rodzinę. Widać, że to
dawne dzieje były... :)


> Rodzina
> przy stole nie tylko jadła, oni ze sobą ROZMAWIALI.

Większość ludzi, jak już spożywa posiłek, to również rozmawia. Zresztą jak idę
z dziewczyną do restauracji (zdarza nam się), to przecież nie milczymy.


> Wtedy nie było telewizorów
> a w nich 100 różnych programów.

W restauracjach do dziś często nie ma telewizorów.


> a w niedzielę każdy ucieka ze swoim talerzem do innego pokoju bo co
> innego ogląda właśnie w TV.

To już problem braku wychowania, zasad i chęci bycia ze sobą, ale jakiejś
konkretnej rodziny, a nie problem w ogóle. Znam rodziny (i sam z takiej
pochodzę), gdzie posiłki spożywa się wspólnie (z wyłącznieniem śniadań,
zazwyczaj, bo w weekendy ludzie wstają o różnej godzinie.

> Jedzenie w stołówkach to czasami konieczność,
> czasami wygoda ale zawsze to coś, co oddala rodzinę.

To co? Mam wracać do mamy specjalnie na zupkę? :) Moja rodzina mieszka na
skraju warszawy, to obiad jadłbym już koło 20.00ej :) Mamie chyba nie chciałoby
się czekać z jedzeniem tak długo.

[pocoo]

Dlaczego u ciebie wszystko jest na "nie"?Czy ciągle jesteś zmuszany do
potakiwania i musisz odreagować?

[p.s.j]

a) nie jestem na urlopie, ale mam akurat mało zajęć i szybko sie z nimi
obrabiam;
b) nie jestem :)) na "nie", tylko musze dawac odpór (w imię zdrowego rozsadku)
takim głupim stwierdzeniom, jak "jedzenie w knajpie to szpan", albo "jedzenie
poza domem zabija rodzinę".

[yoma]

Cóż to za rodzina, którą jedzenie może zabić? :)

[p.s.j]

Śmiej się śmiej, wspólne obiady rodzinne 4 pokolenia temu zabiły w zasadzie
całą moją rodzinę (w linii prostej) po mieczu, razem ze służbą. Powód -
dosypanie (przez nieuwagę) trutki na szczury miast soli chyba do zupy. Przeżyły
tylko dzieci do lat 7-miu bodajże, w tym (na szczęście) moja prababcia. I jak
tu mówić, że obiady rodzinne są bez zastrzeżeń?

[yoma]

No to kwaktycznie już lepiej w knajpie, tam najwyżej naplują :) Przyjmij wyrazy
współczucia...

[pocoo]

W punkcie (b)częsciowo masz rację.Widziałam bardzo często w Europie Zachodniej
i w USA jak gnojki nie tkną jedzenia przy wyłączonym telewizorze.Wiek nie ma tu
znaczenia.Najczęściej jest to łapanie talerza w garść i bieg przed telewizor
lub komputer.Kto zostaje przy stole?Kultura?Zasady?Nie umieją razem jeść.

[Gość: Matylda]

Pewnie że to co opowiedziałam było dawno. Zgadzam się, że stół w restauracji
może być namiastką tego domowego ale pod warunkiem, że jedzą tam wspólnie
wszyscy członkowie rodziny (z mamusią to już chyba przesadziłeś, jesteś
przeciez dorosły). Zazwyczaj jest tak, że mąż jada w innej niż żona a dzieci w
przedszkolu i szkole. Zgadzam się, że uciekanie z talerzem przed telewizor to
kwestia wychowania ale niestety w większości domów tak jest. To nawet nie brak
szacunku do rodziny. Myślę, że ludzie siedząc razem przy stole męczą się bo
coraz częściej nie mają sobie nic do powiedzenia. Jeśli pisałam o tym, że
dobrze siedzieć razem przy stole to miałam na myśli chociaz niedzielę i niechby
to był nawet hamburger w supermarkecie ale rodzina razem. Posiedzieć, pojeść i
myśli wymienić...

[p.s.j]

No, to dochodzimy do pewnych wspólnych wniosków wreszcie :)
Ogólnie podzieliłbym obiady poza-domowe na dwa rodzaje:

1) obiady "wspólne", gdzie cała rodzina idzie zjeść na mieście z przyczyn
najczęściej kulinarnych (nie każdy, kto lubi np. sushi, musi potrafić je robić)
albo innych rodzinnych, np. potem idą wspólnie do kina. Takie obiady są 100%-ym
zastępstwem obiadów domowych, i spełniają te same funkcje. Czy ludzie będą ze
sobą przy tej okazji rozmawiać, podtrzymywać kontakt - to już zależy tylko od
nich, a nie od restauracji/domu.

2) obaidy "użytkowe", gdzie jedna (najczęściej) osoba z różnych przyczyn
spożywa swój główny posiłek poza domem. Powody? Najczęściej: brak czasu lub
chęci do samodzielnego przygotowania posiłku; czasami po prostu zachcianka (np.
ma się właśnie smak na rzeczony stek, a nie na własnoręcznie smażoną
jajeczniczkę). Obiady "użytkowe" sa bardzo częste w tygodniu pracy, gdyż
obecnie w większości rodzin obie strony pracują - nie bedę przeciez wymagał od
dziewczyny, która do domu wraca najczęściej na chwilę przede mną, żeby
ugotowała obiad, kiedy robi w ciągu dnia coś innego.

Natomiast zarówno w przypadku 1), jak i 2), nie możemy mówić o snobiźmie z
założenia. (może być to snobizm, jasne, ale tylko jeśli (a) na daną knajpę
obiektywnie nas nie stac, a i tak tam jemy, tzn. ceny są nieproporcjonalne do
naszych finansów, albo (b) jeżeli knajpa daje w naszym odczuciu paskudnie jeść,
a my do niej chodzimy, bo wypada, należy, jest modna itp.)

apropo

[Gość: judyta]

Witam serdecznie!
Mam wrażenie że mam problem z jedzeniem na mieście, a konkretnie czuję się od
tego uzależniona. Kocham dobre restauracje i dobre jedzenie i często dochodzi do
tego, że nie mam ochoty na nic innego tylko konkretną ulubioną potrawę której
nic co sama bym zrobiła w domu nie zastąpi... więc bywam w swoich ulubionych
miejscach prawie codziennie, do tego wydaje na to prawie wszystkie pieniądze,
często wychodzi od 100 do 200 zł dziennie...
Macie jakieś rady?

Jest mi z tym coraz częściej źle bo czuję się uzależniona :/

[pocoo]

Nałogi trzeba leczyć,bo inaczej czeka cię głodówka.

[grazynaraj]

To poprostu wygoda i ogromna przyjemność .Nie trzeba gotowąc ,sprzątać kobiety
popierajcie takie dobre pomysły a będziecie miały wiecej czasu dla siebie.Oby
tylko fundusze na to były.

[chwila.pl]

jan.bar napisał:

> czy to przejaw szpanu i chęci pokazania się, zwłaszcza wśród ludzi w
> Warszawce?

Pracuję w korporacji, od 8.00 do teoretycznie 17.00 w Warszawie, nie Warszawce.
Bardzo często wracam około 20.00 do domu, zatem o przygotowaniu obiadu nie ma co
marzyć. Mamy w pracy prawie godzinną przerwę na lunch. Bardzo często przeznaczam
ten czas na załatwienie pilnych spraw, bo po wyjściu z pracy urzędy są już
zamknięte. Ale lubię też czasami pójść na dobry obiad do restauracji. Mam kilka
ulubionych lokali, gdzie serwują znakomite jedzenie. W jednym z nich podają
przepyszną zupe grzybową i jeśli tylko jest w menu, zjadam trzy porcje,
rezygnując z drugiego dania. Natomiast nie wyobrażam sobie weekendu bez
domowego, "odświętnego" obiadu, spożywanego w gronie rodziny. Staram się też
pamiętać, co moi bliscy lubią najbardziej. Jeśli już gotuję rosół, to gotuję
również do niego makaron - dla mnie, ziemniaki w mundurkach - dla męża, kaszkę
krakowską - dla syna.
Troche ich rozpieszczam, ale co tam...

[Gość: jaija]

Jedzenie poza domem to często konieczność wśród ludzi pracujących. Pewnie, że
fajnie się je obiadki z rodziną, ale jeżeli ktoś haruje i np. dojeżdża, to musi
sobie radzić inaczej. Ja wolę jeść w domu, ale mam na to czas. No i wspólnie z
mamą - zdecydowanie lepiej.

[venus22]

ja tam bym chetnie jadala sniadania obiady i kolacje poza domem bo nienawidze
gotowac.. garow tez nie cierpie myc chociaz juz wole to od gotowania..

Venus