Jak studiować bez granic

[khmara]

Cenna inicjatywa. Warto też, żeby rektorzy i ministrowie zastanowili się nad
taką zmianą prawa w Polsce, aby pracownicy naukowi bez przeszkód mogli być
zatrudniani na różnych uczelniach w Polsce, stosownie do kwalifikacji. Żeby
profesor Harvardu bez habilitacji mógł być także profesorem w Polsce. By
doktor w Polsce miał realną, a nie tylko teoretyczną możliwość samodzielnego
prowadzenia badań naukowych. Żeby zatrudnienie na polskich uczelniach
następowało w drodze autentycznego konkursu, na który zgłoszą się dziesiątki
aplikantów, a nie tylko ten jeden oficjalnie nominowany przez dyrektora
instytutu. Żeby polscy naukowcy mieli na uczelniach te same prawa, co
cudzoziemcy. Wtedy dopiero będzie można mówić o wspólnej przestrzeni
szkolnictwa wyższego.

[Gość: ww]

informatyka.net ## Aukcje. Zarejestruj sie juz dzisiaj. ## Nie wiem jak
to zrobią, ale oby nie zepsuli tego na starcie (jak z wieloma inicjatywami bylo
u nas...) Mam nadzieje ze sie uda, bo pomysl jest przedni..

[Gość: Habil]

Poprzednik napisal:
"Warto też, żeby rektorzy i ministrowie zastanowili się nad
> taką zmianą prawa w Polsce, aby pracownicy naukowi bez przeszkód mogli być
> zatrudniani na różnych uczelniach w Polsce, stosownie do kwalifikacji. Żeby
> profesor Harvardu bez habilitacji mógł być także profesorem w Polsce."

Etat profesora na polskiej uczelni lub w instytucie naukowym mozna otrzymac z nominacji
i bez habilitacji. Profesorom z Harvardu nic wiec formalnie nie przeszkadza by przyjezdzali
do pracy w Polsce.

W wielu zachodnich krajach (np. USA) na uczelniach pracuja (zwykle)
osoby ze stopniem doktora, zatrudnieni w drodze autentycznego konkursu.
Nie ma habilitacji, ale jest "tenure". Teniura to przywilej stalej pracy. Otrzymuje
sie ja po kilku latach okresu probnego, w wyniku specjalnego postepowania kwalifikacyjnego.
Nieotrzymanie teniury jest rownowazne z utrata pracy.
Tak wiec teniura jest w pewnym sensie odpowiednikiem habilitacji.

Teniura nie jest rozwiazaniem idealnym . Dopoki
sie jej nie dostanie musza w wielu przypadkach do lizusowsta
i ostroznosci, aby sie nikomu nie narazic.

W ramach toczacej sie w kraju dyskusji na temat przydatnosci habilitacji
pragne dorzucic swa uwage, ze likwidowanie stopnia dr.hab jest niebezpieczne,
jesli nie wprowadzi sie w zamian teniury.
Zarowno koniecznosc zdobywania habilitacji jak i teniury zmusza do wytezonej
pracy, co zdrowo dziala na mlodych naukowcow.

[Gość: zyx]

Wydaje mi się, że między teniurą a habilitacją są jednak istotne różnice:
1. Bez teniury można prowadzić i recenzować prace doktorskie
2. Ma się jakiś wpływ na to co się dzieje na uczelni
3. Żeby teniurę uzyskać, poza lizosostwem, w USA trzeba jednak mieć
pewien dorobek naukowy. W Polsce żeby mieć habilitację wystarczy samo
lizosostwo.

Gość portalu: Habil napisał(a):

> Teniura nie jest rozwiazaniem idealnym . Dopoki
> sie jej nie dostanie musza w wielu przypadkach do lizusowsta
> i ostroznosci, aby sie nikomu nie narazic.

> Zarowno koniecznosc zdobywania habilitacji jak i teniury zmusza do wytezonej
> pracy, co zdrowo dziala na mlodych naukowcow.

W Polsce na pewno nie jest to praca naukowa. Raczej ćwiczenie się w
podlizywaniu, fałszu i obłudzie. Nie uważam żeby to było zdrowe.

Nauka bez granic?

[Gość: Ewa Kostarczyk]

O konformistycznej postawie polskich środowisk szkolnych, akademickich i
naukowych mówiono już w kuluarach od lat 50-tych ubiegłego wieku. Właściwa była
też społeczna diagnoza, że wszystkiemu winny awans społeczny. Nikt się tym
jednak nie przejmował, ba nie można było nawet o tym pisać. W latach 70-tych
pomimo filmów Zanussi’ego, które podejmowały tematykę konformizmu polskich elit
akademickich, nadal obowiązywały punkty na egzaminy wstępne za pochodzenie
społeczne, a marcowi docenci na dobre opanowali polskie uczelnie oraz instytuty
naukowe. Niektórych z nich do tej pory nie można ruszyć. Awans społeczny nadal
zbiera żniwo.
Co złego w awansie społecznym? Nie neguję, że w populacji zdolności i talenty
rozrzucone są w sposób przypadkowy w związku, z czym dostępność nauki powinna
być równa. Jednak, nie tylko o zdobycie wykształcenia tutaj chodzi. Uczelnie
wyższe, kształcą nie tylko w zawodzie, kształcą światopoglądowo. Absolwent
uczelni wyposażony jest w świadomość swojej specyficznej reprezentatywności
oraz ulokowania w świecie. Studenta Oxfordu nie zainteresują studia podyplomowe
na Uniwersytecie Jagiellońskim, a student prywatnej Wyższej Szkoły Psychologii
Społecznej z trudem nawiąże intelektualny kontakt ze studentem psychologii na
Uniwersytecie w Cambridge. Nie z przyczyn językowych, z przyczyn
światopoglądowych. Przeskakiwanie tych barier zabiera lata samodzielnej pracy,
podczas której polski absolwent musi rozbić w sobie mity wtłaczane mu przez
rodzimych wychowawców: o dobrej jakości polskich uczelni, o dokonaniach
polskich naukowców w świecie, o cudownych polskich tradycjach akademickich.
Niestety, powyższe mity nadal są nam wciskane do głów jako silne punkty
polskiego życia akademickiego.
Znakomita większość polskich samodzielnych pracowników naukowych to pazernie
trzymające się na kilku etatach osoby w wieku emerytalnym oraz ich wierni
uczniowie. Chociaż, w każdym innym obszarze działalności dawno zmuszono by
zacnych profesorów do przejścia na emeryturę, polskie ustawodawstwo ich
ochrania, w imię wdzięczności za przejście do elit wybrańców chronią ich często
również uczniowie, pozwalając szanownym profesorom wyrobić na kilku etatach
jakąś przyzwoitą emeryturę. Od strony ekonomicznej temat ten był omawiany przez
wielu publicystów i drenaż budżetu polskich instytucji dydaktyczno-naukowych
dla realizacji w/w celów jest już dla wszystkich oczywisty. Skupmy się, zatem
na problemie wyrabiania światopoglądu naukowego u studentów oraz młodych
pracowników nauki przez aktualne gremium polskich samodzielnych pracowników
naukowych. Profesorowie i docenci często z nadania belwederskiego, jeszcze
częściej z polityczno-towarzyskich układów, słabo znający języki obce, z reguły
po podstawowym wykształceniu uniwersyteckim zdobytym w którejś z naszych nie
najlepszych uczelni. Dobrze, jeśli niektórzy z nich mogą poszczycić się jakimś
kilkunastomiesięcznym stażem zagranicznym. Czy są wśród nich tacy, którzy
zdolni są do obudzenia w młodych ludziach typowej dla inteligenta
niepokorności?
Paragraf 1.8 „Dobrych obyczajów w nauce” wydanych przez Komitet Etyki w
Nauce PAN nakazuje pracownikowi naukowemu przyjmowanie postawy krytycznej: „W
swojej działalności profesjonalnej pracownik nauki szanuje poglądy autorytetów
naukowych, ale wyżej niż autorytety stawia rzeczowe argumenty. Pracownika nauki
powinna cechować stała gotowość do kwestionowania, rewidowania i odrzucania
teorii, nawet będącym jego własnym dorobkiem, jeśli nie wytrzymuje próby
racjonalnej krytyki lub konfrontacji z faktami.”
Ilu aktualnych samodzielnych pracowników nauki postępuje według tej
podstawowej, niezbywalnej reguły zapewniającej ciągły postęp w nauce? Większość
pracowników naukowo-dydaktycznych, na każdym szczeblu awansu przyjmuje postawę
konformistyczną, nie zasługując, zatem nawet na miano naukowca czy dydaktyka.
Dlaczego? Otóż jestem przekonana, że powoduje nimi nie tylko strach przed
utratą trudnego do zdobycia etatu lub brak poczucia wartości własnych
przekonań. Przyczyną tego stanu rzeczy jest również brak odpowiednich wzorów
zachowania oraz wzorów postaw. Polski system nauczania jest ciągle systemem
statycznym. Wykładowca przekazuje niepodważalną wiedzę i wymaga jej
przyswojenia. Nie zasiewa żadnego ziarna zwątpienia, być może żeby się samemu
nie pogubić?
Tomas Huxley mówił: „…nowe prawdy rozpoczynają się jako herezje, a kończą jako
przesądy”. I dlatego rozwój angielskiej myśli naukowej w XIX i XX wypracował
jedyny możliwy system nauczania oraz awansu naukowego, który gwarantuje szybki
i skuteczny rozwój nauki. System ten jest jedynym obowiązującym systemem
obowiązującym we współczesnym, szybko rozwijającym się świecie naukowym. Ten
system posługuje się odpowiednim typem kształcenia myślenia
nonkonformistycznego, podważania autorytetów, dostarczania wiedzy
interdyscyplinarnej, umiejętności korzystania z technik multimedialnych oraz
globalnej sieci wymiany informacji (e-mail, Internet, telefon internetowy).
Sadzę, że naukowiec, który w takim optymalnym dla współczesnego świata systemie
przepracował dwa lata nie jest w stanie przystosować się do obowiązującego w
Polsce systemu szkolnictwa, który przypomina nieco epokę Apuchtina. Polskich
naukowców, którzy wyjechali z naszego zaścianka nie tyle odstraszają niskie
pensje oraz brak perspektyw na Nobla, o ile: brak poszanowania dla myślenia,
konieczność podporządkowania się fałszywym autorytetom, niedouczenie środowiska
naukowego, porzucenie aktualnych problemów nauki, brak łatwego dostępu do
środków przekazu informacji naukowej, brak ciekawości poznawczej studentów.
I w końcu, nieuchronne wyobcowanie spowodowane prezentowaniem odmiennych
wartości.

[khmara]

Gość portalu: Habil napisał(a):

> Poprzednik napisal:
> "Warto też, żeby rektorzy i ministrowie zastanowili się nad
> > taką zmianą prawa w Polsce, aby pracownicy naukowi bez przeszkód mogli być
> > zatrudniani na różnych uczelniach w Polsce, stosownie do kwalifikacji. Żeby
> > profesor Harvardu bez habilitacji mógł być także profesorem w Polsce."
>
> Etat profesora na polskiej uczelni lub w instytucie naukowym mozna otrzymac z
> nominacji i bez habilitacji. Profesorom z Harvardu nic wiec formalnie nie
> przeszkadza by przyjezdzali do pracy w Polsce.

Właśnie. Z nominacji. W praktyce oznacza to, że można zatrudnić na stanowisku
profesora osobę tuż po doktoracie zrobionym na Zachodzie, z praktycznie żadnym
dorobkiem naukowym (osobiście znam co najmniej dwa takie przypadki). Natomiast
nie można zatrudnić w ten sposób osoby legitymującej się polskim paszportem, bez
względu na dorobek naukowy. Druga sprawa - profesor z Harvardu nie znajdzie w
Polsce pracy, ponieważ dorobek naukowy i chęć szczera do powrotu do kraju nie
wystarczą. Stanowiska profesorskie są tylko dla protegowanych.

> W wielu zachodnich krajach (np. USA) na uczelniach pracuja (zwykle)
> osoby ze stopniem doktora, zatrudnieni w drodze autentycznego konkursu.

No, właśnie. O to się wszystko rozbija. Profesor z Harvardu nie znajdzie w
Polsce pracy, ponieważ w Polsce nie ma autentycznych konkursów.

> Nieotrzymanie teniury jest rownowazne z utrata pracy.
> Tak wiec teniura jest w pewnym sensie odpowiednikiem habilitacji.

Drobne uzupełnienie: nieotrzymanie teniury nie wyklucza starania się o pracę
gdzie indziej. W Polsce niezrobienie habilitacji w określonym terminie wyklucza
z zawodu, ponieważ znalezienie pracy gdzie indziej jest praktycznie niemożliwe
(brak autentycznych konkursów). O zawodowym być albo nie być w Polsce decyduje
nie dorobek naukowy, ale opinia przełożonego.

> W ramach toczacej sie w kraju dyskusji na temat przydatnosci habilitacji
> pragne dorzucic swa uwage, ze likwidowanie stopnia dr.hab jest niebezpieczne,
> jesli nie wprowadzi sie w zamian teniury.

Zniesieniu habilitacji musi towarzyszyć jasne sprecyzowanie kryteriów awansu
akademickiego. To nie ulega żadnej wątpliwości. Tak samo jak fakt, że
habilitacja w polskim wydaniu jest kluczowym elementem stalinowskiego skansenu
naukowego w Polsce.

[Gość: hab]

Tak samo jak fakt, że
habilitacja w polskim wydaniu jest kluczowym elementem stalinowskiego skansenu
naukowego w Polsce.

To jest bzdura. Habilitacja obowiazuje w Niemczech i
w wielu innych panstwach. W Polsce habilitacja nie
podoba sie glownie tym, ktorzy nie maja szansy na jej zdobycie,
ale mieliby ochote na awans.

[gaia80]

To jest bzdura. Od hab odchodzi się w Niemczech i w innych krajach. Za
habilitacja są ci, którzy ja zdobyli i chca mieć z tego profity do końca
zywota, bez rozliczania ich dzialalności - czyli taki dożywotni immunitet.
Znakomicie hamują rozwoj innych, często o głowy ich przewyższających.

[khmara]

Gość portalu: hab napisał(a):

> To jest bzdura. Habilitacja obowiazuje w Niemczech i
> w wielu innych panstwach. W Polsce habilitacja nie
> podoba sie glownie tym, ktorzy nie maja szansy na jej zdobycie,
> ale mieliby ochote na awans.

To jest demagogia. Habilitacja w Niemczech czy Francji to zupełnie co innego niż
habilitacja i CKK w Polsce. W Polsce habilitacja była nawet przed wojną -
oznaczała prawo do prowadzenia wykładów na konkretnej uczelni i nic poza tym.
Bardzo proszę ustalić konkretne kryteria awansu akademickiego, np. liczba
publikacji w czasopismach z Listy Filadelfijskiej, liczba cytowań. Cokolwiek w
miarę obiektywnego, chętnie się podporządkuję. Bo obecnie liczą się tylko
przymiotniki, np. "znaczący dorobek" (10 artykułów w Zeszytach Naukowych Wyższej
Szkoły Gotowania na Gazie), "wartościowa rozprawa" (opublikowana w nakładzie 60
egz. w wydawnictwie ReklamaPress). W ten sposób przez habilitacyjne sito CK
można przepchnąć największego bałwana, jeżeli ma dobre koneksje, a zatrzymać
najwybitniejszych, jeżeli są niewygodni, np. "skromny dorobek" (tylko 10
artykułów w recenzowanych czasopismach z LF), "rozprawa wydana w mało znanym
wydawnictwie uczelnianym" (Cambridge University Press).

[Gość: zyx]

Gość portalu: hab napisał(a):

> W Polsce habilitacja nie
> podoba sie glownie tym, ktorzy nie maja szansy na jej zdobycie,
> ale mieliby ochote na awans.

Zapewniam Pana, że jak ktoś ma pewną liczbę ważnych publikacji w liczących się
czasopismach i poprzez cytowania ma potwierdzenie, że to co robi ma sens i
znaczenie dla rozwoju cywilizacji, to ma gdzieś wszystkie te polskie stanowiska
i tytuły. Ważne jest dla niego tylko to, żeby z powodu szarogęszenia się
lokalnych prymitywów, którzy są naukowymi zerami, ale za to znają się świetnie
na włażeniu w d... i mają plecy, nie utracił możliwości kontynuacji swojej
pracy.
Nie chodzi więc o awans osobisty, bo to co on daje jest niewiele warte w
porównaniu ze wspomnianą wyżej satysfakcją.
Jeśli już, to chodzi o awans Polski i polskiej nauki w światowych rankingach
(bardzo mi przykro ale odzwierciedlają one poziom nauczania oraz badań w danym
kraju), w których jest nieobecna. Jeśli ktoś uważa że nie ma się czym
przejmować, to jest durniem albo łotrem.

Małe są szanse, że hab zrozumie, tym niemniej...

[Gość: zyx]

Żeby zrozumieć o co chodzi, może warto przeczytać posta califirniana
z Warszawy:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=15945573&a=17382329
Podliczył cytowania niektórych osób, w tym m.in. Ewy Kostarczyk (wróciła z
Zachodu ze świetnym dorobkiem i jest tępiona w Polsce) i wyszło mu:

Ewa Kostarczyk 99

Jest to rewelacyjna liczba jak na osobę, która musi sama nad wszystkim
pracować, nie dopisuje się do prac kilkudziesięciu doktorantów. I proszę sobie
wyobrazić, że kogoś takiego system polskiej nauki nie chce, potraktował jak
obce ciało i się pozbył.

Californian, wyraźnie pod wrażeniem, zaproponował Pani Kostarczyk pomoc w
zrobieniu habilitacji w Polsce:

> Sprawia Pani wrażenie wspaniałej kobiety – pełnej
> ciepła, humanizmu i wiary w ideały – niestety niezbyt zaradnej. Jestem całym
> sercem z Panią. Każdy jest jednak kowalem swojego losu, życie bywa brutalne a
> Pani popełniła kilka błędów. Jeśli chce jeszcze Pani powalczyć, jest Pani w
> stanie uzyskać odpowiednie referencje i oświadczenia ewentualnych współautorów
> prac mających wejść w zakres habilitacji, to proszę dać znać. Może coś da się
> zrobić.

I proszę sobie wyobrazić jaką na to uzyskał odpowiedź:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=15945573&a=17396764

> Żałosna propozycja.

> Dla informacji forumowiczów: to nie jest pierwsza taka propozycja odkąd
> zajęłam się tego typu publicystyką. Sądzę wręcz, że co poniektórzy
> przekalkulowali, że może lepiej żebym zajmowała się tym czym tak naprawdę
> powinnam sie zaimować?
> Zacytuję tu moją odpowiedź: Habilitacja od lat dwóch przestała być w centrum
> moich zainteresowań, ponieważ w żaden sposób nie widzę sensu zaistnienia wśród
> polskich samodzielnych pracowników nauki, ani w prowadzeniu w Polsce badań
> naukowych ani nawet w nauczaniu akademickim w taki sposób w jaki sprawiałoby
> mi to satysfakcję.
...
> Jeśli włączyłam się do ogólnej akcji zorientowanej na zmianę ustawy o
> szkolnictwie wyższym uczyniłam to nie dla korzyści osobistych lecz czysto
> ideowych.

Czy to co robi Pani Kostarczyk w ogóle takim panom hab (" W Polsce habilitacja
nie podoba sie glownie tym, ktorzy nie maja szansy na jej zdobycie, ale mieliby
ochote na awans.") się mieści w głowie? Że może chodzić nie o własną korzyść,
tylko o sprawę?

Zaproszenie do dyskusji

[Gość: Ewa Kostarczyk]

ZAPROSZENIE DO DYSKUSJI NAD REPREZENTACJĄ W PAŃSTWOWYCH ORGANACH
USTAWODAWCZYCH ORAZ ADMINISTRACYJNYCH PROBLEMÓW NAUKI I SZKOLNICTWA

Na Forum: POLITYCY A REFORMA SZKOLNICTWA WYŻSZEGO I NAUKI

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=17516580

Ponieważ wchodzimy w ostatni sezon debaty politycznej przed przyszłorocznymi
wyborami, chcielibyśmy wiedzieć, co ugrupowania pretendujące do przejęcia od
skompromitowanej do reszty lewicy władzy, mają nam do zaproponowania w sferze
reformy szkolnictwa wyższego. Z przykrością daje się zauważyć, że ten temat
wydaje się być dla polityków mało ciekawym. Brak uszczegółowień w kwestii
reformy szkolnictwa wyższego i nauki na kanwie programów szczególnie PO czy
PiS’u jest zastanawiająca. Obydwie te partie odwołują się zarówno do pewnej
kultury oraz systemu wartości podobnych dla ich potencjalnych wyborców. Co te
obydwie partie mają nam: pedagogom i naukowcom do zaoferowania? W
przeprowadzonej ostatnio analizie podobieństw oraz różnic w programach tych
ugrupowań (Gazeta Wyborcza 3.11.04) problem nauki oraz szkolnictwa nawet nie
zaistniał.
Józef Kalisz zaangażowany publicystycznie w reformę szkolnictwa wyższego
postuluje: do podjęcia tej reformy potrzeba nam mądrego parlamentu i rządu,
który zrozumie fundamentalną wagę nauki dla silnego państwa. Aby jednak w
parlamencie pojawili się właściwi ludzie, konieczne jest wprowadzenie
jednomandatowych okręgów wyborczych, a w Konstytucji RP zmiana ordynacji
wyborczej na większościową „…Tylko w ten sposób można wyeliminować głosowanie
na skompromitowane „partyjne listy wyborcze” i wybierać najlepszych ludzi, a
nie „partie”. Istniejący obecnie w Polsce system wyłaniania tzw. „elit
sprawujących władzę” nie stwarza dużych nadziei na sensowne reformy również w
polskiej nauce. Zgodnie z Konstytucją RP, „projekt ustawy o zmianie Konstytucji
może przedłożyć, co najmniej 1/5 ustawowej liczby posłów, Senat lub Prezydent
Rzeczypospolitej". Jest to jedyna droga do zmiany Konstytucji. Kto i kiedy ją
wykorzysta? Planowane referendum w tej sprawie może stać się ważną procedurą
inicjatywną.” www.kontrateksty.pl/index.php?
action=show&type=news&newsgroup=3&pf=1&id=346
Aktualny system szkolnictwa wyższego i nauki wymaga głębokich zmian.
O tym mówią zarówno pracownicy naukowo-dydaktyczni jak i studenci oraz ich
rodzice. W mediach pojawiły się oficjalne informacje o tym, że studenci coraz
częściej są oszukiwani przez uczelnie. Do biura rzecznika praw studenta
przychodzi codziennie kilkadziesiąt skarg na uczelnie, które prowadzą płatne
studia. miasta.gazeta.pl/krakow/1,35798,2374288.html
Bezpośrednie dyskusje toczą się w formie komentarzy na ukazujące się artykuły w
wydaniach internetowych różnych czasopism (GW, Polityka, Przegląd, Gazeta
Prawna, Tygodnik Powszechny itp.)
p://www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=wywiad&name=39)

www.gazetaprawna.pl/dzialy/28.html?numer=1316&dok=1316.28.489.3.19.2.0.1.htm

(www.gazetaprawna.pl/dzialy/2.html?
numer=1325&dok=1325.2.615.3.27.1.0.1.htm).
polityka.onet.pl/artykul.asp?DB=162&ITEM=1197343&MP=1
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=opinie&name=31

tygodnik.onet.pl/1547,1195766,0,340263,dzial.html
polityka.onet.pl/artykul.asp?DB=162&ITEM=1176405&MP=1
www.forumakad.pl/archiwum/2004/10/04-notatki_przewodniczacego_rgszw.htm
Najbardziej zaciekłe dyskusje odbywają się głównie w Internecie na łamach Forum
Nauka wydań on-line Gazety Wyborczej:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=16289850&a=16338278
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=32
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=13505095&a=16062944&wv.x=2

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=11020451&wv.x=2&a=17452516
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=33&w=17380129&wv.x=2&a=17390801

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=11020451&wv.x=2&a=17452516
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=522&w=17429600&a=17436169

Istnieją też strony WWW specjalistyczne, poświęcone sprawom naukowców:

www.naukowcy.republika.pl

czytanie których, przybliży Państwu problem.

Z poważaniem,

dr n. przyr. Ewa Kostarczyk

Ogłosić bankructwo finansowe i prawne państwa!!!!!

[Gość: Trzmiel]

Szanowny Panie Prezydencie

Moja aktywność w walce ze zdemoralizowanymi urzędnikami i lekarzami
trwa już od 1989 roku.
W latach PRL-u wszystkie sprawy kończyły się na poziomie interwencji
partyjnej lub raczej braku tej interwencji.
Po roku 1989 zwiększyły się (teoretycznie) możliwości dostępu
poszkodowanych do sądów, z czego nagminnie korzystałem. Niestety prowadzono
wieloletnie procesy, które okazały się fikcją państwa prawa w całym znaczeniu
tego słowa.
Obojętnie, jaka frakcja polityczna znajdowała się u władzy, lub akurat
do niej doszła, to natychmiast zmieniała swój stosunek do źle funkcjonujących
nadal bolszewickich sądów, zapominając, że państwo, a przede wszystkim naród,
zginie bez sprawnego aparatu sprawiedliwości. Prawo może być nie doskonałe i
trzeba je zmieniać i naprawiać, nic to jednak nie da, gdy każdy sędzia będzie
je interpretował według własnego widzimisię.
Pęd do bogactwa i władzy zrobił z sędziego boga. Zasada była i jest
prosta, ja tobie to, a ty mi tamto, czyli korupcja w najlepszym wydaniu. Tym
sposobem Polska stała się krajem podziałów na tych, którzy mają coś do
zaoferowania i tych, którzy mają na to pracować i się nie wychylać. Takiego
porządku bardzo dokładnie pilnuje zdemoralizowana III władza. Zaczynając od
pilnowania swoich stanowisk i nie dopuszczania do przyjmowania na studia, a
następnie do zdobycia uprawnień i całkowicie blokując podjęcie pracy, III
władza utworzyła rodzinne korporacje wiecznych sędziów, wspomagane
zdemoralizowaną prokuraturą i policją. Pospolite przestępstwa popełniane przez
członków tej przestępczej organizacji dopiero teraz zostają wyciągane na
światło dzienne, jednak znajomość historii i własne doświadczenia, prowadzą do
wniosku, że przestępcy ci nigdy nie zostaną osądzeni.
Do współudziału w tym przestępstwie III władza wciągnęła lekarzy, a tym
szybko spodobało się bycie bogami i przekazywanie boskości swoim dzieciom.
Przyglądając się tym grupom każdej z osobna widać identyczny styl działania, te
same rodzinne korporacje, te same aspiracje do bezkarności i ten sam stopień
wywyższenia.
Walka z lekarzami czy z byle, jakim innym urzędnikiem nie ma żadnych
szans powodzenia, gdy zdemoralizowana III władza chroni tych przestępców.
Oczywiście nie odnosi się to do wszystkich sędziów, urzędników czy lekarzy,
jednak biorąc pod uwagę odpowiednie artykuły kodeksu karnego, to wielu z tych
czujących się za niewinnych i porządnych należałoby również uznać współwinnymi
popełnienia przestępstw.
Pan i pańska ekipa wielokrotnie zawiadamiana o przestępstwach nigdy nie
wykonała żadnego ruchu, by sprawdzić wiarygodność zawiadomień lub spowodować
poprawną drogę prawa.
To Pan jest główna przyczyna nieszczęść III RP i oskarżam Pana o
lekkomyślność i beztroskę. Oskarżam również o nędzę i wyniszczenie narodu.
Czas zakończyć tę farsę.