Oceny Polaków

reniferek1 Ocena Przeglądu Sportowego 14.11.05, 13:59

Artur Boruc – 7. Bardzo pewnie bronił w tak trudnych warunkach gry. Występ
bezbłędny, chwytał piłkę nawet wówczas gdy bezpieczniej było ją wybijać.
Doskonale wybiegł z bramki w 18. minucie wyłapując piłkę na ósmym metrze bo nie
pozwolił jej się odbić i sprawić jakiejś dziwnej niespodzianki. Pozycję w
kadrze Boruc ma niepodważalną.
Marcin Baszczyński – 7. Bardzo dobry występ naszego prawego obrońcy, który w
kadrze gra o niebo lepiej niż na co dzień w klubie (zdaje się, że ta reguła
dotyczy wszystkich wiślaków). Baszczyński zaimponował zdecydowaniem,
zadziornością i pewnością. Gdy miał piłkę przy nodze można się było spokojnie
przeciągnąć na kanapie przed telewizorem. Spokój i opanowanie oraz jedna
główka, która mogła skończyć się golem.
Mariusz Jop – 7. Gdyby ktoś nie przestraszył się postury i łysej głowy Jopa, to
musiał nabrać do niego szacunku po pierwszych interwencjach. Jak trzeba to
wyprzedził rywala, kiedy indziej zrobił wślizg a jak pojawiła się taka
konieczność to wykopał piłkę „w krzaki”. Przyjemnie się patrzy na grę tego
faceta.
Tomasz Kłos – 7. Zaprezentował swoje danie firmowe, czyli dobry wysoki wyskok i
gola strzelonego głową. Rywalizacja obu kapitanów Bąka i Kłosa o miejsce w
kadrze zapowiada się pasjonująco. Na razie skutecznie godzi ich Jop, najlepszy
w tym towarzystwie, ale do czerwca pozostało jeszcze ponad pół roku i wiele się
może w tym czasie wydarzyć.
Michał Żewłakow – 7. dobry występ obrońcy Anderlechtu. Zaimponował szczególnie
kilkudziesięciometrowym powrotem za Antonio Valencią. Widać było wtedy – nawet
na tym fatalnym boisku – że jest dobrze przygotowany szybkościowo. Sprawia o
niebo lepsze wrażenie niż jego rywal do miejsca na lewej obronie – Tomasz
Rząsa.
Kamil Kosowski – 7. Śmiały, odważny, brawurowy. Miał duży udział przy golu
Smolarka, gdy znakomicie przyjął trudną piłkę a później oddał groźny strzał na
bramkę. Pracowity aż miło popatrzeć bo do tego że gra widowiskowo zdążyliśmy
się już przyzwyczaić. Tak to jest, że człowiek szybko się do dobrego
przyzwyczaja. Ładnie mijał rywali, puszczał im piłkę między nogami, mądrze
podawał – no po prostu wie o co w tej piłce chodzi.
Arkadiusz Radomski – 6. Udowadnia, że warto go zabrać na Mundial. Grał z dużą
swobodą, zakładał rywalom siatki, sporo na boisku widział, potrafił piłkę
odebrać a gdy robiło się gorąco wie także jak sfaulować. Grali z Sobolewskim
bardzo podobnie, znakomicie się uzupełniali.
Radosław Sobolewski – 6. Odbierał, podawał, strzelał i czyścił w środku pola.
Bardzo pewny swoich umiejętności. Widać, że lada moment pożegna się z polską
ligą. Gdyby na boisku w Barcelonie było trochę więcej suchego miejsca to pewnie
postraszyłby jeszcze rywali swoim silnym uderzeniem.
Jacek Krzynówek – 5. No taki Jacek Krzynówek to mi się nie podoba. Jakiś
nieskoncentrowany, niechlujny w podaniach i strzałach, głupio złapał żółtą
kartkę, zmarnował dwa rzuty wolne i jeszcze przestrzelił karnego. Brawa za
asystę przy golu Kłosa, ale wymagajmy od Krzynówka więcej, bo przecież dobrze
wiemy, że więcej może.
Tomasz Frankowski – 6. jak na „Franka” w Barcelonie zaprezentował poziom
wysoki, ale... stanów średnich. Niby stwarzał sytuacje, niby był blisko, ale
zawsze trochę brakowało mu do zdobycia gola. Na szczęście on niczego nikomu nie
potrzebuje udowadniać. Jest dobry. Dlaczego? Bo był dobry i będzie dobry. Przy
okazji padła teoria, że w ataku musi grać zawsze Maciej Żurawski. Żurawski musi
tylko jedno: być zdrowy i być w formie.
Euzebiusz Smolarek – 9. Razem z Frankowskim stanowili polską lekką jazdę.
Zawodnik Borussii Dortmund jest piekielnie trudnym rywalem do pilnowania, a w
takich warunkach jak wczoraj jego zwinność jest jeszcze większym atutem. W
jednej z akcji poradził sobie aż z czterema rywalami, a w innej z dwóch
Ekwadorczyków zrobił wiatrak do mielenia mąki. Ma iskrę bożą, Dziękujmy za syna
Włodzimierzowi Smolarkowi, a PZPN niech co tydzień wysyła bukiet tulipanów do
Holenderskiego Związku Piłki Nożnej za wyszkolenie nam takiego chłopaka.
Tomasz Rząsa – 5. Niepewny, nie za szybki, nieporadny. To łapanie ręką rywala,
który go minął miałem okazję w wykonaniu Rząsy gdzieś już widzieć. Wtedy mi się
nie podobało i nie podoba mi się nadal. Byłoby dobrze, gdyby Rząsa zrobił coś
ze sobą, żeby w końcu mógł się podobać. Aczkolwiek nie wiem, czy to w ogóle w
tym przypadku nie jest mission impossible.
Jacek Bąk – 6. Grząskie, śliskie boisko pełne kałuż to nie są warunki do gry
dla blisko dwumetrowego stopera. A ponadto Bąk przyjechał do Barcelony
wycieńczony fizycznie dopiero w sobotę rano i sam o sobie mówił żartem: –
Panowie, szczerze? Zwłoki przyjechały.
Grzegorz Rasiak – 6. Do momentu asysty przy golu Sebastiana Mili irytował
nieporadnością. Widać było, że nic na błotnistym boisku nie zdziała. A jednak
czasem i Rasiak się przydaje. Paweł Janas ma znowu argumenty, by dawać mu
kolejne szanse.
Jerzy Dudek – 6. Udany powrót do gry w meczu o stawkę. Najważniejsze, że nic
nie zepsuł, a jego prawdziwą dyspozycję poznamy w środę w meczu z Estonią.
Sebastian Mila – 6. Miał nie grać, a zagrał. Kłos dobrze zaczął, a Mila dobrze
skończył. Oby ta bramka była zachętą do pracy dla Sebastiana, bo tej przed nim
jeszcze bardzo wiele.

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

reniferek1 Ocena Przeglądu Sportowego 14.11.05, 13:59

Artur Boruc – 7. Bardzo pewnie bronił w tak trudnych warunkach gry. Występ
bezbłędny, chwytał piłkę nawet wówczas gdy bezpieczniej było ją wybijać.
Doskonale wybiegł z bramki w 18. minucie wyłapując piłkę na ósmym metrze bo nie
pozwolił jej się odbić i sprawić jakiejś dziwnej niespodzianki. Pozycję w
kadrze Boruc ma niepodważalną.
Marcin Baszczyński – 7. Bardzo dobry występ naszego prawego obrońcy, który w
kadrze gra o niebo lepiej niż na co dzień w klubie (zdaje się, że ta reguła
dotyczy wszystkich wiślaków). Baszczyński zaimponował zdecydowaniem,
zadziornością i pewnością. Gdy miał piłkę przy nodze można się było spokojnie
przeciągnąć na kanapie przed telewizorem. Spokój i opanowanie oraz jedna
główka, która mogła skończyć się golem.
Mariusz Jop – 7. Gdyby ktoś nie przestraszył się postury i łysej głowy Jopa, to
musiał nabrać do niego szacunku po pierwszych interwencjach. Jak trzeba to
wyprzedził rywala, kiedy indziej zrobił wślizg a jak pojawiła się taka
konieczność to wykopał piłkę „w krzaki”. Przyjemnie się patrzy na grę tego
faceta.
Tomasz Kłos – 7. Zaprezentował swoje danie firmowe, czyli dobry wysoki wyskok i
gola strzelonego głową. Rywalizacja obu kapitanów Bąka i Kłosa o miejsce w
kadrze zapowiada się pasjonująco. Na razie skutecznie godzi ich Jop, najlepszy
w tym towarzystwie, ale do czerwca pozostało jeszcze ponad pół roku i wiele się
może w tym czasie wydarzyć.
Michał Żewłakow – 7. dobry występ obrońcy Anderlechtu. Zaimponował szczególnie
kilkudziesięciometrowym powrotem za Antonio Valencią. Widać było wtedy – nawet
na tym fatalnym boisku – że jest dobrze przygotowany szybkościowo. Sprawia o
niebo lepsze wrażenie niż jego rywal do miejsca na lewej obronie – Tomasz
Rząsa.
Kamil Kosowski – 7. Śmiały, odważny, brawurowy. Miał duży udział przy golu
Smolarka, gdy znakomicie przyjął trudną piłkę a później oddał groźny strzał na
bramkę. Pracowity aż miło popatrzeć bo do tego że gra widowiskowo zdążyliśmy
się już przyzwyczaić. Tak to jest, że człowiek szybko się do dobrego
przyzwyczaja. Ładnie mijał rywali, puszczał im piłkę między nogami, mądrze
podawał – no po prostu wie o co w tej piłce chodzi.
Arkadiusz Radomski – 6. Udowadnia, że warto go zabrać na Mundial. Grał z dużą
swobodą, zakładał rywalom siatki, sporo na boisku widział, potrafił piłkę
odebrać a gdy robiło się gorąco wie także jak sfaulować. Grali z Sobolewskim
bardzo podobnie, znakomicie się uzupełniali.
Radosław Sobolewski – 6. Odbierał, podawał, strzelał i czyścił w środku pola.
Bardzo pewny swoich umiejętności. Widać, że lada moment pożegna się z polską
ligą. Gdyby na boisku w Barcelonie było trochę więcej suchego miejsca to pewnie
postraszyłby jeszcze rywali swoim silnym uderzeniem.
Jacek Krzynówek – 5. No taki Jacek Krzynówek to mi się nie podoba. Jakiś
nieskoncentrowany, niechlujny w podaniach i strzałach, głupio złapał żółtą
kartkę, zmarnował dwa rzuty wolne i jeszcze przestrzelił karnego. Brawa za
asystę przy golu Kłosa, ale wymagajmy od Krzynówka więcej, bo przecież dobrze
wiemy, że więcej może.
Tomasz Frankowski – 6. jak na „Franka” w Barcelonie zaprezentował poziom
wysoki, ale... stanów średnich. Niby stwarzał sytuacje, niby był blisko, ale
zawsze trochę brakowało mu do zdobycia gola. Na szczęście on niczego nikomu nie
potrzebuje udowadniać. Jest dobry. Dlaczego? Bo był dobry i będzie dobry. Przy
okazji padła teoria, że w ataku musi grać zawsze Maciej Żurawski. Żurawski musi
tylko jedno: być zdrowy i być w formie.
Euzebiusz Smolarek – 9. Razem z Frankowskim stanowili polską lekką jazdę.
Zawodnik Borussii Dortmund jest piekielnie trudnym rywalem do pilnowania, a w
takich warunkach jak wczoraj jego zwinność jest jeszcze większym atutem. W
jednej z akcji poradził sobie aż z czterema rywalami, a w innej z dwóch
Ekwadorczyków zrobił wiatrak do mielenia mąki. Ma iskrę bożą, Dziękujmy za syna
Włodzimierzowi Smolarkowi, a PZPN niech co tydzień wysyła bukiet tulipanów do
Holenderskiego Związku Piłki Nożnej za wyszkolenie nam takiego chłopaka.
Tomasz Rząsa – 5. Niepewny, nie za szybki, nieporadny. To łapanie ręką rywala,
który go minął miałem okazję w wykonaniu Rząsy gdzieś już widzieć. Wtedy mi się
nie podobało i nie podoba mi się nadal. Byłoby dobrze, gdyby Rząsa zrobił coś
ze sobą, żeby w końcu mógł się podobać. Aczkolwiek nie wiem, czy to w ogóle w
tym przypadku nie jest mission impossible.
Jacek Bąk – 6. Grząskie, śliskie boisko pełne kałuż to nie są warunki do gry
dla blisko dwumetrowego stopera. A ponadto Bąk przyjechał do Barcelony
wycieńczony fizycznie dopiero w sobotę rano i sam o sobie mówił żartem: –
Panowie, szczerze? Zwłoki przyjechały.
Grzegorz Rasiak – 6. Do momentu asysty przy golu Sebastiana Mili irytował
nieporadnością. Widać było, że nic na błotnistym boisku nie zdziała. A jednak
czasem i Rasiak się przydaje. Paweł Janas ma znowu argumenty, by dawać mu
kolejne szanse.
Jerzy Dudek – 6. Udany powrót do gry w meczu o stawkę. Najważniejsze, że nic
nie zepsuł, a jego prawdziwą dyspozycję poznamy w środę w meczu z Estonią.
Sebastian Mila – 6. Miał nie grać, a zagrał. Kłos dobrze zaczął, a Mila dobrze
skończył. Oby ta bramka była zachętą do pracy dla Sebastiana, bo tej przed nim
jeszcze bardzo wiele.
- Gość: mada Rasiak- nieporozumienie IP: *.internetdsl.tpnet.pl 14.11.05, 14:40
  
  Chyba przypadkowo udało mu się dograć tę piłkę do Frankowskiego , gdyby Tomok nie ściągnął na siebie 3 obrońców to Mila napewno by tej piłki nie dostał.

Najnowsze z forum Sport

Zaloguj się