horror na Grochowie i inna literatura

[Gość: pola]

Lada dzień do księgarń trafi powieść Piotra Zaremby "Plama na suficie",
Horror rozgrywający się głównie w grochowskich realiach. Czytał kto?
www.wab.com.pl/katalog.nsf/ksiazka/isbn8389291940
MOże to nie jest najgłupsza okazja żeby poszperać w pamięci i przypomnieć na
użytek forum utwory literatury pięknej albo brzydkiej lub wątki czy sceny z
tychże rozgrywające się na terenach południowopraskich?
Takie rzeczy ustaliłem:
"Zły" Tyrmanda - Park Skaryszewski ("Kwietniowy wieczór w parku Skaryszewskim
pełen jest melodii i zapachów. Od kamionkowskich stawów ciagnie wilgotny,
gorzki powiew, rzadko rozstawione ławki obsadzone są przez pojedyncze pary.
Od pobliskiego wesołego miasteczka na Zielenieckiej dobiegają strzępy melodii
z karuzelowych adapterów i okrzyki z huśtawek, krzewy i aleje pełne są
westchnień i szeptów". I tu pojawia się grupa wyrostków, która podpala stare
drzewo i zostaje skaperowana przez jegomościa z ławki do przestępczej roboty.
Tragową, Lubelską, Mińską, TErespolską i POdskarbińską ("w świetle chylącego
się ku końcowi dnia przepływały za szybami aut nedzne, peryferyjne ulice,
pełne złych bruków, krzywych domkó, brudnych płotów, luźno stojących
odrapanych kamienic")ścigał Zły Merynosa. Ponadto w "Złym" - Dw. Wschodni,
Karczew, Otwock, Józefów, Świder. W pociagu w Józefowie Zły zabił kalekę.
Potem w Świdrze zamordowano jego (kaleki) żonę.
Jeden ze "Szkiców warszawskich" (1849) Bolesław Prus poświęcił Saskiej K. -
"Na Saskiej Kępie".
W "Lalce" (rozdz. 15) jest scena u fryzjera gdzie cyrulik oburza się na
zachowanie saskokępnej publiczności.
Saska Kepa pojawia się też w noweli "Ta trzecia" Sienkiewicza.
Jest też wiersz Gałczyńskiego "Toast na Saskiej Kępie".
gim4.bci.net.pl/biblteka/autor062/text0046.html
Romantycy opiewali bitwę grochowską 1831. Pisał o tym mi.in. Artur Oppman.
Na pewno Grochowa jest u romantyków więcej.
Falenicę sportretował Marek Ławrynowicz w powieści "Kino Szpak".
Grochowskie realia - Skaryszak i okolice Wiatraka - często pojawiają się w
felietonach o winie Marka Bieńczyka (choćby w "Przekroju" z ubiegłego
tygodnia). Część starszych znalazła się w wydanej niedawno książce.
Seans (odbył się w 1952) w nieistniejącym kinie 1 Maj na Grochowie przy
POdskarbińskiej utrwalił w w felietonie "Dwie tratwy" Wiech (w tomie "Ksiuty
z Melpomeną").
klub.chip.pl/skorpion/wiech/Ksiuty_z_Melpomena/r17.html
Dołożycie jakieś utwory do listy? Myślę, że zwłaszcza Saska Kępa jest nieźle
obecna w literaturze. Czy nie pojawiła się prozie Osieckiej?

Małgośka!

[amorella]

To był maj,
pachniała Saska Kępa,
szalonym, zielonym bzem!
To był maj,
gotowa była ta sukienka
i noc się stawała dniem...
;-)

[Gość: DoKo KSP]

Fajny temat :) Dzięki za info, chyba kupie sobie książkę pana Zaremby :)
Kurcze, muszę się przyznać że ja jestem jeszcze całkiem młoda :) i jako że w
tym roku przyszło mi chodzić do 4 kl. liceum więc naczytałam się całe mnóstwo
lektur i pare razy natrafiłam na wzmianki o Pradze czy tez o Grochowie.
Nietstety za nic nie mogę sobie przypomnieć w których to było książkach...
Miałam sobie zapisać cytaty ale tego nie zrobiłam a ksiązki już oddane :(
Oczywiście to były tylko króciutkie wzmianki ale zawsze... Zdaje się że w
opowiadaniach Borowskiego ktoś pracował w firmie budowlanej na Grochowie...

[moniuszko1]

qrcze, Ty w tym roku zdajesz maturę i już nie pamiętasz, to co mają powiedzieć
ci, którym od matury stuknęło lat kilka, kilkanaście i więcej?

Raduś, nasz szałaput

[Gość: turtle]

wydaje mi się, że coś o Pradze było w książce Stasiuka "Siedem". zdaje się coś
o okolicach stadionu. w innej jego książce "Biały kruk" też pojawiają się
praskie elementy.

[niech]

Siedem jest polnocnopraskie. Okolice Dworca Wilenskiego. A tu jest ksiazka
ktorej spore fragmenty to Grochow (Iganska, Darlowska):
www.nakontynencie.czuly.pl/recenzje.html

[Gość: DoKo KSP]

Heh Moniuszko no tak... ale to są takie szczególiki których się naprawdę nie
zapamiętuje!

[moniuszko1]

Dokładnie, nie przejmuj się, ja też niewiele pamiętam. A w ogóle to jak poszło
na maturze? oj, chyba odbiegłam od tematu...

Nie "Siedem", tylko "Dziewięć".

[pbd2]

Książka Stasiuka nazywana przez niektórych "Złym" lat 90 - tych, nosi
tytuł "Dziewięć", a nie "Siedem". A Pragi, jednej i drugiej, jest w niej
mnóstwo, co nie dziwi, bo autor urodził się w Choszczówce, a później mieszkał
na Grochowie.

[niech]

Fakt, "Siedem" to taki film z Pittem. "Dziewiec" jest taka
bardzo "geograficzna" ksiazka, mozna ja traktowac jak przewodnik po okolicach.
Mnie specjalnie nie poruszyla - wrecz przeciwnie - wiec w pamieci zostaly mi
tylko jej polnocnopraskie akcenty.

[Gość: DoKo KSP]

Moniuszko, no to będzie trochę nie na temat... (Pola się wkurzy ;) ) Jak mi
poszło...? Nie wiem... coś tam wymodziłam... zobaczymy jak to będzie... Jeżeli
zaliczę to przedemną jeszce 3 ustne... Dzięki za troskę :)

Wyspiański i Środa i matura

[Gość: pola]

Książka Krzysztofa Środy, o której donosi Niech, "zaczyna się" w bloku przy
Darłowskiej 7, gdzie autor (Środa) mieszkał w tzw. dzieciństwie i wczesnej
młodości. (Wraz z karierą naukową wywędrował na lewy brzeg.)Jest tam też
Stocka, Igańska, Czapelska, Majdańska z lat 60. XX w. Oraz Grenadierów gdzie
znajdowała się podstawówka autora - dziś POlicealne Studium Medyczne.
Natomiast w dworku Wierzbickiego zwanym też "grochowskim" w parku 13 września
1944 (Grochowska 64) Wyspiański umieścił akcję dramatu "Warszawianka" (1898).
Rzecz rozgrywa się w ciągu trzech dni w trakcie bitwy grochowskiej w 1831. W
dworku pisarz umieścił kwaterę gen. Chłopickiego, który stąd dowodził
oddziałami powstańczymi. Tak naprawdę dworek w 1831 nie istaniał a Chłopicki
dowodził prawdopodobnie z pobliskiej karczmy po której od dawna ani śladu.
DoKo, trzymam kciuki.

[Gość: DoKo KSP]

Gość portalu: pola napisał(a):
> DoKo, trzymam kciuki.

Heh :) BOJĘ SIĘ :(
A co do gen. Chłopickiego (skad inąd patrona mojej ulicy :) ) To jest o nim
w "Przygotowaniu" ("Kordian" Słowackiego) Szatan w noc sylwestrową przy pomocy
innych diabłow i czarownic stwarza przyszłych przywódców powstania
listopadowego. (między innymi Chłopickiego oczywiście):
"Stary- jakby ojciec dzieci,
Nie do boju, nie do trudu,
Dajmy mu na posmiewisko,
Sprzeczne z natura nazwisko,
Nazwijmy od słowa ludu,
Kmieciów, czyli nędznych chlopów".

:)

Stasiuk i Białoszewski

[Gość: pola]

Ze Stasiukiem to święta prawda. Nie tylko w „Dziewięć” ale i w jego „Jak
zostałem pisarzem (próba autobiografii intelektualnej)” pojawia się Grochów.
Przez parę lat autor mieszkał w okolicy ul. Wiatracznej. I pracował w szkole
w gmachu Zakładu Albertynów.
Południowopraskie realia są też w wierszach Nirona Białoszeskiego, który z
kolei mieszkał w bloku przy Lizbońskiej. Strasznie nie lubił tego miejsca.
Okolicę zwał „chamowem”. Zamalował nawet okno żeby mu nie obrzydzała (okolica)
pieleszy. Ciekawe, że ponoć za pierwowzory postaci z „Kabaretu Kici-Koci”
posłużyły mu typy zaobserwowane na grochowskich ulicach :)

Zaremba w pałacu

[Gość: pola]

Piotr Zaremba będzie podpisywał „Plamę na suficie” w sobotę na Międzynarodowych
Targach Książki w Pałacu Kultury (godz.12, stoisko nr 429).
Na pierwszych stu stronach występuje ul.Kawcza i os. przy Ostrobramskiej.I
straszy.

[Gość: chris]

Witam,

Sporo południowopraskich klimatów jest w książce "Stawiam na Tolka Banana".
Akcja rozgrywa się w czasach kiedy stadion X-lecia, był tym na co wskazuje
nazwa.
Akcja dzieje się też w Parku Skaryszewskim, Saskiej Kępie i Grochowie.
Książka jest przeznaczona raczej dla młodszych czytelników ;-), ale opisy
praskich miejsc z tamtych czasów są bardzo sympatyczne.

pzdr
chris

Suska zamiast Saskiej

[pbd2]

Nie wiem, czy celowo, czy przypadkiem, ale Bahdaj zrobił w "Stawiam na Tolka
Banana" z ulicy Saskiej ulicę... Suską. Zdaje się wydarzył się w powieści jakiś
wypadek na rogu tejże i Zwycięzców (dokładnie nie pamiętam, miałem 10 lat, był
rok 1986, Czernobyl, mistrzostwa piłkarskie w Meksyku itp.), szukałem tego
miejsca na planie, Zwycięzców owszem, była, ale gdzie ta Suska? Tylko Saska
pasowała. Suskiej w Warszawie nie było i nie ma do tej pory.

[Gość: chris]

A wiesz, że ja też na to zwróciłem uwagę,i też szukałem Suskiej na planie -
myślałem, że może zmieniono nazwę ulicy, ale to chyba faktycznie błąd. Chociaż
z drugiej strony to dziwne, bo Saska jest raczej znana i nazwa jest łatwa do
skojarzenia.
Ciekawe czy Bahdaj mieszkał na Pradze? Bo właściwie cała akacja książki dzieje
własnie tu (Praga Pn i Płd.) i bohaterowie właściwie nie bywają po lewej
stronie Wisły.

Podobało mi się, jak bohaterowie chodzili się ochłodzić w Wiślę. Teraz to
strach nogę do tej wody włożyć ;-) i cieżko też się dostać nad wodę, bo całe
nabrzeże na Wale Miedzeszyńskim odgrodzone budynkami tudzież budami i płotami.
A droga szybkiego ruchu na Wale też oddala Saską Kępę od rzeki.

pzdr
chris

[Gość: pola]

Może jeśli chodzi Suską/Saską to była literówka? Czy czytaliście to sano
wydanie „Tolka”?
We wspomnieniowych „Fotografiach” (Wyd. Literackie 2002) Janusz Anderman
poświęcił dwa teksty naszym rejonom. Jeden jest impresją z Dw. Wschodniego na
początku lat 90. Drugi to opis szaleńczej jazdy samochodem na Grochów i wizyty
w mieszkaniu Ed. Stachury przy Rębkowskiej gdzie autor „Siekierezady” się
powiesił na haku od żyrandola w lipcu 1979 r.
A tu wiersz Białoszewskiego o Saskiej Kępie:
www.poema.art.pl/site/itm_6623.html

[pbd2]

Zupełnie nie wiem, czy czytaliśmy to samo wydanie "Tolka", bo to się odbywało
na lekcji polskiego.Czytali uczniowie, też mi się zdarzyło, ale po 18 latach
nie pamiętam co to było za wydanie. Trudno przypuszczać, że to literówka, bo to
się konsekwentnie powtarzało przez całą książkę. A sam Bahdaj chyba raczej
pochodził z Woli...
Za to w "Doktorze Wilczurze", na samym początku, główny bohater zapuszcza się
na Targówek (Smoleńska zdaje się wymieniona), dostaje w głowę i traci pamięć, z
czego wynikają wszystkie późniejsze historie, znane zresztą raczej z filmu, niż
z książki.

[Gość: pola]

Znam tylko filmowego „Tolka”. Może błąd w książkowym pierwowzorze jest jak
najbardziej zamierzony?
Jeśli chodzi północnopraskie ślady literackie, to znalazłem jeszcze trochę, co
załączę do Twojego wątku w wolnej chwili.

Błąd zamierzony?

[pbd2]

Błąd zamierzony? Jakąś nową Warszawę chciał facet stworzyć? Chociaż to się
zdarza. Jest takie dziełko dla młodzieży pt. "Trójkąt pięcioramienny". Główny
bohater mieszka w Lublinie na Starym Mieście.I tam też padają jakieś pokręcone
nazwy ulic...

[Gość: DoKo KSP]

Jest o Grochowie w opowiadaniu Hłaski pt. „Zbieg”:

„Józef Rybnicki zwial z mamra - powiedział starszy szpakowaty czlowiek w
mundurze kapitana milicji. (...) Siedzący za stołem cywil(...) powiedział: -
Łapałem takich gowniarzy. Jego też już chyba kiedyś przyskrzyniłem. Jak mu
tam? -Rybicki- rzekł kapitan. - Józef Rybicki. - Chyba ten sam- powiedział z
namysłem cywil. - Przezwisko <<Święty>>. (...) Mieszkał kiedyś na Grochowie
bodajże, ograbili jakąś spółdzielnię czy coś. Kasjera stuknęli w czaszkę.On
wtedy stal na cynku i to go uratowalo. (...) -ten sam - rzekl (kapitan) po
chwili. - Pojedź tam jeszcze dzisiaj. - Już jadę. Lubię jeździć na peryferie -
cywil uśmiechnął się marzycielsko i powiedział: - w lecie tylko tam można
pooddychać dobrym powietrzem, człowiek czuje się potem jak po kąpieli. Na
Grochowie mam znajomego ogrodnika, to przy okazji kupię kilo ładnych pomidorów.
(...) - Jedź tam zaraz. Może rodzina coś wie. Jeśli będą na niego bardzo kląć i
wymyślać to znaczy że był u nich, a może nawet wypoczywa w poblizu. (...) Cywil
wstal. (...) Wyszedł na ulicę; ogarnął go żar , ciężki zapach benzyny i
rozpalonego asfaltu. (...) Kupił sobie gazetę i wsiadł do tramwaju (...) kiedy
tramwaj wydostal się już z ruchliwych ulic i mknął wśród działek, małych domków
i chudych ogródków, cywil (...) począł wyglądać przez okno. Usmiechnął się
kiedy mijali gromadki dzieci grające w piłkę, gołębniki obite wypłowialą papą
(...) Na ostatnim przystanku wysiadł. [potem idzie jeszcze do warsztatu i
knajpy w celu przesluchania kilku osobników, którzy mogą wiedzieć coś o zbiegu,
szantazuje ich itp.] Szedl wzdłuż niskich, szczerbatych płotków, na których
ludzie porozwieszali swoje pstre bety. Przejechal samochod z pustymi bańkami
po mleku, kurz uniósł się nad uliczką (...) na sam środek uliczki wyszedł cap
czarny jak diabeł i zastąpiłcywilowi drogę; ten poglaskał go czule po szorstkim
łbie. <<Tu jest jednak bardzo ładnie - pomyślał (...) - Tu jest jednak bardzo
ładnie.>> ” :)

[pbd2]

Szkoda, że nie wiadomo, jaka to była ulica. Może jeszcze istnieje...
Szczególnie za pl. Szembeka można jeszcze spotkać takie klimaty.

Osiecka o Saskiej

[Gość: pola]

Krajobrazy jak z Hłaski to i przed Szembekiem po obu stronach Grochowskiej
jeszcze można znaleźć. Ciekawy fragmencik wyszperałaś, DoKo.
A tak o Saskiej Kępie pisała w "Szpetnych czterdziestoletnich" pierwsza
dama prawego brzegu a swego czasu kobieta Hłaski:

Prawobrzeżna Warszawa jest dziwadłem urbanistycznym. Olbrzymia jej część,
ojrzyzna rzeźni i bazarów, ludowa i lumpowska - Praga - trąci wciąż
Kongresówką. Przypomina gwarne przedmieście jakiegoś Mińska czy Siemiatycz.
Zamożne mieszczaństwo praskie, producenci lśniących kołder i beretów ze
sztucznego futra, nosi się ciepło, niewiasty w pelisach, mężczyźni nierzadko w
płaskich półkaloszkach. Prezent ślubny dla pracowitego zięcia - fiat "Combi", a
niegdyś pękata warszawa. Na jednym obrzeżu Pragi - Targówek, Annopol ("Rok nie
wyrok"), na drugim - rzewna i liliowa od bzów - Saska Kępa. Kilka imponujących
willi z lat trzydziestych, wdzięcznie stulone "bliźniaki" z połowy lat
dwudziestych, mnogość ogródków, inteligenckie zaludnienie - wszystko to
stwarza klimat jakiegoś zapoznanego Londyniątka. Między tymi dwiema
dzielnicami - Pragą i Kępą - upływało moje dzieciństwo. Do zrujnowanego
centrum Warszawy nie jeździło się prawie nigdy - oczywiście, jeśli było się
dzieckiem: - "Może wybuchnąć mina i wtedy co zrobisz?" - mówił mój dziadek.
Kępa, to była codzienność, a Praga, to były zakupy, książki, ruch i wielki
świat.

Dąbrowska o Stadionie

[Gość: pola]

Tu jest fragment „Dziennków” Marii Dąbrowskiej:
Dziś po południu, mając legitymację "gości honorowych" Festiwalu
Młodzieży poszłyśmy z Tulą na tzw. "Stadion Dziesięciolecia" za
Wisłą. Z taksówki wysiadłyśmy na placu Trzech Krzyży, bo dalej nie
puszczano. (...)
Stadion jest imponujący, na sto tysięcy widzów. Trybuny szczelnie
zapchane, zdawały się wyłożone kolorową mozaiką. A że prócz letniej
barwności szmatek wszystkim jako bilety wręczono kolorowe
numerowane
chustki i tymi chustkami wciąż powiewano - dawało to wrażenie, że
ludzka mozaika mieni się i migocze w słońcu. Sam stadion, z
delegacjami równie kolorowymi tak co do skóry, jak i w strojach,
też
wyglądał nieludzko, jak zaczarowane jezioro kołyszących się
barwnych
fal.
A tu recenzja „Plamy na suficie” Zaremby
serwisy.gazeta.pl/ksiazki/1,19970,2100217.html

[Gość: Artek]

Gość portalu: pola napisał(a):

> Znam tylko filmowego „Tolka”. Może błąd w książkowym pierwowzorze j
> est jak
> najbardziej zamierzony?
W filmie bardzo wiele rzeczy się nie zgadza. Czytając książkę wręcz
podróżowałem w myślach po Saskiej Kępie i Grochowie. Bohaterowie chodzili
prawdziwymi ulicami. W filmie już niestety niektóre ulice inaczej się nazywały,
a nawet te prawdziwe wyglądały inaczej.

Dobry!!!

[Gość: abc]

ksiazka warta polecenia.po czesci na faktach.

[Gość: pola]

O której książce mówisz?

[Gość: abc]

"dobry" Łysiaka, tam czesto sie przewija saska, grochow, falenica i przede
wszystkim praga.

[Gość: DoKo KSP]

"Stadion jest imponujacy" :) O tak... :)
Heh :) no to na wakacje trza sie zaopatrzeć w kilka książek. A Ty Pola czytałeś
już "Plamę na suficie"?

[Gość: pola]

„Plamę”, że się tak wyrażę, ciągle czytam. Utknąłem na około 150 stronie. Powód
jest haniebny - tzw. brak czasu i konieczność czytania innych, niekoniecznie
ekscytujących rzeczy.
ABC, a co z Grochowa wystąpiło w „Dobrym” Łysiaka?

[Gość: abc]

"Nowicki mia³ na dalekim Grochowie buduar. W starym domu, przedwojennym,
zewn¹trz syf i malaria, niczym siê to nie ró¿ni³o od praskich ruder, a
wewn¹trz, na piêtrze, dwa pokoiki luks, normalny Zachód, bombonierka. Rypa³ tam
jak¹œ damê. Znaleziono go pod schodami."

"Pawliczak przyjecha³ sam. Czterdziestka pi¹tka na oko, niski, m¹dre
spojrzenie, pe³ne niepokoju. Nie mia³ przy sobie nic (chodzi³o nie o gnat, lecz
o. nadajnik sygna³owy, wiêc nawet skoki i slipy mu sprawdzono). Dosta³ wór na
³eb i a¿ przez Grochów (dla zmylenia) pojechaliœmy na Targow¹ 12, w podwórko"

"Kim ty jesteœ?! - uderzy³ nagle jak ktoœ, kto wchodzi do swej chaty i widzi
obc¹ figurê w szlafroku.
- Przymusowym rencist¹ bez renty, marzycielem bez z³udzeñ, na³ogowym
wype³niaczem kuponów totka bez szczêœliwej niedzieli, bo tu dedukcja siê nie
sprawdza. Kiedyœ nale¿a³em do prominentów prawego brzegu, Grochów stanowi³ moj¹
w³oœæ, ale wydziedziczono mnie...
- Kiedy?
- Uuuu! Kopa lat, w szeœædziesi¹tym ósmym.
- Wiêc w szeœædziesi¹tym pi¹tym by³eœ w³adz¹ na Grochowie?
- W³adz¹ by³a w³adza, ja by³em panem na Grochowie, szefem tego Grochowa, który
nie lubi zadawaæ siê z w³adz¹. "

To jest pare cytatow gdzie pojawia sie grochow. znalazlem to w sieci, a wiecej
jest na pewno w ksiazce. polecam lekture jeszcze raz.

Nahacz i Zaremba znowu

[Gość: pola]

Dzięki, dzięki. Ja w temacie Łysiaka jestem kompletnie „łysy”. Jakbyś coś
jeszcze południowopraskiego wyszperał, to daj znak.
Natomiast w czerwcowym numerze „Lampy” jest fragment 3. książki Mirosława
Nahacza (kwateruje na Saskiej Kępie), który traktuje m.in. o targowisku na
Stadionie X-lecia.
A w najnowszej „Polityce” pozytywna recenzja „Plamy na suficie” Zaremby.

Sosnowski w sieci

[pol-a]

Bardzo ciekawy prozaik i dziennikarz obecnie radiowej Trójki, Jerzy
Sosnowski,autor m.in. powieści „Wielościan” i „Apokryf Agłai”, nasz krajan od
kilku miesięcy, prowadzi dziennik internetowy, w którym pojawiają się
grochowskie motywy. Okolice ul. Grenadierów, Wiatrak, Trasa Łazienkowska i
inne. Można je znaleźć tu:
www.jerzysosnowski.com/dziennik.php?section=3

Białoszewski, Libera i dobry dresiarz

[pol-a]

U Białoszewskiego Południowej Pragi jest bardzo sporo. Polecam napisane pod koniec lat 70. kapitalne
opowiadanko "Rondo Wiatraczne (to nie literówka!) o "rondzie, którego się budynki nie trzymają":) Cytat
b. aktualny i dziś. Poeta w-tko przewidział!

Tytułowe opowiadanie z głośnej niedawno książki "Ballada o dobrym dresiarzu" Marka Kochana
rozgrywa się na Gocławiu. Bohater, niejaki Rysiek, to złożona postać. Goli glacę, nosi dresy z lampasem
("jak się jeździło nocnymi na Gocław albo z Gocławia, to lepiej było jednak w dresie. Widzieli, że swój i
puszczali"), ale pasjami przesiaduje w ... bibliotece. Przewrotna puenta :)

O Saską Kępę zahacza też bohater "Madame" Antoniego Libery.

Dołożycie coś jeszcze?

Z kanonu lektur

[e-mka]

"Zawrócił się na lewo w kierunku trzeciej reduty, zamykającej dostęp od ulicy
Sprzecznej i rogatek Grochowskich. Z ożywieniem pośpieszył wielkimi krokami w
stronę Saskiej Kępy i rozpatrywał szaniec nad łachą obok drogi, okop na samej
Kępie za promem łachy tuż nad Wisłą, a obok drogi do młyna wodnego. Oglądał
teraz uważnie i szczegółowo skarpy nasypów idących ponad Wisłą od szańca
przedmostowego aż do zagięcia łachy. Wrócił potem na drogę i szedł w
zamyśleniu, kierując się ku klasztorowi bernardynów. W pewnej chwili zapytał:
- Czy nic wiesz czasem, jakie są szańce za rogatką Grochowską?
- Nie wiem.
- Pamiętam z dawnych czasów... Szedł tam nasyp od Kamionek, przecinał drogę
okuniewską i w pobliżu traktu do Radzymina kończył się tęgim barkanem.
- Nie wiem tego.
- Szkoda, że nie możemy zobaczyć na własne oczy, czy są jakie dzieła w tamtej
stronie, na prost Targówka. Ale nie ma już czasu. Śpieszmy się!"

To z żelaznego kanonu lektur szkolnych. Kto zgadnie?

[Gość: aw]

"Popioły" Żeromskiego :-))))))
Zgadłam?

Żeromski i ...?

[e-mka]

Zgadłaś, brawo! : ) A dokładnie rozdział "Rada". A to?
"Spotkaliśmy się nad Jeziorkiem Kamionkowskim i chodząc wzdłuż brzegu
rozważaliśmy rzecz całą. Po udanym włamaniu do zagranicznego przedstawicielstwa
handlowego, skąd zabrał kilkanaście tysięcy dolarów, Patoka ruszył w
Polskę, wydawał bankiety, występował jako poseł (...) Brzeg Jeziorka
Kamionkowskiego jeszcze zimowy, krzaki gołe, trochę lodu na wodzie. "Balaton"
nazywają ten staw ludzie z praskiej strony".

Grochowska niedziela u Stasiuka

[e-mka]

„Potem wchodziliśmy w nasze podwórko. Zdejmowałem niedzielne ubranie i byłem
wolny do obiadu. Śmietnik, zakamarki, smołowane dachy komórek na węgiel, gruz,
rupiecie, chwasty, zaduch miejskiego lata pod błękitną pokrywką nieba. To samo
słońce świeciło na Szembek, na kościół i na drewniany sracz w kącie podwórka.
Przenikało witraże i naszą skórę. To samo słońce ożywia w mojej głowie trupa
Amalii, ten sam blask rozciera zdarzenia na szkiełku pamięci, miesza je jak
krople kolorowych płynów z dziecięcych zabaw: zielony robiło się z trawy,
niebieski z zeskrobanej ze ściany farby, a żółty z piasku”.
Andrzej Stasiuk, Dukla

"Chłopak z gołębiem na głowie"

[e-mka]

Powyższy fragment pochodzi z tomiku opowiadań Marka Nowakowskiego "Chłopak
z gołębiem na głowie", z opowiadania "Patoka".

G jak Grochów

[e-mka]

"W dymy się fabryk stary Grochów wsnuwa" - za tym cytatem ukrywa się kolejny
autor, który opisywał codzienność fabrycznego, targowego Grochowa. Wspominał
też swojego dziada walczącego na polach grochowskich i wałach praskich. Łatwo
zgadnąć, jakiej dzielnicy Warszawy poświęcił literkę "G" w swoim literackim
abecadle : ) A kto zgadnie nazwisko autora?

GrOchów Or-Ota

[e-mka]

Może nie jest to poezja najwyższej próby, ale z pewnością żarliwa : )
Grochów opisywał poeta Or-Ot czyli Artur Oppman, m.in w:
wolnedzieci.republika.pl/G.html

Teraz Stachura

[pol-a]

Ukazały się ”Listy do pisarzy” Edwarda Stachury:
www.iskry.com.pl/index.php?id_ksiazki=166
W tomie mnóstwo korespondencji, które Stachura pisał w swoim mieszkaniu przy
Rębkowskiej. Pojawia się w nich ten adres, a także motywy z Wiatracznej i Paca.
Szkoda, że w starannie wydanym, opasłym zbiorze nie znalazło się żadne zdjęcie
grochowskiej kwatery Steda.

Topor po gocławsku

[pol-a]

Mamy kolejną książkę z Pragi Płd. rodem : )
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34861,3499613.html

Wzmianka o Szembeku u Hłaski

[doko_ksp]

"(...) i sama nie wiedząc kiedy , znalazła się nad Wisłą. Długo szła zielonym
brzegiem, aż w końcu, zmęczona, usiadła wyciągając przed siebie swoje wspaniałe
nogi. Słońce zachodziło; rzeką płynęła zastygła miedź. Takie obrazy można kupić
na placu Szembeka; można tam zobaczyć również najwytworniejszych mężczyzn i
wszystkie trzy ładne kobiety mieszkające w Warszawie."

(opowiadanie "Lombard złudzeń" Marka Hłaski, 1955r.)