Takich musialo byc wiyncy w Niymcach

[ballest]

"W sobotę zmarł Reinhard Mohn - głowa rodziny kontrolującej niemiecki koncern
medialny Bertelsmann. Miał 88 lat.
Mohn był praprawnukiem założyciela firmy Carla Bertelsmanna. Podczas II wojny
światowej podobnie jak jego ojciec Heinrich Mohn był oficerem SS. W tym czasie
drukarnia Bertelsmanna zatrudniająca zaledwie 400 osób drukowała broszury
propagandowe dla Wehrmachtu. W 1944 r. została zamknięta, a część jej maszyn -
zniszczona. Rok później 27-letni Reinhard Mohn wrócił do rodzinnego miasta z
obozu jenieckiego w Kansas i zajął się odbudową rodzinnego interesu.

Jednym z jego najbardziej dochodowych projektów był funkcjonujący już 59 lat
Klub Książki (w Polsce działa jako Klub Świat Książki). Przynoszone przezeń
zyski prezes koncernu inwestował w zakupy wydawnictw prasowych, muzycznych
oraz telewizję. Należał do najbogatszych ludzi w Niemczech, ale codziennie
jadał obiady w firmowej stołówce wraz z resztą załogi. Dziś magazyn "Forbes"
szacuje wartość jego majątku na ok. 2,5 mld dol., co dawało mu 261. miejsce na
liście najbogatszych."
Wtedy miou jeszcze Kapitalizm inne oblicze !

[hans-jurgen]

On na pewno " Die Linke " nie " wejlowol ".

[cirano]

Takich karlusow jes w Niymcach jes wiyncyj, ino że wtynczos tysz bouy troszka
inksze warunki jak dzisioj. Dobrych ludzi kożdy żałuje.
Podobała mi sie recepta na jego sukces. Traktowoł sfojich ludzi jak rodzina, a
ci robiyli co mogli żeby buda sie krynciyła.
To różni niymieckich Arbeitsgeber uod polskich pracodawcow kaj pracownik to woł
kerymu tsza płacić. Besto i, Poloki wyżyj....niy podskoczom

SS-Mann powinien wisieć.

[stix]

Uciekł wymiarowi sprawiedliwości.

[gryfny]

www.youtube.com/watch?v=fmxdyoK2I2s&feature=related
www.rp-online.de/public/article/politik/deutschland/765774/Mueller-
Westernhagen-mit-Politik-Preis-geehrt.html

Der rote Mohn!

[ballest]

to godou wszystko:
"Reinhard Mohn entwickelte innerhalb der Bertelsmann AG eine
Unternehmenskultur, die auf Dezentralität, Verantwortung des
Einzelnen und partnerschaftliches Miteinander zwischen
Geschäftsleitung und Mitarbeitern setzte. So beteiligte er seit 1970
die Bertelsmann-Mitarbeiter am Unternehmensgewinn, was ihm in der
Wirtschaft den wohl nicht zutreffenden Beinamen „der rote Mohn“ [3]
einbrachte"

[ballest]

"Der "rote Mohn" nannten ihn die Mitarbeiter ironisch-lobend. Seine
Mitarbeiter seien ihm wichtiger als Aktienkurse, sagte Mohn oft.
Diese Grundhaltung, die seine Kritiker mitunter als antiquiert
belächelten, klingt nach den Exzessen an den Kapitalmärkten heute
umso moderner."