Czy jest tu ktoś

[dzikoozka]

kto czuje sie na tyle doświadczony i na siłach aby dać mi radę w kwestii
wychowania dziecięcia?

[alpepe]

słucham

[lena_zet]

dawaj

pewnie ja najbardziej, ale moze sie myle btxt

[kobieta_na_pasach]

[reniatoja]

my tu wszystkie matki, tak ze wspolnie cos uradzimy, nie bój nic. W czem rzecz?

Dobra zapodaję

[dzikoozka]

Problem polega na tym, ze moje dziecko generalnie przy mnie marudzi. Przy ojcu
nie, a przy mnie i owszem robi sie taki "mamisynkowaty" - jak mu się nie
podoba - w ryk! Upiera sie rano, że to mama musi go odprowadzic do przedszkola.
Ja nie mogę - no to w ryk...Jeśli juz ja go odprowadzam, to w przedszkolu cyrk,
bo nie chce mnie puscić. Przy tacie jest grzeczny, przy mnie - beksa i robi z
siebie "małą dzidzie'... normalnie nie mam siły. Wczoraj dwa razy wpadł w
histerię (do spazmów), raz ze mu nie dałam wielkiego lizaka, dwa ze go
wykapałam w wannie a nie pod prysznicem (upiera sie żeby włązić ze mna pod
prysznic)... nie mam siły, bo spokojne tłumaczenie nie trafia. Dziecko dostaje
histeri. Co ciekawe, podobne objawy ma młodsza córka mojej siostry, jak jest
udziedków, złote dziecko, jak mama wraca z pracy - rozpieszczona i płacząca
dziewczynka... Obie poswiecamy maluchom każdą wolną chwilę po powrocie z pracy.
Obie mamy z dziećmi b. silny kontakt emocjonalny. Ale wygląda na to, ze za
silny...

[lena_zet]

no właśnie-za silny kontakt emocjonalny.Najprościej byłoby oddalić od siebie
dziecko, ale wiadomo, że łatwo powiedzieć a gorzej zrobić.Dzikoozka, ja
proponuję więcej konsekwencji, nie ustępować jak się za bardzo upiera-
oczywiście w granicach zdrowego rozsądku.Nie można nie ustępować
argumentując "bo nie"-wykluczone.Jak są spazmy, płacz i w ogóle to się
obrażaj.Moja córka też próbowała tej metody, ale konsekwentnie odpowiadałam, że
nie pasuje mi rozhisteryzowane dziecko, odchodziłam i się obrażałam.Może
spróbujesz tej metody?

[dzikoozka]

Lenka próbuję tej metody - mówie ze nie chcę słuchać wrzasku i wychodzę, leci
za mną i kopie w zamkniete drzwi.... Wczoraj po kąpieli wyszłam z łazienki
wściekła i skończył go myć małż.

[lena_zet]

hmm, klapsa dać nie ma co, bo odpłaci tym samym, coś mi się widzi.Ale za to
kopanie po drzwiach to wyszłabym, skrzyżowałabym mu ręce, przytrzymała nogi
żeby go unieruchomić i czekała do uspokojenia chociażby miało trwać pół godziny-
tak żeby opadł z sił.Po uspokojeniu zostawiłabym go w przedpokoju i poszła
zamknęła się u siebie.Aha i nie dopuściła go do przytulania w ten dzień dopóki
nie przeprosi i nie obieca poprawy.

[alpepe]

taką metodę też stosuję

[reniatoja]

Mam dwa pomysły - jeden karalny, ale mimo wszystko powiem: ja bym dała w dupe.
W tym konkretnym momencie, gdy histeria siega zenitu i nic juz nie działa.


Drugi (nie wykluczajacy pierwszego, wrecz przeciwnie): Kiedy sytuacja dujdzie
do równowagi, wszyscy sie uspokoją, aczkolwiek nie w bardzo odległej
przyszłości od incydentu, sprawa musi wciaż być swieza, trzeba porozmawiac. W
przypadku porannej akcji z odprowadzaniem do przedszkola - moze to byc np droga
powrotna lub wkrótce po rpsyjsciu do domu. W kazdym razie nie za dwa dni czy
tyudzien, rozumiesz. Na spokojnie wytłumaczyc dziecku że w życiu obowiazauja
pewne reguły, że muszą ich przestrzegać i dorosli i dzieci, że czasem dziecko
ma racje i mama zrobi to co ono mówi, a czesm rodzic ma racje i dziecko musi
ustąpić. Tłumaczyć tłumaczyć i jeszcze raz tłumaczyć. Dialog, nawet z tak małym
dieckiem (domyślam sie, ze ok 3 lat) jest mozliwy, trzeba mu dać szansę
zaproponowania własnych rozwiązań tych trudnych sytuacji, które były w ciągu
dnia i umówić się na jakieś zasady dotyczące przyszłosci. I w odpowiednim
momencie, kiedy zaczyna się następna akcja - spróbować wrócić do tej rozmowy,
przypomnieć dziecku co zostało ustalone i spróbowac to wyegzekwować. Warto tez
wprowadzić moze jakiś system nagród i kar, jakąś np tablicę z czerwonymi i
czarnymi serduszkami, to mobilizuje dzieci. I trzeba tez docenic i przede
wszystkim dostrzec każde dobre, grzeczne zachowanie, chwalic i tłumaczyc
dlaczego było to dobre i ucieszyło mamę. Przede wszystkim diecko musi wiedziec,
rozumiec, dlaczego jego żądania nie mogą być zawsze spełnione, co w nich jest
złego, - trzeba mu to tłumaczyć, nawet za każdym razem po każdej "akcji" - tak
mi się wydaje. Mój mąż całe zycie wszystko cierpliwie Justynie zawsze
tłumaczył, nieraz godzinę trwało, zanim wyszli z pokoju, ja nie miałam tyle
cierpliwosci, on ją zawsze traktował jak partnera do rozmowy i to naprawde
skutkowało, od najmłodszych lat.

Trzeba było wcześniej postawić granice.

[sagis]

dzikoozka napisała:

> Lenka próbuję tej metody - mówie ze nie chcę słuchać wrzasku i wychodzę, leci
> za mną i kopie w zamkniete drzwi.... Wczoraj po kąpieli wyszłam z łazienki
> wściekła i skończył go myć małż.

-------------------
W ten sposób robisz tak, jak Tobie robiono.
Nie szanujesz uczuć i emocji swojego dziecka. Uczysz też, że ono samo nie będzie
kiedyś ich szanować ich i będzie bać się je normalnie okazywać.
Czyli będzie podjazdowa jazda, podobnie jak same robicie.
Zacznij normalnie stawiać granice. Dziecko samo w ten sposób prosi, aby pokazać
mu, co wolno, a co nie.
Jeśli nie umiesz tego, to poproś o radę psychologa(czy pedagoga), a nie pytaj
się kobiet, które te same błędy popełniają ze swoimi dziećmi.

Nie można dziecku mówić nie, bo nie. Albo, że nas to wkurza.
Dziecko w pewnym wieku trzeba wypuścić na pewną wolność. Mówi się o wieku ok.4 lat.
Emocjonalne i zależne Raki pewnie mają z tym największy problem oprócz
troskliwych i opiekuńczych kobiet-Rybek.
Niektórzy ludzie potrzebują więcej bliskości, ale czy to jest dobre dla dzieci?
To jest Wasza potrzeba bliskości i opiekowania się kimś.
Dlaczego swojemu ojcu nie robi takich rzeczy?
Mężczyźni nie są wylewni w okazywaniu uczuć i zachowują pewien emocjonalny
dystans. Wyznaczają swoje granice. Nie reagują od razu na płacz dziecka i ono
wiem, że nic tym nie zdziała. A, troskliwa matka od razu biegnie na pomoc.
Można od niego nauczyć się większej asertywności.

[lena_zet]

kiedy miała stawiać granice?przecież dzikoozka ma małe dziecko i dopiero teraz
stawia się te granice, stąd jej pytania.

[alpepe]

nie przejmuj się sagis, ona nie ma dziecka, to się spokojnie może wymądrzać.

[lena_zet]

święta racja

[alpepe]

ale ta sagis jest durna, własnie doczytałam te jej brednie o emocjonalności
mężczyzn. Kurna, to mój mąż widocznie nie jest mężczyzną, skoro on małej w
prawie wszystkim ustępuje, a jak jest gorąco, to woła mnie na pomoc, bym ja
wyznaczyła grniacę.
Ale zaraz sagis podłoży sobie kliszę "córusia tatusia" i znów będzie happy,
aczkolwiek znów trafi jak kulą w płot, bo mój mąż po prostu zrobi wszystko, by
uniknąć ryku.

[lena_zet]

alpepe, ale wiesz-sagis tu wzięła pod uwagę kobietę pannę każdy znak zodiaku
należy rozpatrywać w innych kategoriach, ot co! ))

[alpepe]

Tak, co my byśmy zrobiły bez pomocnych kobiet-strzelców, takich jak sagis, która
wprawdzie strzela jak kulą w płot, ale za to podnosi ciśnienie takim
niskocieśnieniowcom, jak ja.

[lena_zet]

kurde, mnie to ona śmieszy podejrzewam, że moją córkę też by śmieszyła ta
pisanina hihi

Chyba nie tak małe.

[sagis]

Skąd ta histeria?
I nie w ten sposób rozmawia się z małym dzieckiem.

[lena_zet]

> I nie w ten sposób rozmawia się z małym dzieckiem.

ciekawe jak ty będziesz rozmawiać z rozhisteryzowanym i kopiącym w drzwi
dzieckiem, ech.

[alpepe]

nie będzie, ona nie zostanie matką, tylko wścibską wszystkowiedzącą ciotką,
której nikt nie znosi.

Wiadomo powszechnie,że najłatwiej radzić komuś

[sagis]

kiedy nie jest się związanym emocjonalnie z kimś.
Dlatego trudno rodzicom zrozumieć pewne rzeczy.
Zawsze rodzice myśleli, że są mądrzejsi od psychologów i pedagogów, którzy
pracują z wieloma dziećmi i mają szeroką w tym wiedzę.
Nie powinna pytać się matek, tylko właśnie ludzi, którzy w tym specjalizują się
i mają dystans.

[alpepe]

sagis, dystans, to ty masz, tyle, że rozumu za grosz.

[lena_zet]

najgorsze, to słuchać psychologów i czytać brednie na temat wychowania
dziecka.Każde dziecko jest inne i nie jednej jedynej metody na wychowanie całej
populacji.Zresztą do kogo ja gadam

[sagis]

Ja zawsze radzę się doświadczonych w danej kwestii ludzi i mających szeroką wiedzę.
Ale, to dla mnie jedynym autorytetem jest wiedza i doświadczenie, aby nie
popełniać czyiś błędów.
A, później jest płacz i szukanie winy nie w sobie.
Znam wiele takich mamuś.
I rozmawia się o innych przypadkach.
Same nie zdajecie sobie sprawy, jakie chodzą przypadki.
Jak wiele mam przelewa swoje emocje na dzieci szkodząc im.
Nawet jakieś swoje kompleksy i lęki mówiąc, że dziecko jest takie i ma taki
problem. Straszne.
Słuchając jakieś mamy nie wiadomo od razu, gdzie jest prawdziwy problem.

Może na dziecku odbija się napięta sytuacja w domu i dlatego tak ono szuka
bliskiego kontaktu z mamą?
Wiem, jak zrywał się z płaczem 2-3 letni syn mojej znajomej, kiedy ona wystawiła
walizki swojemu mężowi. Niby dziecko nie było świadkiem wszystkiego, ale
odbierało emocje matki i bało się, że ona je zostawi.

[lena_zet]

[alpepe]

Ja bym nie cięła,wiem, że dzikusce może być przykro, ale zawsze to inne spojrzenie.
Aczkolwiek flaki mi się przewracają od truizmów sagis.

[raduch]

Wiesz, te stwierdzenia same w sobie to nawet słuszne. Tylko co z tego, jak
bezuzyteczne. Wybacz, ale w sposobie w jaki piszesz jest coś, co nawet mnie
drażni.

[dzikoozka]

Moje dziecko ma 3 lata i 5 mcy, wiec nie rozumiem za bardzo, kiedy wczesniej?
To po poerwsze, po drugie nikt mi czegoś takiego nie robił, po trzecie w jaki
sposób nie szanuję???

[lena_zet]

dzikoozka napisała:

> Moje dziecko ma 3 lata i 5 mcy, wiec nie rozumiem za bardzo, kiedy wczesniej?
> To po poerwsze, po drugie nikt mi czegoś takiego nie robił, po trzecie w jaki
> sposób nie szanuję???

kochana, teraz głęboki wdech, głeboki wydech i pamiętaj-to sagisowa pisała ))

[alpepe]

dzikuska, nie nerwujsja. Sagis napisała tylko jeden mądry post, ten, który Lenka
chciałaby wyciąć, chyba.
Poczytaj na spokojnie cały wątek w wolnej chwili. Głowę będziesz miała wielką od
tych wszystkich porad, ale może coś ci się wyklaruje.

raz to napiszę - jaka sagis jest durna...

[marta.uparta]

... ok, rozumiem te wynurzenia o emocjach, stawianiu granic itp, typowa gadka
pedagoga. Ale jak ktoś mi w to miesza horoskopy i znaki zodiaku to po prostu
ręce opadają. Ciemnogród i zabobon.
I nie mów mi, że porad takich udzielasz zawodowo.

[alpepe]

Mam dizecko w wieku twojego, to piszę. Jest tylko jedna rada, ustępowanie od
czasu do czasu, tzn. chce tego lizaka, to trudno od jednego zęby nie ucierpią.
Natomiast całe inne mazgajstwo typu, ryki w przedszkolu, bo wykąpałaś go inaczej
niż chciał, pomijać milczeniem. Moja nie raz lubi być verwoehnt i ja jej to
goenne,ale wychodzę z siebie, jak mi ryczy bez powodu, wtedy po prostu ignoruję
jej gorzkie płacze lub odsyłam ją do jej pokoju, bo mówię, że nie muszę
wysłuchiwać jej płaczy. Najważniejsze to konsekwencja, mówisz: dziś cię nie
zaprowadzę do przedszkola i choćby dziecko miało się zesrać z ryku, to do
przedszkola porowadzi je tata. I jeszcze jedno, daj mu robić z siebie mała
dzidzię, jeszcze jest mały.

[dzikoozka]

właśnie próbowałam tego. Spokojnie mówię mu, że nie chcę słuchać i wychodzę. To
leci za mną i krzyczy ze właśnie... on chce płakać, będzie płąkać i lubi
płakac, a ja mam go słuchać ))
Oczywiście z tym lizakiem to było tak: leży sobie w szafie 30 cm lizak, którego
sobie zażyczył... wiadomo jakby był efekt - wszystkow chalupie w cukrze, więc
ułamałam mu kawałek i oczywiście ryk, bo on chciał CAŁEGO!
A do przedszkola i tak prowadzi go tata, bo zeranie sie to małe piwo, ja się po
prostu czasowo bym nie wyrobiła do roboty.

[alpepe]

No i trudno, jak będzie miał 10 lat, to mu przejdzie. Moja córka jest lepsza, ma
pretensje, że nie wiem, co ona sobie myślała. Wkurzało mnie to, ale gdzieś
przeczytałam, że małe dzieci myślą, że my znamy ich myśli, więc to stąd te
nieporozumienia. Czasem mówię dziecku mocno i dobitnie: Pauli, nie powiedziałaś
mi tego, a mama nie wie, co myślisz, dopóki nie otworzysz buzi i nie powiesz.
Generalnie tylko ignorowanie ryku pomaga, no, jak jeszcze niepedagogicznie
mówię, że dam jej w tyłek, jak będzie robić cyrki dalej, bo wtedy będę
wiedziała, że płacze, bo ją boli pupa.

[raduch]

dzikoozka napisała:

> leci za mną i krzyczy ze właśnie... on chce płakać, będzie płąkać i lubi
> płakac, a ja mam go słuchać ))

O, jakbym swojego słyszał. "Płaczę bo lubię płakać!" Wtedy mówimy mu, że jak
płacze i mówi, to nic nie rozumiemy. Skutkuje.


> ułamałam mu kawałek i oczywiście ryk, bo on chciał CAŁEGO!

Znamy, znamy. ))
Dzieci w tym wieku ni w ząb nie łapią związku przyczynowo - skutkowego. Zanim
mu ułamiesz, musisz spytać w jakiej postaci chce go dostać. Inaczej się może
obrazić o cokolwiek, co Tobie by do głowy nie przyszło. To jest normalne. I
awantura gotowa.

I mama, nie gadaj że więź emocjonalna jest za silna. Nie może być za silna.

[aguszak]

raduch napisał:

> I mama, nie gadaj że więź emocjonalna jest za silna. Nie może być za silna. :-

też się z tym zgadzam, bo niby jak dawkować miłość?
może tylko pozwolić na więcej samodzielności i postarać się stwarzać takie
sytuacje, kiedy sam maluch może dokonać wyboru, podjąć decyzję - może wtedy
poczuje sie taki "dorosły" i skończą się zagrania "na niemowlaka"?

[raduch]

aguszak napisała:

> raduch napisał:
>
> > I mama, nie gadaj że więź emocjonalna jest za silna. Nie może być za siln
> a. :-
>
> też się z tym zgadzam, bo niby jak dawkować miłość?

No, pogubiło się biedactwo.

> może tylko pozwolić na więcej samodzielności i postarać się stwarzać takie
> sytuacje, kiedy sam maluch może dokonać wyboru, podjąć decyzję - może wtedy
> poczuje sie taki "dorosły" i skończą się zagrania "na niemowlaka"?
>
O właśnie. Trzeba lekko zamanipulować, zeby niby sam wybrał, a zrobił o co
prosisz. Autentyk sprzed paru dni, ja:
-Podnieś samochód i odłóż na półkę.
- Nie podniosę.
- Podnieś, bo ja podniosę.

I w tym momencie młody odłożył elegancko autko na półkę, zadowolony z siebie. :-
)

[lena_zet]

> O właśnie. Trzeba lekko zamanipulować, zeby niby sam wybrał, a zrobił o co
> prosisz. Autentyk sprzed paru dni, ja:
> -Podnieś samochód i odłóż na półkę.
> - Nie podniosę.
> - Podnieś, bo ja podniosę.

odpowiedź mojego dziecka brzmiałaby:
-to podnieś..

za to wiem, że powiedziawszy "córcia, bardzo proszę-podnieś to auto z ziemi i
odstaw na miejsce, dobrze?" zaskutkowałoby.

[aguszak]

dobry sposób na własne dziecko nie jest zły
grunt to znać nasze potomkowie na tyle dobrze, żeby sobie jakoś dawać radę

[lena_zet]

no
ale czasem mam ochotę powiedzieć "kurwa, znowu burdel?podnieś te pieprzone
zabawki i podostawiaj w cholerę na swoje miejce, słyszysz???????"

[raduch]

lena_zet napisała:

> odpowiedź mojego dziecka brzmiałaby:
> -to podnieś..

Reakcja moja by była
- ale położe tak wysoko że więcej nie sięgniesz.

> za to wiem, że powiedziawszy "córcia, bardzo proszę-podnieś to auto z ziemi i
> odstaw na miejsce, dobrze?" zaskutkowałoby.

O, jaka grzeczniutka. To po mamie?

[lena_zet]

to by mi odpowiedziała:
- tak nie lubię tej zabawki...

> O, jaka grzeczniutka. To po mamie?
mimo wszystko dla niej jestem super grzeczną mamą )

[raduch]

Jasne, że każde dziecię jest inne. W każdym razie idzie o to, że jeszcze sporo
czasu minie nim młode będą od nas bystrzejsze. No.

[lena_zet]

no pewnie, że tak! chociaż moja andzia to już mnie czasami z nóg zwala

[raduch]

lena_zet napisała:

> no pewnie, że tak! chociaż moja andzia to już mnie czasami z nóg zwala

Martwi Cię to? )))

[lena_zet]

nie ukrywam, że troszkę mnie martwi to, że zawsze rozmawiałam z nią jak z
dorosłym człowiekiem, wszystko to co chciałam osiągnąć odpowiednio
argumentowałam.Teraz to ona potrafi tak coś zargumentować, że chociażby nie
wiem co to przegrywam.

[raduch]

Nauczysz się.

[lena_zet]

czyli już jestem głupsza? PPP

[raduch]

Za leniwa.

[lena_zet]

bóg zapłać dobry człowieku, trochę za dużo na głowie chyba mam i nie daję rady
z własnym dzieckiem, które bądź co bądź nie ma już czterech latek muszę się
wziąć w garść, bo pewnego dnia obudzę się z ręką w nocniku.

[raduch]

A, to co innego, przepraszam.
Póki Andzia jeszcze rozmawia, zamiast po prostu robić co zechce, to nie jest
źle.

[aguszak]

raduch napisał:

> lena_zet napisała:
>
> > odpowiedź mojego dziecka brzmiałaby:
> > -to podnieś..
>
> Reakcja moja by była
> - ale położe tak wysoko że więcej nie sięgniesz.

wiedziałam, że w tym jest jakiś haczyk
Twój urwipołeć napewno też o tym wie i dlatego sam woli podnieść

[raduch]

aguszak napisała:

> wiedziałam, że w tym jest jakiś haczyk
> Twój urwipołeć napewno też o tym wie i dlatego sam woli podnieść
>
Taka _by_była. Nigdy do takiej sytuacji nie doszło.

mogę sie postarać, ale o co chodzi? n/txt

[aguszak]

dobra, przeczytałam wyżej...

[aguszak]

... ale nie umiem Ci doradzić czegoś mądrego, bo ma dopiero świeże
doświadczenia z półtoraroczniakiem, który też swoje różki już pokazuje (podobno
zaczyna się bunt dwulatka). Na tym etapie pomaga ignorancja złych zachowań
(brak zainteresowania dla fochów powoduje, że dla malca nie jest to już metoda
do zwrócenia na siebie uwagi) oraz holding, czyli przytrzymywanie w chwilach
histerii totalnej. Przyznaję, że jest to wyczerpujące psychicznie, ale mam
nadzieję, że mu jakoś minie

ja,dawaj w czym dieło;-)???

[mmagi]

[six_a]

znam dwa sposoby:
a) przeczekać ze stoickim spokojem + ew. reakcja (podniesienie głosu) na
najbardziej drastyczne przypadki typu kopanie w drzwi)
b) odwrócić uwagę: dokończymy szybciutko mycie i idziemy czytać ulubioną
bajeczkę (czy coś w tym stylu) - dylemat prysznic czy wanna zniknie przyćmiony
obietnicą.
przebywasz z dzieckiem więcej, więc dzieciak na więcej sobie pozwala, ale też
znasz dziecko lepiej, więc wiesz, jak je podejść, żeby zrezygnowało z
chwilowego uporu - nie sugeruję przekupstwa )), tylko korzystanie z wiedzy o
dziecku.

moim zdaniem najgorszy sposób to obrazić się na dzieciaka i kazać mu
przepraszać, robiąc cyrk z wywołaniem poczucia winy, koniecznością
przepraszania itede (nie znaczy to oczywiście, że dzieciak ma mieć poczucie
bezkarności - patrz niżej 'omówienie konfliktu'). gwarantuję Ci, że dziecko nie
rozumie, jaki cel ma obrażenie się, nie będzie wiedziało, dlaczego jesteś
obrażona, za co ma przepraszać i skutek będzie taki, że pewnie przeprosi, ale
będzie miało do Ciebie żal. plus uczysz dziecko fatalnego odcinania się od
sytuacji i kontaktu z innymi w sytuacjach konfliktu ---> z małego obrażalskiego
wyrośnie dorosły strzelający focha o wszystko.

renia ma rację: takie sytuacje wymagają przedyskutowania i to na gorąco (tzn.
jak mały ochłonie

[dzikoozka]

six_a napisała:

> znam dwa sposoby:
> a) przeczekać ze stoickim spokojem + ew. reakcja (podniesienie głosu) na
> najbardziej drastyczne przypadki typu kopanie w drzwi)
Było. Stoicki spokój, Efekt - ryk cały czas taki sam.
> b) odwrócić uwagę: dokończymy szybciutko mycie i idziemy czytać ulubioną
> bajeczkę (czy coś w tym stylu) - dylemat prysznic czy wanna zniknie
przyćmiony - Było. Propopzycja poczytania nowego franklina. Efekt - jakby nie
usłyszał.
> obietnicą.
> przebywasz z dzieckiem więcej, więc dzieciak na więcej sobie pozwala, ale też
> znasz dziecko lepiej, więc wiesz, jak je podejść, żeby zrezygnowało z
> chwilowego uporu - nie sugeruję przekupstwa )), tylko korzystanie z wiedzy
o
> dziecku.
>
> moim zdaniem najgorszy sposób to obrazić się na dzieciaka i kazać mu
> przepraszać, robiąc cyrk z wywołaniem poczucia winy, koniecznością
> przepraszania itede (nie znaczy to oczywiście, że dzieciak ma mieć poczucie
> bezkarności - patrz niżej 'omówienie konfliktu'). gwarantuję Ci, że dziecko
nie
>
> rozumie, jaki cel ma obrażenie się, nie będzie wiedziało, dlaczego jesteś
> obrażona, za co ma przepraszać i skutek będzie taki, że pewnie przeprosi, ale
> będzie miało do Ciebie żal. plus uczysz dziecko fatalnego odcinania się od
> sytuacji i kontaktu z innymi w sytuacjach konfliktu ---> z małego obrażalsk
> iego
> wyrośnie dorosły strzelający focha o wszystko.
Pewnie masz racje, niestety skończyło sie tak, ze ja żeby nie wybuchąć wyszłam
z łązienki, małż dokończył mycia, ponosił go az się młody uspokoił, i kazał mu
przyjść do mnie i przeprosić. Oczywiście usnęliśmy w zgodzie czytając Franklina.

> renia ma rację: takie sytuacje wymagają przedyskutowania i to na gorąco (tzn.
> jak mały ochłonie
Dzisiaj jeszcze postaram sie porozmawiać. Tyle że mały (cfaniaczek) nie cierpi
takich rozmów wychowawczych - zatyka mi buzię i mówi - nie mów mi tak brzydko (
sensie z naganą)!
Normalnie ciezki charakter....

[raduch]

> Dzisiaj jeszcze postaram sie porozmawiać. Tyle że mały (cfaniaczek) nie
cierpi
> takich rozmów wychowawczych - zatyka mi buzię i mówi - nie mów mi tak brzydko
(
>
> sensie z naganą)!
> Normalnie ciezki charakter....

To jeszcze raz ja, sorry.
Kilkulatek po paru minutach nie będzie pamiętał o co poszło. Reaguj od razu,
albo wcale.

[alpepe]

właśnie, mówi się od razu, albo wcale.
Jak to dobrze, że tylu rodziców prawie czterolatków na tym forum

Z drugiej strony są ludzie,którzy dziecku nie dają

[sagis]

wystarczającej miłości i bliskości.
Każde dziecko ma inne potrzeby i jeśli rodzice są emocjonalnie chłodni, to mogą
również wyrządzić dziecku dużą krzywdę, które potrzebuje ich miłości i bliskości.
Nie można przesadzać ani w jedną, ani w drugą stronę. A, trzeba zawsze najpierw
zastanowić się dlaczego i czego potrzebuje dziecko?
Tutaj, jeśli dziecko chce iść nawet pod prysznic z mamą, to faktycznie trzeba
spokojnie i powoli dziecku odcinać "pępowinę".
Ale, zawsze trzeba zastanowić się, czy to my przypadkiem nie mamy jakieś
problemy i mamy za mało cierpliwości dla dziecka?
Rodzice brutalnie dziecko odrzucają, a dziecko przeżywa traumę, która zostawi
swoje piętno do końca jego życia.
Bo, jeśli nam coś jest niewygodne, to nie znaczy, że to jest dobre dla dziecka.

Chciałabym być taka mądra wobec własnych dzieci, jaka jestem wobec innych.
Dzieci lubią mnie i ja je wszystkie kocham
Staram się zawsze myśleć najpierw o nich.
Szczególnie, gdy przy moim pierwszym doświadczeniu z nimi raz straciłam
cierpliwość do ciągle lepiącego się do mnie chłopca z patologicznej rodziny.
Są to dzieci bardzo spragnione miłości.
Byłam w ogóle zmęczona i powiedziałam mu, aby dał mi spokój, a on poczuł się
odrzucony i obrażony chciał uciec.
Kazałam mu podejść do siebie i przeprosiłam go. Ucieszył się i później było
wszystko w porządku. Ale, to wspomnienie mam ciągle przed sobą.

A,idiotyczne jest kiedy nadopiekuńcza matka

[sagis]

(też rak) nagle w wieku nastu lat swojego synka zaczyna odcinać pępowinę i
wywraca cały poukładany mu, przecież przez nią, świat. Bo, ma ona teraz więcej
zajęć i nie ma czasu, aby tak latać dookoła swojego synka i wszystko za niego
robić. Nawet sprzątać mu jego własny pokój.
Podobnie może być z mniejszym dzieckiem.

Jeśli to nie jest jego reakcja na walkę rodziców, to im wcześniej, tym lepiej.
Nadopiekuńczość jest też egoizmem.

nie masz wrazenia

[reniatoja]

że sie wymądrzasz? Wszystko co piszesz to teoria teoria teoria, a Dzikoozka
wyraźnie napisała, zę chodzi jej o rady doswiadczonych matek, wiec bądź łaskawa
to uszanowac, bo życie ma sie do teorii różnie i Twoje sentencje są po prostu w
duzej mierze bezużyteczne. A poza tym zaczynają sie robić kompletnie nie na
temat.

nie gadaj tylko idz na @:-))

[mmagi]

ja to jestem zwolenniczka teorii Cymanskiego

[kobieta_na_pasach]

ze klaps sie nalezy. i to najwyzej do 6 roku zycia, bo potem bicie juz nie jest
metoda wychowawcza.

[reniatoja]

akurat z tym sie zgadzam. Moja córka dostawała klapsy, jednak powyżej piątego
roku życia naprawdę, nigdy nie były potrzebne. Na klapsy w dupke są odpowiednie
lata, wtedy sa skuteczne i owocują na przyszłosc, potem nic już nie dają
pozytywnego, to fakt.