miłość bez wzajemności

[Gość: kociaczek]

co o niej myślicie?Myśle ze będąc nastolatkiem -jest ona nawet czymś
przyjemnym. Sam widok,albo krótkie spojrzenie obiektu naszych uczuć
doprowadza nas do euforii. Ale w wieku dwudziestu paru lat - to coś
strasznego... Czy jest jakiś sposób by wyrwać sie z jej sideł i zacząć
wierzyć że po ziemi chodzi jeszcze ktoś kto rozpali w nas takie same uczucia??

[krzys_24]

chyba tak

[Gość: Ona]

to nie jest takie proste-trzeba wierzyc,a na mnie najlepiej dziala zerwanie
kontaktu z osoba,w ktorej kocham sie nieszczesliwie i to tak kompletnie,nawet
nie chodze do miejsc gdzie mozna jego spotkac.

[Gość: aniołek]

a ja zakochałam sie bez wzajemności, ale juz mi przeszło. A tego chłopaka
bardzo lubie i chciałabym sie z nim zaprzyjażnić ale nie wiem czy to dobry
pomysł. No i nie wiem jak sie do tego zabrać, zeby znów go nie przestraszyć...

[Gość: aniołek]

Poradzicie mi coś?

[Gość: Gość]

Poniewaz nie ma miłości bez przyjaźni, spróbój jednak ostrożnie i powolutku się
z nim zaprzyjaźnić. Może sam nie jest zdecydowanym człowiekiem, może sie czegoś
boi, może ma jakieś kłopoty ?
Bez "zaprzyjaźnienia się" nie pozna się drugiego człowieka, a lokowanie uczuć w
kims, kogo nie znamy - może skończyc sie przykrym rozczarowaniem.
Najlepiej rozglądac sie dookoła i poznawać tez innych chłopaków. Musisz mu tez
pokazać, że nie uganiasz się tylko za nim, ale w Twoim życiu istnieją także
inni koledzy. Może zwróci to jego iuwagę, może wzbudzi zadrość?
Jedno jest pewne - czasem lepiej poczekać i poobserwować i budować porządny dom
od fundamentów niz stawiać na szybko piękny pałac z lodu, który może się tak
szybko rozpuścić jak szybko go zbudowano.....
Pozdrawiam i uszy do góry

[Gość: aniołek]

Dziekuje Gościu za dobre rady. Myslalam ze to bedzie łatwe, ale okazało sie że
wcale tak nie jest. Bo odkąd on dowiedział sie o moich uczuciach, całkowicie
zmienił swój stosunek do mnie. Nie wychodzi teraz z żadną inicjatywą spotkania,
nie pisze SMSów , nawet nie zagaduje do mnie na GG. A na moje pytania czy próby
kontaktu odpowiada krótko, bez jakichkolwiek przejawów sympatii. Po prostu mnie
unika. Kiedyś było zupełnie inaczej, można powiedzieć - było dokładnie
odwrotnie. No i nie wiem czy dalsze próby mają jakis sens... nie chcę go
jeszcze bardziej do siebie zniechecac . A podkreślam jeszcze raz - uczuciowe
podejscie do jego osoby juz mi minęło , teraz to wyłącznie sympatia.

[daktylek]

Jeżeli rzeczywiście ci mineło i dzisiaj to naprawdę tylko sympatia, to mu to
powiedz. Takie rozmowy oczyszczaja atmosferę.
Z tym, że sama napisałaś, ze oczekiwałabyś spotkań, smsów, rozmów na gg, tak
jak to było kiedyś. Więc chyba nie ma pewności na 100 %, że ci minęło?

[Gość: aniołek]

minelo mi , naprawde. A ta potrzeba kontaktu wynika wlasnie z sympatii. Bo boli
mnie to , ze wszystko nagle sie zepsuło , zmienilo sie o 180 stopni. Szkoda by
mi bylo tracic fajnego kolege... Moze mu powiem , jak bedzie okazja... Chociaz
wczesniej postanowilam sobie ze nie bede wiecej wracac do tych tematow...

[Gość: aniołek]

A tak wogóle - zeby mu o tym powiedzieć, musze sie z nim spotkac. A on wyrażnie
nie chce spotkania, nawet telefonu nie odebrał gdy dzwoniłam :( I teraz nie
wiem - czy moje zachowanie jest jakies dziwne? Czy dziwne jest to że zachowuje
sie normalnie? To że staram sie zachowywać tak jak wczesniej , mimo -
przyznaje - nieco krępującej sytuacji. A może to jego zachowanie jest
normalne? Bo jest naturalne, on nie udaje ze wszystko jest OK. Czuje sie głupio
i nie ukrywa tego...Ale kiedy mu to przejdzie?