Kim sa Ballesty?

[builder]

Niewolnikami albo Zebroukami Europy?
Na razie nie widze przyszlos`c`i dla ballesta i kolego`w, droga "Gemby" nie
po`jda, bo som za
dumni a wiec wyjscia z dylematu nie maja!

pyrsk
Bob
"Dobra retoryka jest tarcza niewiedzy"

heheeeee...,

[socer-schlesier]

Ballesty to są ludzie którzy cieszą się do dzisiaj szacunkiem u okolicznych mieszkańców,z kąd pochodzą.To nie są "Polskie Pany".

[hanys_hans]

Eufemia von Adlersfeld-Ballestrem


Eufemia von Adlersfeld-Ballestrem (* 18. August 1854 in Ratibor (heute
Racibórz), † 26. April 1941 in München) war eine deutsche Schriftstellerin.

Leben

Eufemias Vater, Graf Alexander von Ballestrem di Castellengo war in Ratibor
Landschaftsdirektor. Nach seiner Pensionierung zog die Familie nach Hirschberg
um. Hier verlebte Eufemia eine unbeschwerte Kindheit und wurde durch
verschiedene Hauslehrer, besonders die Kammersängerin Jenny Bürde-Ney aus
Dresden, erzogen.

Nach dem Tod des Vaters im Jahre 1881 bereiste Eufemia mit ihrer Mutter für
einige Jahre Italien. Diese Reise wirkte inspirierend auf ihr künstlerisches
Schaffen, besonders widmete sie sich der Portraitmalerei. In Rom wurde sie sogar
Mitglied der Künstlervereinigung Arcadia.

Nach der Rückkehr von der Reise nimmt Eufemia ihren Wohnsitz in Breslau
(Wroclaw). Bis zu ihrer Hochzeit war sie dort Ehrenstiftsdame des königlichen
kaiserlichen Stifts Maria Schul. Dort lernte sie auf einem Empfangs den
Rittmeister Joseph von Adlersfeld kennen, den sie 1884 heiratete und mit ihm in
die Garnisonsstadt Militsch (Milicz) zog. Es folgen mehrere Umzüge, bedingt
durch Versetzungen des Ehemanns, die fast immer eine Beförderung nach sich zogen.

Im Sommer 1897 ließ sich Joseph von Adlersfeld als Oberstleutnant in den
Ruhestand versetzen. Nach einem längerem Aufenthalt in den Alpen ließ sich das
Ehepaar in Baden-Baden nieder. Zwischen 1899 und 1903 unternahmen sie viele
Reisen, mehrheitlich in die Schweiz; in Vevey wohnte das Ehepaar bis 1907.

1907 starb Eufemias Ehemann, und sie zog ein Jahr später nach Baden-Baden um.
Nach dem Ersten Weltkrieg stand ein weiterer Wohnungswechsel nach München an.

In den Zeiten des Wirtschaftswunders wurden viele ihrer Bücher neu aufgelegt -
allerdings mit geänderten Titeln.
[Bearbeiten]

Werke

Dieser Artikel oder Abschnitt ist noch unvollständig und weist folgende Lücken auf:

{{{1}}}
Hilf Wikipedia, indem du ihn erweiterst und ihn jetzt bearbeitest!

* Heideröslein (1880)
* Katechismus des guten Tons und der feinen Sitte (1892)
* Komtesse Käthe (1895)
* Lady Melusine (1878)
* Pension Malepartus (1901)
* Weiße Tauben (????)
* Ein Maskenball in der Ca' Torcelli(????)
* Maria Schnee(????)
* Das Rosa-Zimmer(????)
* Phoebe die Strahlende (????)

[hanys_hans]

Prof. Dr. Karl Graf Ballestrem

Universitätsallee 1
Raum UA 105
Tel.: [phone]
EMail: [e-mail]

Sprechstunde: nach Vereinbarung

Biographie

* Geboren 1939 in Dresden,
* Student der Philosophie und Sovietologie in Fribourg/Schweiz (1958-59;
1960-1965) und Rom (1959-60),
* Promotion zum Dr. Phil, Fribourg 1965 (Betreuer: J.M. Bochenski),
* Assistent Professor am Rosary College, Chicago (1966) und an der
University of Notre Dame (1967-71),
* Wissenschaftlicher Assistent am Geschwister-Scholl-Institut für
Politikwissenschaft der Ludwig- Maximilians- Universität München (LMU)(1971-1976),
* Habilitation am Fachbereich Sozialwissenschaften der LMU (1976),
* Lehrstuhlvertreter am Geschwister- Scholl- Institut der LMU 1977-1984),
* Inhaber des Lehrstuhls für Politikwissenschaft II an der Katholischen
Universität Eichstätt- Ingolstadt seit 04/01/1984),
* Professor an der Hochschule für Politik in München (seit 1984).



Forschung und Lehre

* Ideengeschichte (besonders 16th-20th century),
* Politische Philosophie,
* Politische Ethik.

Publikationen (Auswahl)

* (Hrsg. zus. Mit V. Gerhardt, H. Ottmann, M.P. Thompson): Politisches
Denken. Jahrbuch der Deutschen Gesellschaft zur Erforschung des Politischen
Denkens - Erscheint jährlich. Stuttgart/Weimar (Metzler) 1991 (1992)ff.
* Aporien der Totalitarismus-Theorie. In: V. Gerhardt u.a. (Hrsg.):
Politisches Denken. Jahrbuch 1991. Stuttgart/Weimar (Metzler) 1992, 50-67. -
(Tschechisch in Stredni Europa Heft 7, Bd. 22 (1992), 35-48. - Russisch in
Voprosy Filosofii 1992, 5, 16-28.)
* Carl Schmitt und der Nationalsozialismus. Ein Problem der Theorie oder des
Charakters? In: O.W. Gabriel u.a. (Hrsg.): Der demokratische Verfassungsstaat .
Theorie, Geschichte, Probleme. München (Oldenbourg) 1992, 115-132.
* (Hrsg.): Naturrecht und Politik. Berlin (Duncker u. Humblot) Februar 1993.
* (Hrsg. zus. mit B. Sutor): Probleme der internationalen Gerechtigkeit.
München (Oldenbourg) März 1993.
* Der Totalitarismus in Osteuropa und seine Folgen - eine theoretische
Betrachtung. - In: Gerhard Lehmbruch (Hrsg.): Einigung und Zerfall. Opladen
(Leske und Budrich) 1995, 117-125.
* Wer ist unser Nächster? Mitgliedschaften und Grenzen als Probleme
distributiver Gerechtigkeit. In: Karl Graf Ballestrem u.a. (Hrsg.): Sozialethik
und Politische Bildung. Festschrift für Bernhard Sutor, Paderborn (Ferdinand
Schöningh) 1995.
* Liberalismus und Demokratie. In: Karl Graf Ballestrem u. Henning Ottmann
(Hrsg.): Theorie und Praxis. Festschrift für Nikolaus Lobkowicz. Berlin (Duncker
u. Humblot) 1996.
* Auf dem Weg zur Weltrepublik? Überlegungen im Anschluß an Kants Schrift
"Zum ewigen Frieden". In: Theo Stammen, Heinrich Oberreuter u. Paul Mikat
(Hrsg.): Politik - Bildung - Religion. Festschrift für Hans Maier. Paderborn
(Ferdinand Schöningh) 1996.
* Adam Smith. München (Beck) 2001.
* (Hrsg.): Internationale Gerechtigkeit. Opladen (Leske & Budrich) 2001.

[hanys_hans]

Ballestrem, Karl Graf

Karl Graf Ballestrem ist Professor für Politikwissenschaft an der Katholischen
Universität Eichstätt. Er ist Vorsitzender der Deutschen Gesellschaft für
politisches Denken. Hauptarbeitsgebiete: politische Ethik und politische
Ideengeschichte des 17. bis 20. Jahrhunderts.

[hanys_hans]

www.2mat.com.pl/kochcice/franc.htm

Hrabia Franciszek von Ballestrem

(tekst źródłowy przepisany z maszynopisu, autor nieznany)
Herb BallestremówStary ród savoyski hrabiów Ballestrem di Gastellengo przybył do
Prus przez Giovaniego Baptistę Angelo hr. Ballestrem, który wpierw był oficerem
w służbie Sardynii, w roku 1742 wstąpił do armii Fryderyka Wielkiego i w walce
pod Pragą, jako major, został ranny. Przez małżeństwo z najstarszą córką barona
von Stechow, pana na Plewniowicach, Rudzie i Biskupicach, po wymarciu męskiej
generacji rodu Stechow, posiadłość przypadła hrabiemu Ballestrem.
Wnukowi Giovaniego Karlowi Wolfgangowi (1801-1879) i jego żonie Bercie, córce
pułkownika Karla von Leithold, urodził się w Plawniowicach w roku 1834 jako ich
jedyne dziecko syn Franciszek. Wychowany w domu rodzicielskim, następnie uczył
się w szlacheckim konwikcie we Lwowie i gimnazjum katolickim w Głogowie. Przez 2
lata uczęszczał do Zakładu Jezuickiego w Namur, a następne 2 lata poświęcił
studiom w zakresie górnictwa na akademii w Lüttich. W roku 1855 wstąpił do
służby wojskowej. W wojnie niemiecko-francuskiej zdobył odznaczenia. W ostatniej
wojnie miał również możność wykazania swoich zdolności. Na skutek upadku z konia
wycofał się z wojska, odznaczony wieloma orderami. Ożenił się z hrabianką
Jadwigą von Saurma-Jeltsch w roku 1858. Z małżeństwa tego urodziło się 6-ciu
synów i trzy córki.
Walka kulturalna (kulturowa) wywarła na młodego, zapalonego hrabiego,
pochodzącego z głęboko wierzącej rodziny katolickiej, silny wpływ. W latach
siedemdziesiątych XIX w. jeździł po kraju umacniając partię Centrum. Popierał
działalność i prawa kościoła. Za swoje zdecydowanie musiał "odpokutować" - na 7
tygodni osadzony został w twierdzy w Głogowie.
W 1872 r. wybrany został do parlamentu - Reichstagu, z okręgu Opole. Mandat
piastował do 1906, z 5-cio letnią przerwą. Już w 1872 r. brał udziałw debacie na
temat praw Jezuitów, stając ostro wobec przeciwników "wielkodusznych przyjaciół"
i "czcigodnych nauczycieli". Twierdził, że dzięki Jezuitom wpływ
socjaldemokratów na Śląsku został osłabiony. Nawet był moment, że naraził się
Bismarckowi. Jednak w mowie, jako prezydent Reichstagu poświęcił temu wielkiemu
mężowi stanu wiele dobrych słów, tak że stosunki między obydwoma wielkimi
politykami ułożyły się.
Ballestrem wnet zaliczany był do najbardziej uznawanych przywódców partii
Centrum. Na zjeździe katolików niemieckich, jako przewodniczący wykazał
niezmierny talent i takt przy rozwiązywaniu wielu trudnych kwestii. Wg świadków
swoje zadanie jako przewodniczący wypełniał znakomice.
Jako działacz partii Centrum kierował ruchem katolickim na Śląsku pewną ręką,
nawet po zakończeniu wojny kulturalnej. Jego kultura, wiedza, wielkoświatowe
obycie sprawiały, iż był otoczony uznaniem i szacunkiem. Jego udział w komisjach
do spraw rzemieślniczych i robotniczych przyczynił się do ich pozytywnego
załatwienia.
Jako członek Izby Poselskiej z okręgu Bytom i Tarnowice był nadal
"parlamentarnie" czynny (politycznie?). W wieku 64 lat został wybrany
prezydentem Reichstagu. Jego rzutkość i humor pomagały mu w działaniu, Jego
dewizą, zapisaną w złotej księdze stulecia było: "Czyń dobrze, nie lękaj się
nikogo, ale naprawdę nikogo, ani na górze, ani na dole".
Wobec cesarza zachowywał "dworski szacunek", znaczy to, że wbrew nowym prądom,
był w stanie szacunek odczuwać. W roku 1906, gdy Büllow, bez porozumienia
rozwiązał Reichstag, Ballestrem wycofał się.
Wielkie były jego zasługi wobec tronu i ołtarza. Był członkiem parlamentu
prowincjalnego z okolic Gliwic i Zabrza, posiadał Krzyż Maltańki i wiele innych
odznaczeń. Papież Pius IX obdarzył go godnością w Watykanie, od króla otrzymał
tytuł "excelentia".
Na Śląsku hrabia Ballestrem posiadał rozległe włości (40000 mórg) i kopalnie
węgla kamiennego, które doprowadził do rozkwitu. 3 kopalnie zmodernizował do
tego stopnia, że należą do najlepszych w okręgu górnośląskim. Przyczynił się
również w znacznym stopniu do rozwoju handlu i komunikacji. Do swoich robotników
miał "patriarchalny" stosunek. Tworzył dla nich domy wypoczynkowe, domy wczasowe
dla dzieci, szkoły w lesie, domy opieki dla wdów, dla robotników domy
mieszkalne, szpitale, biblioteki, kasyna, kasy oszczędnościowe i zapomogowe.
Gdy hrabia Ballestrem zmarł 23 grudnia 1910, Niemcy okryły się żałobą po zgonie
wybitnego polityka, a Śląsk - po jednym z najlepszych swoich synów.



Herb pochodzi z okładki książki Rafała Kowalskiego Dzieje rodu hrabiów von
Ballestrem na Górnym Śląsku w latach 1798-1945, Muzeum Miejskie im.M.Chroboka w
Rudzie Śląskiej, Ruda Śląska 1998.

[meg_s]

H_H - nie uważasz że to jednak ujma dla tak szacownego rodu jak Ballestremowie
zestawianie ich z forumowym Ballestem ?

[socer-schlesier]

Takich szlachetnych rodów jak Balestremowie na Śląsku przed wojną było dużo więcej.O nich mało się tutaj pisze,a to że poznaliśmy bliżej tu na naszym forum dzieje rodz. Ballestremów jest niewątpliwą zasługą naszego "forumowego" Ballesta.

[hanys_hans]

meg_s napisała:

> H_H - nie uważasz że to jednak ujma dla tak szacownego rodu jak Ballestremowie
> zestawianie ich z forumowym Ballestem ?


M_S pszeczytej uwaznie tyn rebus uod buildera

Co do "zestawianie ich z forumowym Ballestem" to je twoja idea jo narazie o nim
w mojich Beitragach nic niy spoominou.

pyrsk_hanys_hans

[hanys_hans]

www.csu-bibertal.de/Fraktion/Fraktion_Ballestrem.html

[hanys_hans]

Goldenes Priesterjubiläum von Pater Caspar v. Ballestrem

Bilderbogen vom Jubiläumsgottesdienst am 9.Juli 2005 11.00 Uhr


www.erzbistum-muenchen.de/EMF134/EMF013343.asp

Der Lebenslauf

Ludwig Graf v. Ballestrem - so hieß P. Caspar vor seinem Eintritt in den
Kapuzinerorden - kam
1930 in Oberschlesischen als 2.Sohn des Industriellen Nikolaus Graf v.
Ballenstrem zur Welt. Insgesamt hatte er sieben Geschwister. Auf das Gynmasium
ging er in Gleiwitz und dann - nach der Flucht nach Bayern - in Regensburg, wo
er 1949 sein Abitur machte. Bereits ein Jahr später trat er in den
Kapuzienerorden ein, zunächst als Novize in Laufen/Salzach. Nach seinem Studium
in Eichstätt wurde er dort am Peter/Paul- Tag 1955 zum Priester geweiht. Es
folgten nach zwei Monaten Wallfahrtsseelsorge in Altötting folgende Stationen:
1956 - 1959 Katechet in Mainburg
1959 - 1961 Kaplan in München
1961 - 1965 Diözesanseelsorge in Augsburg.
In diese Zeit fällt seine Entwicklung zum „singenden Pater“. Er dichtete und
komponierte religiöse Songs, die einen großen Erfolg hatten, auf Schallplatten
vielfach verbreitet wurden und zu einigen Konzertreisen geführt haben. 1965
wurde ihm die Einrichtung der neu gegründeten und des Klosters in Karlstadt a.
Main übertragen. Dort musste er mühsame Aufbauarbeit leisten. 1971 wurde er
Militärpfarrer. Zunächst als Standortpfarrer in Sonthofen, dann bei den
Marinefliegern bei Flensburg bis zum Jahr 1979. Es folgten fünf Jahre im St.
Konradkloster in Altötting als Guardian. Das wichtigste Ereignis in dieser Zeit
war der Besuch des Hl. Vaters, der in Altötting bei den Kapuzinern wohnte. P.
Caspar konnte sich mit ihm auf Polnisch verständigen. Beim Abschied kniete P.
Caspar vor ihm hin, küsste seinen Ring und der Papst flüsterte ihm ins Ohr:
„Halt die Ohren steif, mein Kleiner“.
1984- 1989 Krankenhausseelsorge in Vilsbiburg
1989- 1992 Kloster Burghausen
1992 musste er eine schwere Rückenoperation über sich ergehen lassen.
Rehabilltationsversuche hatten keinen Erfolg. Seit 1993 ist er - gelähmt und an
den Rollstuhl gefesselt - im Pflegeheim St. Adelheid in Ruhpolding. In seinem
Leben ist er oft als Pilger unterwegs gewesen: einmal in Israel, dreimal in Rom,
siebenmal in Lourdes. Fröhlichkeit ist das Kennzeichen dieses wechselvollen
Lebens. Wie P. Caspar jetzt in seiner schweren Krankheit seine Fröhlichkeit
aufrechterhält, ist sein Geheimnis.

[hanys_hans]

Franz Graf Ballestrem und Hedwig Gräfin Ballestrem geb. Gräfin Saurma-Jeltsch.


www.podstawa.de/ballestrem.jpg

[hanys_hans]

Die Neoromanische St. Josefskirche in Ruda O/S. Vom Grafen Franz Ballestrem
errichtet.


www.podstawa.de/kircheneu.jpg

[hanys_hans]

www.podstawa.de/franzgrube.jpg
Die Kohlengrube "Graf Franz" um 1920. Heute ist nur ein Teil erhalten geblieben.

[ballest]

Dziynki Hanys za fajne fotki !

[hanys_hans]

www.gornoslaskie-dziedzictwo.com/index.php?action=ludzie&id=3

Franz Xaver Graf von BALLESTREM

5 IX 1834 Schloss Plawniowitz (Zamek Pławniowice) - 23 XII 1910 Schloss Plawniowitz

Potomek sabaudzkiej rodziny szlacheckiej - na Śląsk przybył jego przodek oficer
Giovanni Baptista Angelo Graf von Ballestrem (w 1742 roku wstąpił na służbę
pruską), który ożenił się z baronówną Elisabeth von Stechow - dziedziczką
majoratu Ruda, Pławniowice i Biskupice. Familia hrabiów von Ballestrem
wzbogaciła się na przemyśle (z pomocą Karola Godulli).
Franz Xaver von Ballestrem kształcił się w gimnazjum katolickim w Głogowie i w
jezuickiej szkole w Namour (Belgia). W latach 1853-1855 studiował górnictwo (był
dziedzicem kilku kopalń) w Liege (Belgia). Chciał zrobić karierę w armii
pruskiej, od 1857 roku służył w elitarnym 1.Śląskim Pułku Kirasjerów Gwardii,
lecz na skutek kontuzji wystąpił z armii w 1871 roku w stopniu rotmistrza.
Był przeciwnikiem polityki Ottona von Bismarcka w okresie kulturkampfu, został
nawet za to skazany na 7 tygodni twierdzy (areszt odbył w Głogowie). W latach
1872-1906 był posłem do Reichstagu z ramienia katilickiej partii Centrum. Stał
się jednym z przywódców tego ugrupowania (liderem na Śląsku), od 1896 roku
pełnił funkcję przewodniczącego parlamentu. Za zasługi dla katolicyzmu podczas
kulturkampfu został mianowany tajnym szambelanem papieskim di spada e cappa
(1873) i rzeczywistym tajnym radcą cesarskim (od 1900 r.). Ponadto piastował
godność wielkiego kantora zakonu maltańskiego. Oprócz znaczącej kariery
politycznej miał duże zasługi jako zarządca majątku rodzinnego. Znany był z
fundacji dobroczynnych - budował kościoły, biblioteki, osiedla mieszkaniowe i
kasy oszczędnościowe dla robotników. Wprowadził pierwsze oświetlenie elektryczne
ulic na Górnym Śląsku. Założył także gimnazjum realne w Rudzie.

"Leksykon biograficzny" - Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej (Gliwice / Opole 2004)
www.haus.pl

[ballest]

Hanys, To byli wielcy ludzie a wszyscy byli w zakonie maltanskim do tego
Wielkomularzami!