Ostatnie dni

[mjot1]

Las już późnojesienny, już w górnych jego piętrach drzewa liściaste
gołymi konarami rysują tło nieba i tylko sosna, świerk i jodła
znaczą horyzont plamami ciemnej zieleni.
A jednak choćby i dzień był pochmurnym to wgłębi lasu jest jakoś
jakby jaśniej, radośniej... To porastająca dolne jego partie buczyna
jeszcze złotym listowiem las rozświetla.
Dno przykrywa złotobrązowy szeleszczący kobierzec z liści, puszysty
i gruby po kostki. Brodzenie po takim kobiercu to czysta radość.
Pałętając się można napotkać dorodnego borowika, który jeśli już
przebił się przez grubą warstwę listowia musi być okazem nie lada.
Szmery i szelesty uzupełnia cichutkie gaworzenie ptasząt uwijających
się pośród drzew.

Tegoroczna jesień wyróżniła (przynajmniej w mej okolicy) buki i
graby a już szczególnym bogactwem barw pyszni się dąb czerwony
strojny od złota poprzez brązy i czerwienie wszelakie aż po
głębokie, ciężkie bordo.
Natomiast po macoszemu potraktowane zostały moje ulubione brzozy.
Zwiewna ich zieleń wielodniową słotą dręczona zanikła pod brudną
szarością i liść opadł tak jakoś niepostrzeżenie jakby zawstydzony...
Jest jeszcze nadzieja, że modrzewie dotychczas zielone zapłoną
jasnymi złotymi płomieniami rozweselając nieubłaganie nadciągającą
szarość...
Każda jesień jest inna niepowtarzalna... i szczególna. Tylko wonczas
człeka ogarnia ów nastrój swoisty, gdy radosny zachwyt i melancholia
niejako przenikając się wzajemnie, łączą się, jednym się stają...

Najniższe ukłony!
w ostępy na spacer jesienny zapraszając M.J.

[ewa553]

w piekne slowa ubrales moje dzisiejsze przezycia, mjocie. wrocilam z
18-km wedrowki w pobliskich gorkach. wrocilam padnieta, ale
szczesliwa, tyle pieknych widokow, kolorowe drzewa na tle blekitnego
nieba, slonce sliczne jesienne i te szeleszczace liscie, o ktorych
piszesz. I ten zapach w powietrzu! To bylo jak w bajce.

[danuta91]

Jak dobrze Cię przeczytać mjocie.Powiało dawnym ogrodem na forum.
Prawie nikt ze "starych" bywalców się nie ujawnia.Ani Kropka,ani
Katula.Dobrze żeś Ty zaistniał.Jesień to czas tęsknoty za tym co
minęło.Może z wiosną powróci.Pisz o jesiennym i zimowym lesie.Lubię
czytać jak piszesz.
Dziękuję i pozdrawiam.
Danuta

[mjot1]

Oooo! A jednak pałętają się jeszcze (pra)starzy znajomi ;-)
(tu natychmiast ukłon przepraszający składam i za ową „starość” o
wybaczenie proszę). Ale jakżeż miło się spotkać i stare powspominać
czasy...
Cóż... „Grafomanię” sobie coraz rzadziej, bo tak naprawdę to taki
jakiś niezbyt rozwojowy jestem... Ot wciąż to samo mnie zachwyca.
Potrafię zatrzymać się przy jakimś zwykłym badylku i jak nawiedzony
tkwić z gębą rozdziawioną...
Oczywiście w sobotę i niedzielę natura powlekła mnie w las...
Ostatni zbieracze runa w pogoni za podgrzybkami ruszyli w jedliny i
sośniny, więc ruszyłem w starodrzew sosnowy dość gęsto przepleciony
bukami. Tu gruby dywan z liści teoretycznie uniemożliwiał
dostrzeżenie jakiegokolwiek grzyba, więc wokół panował święty
spokój...
No cóż tu się zbytnio rozwodzić? Powiem krótko. Trafiłem w
dziesiątkę! Taaakich borowików i w taaakiej ilości w tym roku nie
dane mi było oglądać :-)
Wiecie, jaka to radocha gdy szeleszcząc sobie kobiercem z
buczynowych liści co jakiś czas dostrzegasz z daleka grzyba i wiesz,
że to borowik? Przeważnie rosły sobie parami.
Nawet Moja Zdecydowanie Lepsza Połowa pomimo słabizny grypowej nie
wytrzymała i spacerując wzdłuż drogi przytaszczyła pół koszyka
dorodnych rudzielców.
Hm... Rydz na obiadek... Mniam!
Ale to ostatnie grzybobrania. Dziś ranek powitał nas już szronem.
Nadciąga czas zachwytów nowych... Boć przecie nawet słota ma swój
urok a z każdym dniem bliżej do nadejścia Pani Zimy z jej bajkowym
królestwem...
A za starymi bywalcami faktycznie tęskno...

Najniższe ukłony!
Pochlebstwem wyraźnie zarumieniony M.J.

[anials]

Wiesz jaki obraz z rodzinnych stron noszę zawsze w sobie?
Tło we wszelkich odcieniach rudych, bukowych liści poprzecinane
srebrnymi błyskawicami bukowych pni - nic więcej nie trzeba.
To Równica.

[ewa553]

ojej, Rownica jesienia to po prostu bajka. Bardzo te strony lubie.
W dziecinstwie mieszkalam dwa lata w Brennej, a potem w Katowicach,
skad stale jezdzilismy na wedrowki w te okolice. Widze ten las....

[danuta91]

I ucieszyłeś mnie bardzo Mjocie.Dziękuję.
Ja tez bardzo lubię las o każdej porze roku.Jak tylko mogę to z
rodziną uciekamy z Krakowa i podziwiamy Matkę Naturę.Najczęściej
wędrujemy po okolicach Szczawy.Tam też jest pięknie.Zachwyca każdy
liść.
Niestety nie znamy się na grzybach,ale nie przeszkadza to nam
podziwiać spotkane okazy.
Mjocie.Kiedyś na forum pisałeś o mały jelonku.Bardzo ciekawa jestem
czy znasz jego dalsze losy ?
Czasem zaglądam na stronę Katuli,ale tam cisza.... A szkoda.
Znalazłam wielo-kropek.Tam czasem Kropka coś napisze.
Mam nadzieję że kiedyś może odezwą sie dawni bywalcy.Zobaczymy.
Dobrze że Ty się odnalazłeś.
Pozdrowienia dla Ciebie i Twojej Zdecydowanie Lepszej Połowy .Życzę
szybkiego powrotu do zdrowia.
Danuta

Wspominki...

[mjot1]

„Ja tez bardzo lubię las o każdej porze roku”
Ech... A któż nie lubi lasu?!
Drzewiej powiadali, że las żywi i broni ;-)
No i jest przepiękny... Zawsze.
A sarniątko? Cóż...
Przypominam tu wątek nieudolną zdobny fotografią:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,638,24536810,24536810,0,2.html?v=2
Sarniątko jak pisałem trafiło do „sierocińca”. I żyje.
Żyje nadal w ogrodzonym ostępie leśnym wraz z innymi „znajdami”
odchowanymi przez ludzi i ma się świetnie.
Jest już dorodnym dojrzałym koziołkiem nie do odróżnienia od jemu
podobnych.
Ja oczywiście wiem, że „nasz” dzielny Kropek rządzi w tym stadzie ;-)

Najniższe ukłony!
Wraz z serdecznościami za pamięć w imieniu Mojej Zdecydowanie
Lepszej Połowy i własnym M.J.

[brynia2]

Mjocie, poczytałam o koziołku. Ależ się wzruszyłam. Dzięki za sympatyczną
lekturę i portret Okruszka, już go mam na tapecie :))
pozdrawiam cieplutko, Benia

[bafra]

Mjocie :-) Jak dobrze znowu poczytać mjotowe jesienne
refleksje.Historię koziołka znam,gdyby dało sie przesłać mu znak,że
jest wspominany to ja bardzo proszę :-)
Pozdrawiam i bywaj tu często,tak dobrze poczytać leśne opowieści.

[brynia2]

brynia2 napisała:

> ...portret Okruszka, już go mam na tapecie :))

Na pulpicie mam Kruszynka, oczywiście :))

[danuta91]

Mjocie okazuje się że jest nas wiecej czekających na Twoje lasem
malowane obrazy.
Cieszę się bardzo ze Kropek żyje i nie dzieje mu się krzywda.
Zaglądaj tu często i pisz. Niedługo przyjdzie Pani Zima .
Będę czekała na kolorowe-późnojesienne i na białe opowieści z
Twojego lasu.
Pozdrawiam.
Danuta

Przyłączam się.

[ciociaklementyna]

Poszło za wcześnie

[ciociaklementyna]

Przyłączam się - mało gadająca, ale zawsze łapczywie Cię czytająca
ck

Chwila zadumy...

[mjot1]

Wszystko płynie... przemija... Ale przecie też jak bieg wskazówek po
tarczy zegara powtarza się cyklicznie (jak i pisanina moja;-)

Tradycyjna trwa właśnie celebra, która miejsc pochówku „spokój
święty” zgiełkiem jarmarcznym mąci.
Jedynie jeszcze noc broni się dzielnie i skrywa jaskrawy krzykliwy
plastik.
Wonczas, gdy (w miejsce uprzedniego tłumu) pozostają jedynie
zagubione w myślach pojedyncze sylwetki... gdy gwar ucichnie... gdy
zwiewna smuga dymu podświetlana migotliwą łuną zniczy otuli mogiły
delikatnie i czule... Wonczas powraca należny miejscu temu spokój,
nastrój zadumy i aura tajemna...

Los zdecydował, że moje miejsce na ziemi, czyli zagubiona w krzakach
chałupinka znajduje się z dala od miejsc spoczynku przodków mych i
bliskich.
Przez lata jakoś tak nieświadomie na dzień ten szczególny
wypracowałem swoisty prywatny obyczaj. Ruszam w las.
Czyż może być właściwsze miejsce na zadumę niźli katedra drzew?
Tam odwiecznego spokoju kniei nie mąci ludzki wrzask, warkot
silnika, jęk piły motorowej, nie padnie też strzał. W dniu tym
jestem w lesie naprawdę sam...
Zanurzam się w ostępy i wsłuchuję w dostojny szum drzew, szmer
opadających listków, szelest leśnego kobierca i myśli własne...
I od lat doznaję magicznego uczucia, że oto Oni są tuż obok...
Wyraźnie Ich głosy słyszę w szeptach drzew...
Te dzielące nas setki kilometrów, światy realne i nierealne zdają
się ułudą jeno.
Przecie tu wyraźnie „po głosach Ich wciąż drży powietrze...”
A dwa (z trzech stojących naprzeciw chałupinki) modrzewie niczym
znicze zapłonęły złotymi płomieniami...

Najniższe ukłony!
melancholii mgiełką otulony M.J.

[malinarak]

Mjocie, piękne.
A te ostatnie dni ciepłe i słoneczne.
Dziś w okolicach Częstochowy było 20 stopni.

Ja nadal zaglądam do ogrodu.Może juz rzadziej się odzywam,
ale z rad ogrodników korzystam.Zawsze znajdę tu coś dla siebie.
Przyznam się też ,że wertuję archiwum i zaśmiewam się z postów
piasi, mjota, kropki, antaresa i wielu innych.
Czuję nawet zapach palczychy zawisaka.
Ciekawe czy Janeta też jeszcze tu zagląda

Pozdrawiam wszystkich miłośników OGRODU :))

[bafra]

malinarak napisała:

> Mjocie, piękne.

Bardzo!
> piasi, mjota, kropki, antaresa i wielu innych.
> Czuję nawet zapach palczychy zawisaka.
> Ciekawe czy Janeta też jeszcze tu zagląda

Hmmm...szkoda,że się nie odzywają :-(

Ostatnie dni...

[mjot1]

Hm... Zauważyć muszę „nie chwalęcy się”, że przebiegle
wykombinowałem tytuł nieustannie aktualny ;-)
A „ostatnie dni” są doprawdy niezwykłe. Taaakich temperatur o tej
porze roku nie pamiętam.
Dzisiejszy dzień, choć bezsłoneczny też cieszył ciepełkiem.
Po świątecznym nostalgicznym „łyk endzie” ranek stonowany mglistą
powłoką przywitał nas sennie...
Czy zauważyliście, że mgła jest niezwykle „przytulna”?
A gdyby jeszcze nie była tak chłodna w dotyku i wilgotna...

Najniższe ukłony! M.J.

[danuta91]

Widzisz Mjocie jak dużo bywalców forum lubi Twoje "pisanki".
Ja sama jak tylko mam czas to ich szukam.
Lubię je,bo czytając czyję się jakbym widziała te żołte modrzewie
otulone mgłą i słyszła szum lasu.

Dziękuję i pozdrawiam.
Danuta.

[siem-ata]

Co mam z nią zrobić?www.voila.pl/343/x2jzv

[ewa553]

moje trzy zakopaly sie juz w mule na dnie oczka.

[dar61]

Ma pocałować.

Jego - ona
Ona - ónego.
Albo odwrotnie.

I odsunąć się - bo zogromnieje.

Ropuszki mają
skórę 'w pryszcze'.
Więc je cmok
w pyszcze_k.


A potem będą żyć długo ...

[malinarak]

Pewnie czeka na Calineczkę:))

[qubraq]

malinarak napisała:

> Pewnie czeka na Calineczkę:))

Malinko, spotykasz czasem naszą PiAsię? A co sie dzieję z Katulą? -
ona sie w ogóle nie odzywa...
Andrzej

[maria_k1111]

jesień jest porą roku która wprowadzi nas w okres zimy.Jest piękna w swój
niepowtarzalny sposób. Jest jakby zasmucona, kończy się to co ciepłe i
kolorowe.Wiemy ,że będzie jeszcze chłodniej i szarzej.Ale wiemy również,że
natura wybudzi się ze snu i będzie zielono,ciepło i kolorowo.Pory roku mają tą
cudowną właściwość powtarzania się,co daje nam możliwość oglądania całej gamy
kolorów,obrazów,zapachów i tego czym szczodrze obdarzyła nas natura.Musimy się
tylko nauczyć to dostrzegać i obserwować.

[lucyjka]

Miło widzieć Starych Bywalców :)))

[qubraq]

Pamietam taką jesień 1970 roku kiedy w listopadzie przed moimi
imieninami (30) jeszcze w Śródborowie nad potokiem na polanie rosły
maślaki a 15 grudnia krowy były na pastwisku tam gdzie dzisiaj są
Stegny!
Andrzej

[dar61]

Pomnę 22stycznia 1991 roku - 22 stopnie celcjuszowe.
Na PLUSIE.
I mrówki mrowiące się wokół mrówkowca swego.
I me zdumienie.

O śniegu w dniu 1-majowym już nie chce nikt pamiętać...
No, może kilku ...

[qubraq]

dar61 napisał:

> O śniegu w dniu 1-majowym już nie chce nikt pamiętać...
> No, może kilku ...

To ja pamietam: 2go maja 1970 roku wniesiono mi do kuchni lodowke i
najpierw trzeba ja było oczyścic ze śniegu ...

[siem-ata]

www.voila.pl/444/75sxv/?1