żałoba

[kam.mar]

Kiedyś było tak, że po śmierci bliskiej osoby człowiek mógł być
przez rok w żałobie- okazywać smutek, płakać, oczekiwać pocieszania.
Dzisiejszy świat raczej tępi wszystko, co wiąże się z obniżonym
nastrojem. Kto potrafi wytrzymać towarzystwo przyjaciół w żałobie,
rozmawiać z nimi? Wydaje mi się, że istnieje społeczne przyzwolenie
na żałobę trwającą maksymalnie dwa tygodnie i najlepiej, żeby osoba
w żałobie nie za dużo mówiła o tym, jak smutno się czuje. Naprawdę
tak jest czy to tylko moje mylne wrażenie?

[Gość: :)]

masz dziwnych przyjaciół, jeśli tak uważają

bo to raczej chore, dziś pochować matkę, a za 2 tygodnie iść na imprezę
to po prostu brak szacunku dla zmarłej bliskiej osoby

[matylda1001]

Chyba tak jest. Na ulicach nie widac ludzi ubranych w
charakterystyczne stroje żałobne. Czerń obowiązuje tylko w dniu
pogrzebu i to wśród naprawdę najbliższej rodziny. Chyba zadna wdowa
nie odważyłaby się demonstrować swojego bólu za pomocą czarnego
welonu. Nie wypada okazać się jednostką słabą psychicznie, ktora nie
potrafi poradzić sobie ze sprawą tak zwyczajną jak śmierć. Ludzie po
stracie osoby bliskiej rzeczywiście nie mają z kim porozmawiac o
swojej tragedii. Znajomi albo unikaja tego tematu albo (co gorsze)
wręcz mówią, że nie chca na ten temat rozmawiać. Podobno dzieje się
tak dla dobra osamotnionej osoby, żeby nie rozdrapywała ran i szybko
zapomniała. Myślę, że naprawdę dzieje się tak dlatego, że ludzie
boją się, że nie podołaja wyznaczonej im roli bo nie potrafią
prawdziwie współczuć.

[Gość: ????]

Dziwne rzeczy piszesz, bo jak w 2004 roku zmarła moja mama, to przez rok
ubierałam się na czarno, nie chodziłam na żadne "wesołe" imprezy i jakoś nikt
nie miał do mnie pretensji.
Przecież nie wymagam, by na ulicy każdy składał mi kondolencje!!!
Ponadto - jakoś dziwnym trafem widuję osoby ubrane na czarno...

> Chyba tak jest. Na ulicach nie widac ludzi ubranych w
> charakterystyczne stroje żałobne.
A jaki to jest ten "charakterystyczny strój żałobny"? Może mnie oświecisz?
Bo dla mnie żałoba to ubranie się na czarno...

[matylda1001]

Charakterystyczne stroje żałobne to trochę umowna nazwa. Mam tu na
myśli np. czarną opaske na rekawie płaszcza lub kawałek czarnej
aksamitki przyszytej do klapy marynarki czy kurtki noszone przez
cały rok żałoby. Kiedyś wdowy, przeważnie starsze kobiety, w okresie
żałoby nosiły czarne welony albo chociaz kapelusze z czarną woalka.
Nikt nie wymaga, żeby obcy ludzie na ulicy składali mu kondolencje
ale gdy widzi się wyrażną oznakę czyjejś żałoby to człowiek tak
instynktownie powstrzymuje sie przed wesołością, żeby temu komus nie
robić przykrości. Samo ubieranie się na czarno to jeszcze nie jest
oznaka żałoby bo to kolor modny i jest noszony "bez okazji".

[Gość: ???]

Opasek i aksamitek nikt nie nosi, bo to po prostu wygląda debilnie.
Ale czarny strój?
Czy ubrany na czarno ma żałobę, czy się po prostu "ubrał modnie" - to też można
spróbować się domyślić. Bo ktoś, co się na co dzień nie "nosi" na czarno
włącznie z makijażem, to od razu rzuca się w oczy, że prawdopodobnie ma żałobę.
Zresztą, żałoba nie wymaga ufarbowania sobie włosów na czarno, zrobienia
"mrocznego" makijażu, czy wymalowania paznokci na czarno - a to się zdarza przy
potraktowaniu czarnego jako "modny" :)
> Nikt nie wymaga, żeby obcy ludzie na ulicy składali mu kondolencje
> ale gdy widzi się wyraźną oznakę czyjejś żałoby to człowiek tak
> instynktownie powstrzymuje sie przed wesołością, żeby temu komuś nie
> robić przykrości.
Hmmm, to tak jakby sąsiad zrezygnował ze zrobienia wesela, bo sąsiadce zmarła
teściowa :))) Troszkę śmieszne.
We wszystkim potrzebny jest umiar...

[matylda1001]

Hmmm, to tak jakby sąsiad zrezygnował ze zrobienia wesela, bo
sąsiadce zmarła
> teściowa :))) Troszkę śmieszne.
> We wszystkim potrzebny jest umiar...

Śmieszne? Moim sąsiadom kilka lat temu umarła córka. W czasie
pomiędzy śmiercią i pogrzebem wypadły imieniny u innych sąsiadów.
Zrobili huczne, jak co roku. Bawili się znakomicie (było słychać) a
na drugi dzień spokojnie poszli na pogrzeb. Ja nie potrafiłabym
bawić się dobrze wiedząc, że za ścianą ktoś płacze ale to kwestia
wrażliwości.

>Opasek i aksamitek nikt nie nosi, bo to po prostu wygląda
debilnie.<

A cóż w tym widzisz debilnego? No, może w dzisiejszych czasach taka
pani w czarnym welonie do pasa ale kawałek aksamitki?

[kam.mar]

Tak mi przyszło do głowy, że czarna aksamitka w klapie to ze
społecznego punktu widzenia dobra rzecz bo:
- każdy widzi,że osoba z czarną aksamitką w klapie jest w żałobie i
nikt nie zadaje durnych pytań w rodzaju "dlaczego masz taką smutną
minę"
-ci, którzy nie czują się na siłach rozmawiać z osobami w żałobie
mogą ich spokojnie rozpoznać i omijać z daleka
-ci, którzy chcą okaząć wsparcie mogą bez zbędnych wstępów i
domyślania się o co chodzi zapytać, czy w związku z żałobą jest
potrzebna jakaś pomoc

[Gość: ???]

Jezu, ale bzdury:
> - każdy widzi,że osoba z czarną aksamitką w klapie jest w żałobie i
> nikt nie zadaje durnych pytań w rodzaju "dlaczego masz taką smutną
> minę"
Czy każdego "ludzia" na ulicy pytasz o smutną minę?
A wśród znajomych to mniej więcej wiesz, czy ktoś bliski mu/jej zmarł, więc
pytanie jest niepotrzebne.
> -ci, którzy nie czują się na siłach rozmawiać z osobami w żałobie
> mogą ich spokojnie rozpoznać i omijać z daleka
A ten w żałobie to jakiś "zadżumiony" czy co?
Czy z osobą w żałobie można tylko o śmierci rozmawiać?
Czy myślisz, że osoba w żałobie na rok odcina się od świata i 24 h na dobę ryczy
w poduszkę?
A może by po prostu chciała pogadać o oglądanym wczoraj filmie w tv?
> -ci, którzy chcą okazać wsparcie mogą bez zbędnych wstępów i
> domyślania się o co chodzi zapytać, czy w związku z żałobą jest
> potrzebna jakaś pomoc
Jaka pomoc? Materialna?
Osobę na ulicy w żałobie będziesz zaczepiać i pytać, czy nie zbiedniała, bo jej
mąż zmarł???
Pomoc psychiczna? Myślisz, że ci tak ktoś od razu na ulicy powie? Albo się
obrazi, ze skoro w żałobie, to uważasz ją/jego za wariata!
Jeśli kolega/koleżanka - to chyba trzeba NORMALNIE pogadać. Wtedy w rozmowie
wychodzi, czy unika tematu, czy nie!

[Gość: ???]

> Śmieszne? Moim sąsiadom kilka lat temu umarła córka. W czasie
> pomiędzy śmiercią i pogrzebem wypadły imieniny u innych sąsiadów.
> Zrobili huczne, jak co roku. Bawili się znakomicie (było słychać) a
> na drugi dzień spokojnie poszli na pogrzeb. Ja nie potrafiłabym
> bawić się dobrze wiedząc, że za ścianą ktoś płacze ale to kwestia
> wrażliwości.
Chyba nadwrażliwości!
Bo mi zmarła mama, to ma płakać cały blok??? A może osiedle??? A może w całym
mieście ma być żałoba i zakaz imprez wszelakich???
Sorki, ale to jest sztuczne robienie z siebie "cierpiętnika"! I pośmiewiska przy
okazji.
Czarny strój i unikanie "wesołych" imprez, a nie wzorem biblijnego faryzeusza -
ponura mina i stanie na samym środku rynku żeby mnie widzieli, jak ja cierpię!!
Żeby się użalali nade mną...

[matylda1001]

Chyba nadwrażliwości!
> Bo mi zmarła mama, to ma płakać cały blok??? A może osiedle??? A
może w całym
> mieście ma być żałoba i zakaz imprez wszelakich???


No właśnie...jesteś pusta jak bęben, żadnych ludzkich uczuć, az
strach. Przeciez zachowanie powagi w obliczu cudzej tragedii to nie
poza ale potrzeba serca, współczucie. Czy uważasz, że takie uczucia
koniecznie muszą być pozorowane?, że nikt tego nie odczuwa tak po
prostu? Blok nie ma płakać, osiedle też ale najblizsi sąsiedzi mają
się zachowywać godnie, tak jak nakazuje człowieczeństwo.

chyba przewrazliwienia

[seth.destructor]

i egoizmu. Smierc to jest powazna sprawa i prywatna. Wciaganie w to
innych ludzi i wymaganie od nich okreslonego zachowania to jest brak
szacunku i normalne chamstwo.

[Gość: anka]

Chyba tak jest. Na ulicach nie widac ludzi ubranych w
charakterystyczne stroje żałobne. Czerń obowiązuje tylko w dniu
pogrzebu i to wśród naprawdę najbliższej rodziny

Ależ żałoba nie polega na noszeniu czarnego stroju! Szczególnie
kiedy czarny jest modny ubranie się od stóp do głów na czarno wcale
nie musi świadczyć o żałobie.
Przyznam zresztą, że mi ostentacja tak w tej jak i w innych sprawach
nie podoba się.

[Gość: wredny]

> Ależ żałoba nie polega na noszeniu czarnego stroju! Szczególnie
> kiedy czarny jest modny ubranie się od stóp do głów na czarno wcale
> nie musi świadczyć o żałobie.
A jakiego stroju - może wyjaśnisz??? Różowego w zielone groszki????
Więc jak odróżniasz ma ulicy osobę w żałobie od osoby tylko ubranej modnie -
może po ponurej minie? Smutnych oczach?
Jakież niektóre dziewczątka są przygłupawe :/

[Gość: anka]

A po co kogokolwiek rozróżniać? Napiszę banał, ale widać nie
rozumiesz, więc muszę - żałobę się nosi w swoim wnetrzu nie w
stroju. Możesz być ubrany w sweter w zielonoróżowe groszki i
przeżywać żałobę. Strój nic, poza zewnętrzną demonstracją, nie
znaczy. I wypraszam sobie inwektywy. Sam jesteś przygłupawy, skoro
nie rozumiesz tak prostej rzeczy.

[matylda1001]

>Ależ żałoba nie polega na noszeniu czarnego stroju!<

Oczywiście, że żałoba nie tylko polega na noszeniu czarnego stroju,
czarny strój jest jedynie dopełnieniem tego co człowiek ma w sercu.
Czarny kolor jest smutny ale i uroczysty. W przypadku żałoby
świadczy o niecodziennej sytuacji w jakiej człowiek sie znalazł.

>Przyznam zresztą, że mi ostentacja tak w tej jak i w innych
sprawach nie podoba się.<

No i właśnie to jest to o czym pisze autorka. Ludzie nie lubią jak
ktoś ostentacyjnie wyraża swoje uczucia, chociażby pod postacią
stroju, który przeciez nikogo nie boli ale zmusza do jakichś emocji.
Ludzie nie lubią ulegać czyimś emocjom.

[piwi77]

Myślę, że żałoba ma sens jedynie u niewierzących, bo u wierzących
śmierć najbliższej osoby to jedynie jej przejście do lepszego
świata, czyli okoliczność raczej radosna, ale kto zrozumie
wierzących.

[lepian4]

Slusznie, smierc w kontekscie religijnym przezywa sie inaczej. Sadze
jednak, ze we wspolczesnym swiecie nie zaloba, tylko smierc zostala
wymazana z zycia ogolnospolecznego. Kiedys smierc byla powszechnym
zjawiskiem. Stad przerozne tradycje ostatniego pozegnania. Dzis
zajmuja sie tym firmy pogrzebowe. Bliscy skladaja jedynie wnioski o
urlop na dzien pogrzebu. Trzeba wymeldowac tez zmarla osobe i
zapukac do ubezpieczalni. Dla urzedu zmarly to jedynie numer
dokumentu. W tym kontekscie tradycja jest zbedna.

[matylda1001]

Drogi piwi, zdaje się, że nie rozumiesz sensu żałoby człowieka
wierzącego. Dusza jest nieśmiertelna więc po śmierci spotkamy się
wszyscy. Jednak ci, którzy odchodzą pierwsi muszą na nas TAM
zaczekac a my musimy życ tu bez nich. Rozstanie zawsze jest przykre.
Jak odprowadzasz kogoś wyjezdzającego na dłużej to jest Ci przykro
nawet jak wiesz, że wróci. Wierzącemu człowiekowi w chwili śmierci
bliskiej osoby jest o tyle łatwiej, że ma pewność iż rozstanie nie
jest na zawsze, chociaż nigdy nie nastapi już w znanych
okolicznościach. Dlatego bardzo mi żal ludzi, którzy nie mają
(nawet) nadziei na nic.

Samodzielni ludzie nie sa.

[seth.destructor]

Zreszta wiekszosc sama tak naprawde nie wierzy w zycie wieczne, chce
wierzyc, ma nadzieje, ale zawsze jest ta niepewnosc.

Zreszta, co to jest - placz po stracie? Czy druga osoba jest czyjas
wlasnoscia, ze gdy odejdzie to jest taka tragedia? Znowu - brak
szacunku do drugiej osoby, tylko egocentryzm

[Gość: ???]

Swoje antyklerykalne fobie przyjacielu może lecz gdzie indziej.
Żałoba jest wyrażeniem smutku z rozstania z bliską osobą i nie ma związku z
wyznawaną religią.

[piwi77]

Moja wypowiedź, którą raczyłeś skomentować, nie była antyklerykalna.

[piwi77]

Gość portalu: ??? napisał(a):

> Żałoba jest wyrażeniem smutku z rozstania z bliską osobą
> i nie ma związku z wyznawaną religią.

I to rozstania na "zawsze", co wszyscy podświadomie czują,
niezależnie od wyznawania, czy niewyznawania jakiejś religii.

[Gość: ech]

> I to rozstania na "zawsze", co wszyscy podświadomie czują,
> niezależnie od wyznawania, czy niewyznawania jakiejś religii.

Niewątpliwie, bo to co było "to se ne vrati", jak podobno wcale nie
mawiają Czesi. Niezależnie od perspektyw życia po śmierci lub ich
braku, kazdy przeżywa smutek, że w jedynej rzeczywistości, jaką zna,
nie będzie juz tej bliskiej osoby.

Teraz też tak jest.

[naprawdetrzezwy]

Ale jeśli swoją żałobę dostosowujesz do poglądów innych ludzi, to...


...wróżę ci szybką karierę w dowolnejk korporacji.

[Gość: Izabella1991]

Nie uważam,aby było BEZWZGLĘDNIE KONIECZNE ubieranie się na
czarno.Żałobę nosimy w sercu,a nie na sobie,,coby sąsiedzi
widzieli,Panie dzieju;-(((
W kwietniu tego roku straciłam przyjaciółkę-kochałam ją ,jak
młodszą siostrę,byłyśmy bardzo zżyte...Odwiedziłam jej rodziców(i
jej grób)w Wałbrzychu,po czym w dzień Sw.Jana-24 IV tańczyłam
m.inn.z jej tatą na imprezie na zamku Książ(o zgrozo!!!).Czy
wypadało?
Uważam,że tak ,bo znając Joasię(czyli zmarłą przyjaciółkę)wiem,ża
ona nie życzyłaby sobie płaczu,labiedzenia po wsze czasy...a wręcz
przeciwnie,zawsze była pogodna i z tamtego świata póki co pretensji
nie zgłasza.
Acha,ja np. na pogrzeby ubieram się na ciemnofioletowo(taki
ubiór).Zgorszonych spojrzeń póki co-brak.
Pozdrawiam-iza

[Gość: Gosc987]

Żałoba jest indywidualna rzeczą, każdy przezywa ja inaczej.
Nie wszyscy chcą się umartwiać do śmierci, nie wszyscy chcą ja pokazywać w rożne
kierunki świata, żałobę nosi się w sercu a nie na wzbudzanie litości wobec
własnej osoby czy na pokaz dla innych.

[qqazz]

No cos w tym jest co piszesz, kiedyś człowiek miał po prostu o wiele
więcej swobody i prywatności, wiec z jednej strony pewne jego sprawy
to były jego sprawy i nikt mu sie z niczym nie narzucał, z drugiej
strony smutek jak i radosc były traktowane jako naturalne i
potrzebne dla równowagi emocjonalnej, dzisiaj media, prasa etc.
wtłaczają nam do głów głupawe mody że tylko bycie zadowolonym i
usmiechnietym jest ok jak ktoś jest smutny czy przygnebiony przez
dłuższy okres czasu to od razu wmawia mu się chorobę, w takim
swiecie jest coraz mniej miejsca na prawdziwą żałobę.




pozdrawiam

[Gość: Gosc987]

qqazz napisał:
dzisiaj media, prasa etc.
> wtłaczają nam do głów głupawe mody że tylko bycie zadowolonym i
> usmiechnietym jest ok jak ktoś jest smutny czy przygnebiony przez
> dłuższy okres czasu to od razu wmawia mu się chorobę, w takim
> swiecie jest coraz mniej miejsca na prawdziwą żałobę.

Najwygodniej jest wskazywać palcem na innych, a od czego masz główkę na karku,
od parady?

[qqazz]

Gość portalu: Gosc987 napisał(a):
Najwygodniej jest wskazywać palcem na innych, a od czego masz główkę
na karku,
> od parady?

Tzn?




pozdrawiam

[hypatia69]

Czyli co? Pracując jako hostessa na przykład po śmierci bliskiej
osoby powinnam sie wbić w kir i zalewać łzami? Na pewno pomogłoby mi
to w karierze.
Czasy mamy takie, że w żałobie można sie pogrążać w swoim czasie
prywatnym. I jakoś nie zauważyłam, zeby ktoś z moich przyjaciół "nie
mógł wytrzymać" w towarzystwie kogokolwiek w żałobie.
Życie toczy sie szybciej. A żeby być w żałobie nie trzeba sie ekstra
afiszować i z ponurą miną przez rok każdemu opowiadać o swoim
nieszczęściu. Żałoba to to, co się czuje, a nie to, co sie pokazuje
otoczeniu.

[Gość: gość el]

Żałobę ma się w sercu ,a nie na pokaz ludziom.Najważniejsza jest pamięć o osobie ,która odeszła.

[bszalacha]

Twoje mylne wrażenie.