Nieznośna lekkość przystani YMCA

[e-mka]

Na mapie Praga Południe jest przyklejona do Wisły. Mosty – spinacze łączą ją
z lepszym, lewobrzeżnym światem. Prawy brzeg, wykrojony przyczółkiem Mostu
Poniatowskiego od północy i estakadami Mostu Łazienkowskiego od południa,
ukrywa perełkę architektoniczną – budynek YMCA.:
img378.imageshack.us/img378/1177/pict0675large7oc.jpg
img285.imageshack.us/img285/9869/obraz080large1ru.jpg
img47.imageshack.us/img47/3426/pict0676large2jx.jpg
Niepozorny, zdominowany przez przęsła Mostu Łazienkowskiego, które
prawie „wchodzą” na kaskadową konstrukcję schodów, jest przykładem świetnej,
przedwojennej tradycji polskiej architektury. Zbudowano go
w latach 1947-48 wg projektu Arseniusza Romanowicza, ojca Dworca Centralnego
i awangardowych form stacji linii średnicowej (m.in. Śródmieście i Stadion).
Schyłek lat 40-tych XX wieku był dla architektów ostatnim haustem wolności
przed nastaniem dyktatury socrealizmu. Romanowicz zaznawał wolności
podwójnej – ośrodek wioślarski YMCA (Young Men’s Christian Association ,
czyli Stowarzyszenie Młodzieży Chrześcijańskiej) był finansowany przez
Amerykanów, pieniądze płynęły szeroką rzeką, więc architekt mógł sprowadzać
materiały i technologie, o jakich w powojennej Polsce nikomu się nie śniło.
Budynek otwiera się ku południowi szerokim tarasem i kaskadą schodów z
ciekawie rozwiązaną, ażurową balustradą:
img387.imageshack.us/img387/6144/pict1760large0qv.jpg
img434.imageshack.us/img434/9497/obraz085large2nd.jpg
Prostokątne, geometryczne kształty łuskowatej fasady, symetryczne
rozplanowanie okien, załamana linia dachu wspartego na lekkich kolumienkach,
wachlarzowe schody – to wszystko musiało zniknąć z wyobraźni polskich
architektów na co najmniej dwie dekady. Romanowicz miał dużo szczęścia. Kiedy
projektował gomułkowski Dworzec Wschodni – nie mógł już liczyć na żadną
rozrzutność. Budynek YMCA przy Wale Miedzeszyńskim 379 to pożegnanie z całą
epoką awangardowej, modernistycznej szkoły polskiej architektury. Jej
przebłyski na Pradze Południe widać jeszcze w wyburzanych zakładach Cora przy
Terespolskiej 4. Bulajowe okna, falowane daszki, przeszklony szyb kominowy,
fontanna, mozaiki – lekkie formy już wkrótce zastąpił monumentalizm
urzędowego stalingotyku. Architektura stała się sprawą polityczną.
Życie ośrodka YMCA współgrało z jego formą. Pływania i wiosłowania wyuczyło
się tu kilka pokoleń południowych prażan. Przystań zawsze rozbrzmiewała
śmiechem młodzieży, który niósł się daleko po wodzie. Beztroskie lata nad
Wisłą wspominał Jan Kobuszewski, Agnieszka Osiecka i wielu innych.
Budynek YMCA (już jako Przystań „Ogniska”) trafił na pocztówki. Kadr utrwalił
nieznośnie lekką atmosferę lata na prawym brzegu miasta, które dopiero
dźwigało się z gruzów wojny:
img112.imageshack.us/img112/4412/pict1519large5ia.jpg

Schodki, których nie ma

[e-mka]

Pocztówka z Przystani Ogniska utrwaliła wachlarzowe schodki, po których
młodzież zbiegała w kierunku plaży nad Wisłą. Kręte, wąskie schody to ulubiony
motyw projektów w stylu Le Corbusiera, element obowiązkowy architektury
funkcjonalnej. Oglądać je można na Saskiej Kępie w willach pobudowanych w duchu
konstruktywizmu w drugiej poł. lat 20-tych XX wieku (np. Katowicka 9-11a).
Taras budynku YMCA przypomina pokład okrętu, schodki – trap, po którym
pośpiesznie można zejść na ląd; drabinkę, z której można wykonać skok na
głęboką wodę.
Dziś schodków już nie ma. Budynek YMCA nie pełni dawnych funkcji. Kikut
schodków ironicznie świadczy o przeszłości:
img379.imageshack.us/img379/6922/pict1722large5vk.jpg
img348.imageshack.us/img348/3169/pict1723large8rj.jpg
img348.imageshack.us/img348/3315/pict1726large4ma.jpg
img159.imageshack.us/img159/8326/pict1727large1ze.jpg
img159.imageshack.us/img159/8757/pict1730large2wv.jpg
img159.imageshack.us/img159/8757/pict1730large2wv.jpg
img159.imageshack.us/img159/8426/pict1735large8pp.jpg

[zuzia_fruzia]

W latach 70-tych byłam w tym budynku na weselu kuzyna, więc i taką funkcję
spełniał. Ciekawe czy będą tu coś robić, remontować?

[chesterfield5]

Jak zwykle e-mka, pierwsza klasa. Stalem sie Twoim największym FANEM!

[Gość: rudy]

Czy to nie ten wlasnie budynek pojawil sie w jednym z odcinkow "Stawiam na
Tolka Banana" ? w tym, gdzie Karioka zamyslona schodzi nad sama Wisle, a w
srodku jest knajpa, w ktorej Cygan gra na skrzypcach.

[doko_ksp]

Gość portalu: rudy napisał(a):

> Czy to nie ten wlasnie budynek pojawil sie w jednym z odcinkow "Stawiam na
> Tolka Banana" ? w tym, gdzie Karioka zamyslona schodzi nad sama Wisle, a w
> srodku jest knajpa, w ktorej Cygan gra na skrzypcach.

Właśnie! To samo przyszlo mi do głowy! :) (kilka dni wcześniej wspominałam e-mce)
Sama nei jestem pewna czy to był ten budynek ale skoro jest już nas dwoje z tą
samą myślą, to chyba coś już znaczy... Może warto jeszcze raz obejrzeć Tolka? ;)
W wakacje powinny być powtorki (tak przynajmniej z reguly bywa).

Stawiam na tropy nie tylko filmowe

[pol-a]

Tolka można kupić, ukazał się na DVD. Zarówno serial St. Jedryki jak i jego
pierwowzór literacki - książka Adama Bahdaja - są mocno połudiowopraskie. Akcja
książki rozgrywa się głównie w naszej dzielnicy - na Saskiej Kępie, w
Skaryszaku, na Stadionie Iks-lecia, przy ul. St. Augusta no i na terenie
ogródków działkowych przy Waszyngtona (miejsce ukrycia Tolkowego skarbu). W
filmie grało sporo płd-raskich plenerów (pisaliśmy o tym w wątku poświęconym X
Muzie w naszych okolicach) - na pewno Pekin, Stadion, Skaryszak, S.Kępa. No i
może YMCA/Przystań? Bo knajpa rzeczywiście tu była, a chyba nawet jeszcze tamźe
jakiś lokal dogorywa. Może ktoś pamięta jak wyglądało knajpa w Przystani? Jak
się tam piło, jadło i bawiło?

[pantalon]

Malgorzata Karolina Piekarska napisala ksioazke na ten temat. Nosila chyba
tytul Sladami Tolka Banana.
Autorka z Saskiej Kepy corka red. Piekarskiego - ten z WOT-u. Starszy Pan z
elegancka muszka.
Ale chyba kiedys juz p tym wspomnialem :) amoze z upalu mi sie miesza

sciskam

PanTalon

Śladami Tolka i Piekarskiej

[pol-a]

Jes, jes, jes! (jakby powiedział pewien eks premier).
O południowopraskich tropach Tolka traktował reportaż Piekarskiej, kt.
wyemitował WOT (już wiemy dlaczego:)), a potem ukazała się jego literacka wersja
w Lampie:
muzyka.onet.pl/lampa/1215734,2007,5,artykul.html
Piekarska wydała właśnie kolejna książkę, kt. rozgrywa się na S. Kępie (ona tam
mieszka). Mam egzemplarz, jak tylko czas pozwoli to przeczytam i podzielę się
odkryciem : )

[pol-a]

Emko, trochę za daleko pożeglowałaś : ) żegnając wioślarską agendą YMCA
awangardową architekturę Pragi Południe na dwie dekady. Otóż już zbudowany
siedem lat później Stadion Dziesięcielecia, zaprojektowany przez trio
Hryniewicki/Ihnatowicz/Sołtan był obiektem-rzeźbą, kt. z socrealizmem łączyła
tylko nazwa. Widać to na starych albumach W-wy z lat 60. Podobnie jak późniejszy
o dwa lata dworzec Stadion (jego ojcem tylko w połowie jest Romanowicz, stację
współprojektował Piotr Tymaniecki). Na dobrą sprawę po zburzeniu kina Praha
dworzec Stadion (z jego niewidocznymi dziś mozaikami, łupinowym dachem,
corbousierowskimi prześwitami i małą architekturą wnętrz) oraz kilkoma
konstruktywistycznymi willami z lat 30. na Saskiej Kępie, to jedyne przykłady
architektury światowego formatu w prawobrzeżnej W-wie. Może jeszcze Przyczółek
Grochowski Hansenów, ale jako przykład fiaska architektonicznej utopii w skali
mega. Południowopraski kompleks wioślarski była typowym przykładem Ymcowksiej
architektury tego okresu na Zachodzie. Materiały, a tym bardziej technologia
użyte do jego budowy nawet jak na warunki polskie tego czasu nie były aż takie
spektakularne. W Śródmieściu budowano gmachy publiczne zużywając znacznie
większe ilości piaskowca, granitu, luksferów czy szlachetnych odmian drewna. Co
nie zmienia faktu, że kompleks YMKI to jedna z ciekawszych budowli tego okresu w
W-wie, świetnie wkomponowana swego czasu (przed wybudowaniem mostu) w
południowopraski brzeg. SARP myśli nawet o objęciu obiektu ochroną konserwatorską.
Jeśli chodzi o publiczność YMKI, to na przełomie lat 40. i 50. była bardziej
lewobrzeżna i kosmopolityczna. Bywali tu pracownicy pobliskich ambasad,
dyplomaci zza Wisły oraz towarzyska śmietanka stolicy. Nawet po tym jak
koompleks znacjonalizowano i przechszczono na ośrodek Przystań.
Upolitycznienie architektury nie było wymysłem komunistów. Właściwie to zaczęło
się już u jej zarania. Pałac czy zamek, a potem bank, dworzec, szkoła, ratusz,
były nie tylko kompleksami pomieszczeń do mieszkania lecz wyrazami potęgi,
pozycji społecznej, prestiżu czy aspiracji ich właścicieli. Tak zresztą bywa do
dziś.
Niewykluczone, że na terenie YMKI były kręcone filmy. Do lat 80. to było
popularne miejsce. Może ktoś z forumowiczów coś sobie przypomni?

Korekta

[pol-a]

Przepraszam, współtwórcą dworca Stadion był (jest) Piotr SZymaniak, zaś budowlę
ukończono rok później, w 1958 roku.
: )

[pol-a]

Aj! I przepraszam za błąd ortograficzny : \

Nieznośna lekkość - polemika

[e-mka]

Pol-a, z przyjemnością podejmę polemikę. Do budynku YMCA mam emocjonalny
stosunek i słabość, ale daleka jestem od przekłamań, nawet w słusznej sprawie.
Wytoczyłeś wielkie działo, konfrontując monumentalną formę Stadionu X-lecia z
kameralną formą budynku YMCA. Zgoda – ustawiony od zachodu, lekki pawilon –
przeszklona nadbudowa nad trybunami, gdzie znajdowały się stanowiska dla
sprawozdawców sportowych, metaloplastyczne elementy dekoracyjne, fryz
ceramiczny obiegający ściany pawilonu od strony północnej, nawet płyty
piaskowca w różnych odcieniach, którymi wyłożono bramy wjazdowe i wejścia na
trybuny - to elementy nowoczesne. Trio architektów tej klasy, co Hryniewiecki,
Rajewski i Leykam ( nie wiem, skąd różnica między nami, jeśli idzie o
projektodawców stadionu?) nie mogło nie przemycić awangardowych rozwiązań. Mimo
wszystko – Stadion X-lecia był pokazową realizacją, obarczoną socjalistyczną
megalomanią, gigantem z 70 tys. m-c na trybunach bez funkcjonalnego zaplecza.
Diabeł tkwi w szczegółach? Proszę bardzo – w kwestii detali: rzeźba „Sztafeta”
Adama Romana:
www.sztuka.net.pl/palio/html.run?_Instance=www.sztuka.net.pl&_PageID=445&newsId=4800&callingPageId=603&_CheckSum=
55198739,
plakieta z płaskorzeźbionym orłem na trybunie honorowej autorstwa Zofii
Demkowskiej, kamieniarska dekoracja oplatająca czaszę stadionu ułożona przez
140 górali z Podhala. „Jak na drożdżach rośnie festiwalowy stadion” –
zachwycała się ówczesna prasa. Darzę ten obiekt estymą, ale dla mnie rządziła
nim już zupełnie inna estetyka. Zamiast prostej formy, odrzucenia zdobnictwa na
rzecz funkcji – mamy monumentalny manifest władzy ludowej.
Dworzec Stadion – zgoda, jest awangardowy. Ale współautorstwo Romanowicza
tłumaczy wszystko. Tak budować w latach 50-tych mógł jedynie architekt
wykształcony przed wojną. Bogu dzięki, ze mu pozwolono.
Pożegnanie z awangardową architekturą na Pradze Płd. ogłosiłam na dwie dekady.
Mrowiskowiec Hansenów jest fascynującym zjawiskiem estetycznym i
socjologicznym, ale klęską (jak słusznie zauważyłeś), jeśli idzie o funkcję.
Budynek YMCA, choć niepozorny, kameralny, doskonale pełnił swoje funkcje
(nieodżałowane schodki!) i w tym pozostanie dla mnie niedościgłym wzorem w
opisywanym dwudziestoleciu. Zresztą, w odróżnieniu od Stadionu X-lecia i Dw.
Stadion – nadal urzeka formą, która oparła się bezlitosnemu czasowi.

Link emki

[adminppdwir]

tiny.pl/tnpf
Emko: Każdy dłuuugi link mozna skrocic. Np. na stronie tiny.pl
pzdr.

[e-mka]

Dzięki, adminie. Będę ciąć linki - obiecuję!
Pozdr!

[pol-a]

E-mko, myślę, że mylisz się już u podstaw - to nie forma Stadionu Ikslecia jest
monumetalna (notabene czy forma może być monumentalna ?) lecz skala. To
gigantyczny obiekt, górujący nad brzegiem Pragi, zwłaszcza w latach 50.
Dlaczego nie wymieniam Leykama? Przez nieuwagę, wybacz, mea maxima culpa : ) To
nie jest tak, że trio H/R/L "nie mogło nie przemycić awangardowych rozwiązań".
To efektownie brzmi, ale czy nie mija się z prawdą? Wystarczy pogrzebać w
dossier cenionych architektów tamtego okresu (wyuczonych przed wojną), żeby się
przekonać, że szli na ustępstwa władzy i projektowali w duchu socrealizmu.
Stadion był pokazową realizacją obliczoną na propagandowy poklask, ale czy
rzeczywiście był niefunkcjonalny? Jeśli mierzyć go dzisiejszymi kryteriami -
tak. Nie było na trybunach plastikowych krzesełek ani zadaszenia, monitoringu
publiczności, stanowisk dla kamer tv, świateł i podgrzewanej murawy, które
pozwalałyby kopać piłkę i oglądać zawody nawet w przysłowiową noc listopadową.
Sęk w tym, że takich stadionów wtedy na świecie jeszcze nie było. Idąc tym
topem myślowym trzeba podkreślać niefunkcjonalność średniowiecznych zamknów
albo (po co daleko szukać) dusznych, niedoświetlonych oficyn kamienic na
Kamionku, zbudowanych w okresie międzywojnia. A chyba nie o to chodzi : ) ?
Na stadionie rozgrywano mecze międzynarodowoe, mitingi lekkoatletyczne i nikt
na niefukcjonalność obiektu nie narzekał. To znaczy narzekał Piechniczek jak
trenowana przez niego reprezentacja skompromitowała się remisem (po samobójczym
golu niejakiego Pawła Janasa) z Finlandią, co przekreśliło szanse biało-
czerwonych na awans do MIstrzostw Europy. Dodajmy, że planowano rozbudowę
zaplecza stadionu, ale projekt odłożono na półki, podobnie jak plany
dokończenia zabudowy Ronda Waszyngtona.
Absolutnie zgadzam się, źe diabeł tkwi w szczegółach. Tyle, że ja interpretuję
je inaczej. Orzeł Demkowskiej i Sztafeta to były kwiatki do kożucha. Minimalne
ozdobniki socrealistyczne, które maskowały oryginalną formę stadionu, daleką od
jedynie słusznej koncepcji. Większość publiczności nawet ich (socrealistycznych
ozdobników) nie dostrzegała. Ja zaś zupełnie nie dostrzegam natomiast
socjalitycznej myśli w kamieniarskiej dekoarcji korony. Tak się budowało już na
szeroką skalę przed wojną, w czasach kiedy nikt o socrealu w polskim wydaniu
nie myślał. Gdzie tu rozbuchane ozdobnictwo dominuje nad funkcją? Przeglądam
kilka albumów ze zdjęciami W-wy z lat 60. i 70., m.in. Siemaszki i Hartwiga. Są
zdjęcia lotnicze. Stadion piękny. Wygląda jak gigantyczny latający talerz.
Wydaje się wirować, jakby zaraz miał się oderwać od ziem . Ze słynnej bramy od
Zielenieckiej "wylewa" się esowata bieżnia. Sama brama przypomina skrajnie
funkjonalistyczne konstrukcje z międzywojnia, nawiązujące do architektury
bunkrów i wojskowych fortyfikacji. Trybuny wznoszą się opadają pionowymi linia
schodów. Żadnych objawów socbaroku albo stalinogotyku?
YMCA za to jest dekoracyjna! Elegancka w bardzo dobrym guście (jeśli moźna tak
powiedzieć), wyważona, chłodna, wedle dzisiejszych standardów już w duźej
mierze niefunkcjonalna i nieekonomiczna. Ażurowa, ceramiczna balustrada;
płytkowa, wzorzysta okładzina elewacji, harmonijkowo-esowate strome schodki,
małe okna. Kto tak dziś buduje? Jeśli idzie o prymat YMKI, to de gustibus. Dla
mnie najciekawszym, najbadziej nowatorskim i oryginalnym budynkiem
prawobrzeżnej Warszawy na skalę m-dzynarodową jest Dworzec Stadion. I to nie
czas go zniszczył lecz ludzie. Pod brudem, dobudówkami, przeróbkami, nadal
kryje wspaniałą formę.

Polemiki cd - dosłownie i przenośnie

[e-mka]

Pol-a, zacznę od wyjaśnienia moich intencji. Pisząc o przystani YMCA chciałam
upomnieć się o ten zapomniany, a pełen urody budyneczek i pokazać jego
symboliczną przynależność do przedwojennych tradycji polskiej architektury
(pomimo powstania w 1949 roku). Dla mnie YMCA (w wymiarze dosłownym i
przenośnym) jest echem Warszawy sprzed 1939 – eleganckiej stolicy europejskiej,
która potrafiła się bawić, lekko żyć, cieszyć urodą chwili . Nie przypisuję
YMCE wagi międzynarodowej, ale wyróżniam jej znaczenie lokalne. Do mojej
wyobraźni przemawia jej kameralny charakter właśnie, forma podążająca za
funkcją, niezależność od ideologii. Szczególnie ujmuje mnie lekkość YMKI (znów:
dosłowna i symboliczna) w obliczu tragicznego doświadczenia wojny. Wiem, że w
tym uwiedzeniu wyobraźni nie jestem osamotniona : )

Stadion Dziesięciolecia należy już całkowicie do nowych czasów i dla mnie jest
realizacją kompromisu. Po części – to nie jego wina. Stadion, jak żadna forma
architektury, nadaje się do uwodzenia mas (lud zawsze w pierwszej kolejności
pragnie panem et circenses). Jego funkcja więc z definicji służyć miała
propagandzie, a forma (i skala) ją wspierać. Funkcjonalność rozumiem
uniwersalnie, ponadczasowo, nie mierzę jej potrzebą współczesną. Miarą
wielkości architektury jest zresztą antycypowanie potrzeb i funkcji; stadionów,
aren nie buduje się na lat kilkanaście, a ich zadania są od tysiącleci
podobne. Stadion X-lecia przewidziano na 70 tys. ludzi, nierzadko zasiadało na
jego trybunach i 100 tys. widzów. Parking zaprojektowano na 900 aut. Nie
przewidziano zaplecza gastronomicznego, sanitarnego. Nie wiem, jak rozwiązana
była kwestia dróg ewakuacji? Nawet jeśli zagrożenie terrorystyczne w latach 50-
tych ubiegłego wieku brzmiało, jak „Wojna światów” Wellesa, zapewnienie
bezpieczeństwa publiczności to priorytet.

Stadion był wielki – dosłownie - i swoją skalą miał onieśmielać i wywoływać
wrażenie nowoczesności. Czegoś takiego Warszawa dotąd nie widziała.
Czy rzeczywiście był tak nowoczesny, jak chciałbyś go widzieć? Podkreślę, że
nie kwestionuję zastosowanych awangardowych rozwiązań, doceniam i bramę i in.
wspomniane już przeze mnie elementy. Na świecie jednak już w latach 30-tych
budowano stadiony znacznie bardziej nowoczesne, z użyciem dźwigarów z
żelazobetonu, które pozwalały uzyskać ogromną rozpiętość zadaszenia (np.
stadion we Florencji proj. Nerviego 1930-35 lub już powojenny Palazetto dello
Sport w Rzymie, 1956-57).

Czy kamienna dekoracja korony stadionu jest nowoczesna? To nie kamień, ale
beton zrewolucjonizował sztukę budowniczą. Kamień był zresztą ulubionym
materiałem wodzów totalitaryzmów, powszechnie wykorzystywanym np. w
wykończeniach elewacji w niemieckiej architekturze lat 30-tych; symbolizował
stabilność i potęgę systemu. Nie dziwi mnie, że wybrano go na dekorację
stadionu, sztandarowej inwestycji władz PRL-u.
Rzeźba „Sztafeta” – być może jej wielkość mierzyć należy nie gabarytem, nie
proporcją do całości stadionu, lecz ekspresją zamkniętą w postaciach
biegaczy? : )
img453.imageshack.us/img453/8922/pict1860largeoo9.jpg
img109.imageshack.us/img109/8016/pict1861largedh7.jpg
Wspomnę tylko, że zideologizowane rzeźby to element sine qua non wielu budynków
III Rzeszy (np. gmach Kancelarii Rzeszy proj. Speera) i stalinowskiej Rosji;
w połączeniu z formą architektoniczną rzeźby „ucieleśniały” nacjonalistyczną
świadomość. Na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 roku pawilon radziecki
zdobiła rzeźba „Robotnik i kołchoźnica” Wiery Muchiny, a pawilon niemiecki
stylizowany orzeł Rzeszy ze swastyką w dłoniach. Elementy rzeźbiarskie Stadionu
X-lecia, niestety, tradycję tę kontynuują.

Podsumowując – wg mnie Stadion Dziesięciolecia jest realizacją kompromisu
pomiędzy awangardowymi ambicjami wybitnych polskich architektów, a
ideologicznym, propagandowym zapotrzebowaniem ówczesnej władzy. Na taki stadion
stać było biedne, zniszczone wojną państwo, zdominowane przez totalitarnego
sąsiada. Stadion był wielki, ale od samego początku niefunkcjonalny. Upływający
czas pogłębił to zjawisko, by wreszcie, ironicznie, pozbawić stadion jego
sportowej funkcji na dobre. Kompromis architektów okazał się złą wróżbą.
***
(A jeśli idzie o budynek YMCA – w nim kompromisów nie dostrzegam : )

Orzeł III Rzeszy

[e-mka]

Z rozpędu "uczłowieczyłam" orła z pawilonu niemieckiego na wystawie w Paryżu.
Swastykę dzierży w szponach, nie w dłoniach : )

Jeszcze kilka zdjęć

[e-mka]

img440.imageshack.us/img440/8382/pict1741large5za.jpg
img397.imageshack.us/img397/790/pict1747large5vj.jpg
img440.imageshack.us/img440/8868/pict1756large3gm.jpg

[kuleczka_re]

a co sie tam teraz mieści?
pzdr

[stas_g]

Co się tam mieści - ciągle to samo od przynajmniej 50 lat.
MKS-SWOS. (Międzyszkolny Klub Sportowy - Szkolny Wopjewódzki Ośrodek Sportowy).
Warto chyba wiedzieć bo to jeden z najlepszych klubów żeglarskich w Polsce, a w
konkurencjach juniorskich bodaj najlepszy. Słabo to może widać, ponieważ mają
przystań w Zegrzu i tam obywają się wszystkie treningi i zawody. Natomiast w
zimie gdy więcej jest ćwiczeń na siłowni, w sali ośrodek naprawdę tętni
życiem. A co do knajpy - to wielka mistyfikacja. Ponieważ jest i był to ośrowek
szkolny o jakiejkolwiek knajpie być nie mogło. Był barek, ale bez wyszynku.
Bywały dyskoteki dla dojrzałych, organizowane przez okoliczne koło emerytów,
ale knajpa była tylko w filmie. Pozdrawiam S.

[e-mka]

Szyld mówi, że znajduje się tam Bar Magdusia. Byłam pod YMCĄ kilka razy
ostatnio, ale żadnej działalności gastronomicznej ani innej nie zauważyłam.
Taras jest zamknięty i zaniedbany.
W sąsiedztwie budynku jest przechowalnia sprzętu wodniackiego. Widziałam, jak
go konserwowano. Obok jest ścieżka wyłożona betonowymi płytami, która prowadzi
ku Wiśle. Z tej perspektywy YMCĘ ładnie otaczają topole.
Środowisko architektów warszawskich chce objęcia budynku ochroną konserwatorską
(wspominał o tym pol-a). Obiekt można by wspaniale zagospodarować. Jego
architektura aż prosi się o gospodarza z wyobraźnią! Kto jest właścicielem
budynku? Czy nadal stow. YMCA?

Przepraszam - zapomniałem o wioślarzach

[stas_g]

W SWOSie działa również bardzo prężna Sekcja Wioślarska też a ogromnymi
osiągnięciami - bo to i medale olimpijskie, ale mnie było zawsze bliżej do
żeglarzy i stąd to pominięcie w poprzednim poście. Pozdrawiam S.