John Le Carré

[cien_wiatru]

Prosze o opinie na temat tego pana.

Kiedys zaczelam czytac " Cichy ogrodnik ". Odlozylam po kilkunastu stronach.
natomiast film na podstawie tej ksiazki bardzo mi sie podobal. Postanowilam
wiec dac mu jeszcze jedna szanse i siegnelam po " The tailor of Panama ".
Znowu sie nie da. Wytrzymalam kilkadziesiat stron tym razem.

[siostra_pelagia]

Ja niestety też. Bardziej zmęczyłam niż przeczytałam.

[braineater]

Hmmmm.
Bo do LeCarre'a cza mieć dryg i odpowiedni nastrój. Znaczy trzeba nie mieć
ochoty na kryminał dynamiczny, a być za bardzo zmęczonym na sięgnięcie
po 'ambitna literaturę' LeCarre lokuje się gdzies pomiędzy, dużo wiecej uwagi
poświęca postaciom niż intrydze i dlatego najlepiej czytać go chronologicznie -
szcególnie o serie ze Smiley'em, bo wtedy ten opis postaci staje się
cąłościowy, kompletny i tworzy się jakaś więź czytelnicza. Akcji nie ma co
szukać, zawikłanych intryg też nie bałdzo
Jako idealnego one-shota polecam Szpiega Doskonałego. Dla mnie to kwintesencja
LeCarryzmu w swoim apogeum, zerowa dynamika, mimo, że punkt wyjścia, czyli
poszukiwanie zaginionego agenta, który wyszedł i nie powrócił, sugeruje, że
pójdzie to w styronę jakiejś pościgowej rozrywki. A tu nic, 500 stron rozważań
nad mentalnościa i moralnością, człowieka żyjącego w ciagłej paranoi, o tyle
groźnej, że nie urojonej. sie mówi, że to najbardziej autobiograficzna książka
pana Johna i byc może to jej nadaje wrażenie mocno realistycznej a przy tym
ostro kafkowskiej przypowiastki.
Z tym, że ja LeCarre'a wchłaniam masowo, więc obiektywizm powyższego posta = 0

P

[siostra_pelagia]

Parę podejść robiłam, w różnym wieku i moja niemożność uzyskania jakiejkolwiek
przyjemności z tej lektury nie maleje, a wręcz przeciwnie. A przecież ładunek
realizmu w tych powieściach jest duży, postać zgorzkniałego agenta Smiley`a
skonstruowana znakomicie i nic. Może to wina właśnie tej "zerowej dynamiki".

[zettrzy]

nie bardzo rozumiem...
Le Carre bardzo dobrze pisze, calkiem niezle przedstawia swiatek szpiegowski, ma
duze poczucie humoru, swietnie uchwytuje rozmaite stereotypy, ktore w jego
rekach staja sie nawet zabawne, lubi egzotyczne scenerie, co polskiemu
czytelnikowi powinno przypominac serie Szklarskiego z Tomkiem gdzies tam, przy
tym w szczegolach lubi realizm - jak pisze o babach pracujacych na czeskich
polach topless to znaczy ze tak bylo, bo mam niezalezne potwierdzenie tego faktu
z niezaleznego zrodla
czyta sie szybko i bez problemow, idealna lektura na lot czy jazde pociagiem

"The tailor of Panama" bardzo mi sie podobal, chociaz mozna oczywiscie oskarzyc
autora o polityczna poprawnosc

[meaume]

Mnie le Carre wciągnął bez reszty. Zacząłem od Druciarza..., jednej z
najlepszych jego książek i powoli pochłaniam kolejne tytuły. Le Carre nie jest
tak łatwym pisarzem, jak go reklamują, wymaga skupienia i cierpliwości. W swoim
podejściu do pisania przypomina mi Greene'a. Ale warto go czytać, choćby dla
przyjemności obcowania z książkami, których toku akcji i zakończeń nie sposób
przewidzieć.

[kradam]

Cichy czy wierny (constant)? . Te dwie książki nieco różnią się od reszty
powieści Le Carre, ze Smiley'em w roli głównej. Tak jak poprzednicy polecam coś
z wcześniejszych pozycji. Tyle, że do tego trzeba trochę rozumieć zimną wojnę i
raczej nie być miłośnikiem Dirk'a Pitt'a (albo podobnie).

[negev56]

Tak dużo dobrych recenzji "Pieśni misji", że jutro kupię, bo oprócz "Wiernego
ogrodnika" nic więcej nie czytałam tego autora.
A może już ktoś przeczytał i podzieli się wrażeniami, ale tak czy siak kupię.

[braineater]

kup, kup, kup.
i omów ładnie na forum bo wszystkie prasówki są tak hurej optymistyczne i pozytywne, że aż nie wierzę

P

[negev56]

i "Pieśń misji" to książka, którą będę pamiętała.
Przez 200 parę stron, Salvo, nasz bohater, opowiada swoją historię, ale jak to
robi... Najpierw traumatyczne przeżycia z dzieciństwa, jest "ukrytym dzieckiem",
później, jak sam o sobie mówi- najwybitniejszym tłumaczem, tajnym agentem
brytyjskim na pół etatu a na koniec człowiekiem, który stracił złudzenia
względem ludzkości.
I wplątuje sie nasz Salvo w spisek niecnego Syndykatu bez nazwy, jako tłumacz
konferencyjny perfekcjonista, podsłuchuje, podsłuchuje i podsłuchuje, aż słyszy
rzeczy, które nie pozwolą mu udawać, że nic się nie dzieje, tym bardziej, że
sprawa tyczy się jego ukochanego z dzieciństwa Konga.
Na nieszczęście lub szczęście, bierze sprawy w swoje ręce i zaczyna działać,
przy tym jest tak do bólu naiwny i łatwowierny, że zaczynamy zastanawiać się,
jak to jest możliwe- czy on nic nie widzi?
Cudnie Salvo opowiada swoją historię, z dystansem do swojej osoby, ironią,
dowcipem, tak jakoś lekko a przecież o ważnych sprawach.
Fajnie też opisuje Salvo pracę tłumacza konferencyjnego, że to ciężka praca to
wiedziałam, tylko nie zdawałam sobie sprawy, że aż tak.

Ten magik John sprawił, iż uwierzyłam, że takie historie, dzieją sie tu i teraz.