Toksyczna miłość.

[palnick]

Jak Tusk "kocha" Polskę i Polaków.........

Tak oto o polskości mówił Donaldu dla miesięcznika „Znak” w 1987r. w
odpowiedzi na ankietę „Czym jest polskość”.

OTO CYTAT:"’Co pozostanie z polskości, kiedy odejmiemy od niej cały
ten wzniosło-śmieszny teatr niespełnionych marzeń oraz
nieuzasadnionych urojeń? Polskość to nienormalność - takie
skojarzenie narzuca mi się z bolesną uporczywością, kiedy tyko
dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u mnie odruch
buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg wie co jeszcze,
rzuciły na moje barki brzemię, którego nie mam specjalnej ochoty
dźwigać”


źródło cytatu:(za Waldemarem Łysiakiem „Salon 2, Alfabet szulerów
cz. I” A-L, str 66).

[matylda1001]

Palnick, przestań mnie agitować!

[palnick]

Matyldo! Przestań mnie molestować ! :-)

[matylda1001]

Palnick, przestań mnie agitować!

[matylda1001]

Palnick, przestań mnie agitować!

[lepian4]

Nic dodac, nic ujac

[viviene]

oj,toksyczna,rzeczywiście:)

[Gość: Lena]

Problem z Łysiakiem polega na tym,że będąc pupilkiem minionego
systemu próbuje "rehabilitować się szukając "wszędzie" winnych.
Salon szulerów musiałby zacząć od siebie. Łysiak może być
autorytetem dla smarkaczy którzy czytają jego "sensacyjne" książki
typu "zaabili go i uciekł". On moze i zna się al;e na czasch
napoleońskich.
Ale w sumie uśmiałam się, Łysiak jako autorytet :))))))))))

[palnick]

To odpowiedź na ankietę miesięcznika "Znak".

[Gość: Lena]

Wypowiedź z miesięcznika "Znak" ... sprzed 10 lat ... wyrawana z
kontekstu i ...wypowiadał się Łysiak ... uważasz,że to
poważne ??????
Myślisz,że to w jakikolwiek sposób nobilituje Łysiaka i jego opinię
czyni wartą więcej niż jest warta ... czyli nic ????

[palnick]

To opinia Tuska, wypowiadał się Tusk, wątek jest o Tusku...

A ta ciągle o jakimś Łysiaku.

[Gość: Lena]

Daj cały tekst. Wyrwane słowa nie wiadomo o jakiej części historii
Polski (Tusk jest historykiem!!!) jeszcze do tego zacytowane przez
Łysiaka dla mnie oznaczają wyłacznie,że łysiak chce obrzucić gównem
kogoś myslącego ineczej niż on. W końcu Łysiak za komuny miał jak
pączek w masle a po zmianie ustroju wręcz chamsko chciał narzucić
innym swoją "martyrologię" której nikt nie znajduje. Chce unurzać
innych. Nie pierwszy to "cytat" który rzuca Łysiak. Dal mnie kłamca
nie jest miarodajny w podsuwaniu "cytatów". Daj cały tekst albo nie
cytuj po Łysiaku.

[xtrin]

Ile razy można powtarzać tą samą żenującą manipulację?

Wspomniany tekst w całości brzmi tak:
"Polskość jako zadany temat... Wydawałoby się: tylko usiąść i pisać. A tu
pustka, tylko gdzieś w oddali przetaczają się husarie i ułani, powstańcy i
marszałkowie, majaczą Dzikie Pola i Jasna Góra, dziejowe misje, polskie
miesiące, zwycięstwa i klęski. Zwycięstwa?
Jak wyzwolić się z tych stereotypów, które towarzyszą nam niemal od urodzenia,
wzmacniane literaturą, historią, powszechnymi resentymentami? Co pozostanie z
polskości, gdy odejmiemy od niej cały ten wzniosło-ponuro-śmieszny teatr
niespełnionych marzeń i nieuzasadnionych rojeń?
Polskość to nienormalność - takie skojarzenie narzuca mi się z bolesną
uporczywością, kiedy tylko dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u
mnie niezmiennie odruch buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg wie co
jeszcze wrzuciły na moje barki brzemię, którego nie mam specjalnej ochoty
dźwigać, a zrzucić nie potrafię (nie chcę mimo wszystko?), wypaliły znamię i
każą je z dumą obnosić. Więc staję się nienormalny, wypełniony do granic
polskością, i tam, gdzie inni mówią człowiek, ja mówię Polak; gdzie inni mówią
kultura, cywilizacja i pieniądz, ja krzyczę Bóg, Honor i Ojczyzna (wszystko
koniecznie dużą literą); kiedy inni budują, kochają się i umierają, my walczymy,
powstajemy i giniemy. I tylko w krótkich chwilach przerwy rozważamy
nasz narodowy etos odrobinę krytyczniej, czytamy Brzozowskiego i Gombrowicza,
stajemy się normalniejsi.
Jest jakiś tragiczny rozziew w polskości - między wyobrażeniem a spełnieniem,
planem a realizacją. Jest ona etosem pechowców, etosem przegranych i zarazem
niepogodzonych ze swą przegraną. Wolność jest w nim wartością najwyższą - porywa
się na czyny wielkie z mizernym zwykle skutkiem. Polskość w rzeczy samej jest
nieadekwatną do ponurej rzeczywistości projekcją naszych zbiorowych kompleksów.
Piękniejsza od Polski, jest ucieczką od Polski tej na ziemi, konkretnej,
przegranej, brudnej i biednej. I dlatego tak często nas ogłupia, zaślepia,
prowadzi w krainę mitu. Sama jest mitem.
Tak, polskość kojarzy się z przegraną, z pechem, z nawałnicami. I trudno, by
było inaczej. "Czym jest nasze życie? - pisał Andrzej Bobkowski w Szkicach
piórkiem (ile w nich trafnych uwag o polskości!). - Nawijaniem na kawałek
tekturki krótkich kawałków nitki bez możności powiązania ich ze sobą. Gdzie mam
szukać metryki urodzenia mojego dziadka? Gdzie odnaleźć ślad prababki? Do czego
przyczepić cofającą się wstecz myśl? Do niczego - do opowiadań, prawie do
legend tego kraju, który wynajął sobie w Europie pokój przechodni i przez
dziesięć wieków usiłuje urządzić się w nim z wszelkimi wygodami i ze złudzeniem
pokoju z osobnym wejściem, wyczerpując całą swą energię w kłótniach i walkach z
przechodzącymi. Jak myśleć o urządzeniu tego pokoju ładnymi meblami, bibelotami,
serwantkami, gdy błocą ciągle podłogę, rozbijają i obtłukują przedmioty? To nie
jest życie - to ciągła tymczasowość życia motyla i dlatego w
charakterze naszym jest może tyle cech przypominających tego owada. Jakim cudem
mamy być mrówkami?..."
Gdy spisuję te luźne uwagi, czuję w każdym momencie, że coś umyka, że z wielkim
trudem formułuję nawet banalne myśli. Refleksja zniekształcona jest nastrojem,
emocją, a i te są zmienne. Bo choć polskość wywołuje skojarzenia kreślone przez
historię, jest ona także przecież dzianiem się, jest niepewnym spojrzeniem w
przyszłość. I szarpię się między goryczą i wzruszeniem, dumą i zażenowaniem.
Wtedy sądzę - tak po polsku, patetycznie - że polskość, niezależnie od
uciążliwego dziedzictwa i tragicznych skojarzeń, pozostaje naszym wspólnym
świadomym wyborem."
Donald Tusk, 1987

Trzeba być chyba analfabetą, żeby ten tekst uznać za cokolwiek innego, niż wyraz
pięknego, świadomego i mądrego patriotyzmu.

Mającym problemy z czytaniem...

[xtrin]

Pewnie nie każdy forumowicz jest w stanie przeczytać ze zrozumieniem tak długi
tekst :). Zwracam więc szczególnie uwagę na ostatnie jego zdanie:
"Wtedy sądzę - tak po polsku, patetycznie - że polskość, niezależnie od
uciążliwego dziedzictwa i tragicznych skojarzeń, pozostaje naszym wspólnym
świadomym wyborem."

[Gość: Lena]

Wielkie dzięki.

[xtrin]

Możesz teraz wytłumaczyć palnickowi jaką bzdurę walnął? Bo to chyba ponad moje
siły...

[Gość: Lena]

A myslisz,że Łysiak nie wiedział co robi? Kilka jego "chwytów"
widziałam gdy sam przeć próbował do władzy (nieskutecznie)i dla mnie
swój alfabet szuleró może zacząć od siebie. Obrzucając błotem
inneych chciał pokazać,ze nie jest gorszy.
Myślisz,że palnik nie wiedział co pisze? Przecież na pierwszy rzut
okiem widać,że to wyrwany cytat (sprzed 20 lat!!!) z czegoś
większego. Jeśli normalny człowiek na poparcie swojej teorii kogoś
cytuje to wybiera kogoś kto dla niego jest autorytetem. Kim może być
człowiek dla którego autorytetem jest Łysiak?
Jak pisał ksiądz Józef Tichner w "Filozofii po góralsku" - "nie bede
duzo godoł bo i ni ma do kogo" :)

[xtrin]

Co do Łysiaka masz niewątpliwą rację.
Co do palnicka - obawiam się, że też.
Tak czy inaczej ludzie myślący wyciągną odpowiednie wnioski.

[kicior99]

Od kiedy palnick przedstawi na forum Kraj spotaknie polskich parlamentarzystów z
Eriką Steinbach (na którym z ramienia PO był Tusk) jako konszachty Tuska z
ziomkostwem, mam o nim wyrobioną opinie jako o wybitnie zeszmaconym manipulatorze.

[Gość: Lena]

Tak samo przedstawił to "spotkanie" jak powyższą "prawdę"???
Marna manipulacja małego manipulatora.
PiS już nam nie będzie przedstawaiał "niewykluczonych domniemań"
jak "prawdy" !!!!!!!!!!!!!!!!!