Siła bólu

[inseg]

Nie ma balsamu ...wciaż dziura pozostanie
niczym nie zalepiona
Czas obrośnie ją niczym pajeczyna, kiedy ja zdmuchniesz wciąż tam
będzie przestrzeń niewypełniona , niezagojona, nieoswojona, dzika rozszarpana
rana..
W niej, wciąż twić będzie odłamek minonego czasu. Tkwić jak w piersi żołnierza
ciężka kula, jak ołów... W gardle ciężej będzie wciąż stało powietrze, które
miało wypełnić się, a się nie wypełniło...lecz czuć jego siłę.Jak ostry powiew
wiatru.Może dlatego łzawią mi oczy ?

[kasik2222]

dziś mija 5 miesięcy odkąd go nie ma . Ból coraz większy

[trelka10]

Kasik bardzo Ci współczuję. Czasem zastanawiam się dlaczego wraz z upływem czasu
ból po stracie nie odchodzi a wręcz przeciwnie poteguje sie. U mnie za 3 dni
mina 4 miesiące
Ela

[kasik2222]

bo uświadamiasz sobie coraz bardziej czyjąś nieobecność,
nieodwracalność sytuacji, chyba dlatego jest coraz ciężej,
pozdrawiam i dziękuję Kasia

[alicjajulia]

Dzisiaj nad tym samym się zastanawiałam. Byłam w parku, do którego chodziliśmy
razem i łzy płynęły nieprzerwanym potokiem. Zadzwoniła koleżanka z pytaniem, czy
juz lepiej się czuję, a ja myślałam właśnie, że im więcej czasu mija tym czuję
się coraz gorzej. Z dnia na dzień tęsknię coraz bardziej i nie wyobrażam sobie,
że mogę kiedyś przestać, że się do tej tęsknoty przyzwyczaję, że może być lżej.
W poniedziałek mijają cztery miesiące, a ja wciąż czekam.

[gaba2002]

Wierzcie mi dziewczyny,że z czasem ból jest mniejszy (u mnie 1rok
minął od śmierci mojego męża).Nadal jest trudno właśnie teraz gdy
spaceruję z córeczką i widzę szczęśliwe,uśmiechnięte i kompletne
rodziny.Przykre.

[alex2377]

Zgadzam się z Tobą Jolu, może dlatego, że jesteśmy na podobnym
etapie ( u mnie rok minął 18.02). Dziś, stratę mojego ukochanego
Męża z pewnością odczuwam inaczej. Nadal brakuje mi Go każdego dnia,
ale (choć myślałam że to niemożliwe)chyba zaczynam zdawać sobie
sprawę z nieodwracalności sytuacji. Uczę się właściwie życia od
nowa, życia w pojedynkę, chociaż mam wokół siebie liczne grono
rodziny i przyjaciół, którzy mi pomagają, to same wiecie jak to
jest. Przychodzi taka chwila, że zostaję sama i wtedy nie jest już
tak prosto i łatwo.
Po strasznie trudnym roku jestem w stanie Wam, dziewczyny
młodsze "stażem" powiedzieć, że TO ciągle boli, ale albo uodparniamy
się na to, albo uczymy się z tym żyć. Na pewno jest lepiej niż rok
temu , uwierzcie. Pozdrawiam serdecznie.

[maja_8]

witam mało do was pisze ,ale codziennie Was czytam nie mam już siły mija osiem miesięcy a ból jest coraz większy to chyba zależy od charakteru bo tak sobie myśle co się zmieni za cztery miesiące minie rok a ja cierpie coraz bardziej nie ma dnia żebym nie myślała o zejści z tego świata po co żyć?i cierpieć w imie czego ? straciłam wiare to wszystko jest bez sensu trzyma mnie tylko poczucie obowiązku względem dzieci i miłość do nich .nie moge znieść myśli że moje dzieci też cierpią nie moge znieść muśli że nie będzie jego kiedy będą zdawały matury ,brali ślub ,ajuż dobija mnie kiedy ludzi mówią że on i patrzy na nas i czuwa nad nami .myśle sobie i co patrzy jak cierpimy niemoże nic zrobić i teraz chciałby być znami -żyć,czy być tam nawet niewiadomo gdzi ito że ktoś nami steruje jest okropne jak to się ma do tego żę mamy wolną wolę nasi najblisi teżdostali od Boga wolę i napewno chcieli żyć kochani ja już chyba waruje już może pisze stek bzdur nie daje rady przepraszm Maja

[0czarna74]

Siła z którą nie próbuję już nawet walczyć.Też sądziłam ,że jest już lepiej,bo
czas...minęło1,7miesięcy i znów jestem na początku drogi i tak już chyba
zostanie do końca moich dni...

[b.wicia]

widzę że jednak jest tak jak ja to odczuwam:((coraz silniejszy
ból..zamiast się zmniejszać, rośnie neisamowicie..i coraz bardziej
Nas niszczy:(((już kompletnie czuję się bez sił a tu dopeiro albo AZ
3 miesiace:(((idę spać, lepiej przespać jak najwięcej..wtedy tylko
myśłi się wyłączają

[magdatysz]

trzeba polubić pajęczynę ;)
Podobno niezły środek na rany pomieszany ze śliną i chlebem - coś w
rodzaju antybiotyku - przynajmniej tak podaje medycyna ludowa.

[jo39]

oj, zeby to bylo takie proste - tylko pajeczyna i chleb i juz Kmicic
zdrow....
A propos tematu i medycznych porownan, to z czasem widze duze
podobienstwo bolu psychicznego, po stracie, do bolu fizycznego.
Najpierw uraz, dowiadujesz sie, oszolomiemie, szok, wlasciwie nie
wiesz co czujesz - zmysly nie nadazaja sie przystosowac do nowej
sytuacji - wspomnienia z pierwszych dni po smierci, pogrzebu jakies
zamazane jak po silnych srodkach przeciwbolowych. Tak jest przy
duzym fizycznym urazie, kiedy np tracisz konczyne. Potem stopniowo,
falami nadpelza bol. I niech mi nikt nie chrzani o mistycznym
wymiarze moich przezyc, to jest po prostu zaj...sty bol rozrywajacy
na kawalki, pojawia sie konsekwentnie nawet po uplywie dlugiego
czasu. Po zle zrobionej amputacji konczyny zostaja tzw. bole
fantomowe, czyli boli cie ta czesc ciala, ktorej juz nie masz. Tak
samo po odejsciu bliskiej osoby boli cie to miejsce, ktore ona
zajmowala w twojej psychice. Do furii doprowadzaja mnie teksty "czy
juz sie otrzasnelas?" i "czas leczy rany" - boli, boli i nie chce
przestac.

[an.go]

pierwsze miesiące to czarna przepasc.doprowadzalam swoj organizm do wyczerpania
:niespalam, bralam leki antydepr.w zwiększonych ilosciach by pomogly.az pewnego
dnia zemdlalam kilka razy z rzędu,oblalam się zimnym potem,widzialy to
dzieci-przestraszyly się.po tym jakby otrząsnęlam się z transu,przeciez nie
chcialam by zostaly calkiem sierotami.tylko milosc do dziecizmusza mnie do
czepienia się zycia choc to tak trudno.tak samo boli tylko od początku byl sam
bol,a teraz bol naprzemian z miloscią do dzieci,przeciez dzieci nie chcą widziec
mamę ciągle nieszczęsliwą i tak stracily ojca.trzeba zgodzic się z tym ze jestem
bez męza i juz nic nie będzie jak bylo. I tak w kolko :padam i wstaję.

[aniawdowa]

Cześć dziewczyny..
Jak zwykle u mnie pracowity dzien bo choc wolny od pracy to od rana koszenie trawy..plus to ładny-pogodny dzień.
Mam akurat przerwe zrobiłam sobie kawe i tak siedze i czytam wasze wpisy.
Chciałabym wam napisac ze musiscie wierzyc ze bedzie lepiej-bo bedzie ale wiem ze obojetnie co bym napisała to trudno w to uwierzyć.
U mnie mineło dwa lata od kiedy nie ma Pawła. Na poczatku te pierwsze miesiące było tragicznie wszystko to co piszecie wszystko przerabiałam ile to razy myslałam zeby ze sobą skonczyć a potem myśl co bedzie z dziecmi juz nie mają taty a do tego jeszcze nie beda miały mamy, nie miałam ochoty wychodzic z domu te spojzenia ludzi ta zazdrosc kiedy patrzyłam na szczesliwe rodziny. Mówiono mi zobaczysz bedzie lepiej a ja miałam ochote krzyczec " co wy wiecie nigdy nie bedzie lepiej"
Myliłam sie bo czas płynie i teraz dopiero widze ze faktycznie jakos te dwa lata mineły, wykonczyłam dom stałam sie samodzielna, podjełam prace, czyli idę do przodu. Naprawde jak pomysle tyle sie zmieniło w moim zyciu przez ten czas, smutek złagodniał z czasem zaczełam sie smiac żartowac cieszyc sie tym co mam.
Paweł dał mi dwójke wspaniałych dzieci to one daja mi tą najwieksza radosc, codziennie ja i one sprawiamy aby nasz dzien wyglądał jak najlepiej. Juz nie mysle ze moje zycie nie ma sensu bo sens zawsze jest...
Przez te dwa lata stałam sie duzo silnieja osobą to wszystko przez co trzeba przejsc niby nas dobija ale tez patrząc z perspektywy czasu wzmacnia..
Próbowałam nawet nowego zwiążku w pewnym sensie myslałam ze to mi pomoze ale sie nie udało bo to jest naprawde trudne pokochac kogos innego kiedy kocha sie juz jedna osobę tak mocno ( ale nie wykluczam ze moze kiedys nie mozna szukac na siłe na wszystko przychodzi odpowiedni czas)

Dzis ja i dzieci , pozytywne nastawienie na kazdy dzień i to aby sie nie poddawać.

Planuje wakacje pierwsze od czasu kiedy jestesmy sami i wiem ze będą udane.
Dodam ze nie ma dnia abym nie myslała o Pawle, czesto rozmawiamy z dziecmi o tacie, ale mysle ze tak do nich jak i do mnie dotarło ze juz Paweł nie wróci do nas to co sie stało jest nieodwracalne.
Zawsze bedzie zył w naszych myslach naszych sercach, zawsze bedzie czescią naszego zycia.
To ze daje sobie rade ze staram sie cieszyc kazdym dniem to wierze ze własnie Paweł dodaje mi tej siły i wiem ze jest dumny i spokojny o mnie i o dzieci. Miewam tez i gorsze dni ale kto ich nie miewa..
z Pawłem przezyłam razem 8 lat w tym 5 lat małzenstwa to były najwspanialsze lata mojego zycia. Od kiedy go nie ma to jakby nowy etap inny i tylko ode mnie zlaezy jak bedzie to zycie wyglądało a chce aby było jak najlepiej Paweł tez tego by chciał.

Tak bardzo bym chciała i wierze w to ze i u was w koncu zaswieci słonce i zobaczycie ze zycie jeszcze ma jakiś sens, ale na to potrzeba czasu jedni potrzebuja go wiecej drudzy mniej...

Czytajac to co napisałam pewnie myslicie ze u was nigdy nie bedzie juz lepiej, bo pewnie jeszcze rok czy 1.5 roku temu tez bym tak to odbierała. Dzis wiem ze jest to mozliwe..

Sciskam was naprawde mocno

[inseg]

Aniu pamiętam Twoje pierwsze wpisy .. Dziś ,to co piszesz jest bardziej
radośniejsze... Dziś, po swoich przeżyciach mówisz z perspektywy czasu i
jakiegoś wypracowanego dysnasu ... Być może, to jest sposób na tą właśnie siłę
bólu ... Sciskam Cię mocno

[karnivora]

Ktoś mnie kiedyś spytał, na niedługo przed...
"Czy kochasz Męża na tyle, żeby pozwolić Mu odejść,
miłością silniejszą niż TWÓJ ból i cierpienie?"

Ja to wtedy swoim krótkim rozumem ogarnęłam
ale nie odpowiedziałam. Do dziś sobie to pytanie
zadaję i liczę, że kiedyś odpowiem: TAK

[kasia42007]

Uważam,że było to pytanie, które miało Cię niejako przygotowac do
tego co miało nadejśc. I pozwolic zrozumiec, że musiało się
wypełnic, niezaleznie od wszystkiego, bo tak musiało byc. Jest to
dla nas niepojęte, ale ja w to wierzę.
Przed odejściem męża na tę drugą stronę, też miałam kilka takich
sytuacji , słów, zdarzeń, które potem wydały mi się dopiero
zrozumiałe, gdy się już wszystko wypełniło.
I wtedy, gdy mój Kochany odchodził na moich rękach, niektóre z tych
zdań przypominały mi się, a co najdziwniejsze miałam niejako
pewnośc,że to koniec /choc mąż odchodził bardzo nagle i
niespodziewanie, bez żadnych wcześniejszych symptomów/ , bo cały
czas przewijało się w moich myślach jedno zdanie:" wypełniło się..."

[karnivora]

Też zostałaś wyróżniona tą łaską, że ukochana osoba dopuściła Cię do
uczestnictwa w tej najintymniejszej chwili życia.. Najczęściej jest
tak, że bliscy czuwają non stop, jednak scenariusz jest taki, że
wychodzą na 10 min. na kawę, siku, papierosa, cokolwiek i w tym
czasie „się dokonuje”, pod nieobecność i nie zidentyfikowane są
kryteria tego "uprzywilejowania"
Ja na krótko przed „tą chwilą” miałam opuścić szpital i wrócić za
godzinę, splot bardzo przyziemnych (niezależnych ode mnie) wydarzeń
uniemożliwił mi opuszczenie szpitala… i potem tylko klęczałam przy
Mężu godząc się na niepodejmowanie reanimacji, wręcz nabożnym lękiem
akceptując to.
Łamię sobie w tej traumie głowę, do czego mnie to zobowiązało, a
przychodzi mi to z wielkim trudem, bo

dostąpiłam łaski miłości, wiary i akceptacji
Ale gdzieś się posiała ŁASKA ROZUMU!!!!!!!

[kasia42007]

W moim przypadku ja Go reanimowałam, przez cały czas nim przyjechała
karetka, potem przejęli to oni. Ale niestety trud wszystkich był
daremny, bo inna była wola Boża.
A po ludzku rozumując - nie możemy wiedziec dlaczego tak wyglądały
te nasze wspólne ostatnie chwile, możemy jedynie tłumaczyc je sobie
po swojemu, a główne tajemnice i ich sens jest i będzie przed nami
zakryty. I nie jest możliwe ogarnięcie tego niczyim rozumem.

[igasliwowska]

Ja nie umiem sobie poradzic z bolem.Moj maz odszedl 9 kwietnia
2008 , nie daje rady nie moge zrozumiec dlaczego :( Zyje a raczej
egzystuje dla mojej 2 i pol letniej coreczki i dla nowego zycia
ktore rozwija sie pod moim sercem ( 15 tydzien ciazy )Tak chcialam
miec pelna rodzine 2 dzieci i cudownego meza i w ulamku sekundy
wszystko sie skonczylo.Nawet w najgorszych snach nie potrafilam tego
przewidziec,ze go strace , ze strace czesc siebie swojego
Ja.Napisalam bo wiem ze tylko wy tu mnie zrozumiecie,bo gadanie
innych ze wiedza co czuje jest dla mnie smieszne,bo niby skad to
maja wiedziec?Pozdrawiam was wszystkie.Iga

[dusia75]

Przytulam Cię mocno. Jak trafia tu "nowa" osoba zawsze jest to przykre, że
kolejna osoba musi to przeżywać. Łzy stają mi w oczach jak czytam o tych
maleństwach pod serduszkiem mamy które nie będą miały szansy spotkać swojego
taty tutaj. Wiem że są tu mamy które były w takiej sytuacji jak ty i cieszą się
teraz z widoku swoich maleństw. Trzymam za Ciebie kciuki i życzę dużo siły i
wytrwałości bo będzie na pewno potrzebna. Mam nadzieję że są osoby wokół Ciebie
które mogą pomóc. Zaglądaj tu do nas zawsze pomagamy sobie pocieszając,
udzielając porad a nawet organizując spotkania. Mój synek miał nie całe 2 latka
jak umarł mój Adam i szczerze mówiąc to dla niego zaczęłam się uśmiechać. Małe
dzieci dają dużą siłę i tak bardzo nas potrzebują że dla nich zbieramy wszystkie
siły. Mocno ściskam Edyta

W życiu piękne są tylko chwile...

[dakota28]

Iga nigdy nie zrozumiesz dlaczego, wiec nawet sie nie staraj. ja
stracilam męża jak byłam w 5 miesiacu ciąży, to nasze pierwsze
dziecko i On bardzo na nie czekał. Teraz powinnam juz rodzic, mineły
4 miesiące, a tez sobie nie radze. Nie będe Cie pocieszała, bo wiem
ze sie nie da, moge jedynie obiecać że bede trzymała za Cibie
kciuki, aby tobie sie udało. nie bede mówiła że bedzie dobrze, bo
wiemy że tak nie bedzie, napewno będzie inaczej. Zaglądaj na forum
ono pomaga przetrwać, chociaz wiadomo że od dołów cię nie uchroni,
ale pomoże przez nie przejść. Trzymaj się ciepło dla dzieci, ja
jestem na tym swiecie tylko dlatego że mały nadal tkwi pod moim
serduchem i jest częścią mojego mężą. Pozdrawiam

[magdatysz]

to Ty jeszcze nie w szpitalu? prawdę mówiąc to myślałam że już
urodziłaś.
W związku z tym ze jeszcze nie to powodzenia Ci życze.
Magda

[karnivora]

Iga, jesteś też „na świeżo” i każdy atom Twojego ciała wrzeszczy i
eksploduje.
Ale pod sercem nosisz nowe życie, a to jest błogosławiona
odpowiedzialność,
która sprawia, że swój krzyż musisz nieść bardzo umiejętnie ze
szczególną rozwagą.
Cud nowego życia jest dla Ciebie techniczną komplikacją – to jedno,
ale z drugiej
Strony tak jak Twój Ukochany zabrał ze sobą część Ciebie, tak
jednocześnie
obdarował Cię częścią siebie i tę część masz nie tylko pod sercem
ale i w sercu.
A obok jeszcze jest druga istota, też ta cudowna część.....

[igasliwowska]

Dziekuje wam dziewczyny.Ciesze sie ze tu jestem i ze sa tu osoby
ktore wkoncu wiedza co czuje.Ja zyje dla Julci i fasolki.i Dziekuje
im za to ze sa.Dziekuje mojemu mezowi bo to on namowil mnie na
drugie dziecko na ktore ja chcialam jeszcze rok poczekac.Dzieci daja
ogromna sile gdyby nie one z pewnoscia by mnie tu nie bylo.A tak
jestem zyje,staram sie cieszyc z kazdego nowego osiagniecia mojej
cory i z akzdej wizyty u ginekologa ze z malenstwem wszystko
dobrze.Jestescie wszystkie takie silne i bardzo was podziwiam i mam
nadzieje ze i ja taka sie stane.Mam dopiero 22 lata i zamierzam
przezyc zycie madrze z 2 wspanialych dzieci i ze wspanialymi
wspomnieniami ktore pozostwail po sobie moj maz.Bede tu z wami bo
jak czytam pisze to mi lepiej.Pozdrawiam