Szachy kontra Go

[Gość: szachista]

Bardzo mnie ciekawią porównania obu tych gier. Która z tych gier jest
bardziej interesująca, wymaga większych zdolności intelektualnych?
Zwolenników zarówno jednej jak i drugiej zapraszam do dyskusji.

[pulbek]

Ja mam okresy szachowe i okresy go-owe. Obie gry sa bardzo piekne i zupelnie
rozne.

W szachach wiekszosc pracy nad pozycja zajmuje tzw. liczenie: ja tu, on tu, ja
tu, on tu, ja tu, on tu, ... Podejmuje sie tez decyzje strategiczne ("w ktora
strone zroszowac?"), ale sa one dosyc proste (nie mowie ze latwo je podjac,
tylko ze latwo je opisac) i jest ich stosunkowo niewiele (najwyzej kilka na
partie). Tak wiec szachy to gra oparta na liczeniu wariantow.

W go tez sie liczy warianty, ale podejmuje sie tez o wiele wiecej o wiele
bardziej skomplikowanych decyzji strategicznych. Caly czas trzeba pamietac o
uzyskaniu "pieknego ksztaltu", o unikaniu "zlego aji", czyli o rzeczach, ktore
tak naprawde trudno formalnie opisac. Po prostu patrzysz na pozycje i czujesz
to.

Poza tym go to gra statyczna. Wizualnie rzecz biorac dzieje sie tam niewiele (w
porownaniu z szachami), wiec dla osob z duzym temperamentem moze byc troche
nudna.

Z drugiej strony zasady gry w go sa o wiele prostsze niz w szachach, a to jest
wartosc sama w sobie.

Nie chce pisac czy go jest trudniejsze od szachow. Obie gry sa bardzo trudne i
obie wymagaja imponujacych (ale nie takich samych!) umiejetnosci.

Ale uwazam ze kazdy powinien grac w obie gry. Szczegolnie polecam go
szachistom. Pamietam kiedy zaczynalem grac w go po wielu latach pracy nad
szachami i przegladalem skomentowane partie mistrzow. I tam w pewnej chwili
mistrz wykonal jakis ruch i na pytanie "Dlaczego tutaj?" odpowiedzial "Bo teraz
moja pozycja wyglada harmonijnie i pieknie". "Nie bylo zadnej innej
przyczyny?" "Zadnej". Dla szachisty taki dialog to wstrzas. W szachach w ogole
nie ma czegos takiego.

Pulbek.

Szachy kontra Go dla adeptów

[Gość: doku]

Kluczem dla popularyzacji każdej dyscypliny jest jej atrakcyjność dla dzieci i
młodzieży - dla tych, co dopiero się nauczyli grać. Taka popularność jest
fundamentem na którym rozwijają się mistrzowie a najwięksi z nich dochodzą do
szczytów ludzkich możliwości. Liczne zaplecze młodych entuzjastów pozwala
toczyć w mistrzostwach świata boje na najwyższym poziomie. Każda niebanalna
dyscyplina ma swoje piękno, swoją trudność i własne głębie, których z trudem
sięgają najwięksi mistrzowie. A z kolei nawet najpiękniejsza dyscyplina nie
będzie nikogo pasjonować, jeśli mistrzowie będą ludźmi przypadkowymi, wyników
rywalizacji na najwyższym szczeblu nie da się przewidzieć, a mistrzowie będą
popełniać jawne pomyłki i niezręczności. Tylko najwyższy poziom daje najwyższą
satysfakcję, a najwyższy poziom można osiągnąć tylko w dyscyplinie masowej, w
której potrzebny jest codzienny wielogodzinny trening.

Czas na konkrety. Zasady gry w szachy pozwalają na natychmiastowe nawiązanie
walki z przeciwnikiem. Gambit w pierwszym posunięciu, mat w drugim posunięciu,
to są elementy nie mające w go żadnego odpowiednika. Młody adept szachów od
samego początku wciąga się w walkę, gra jest od początku żywa i pasjonująca. Go
jest tego przeciwieństwem, dlatego nie ma szans na masowy udział młodych
pasjonatów, nie ma szans na to, aby mistrzowie go mieli motywacje do
codziennego treningu po kilkanaście godzin dziennie, jak np. trenował
legendarny Fischer. W go nie ma szans na to, aby mistrzowie reprezentowali
najwyższy poziom.

Trzy metafory wojny

[pulbek]

Przypomnialy mi sie takie proste, ale glebokie moim zdaniem uwagi o
najslynniejszych grach. Moze ktos nie slyszal, wiec przytocze.

Otoz szachy, brydz i go przypominaja trzy rodzaje wojny.

Szachy to bitwa, taka jak sredniowieczna. Mamy tu pole bitwy, rozne oddzialy i
wzajemne wybijanie sie. Szachy ucza taktyki, strategii, wyczucia otwartej
przestrzeni, pojecia swobody, wartosci centrum pola bitewnego.

Brydz to wojna nowoczesna - wojna informacyjna. Mamy tu oszukiwanie, ukrywanie
informacji, robienie przeciwnika w konia, a jednoczesnie tajne porozumiewanie
sie z partnerem. Brydz uczy sprytu, rozumienia partnerow "w pol slowa",
przeszkadzania przeciwnikom, robienia zamieszania. Szpiegom bardziej przydaje
sie brydz niz szachy.

Go to wojna innego rodzaju - to jak negocjacje biznesowe, ktore balansuja na
granicy wojny i wspolpracy. W kazdej chwili mozemy zagrac na wiele sposobow:
mozemy postawic skromne warunki, ale za to takie, na ktore przeciwnik w
zasadzie musi przystac. Ale moze zgodzilby sie na wiecej? Moze trzeba bylo
postawic ten pionek o jedno, dwa pola dalej? To daje szanse na wieksze zyski,
ale za to przeciwnik dostaje mozliwosc odrzucenia "oferty" i zaatakowania jej
swoimi argumentami - pionkami. Go uczy szacunku dla przeciwnika, mierzenia
zamiarow podlug sil, negocjowania na wielu frontach na raz. Go to gra dla
negocjatorow.

Pulbek.

PS. Doku, nie chrzan glupot. Skad pomysl ze mistrzowie go to ludzie
przypadkowi? Ze nie trenuja po kilkanascie godzin dziennie?

Piszesz o pomylkach "przypadkowych" mistrzow go. Podaj przyklady. Cos
porowywalnego z podstawieniem figury przez Kasparowa w ostatniej partii meczu z
Deep Blue w 1997 r. Wspolnie sie zastanowimy jak to z tymi pomylkami jest.