kryminały historyczne

[ivy120]

Ostatnio bardzo polubiłam kryminały historyczne, zwłaszcza takie osadzone
niezbyt daleko w przeszłości (żadne średniowiecza i straożytności, najlepiej
xvii - xix wiek). Z klimatów rosyjskich połknęłam Akunina i Józefowicza.
Spodobała mi się także "Złodziejka" Waters, "Amerykański chłopiec"
Tylera, "Alienista" i "Anioł" Carra, "Lord John" Gabaldon.
Czy możecie polecić coś poodobnego? W sumie to nie musi być klasyczny
kryminał z przestępstem i śledztwem. Może być też fabuła oparta na odkrywaniu
prawdy dotyczącej jakiegoś wydarzenia (np. całkiem miło czytało mi
się "Niebanalną więź" Waters i "Panią mego serca" Gagnemiego ). Z tym, że
nie przepadam za schematem śledztwa sięgającego w przeszłość (pani X znajduje
trupa w xx wieku, a trzysta lat temu, w tym samym kościele zamordowano kogoś
innego itp). No i jeszcze mam uczulenie na wszelkie tajne stowarzyszenia,
knujące a la masoni i cykliści za kulisami Historii.

[nchyb]

witam
Przede wszystkim zapraszam do lektury tego wątku:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=33434&w=29609116&a=29609116

[siostra_pelagia]

Polecam Crimen Józefa Hena. Rzecz osadzona w XVII wieku, dużo tła obyczajowego i
historycznego.

[ivy120]

Dziękuję za linka, choć oba zlinkowane wątki czytałam wcześniej. Co do
polecanych tam pozycji:
- nie przepadam za sztafażem średniowiecznym (z wyjątkiem „Imienia róży” i
starożytnym. Próbowałam np. Saylora i serię o braciszku Caedfelu i w obu
przypadkach utwierdziłam się w przekonaniu, że to nie moja melodia.
- podobnie mam ze schematem „śledztwa sięgającego w przeszłość”, a także z
motywem tajnych stowarzyszeń i teorii spiskowych. Nie dla mnie Perez-Reverte
(spasowałam po „Szachownicy flamandzkiej”, „Klubie Dumasa” i „Ostatniej bitwie
templariusza”, bo naprawdę chciałam się wciągnąć w tego autora. Ale cóż, nie
wyszło…. Pierścienie rybaków i mozaiki malarzy to też jakoś nie mój kubeczek
herbaty (chyba „Wahadło Foucoulta” mnie skrzywiło )
- „Krwawe zbrodnie” Colette Lovinger-Richard czytałam, ale sprawiały dla mnie
wrażenie raczej konspektu powieści niż powieści: wszystko szybko, wszystko na
talerzu. No i te cudowne zbiegi okoliczności, podmienione dzieci i brudni
proletariusze w finale okazujący się arystokratami.
- „Imprimatur” mnie znudziło – może za wiele monologów? No i jak dla mnie zbyt
odczapistyczne zakończenie. Nie lubię, gdy logiczno-racjonalny ciąg wydarzeń
kończy się magiczną sztuczką. Z podobnych względów nie spodobał mi
się „Prestiż” Priesta.
- „Klub Dantego” – z tą ksiązką miałam wielki problem. Teoretycznie ma wszelkie
cechy, żeby stać się moja ulubioną lekturą. W praktyce czytało mi się bardzo
ciężko. Odniosłam niesprecyzowane wrażenie, że autor nadaje na zupełnie innych
falach niż ja – tam, gdzie domagałam się szybkich zwrotów, akcja zwalniała;
tam, gdzie liczyłam na klimatyczne spowolnienie, akcja leciała na łeb na szyję.
A w bohaterach nie umiałam zobaczyć żywych ludzi, tylko symbole, które
nakreślił sobie autor.
- „Ciemna materia” Kerra była całkiem porządna, choć końcowa tajemnica wydała
mi się nieco na doczepkę.

Czy wiekiem nietaktem będzie, jeśli poproszę o więcej polecanek?

[zorija]

"No i jeszcze mam uczulenie na wszelkie tajne stowarzyszenia,
knujące a la masoni i cykliści za kulisami Historii."
Ja to kiedyś lubiłam, ale teraz tyle tego się pojawiło, że mam serdecznie dość!
Ja polecam A. Quick-to wiktoriańska Anglia.