Rosja: Powinniśmy cenzurować strony internetowe

[Gość: głupie kacapy!!!]

Głupie kacapy!!!

[Gość: germanio]

Kaczuszki, nie badzcie gorsi... uczcie sie od Putina..

----
Graj Romanie graj, wszystko z siebie daj (M.Piwowski "Uprowadzenie Agaty")

jarek zzielenieje z zazdrości...

[marcowroc]

[tetlian]

Normalnie jak w Chinach. Szkoda słów.

[Gość: GerNIET]

> Kaczuszki, nie badzcie gorsi... uczcie sie od Putina..

Uwazaj bo ci sie kebab przypiecze i Turek nie wyplaci pensji.

[ambl]

germanio:> Kaczuszki, nie badzcie gorsi... uczcie sie od Putina.<Puścić durnia
do netu to rozrabia jak pijany lewacki zając.

[rusek11]

fakt glupie
w polandii juz dawno sie cenzeruje
np.na tym GWnie

he...he...

[matrek]

rusek11 napisał:

> fakt glupie
> w polandii juz dawno sie cenzeruje
> np.na tym GWnie
>
> he...he...


"...Tymczasem w kwietniu rozpoczął się proces interneuty, który złościł się na
swoim blogu na policjantów, pisząc, że powinni być spaleni na stosie. To
pierwszy taki proces w Rosji - pisze agencja AFP."

Tak jak w tym przypadku?
Gdyby przyjac Wasza praktyke w Polandii, to Ty dostalbys juz w tej Polandii
dozywocie.

he.. he..

Rosja to dziki azjatycki kraj

[Gość: abc]

spolegliwość lewackiej europy w stosunku co do nich jest żenująca.

Co wy się tak tą Rosją podniecacie?

[Gość: stop idiotom]

Znacie jakiś kraj gdzie wolno pisać cokolwiek się zechce, np. nawoływać do
krwawej rozprawy z rządem? Mnie się jakoś wydaje, że ekstremiści nigdzie nie
mają lekko.

No, mądrale, wymieńcie chociaż jeden taki kraj!

[matrek]

Gość portalu: stop idiotom napisał(a):

> Znacie jakiś kraj gdzie wolno pisać cokolwiek się zechce, np. nawoływać do
> krwawej rozprawy z rządem? Mnie się jakoś wydaje, że ekstremiści nigdzie nie
> mają lekko.
>
> No, mądrale, wymieńcie chociaż jeden taki kraj!

Problem w tym, ze w Rosji ekstremizmem nie jest tylko nawolywanie do krwawej
rozprawy z Rzadem, ale jakakolwiek krytyka urzedujacego Wołodii.

Tak jest!

[naprawdetrzezwy]

To nie może być tak, że każdy pisze co chce. Trzeba z nim porozmawiaći kochać go. Kochać go tak bardzo, aż on nas pokocha...



Jak to tam, Putin, w tej szuflandii się żyje?

Kolejny artykul o Rosji w stylu GW

[pnd]

Kolejny artykul o Rosji w stylu GW, czyli pietrowe wymyslanki i pomieszanie z
poplataniem. Jak ten styl wyglada? Otoz, rozpoczyna sie artykul od zdania, ktore
ma wygladac na cytat z renomowanego zrodla (w tym wypadku "Kommersanta"):

"Serwisy internetowe w Rosji powinny być cenzurowane, żeby zapobiegać
propagowaniu ekstremizmów - powiedział rosyjskiej gazecie "Kommersant"
wiceprokurator generalny Iwan Sydoruk".

To zdanie, ktore ma wygladac na cytat z "Kommersanta", w rzeczywistosci jest
wymyslone od poczatku do konca przez GW. Iwan Sydoruk nie udzielil
"Kommersantowi" zadnej wypowiedzi w tej sprawie (GW pisze, ze udzielil, choc w
rzeczywistosci "Kommersant" powoluje sie tylko na slowa Sidoruka, ktore ten
wypowiedzial na pewnej urzedniczej naradzie). Po drugie GW falszuje wypowiedz
samego Sydoruka, wkladajac mu w usta slowa, ktore w tej rzekomej wypowiedzi dla
"Kommersanta" w ogole nie padly. Z reszta w calym artykule "Kommersanta nie ma
zdania: "Serwisy internetowe w Rosji powinny być cenzurowane" lub zdania o
podobnym sensie lub brzmieniu.

Ale po czyms takim mozna na bezczelnego caly artykul zatytulowac sobie "Rosja:
Powinniśmy cenzurować strony internetowe" i walnac nim na jedynce portalu.

I w tym szalenstwie jest metoda, bo ilu czytelnikow przeczyta i zapamieta
cokolwiek wiecej niz tytul artykulu i jego lead (wytluszczone pierwsze zdanie)?

Ilu w ogole siega do zrodel i sprawdza cytaty?

[chardonnay11]

Zaorac kacapie i zasiac kukurydze.Putin do debil i morderca

[ambl]

pnd:dam ci dobrą radę:wiarygodność GW bierz tak na jakieś 15% a resztę sobie
doczytaj w normalnych gazetach i raczej nie wchodż na forum bo tu króluje
lewackie łajdactwo i ciemnota

rozwój korporacyjnej propagandy ..................

[olex5]

Propaganda w społeczeństwie takim jak Stany Zjednoczone jest doskonałym
„narzędziem mobilizacji mas, który jest tańszy od przemocy, przekupstwa czy
innych metod kontroli”.
„XX wiek charakteryzują trzy zjawiska o wielkim politycznym znaczeniu: rozwój
demokracji, rozwój korporacyjnej władzy oraz rozwój korporacyjnej propagandy
jako mechanizmu służącemu ochronie korporacyjnej władzy przed demokracją” -
pisał australijski historyk korporacyjnej propagandy Alex Carey w pionierskiej
pracy publikowanej pośmiertnie pod tytułem „Taking the Risk Out of Democracy”. W
okresie między 1880 a 1920 rokiem odsetek ludności, która wywalczyła prawo
wyborcze w głównych społeczeństwach przemysłowych zwiększył się trzykrotnie.
Równocześnie następował drastyczny wzrost ekonomicznego i politycznego znaczenia
wielkich korporacji. W roku 1870 w Stanach Zjednoczonych istniały zaledwie 3
korporacje zatrudniające powyżej 1000 pracowników. W roku 1914 przedsiębiorstw o
takiej wielkości było już 557. W raporcie ONZ w roku 1973 odnotowano, iż pod
względem wielkości znaczna liczba „ponadnarodowych korporacji przewyższa
gospodarki wielu państw takich jak: Chile, Haiti czy Fidżi”. (1) Wiek
przemysłowy był więc starciem się dwóch przeciwstawnych tendencji:
demokratyzacji w sferze publicznej oraz wielkiej ekspansji autorytarnych
struktur prywatnej władzy na skalę nieznajdującą w historii precedensu. Fakt, że
zjawisko to udało utrzymać się poza świadomością znaczącej części społeczeństwa
zachodniego świata, przypisać trzeba temu, co Carey określił jako „zakrojony na
75 lat, pochłaniający miliardy dolarów projekt inżynierii społecznej na skalę
ogólnonarodową”.

Do roku 1900 amerykańskie korporacje miały lekceważący stosunek do opinii
publicznej. Z początkiem XX wieku progresywni dziennikarze i reporterzy, jak
Upton Sinclair, Frank Norris, Charlotte Gilman, Lincoln Steffens, czy Ida
Minerva Tarbell, autorka słynnej książki „History of Standard Oil Company” na
tyle skutecznie obnażali eksploatację i brutalność amerykańskiego przemysłu, że
zasłużyli sobie na krytykę samego prezydenta Theodora Roosevelta, który nazwał
ich w swoim przemówieniu w 1906 roku - „muckrakers” (od słowa muckrake -
demaskować). Określenie to zagościło odtąd na stałe w American English jako
nazwa nowego stylu dziennikarstwa, którego celem było demaskowanie nadużyć i
korupcji w USA. W magazynie ‚Fortune’ pisano później, że „biznes nie zdołał
odkryć ... do momentu aż jego reputacja została niemal całkowicie zniszczona...,
że nic w demokracji nie liczy się bardziej od [opinii publicznej]”. (2)

Ta gwałtowna zmiana świadomości społecznej i doświadczenie, jakie zdobyli
przemysłowcy doprowadziły do powstania nowej profesji: specjalistów od stosunków
ze społeczeństwem czyli tzw. ekspertów public relations. Ich zadanie polegało na
kreowaniu publicznych wyobrażeń na temat przemysłu, które umożliwiłyby
utrzymanie społeczeństwa w spokoju i zadowoleniu. Pierwszym ekspertem PR, który
przekonywał przemysłowców, jak ważne jest wykorzystanie prasy do swoich celów,
był Ivy Lee - człowiek, który - jak zauważono w magazynie ‚Fortune’ opisując
jego największy życiowy wyczyn - „zdołał, w świadomości publicznej, przemienić
Johna D. Rockefellera z ludojada w dobroczyńcę”. (3) Słynna ze swej
bezwzględności i znienawidzona powszechnie w USA rodzina Rockefellerów -
posiadająca monopol na rynku energetycznym Ameryki - wykorzystywała policję w
znany nam dobrze z literatury i obrazów filmowych sposób „kapitalistycznego”
traktowania pracowników. Jednym z takich epizodów była Masakra w Ludlow w
Kolorado w 1914 roku. Ivy Lee fabrykował wówczas relacje prasowe w rodzaju:
„policja została sprowokowana przez górników”. Działalność Lee, „płatnego
kłamcy”, uchodziła w ówczesnych czasach za zajęcie kontrowersyjne. W latach
faszyzmu jego reputację popsuła dodatkowo współpraca z niemieckim kartelem IG
Farben, producentem cyklonu B.

Człowiekiem, który przeszedł do historii public relations, jako zaszczytny
intelektualista, godny najwyższych tytułów naukowych, był siostrzeniec samego
Zygmunta Freuda Edward L. Bernays. W czasach prezydentury Wodrow Wilsona działał
w Komisji Informacji Publicznej (Committee on Public Information) - znanej
bardziej jako Creel Committee - służącej jako państwowy aparat propagandy, który
odniósł wielkie sukcesy w mobilizowaniu amerykańskich robotników do walki na
froncie I wojny światowej. W początkowej fazie konfliktu poparcie dla sprawy
zaangażowania się w wojnę było w USA niewielkie. Wiedzą zdobytą podczas lat
wojennych zainteresował się zaraz po wojnie sektor przemysłowy. Magazyn
‚Fortune’ pisał że „lata 20 to okres znakomitej kariery E.L Bernays... który
zasłynął z tego, co określił, jako „the engineering of consent”(konstruowanie
przyzwolenia) oraz „creating news” (tworzenie wiadomości). (4) „Konstruowanie
przyzwolenia jest samą istotą procesu demokratycznego, swobodnym prawem do
przekonywania i nakłaniania”. (5) Natchnieni takim przesłaniem redaktorzy
magazynu ‚Fortune’ pisali później, w roku 1949: „niemożliwością jest wyobrażenie
sobie prawdziwej demokracji bez nauki o perswazji (czyli propagandy)”. (6)

Do lat 20. sprawy polityczne Ameryki były znaczącą częścią życia szarych
obywateli, którzy masowo brali udział w burzliwych wiecach i dyskusjach
gromadzących nierzadko tysięczne tłumy. Do takich tłumów przemawiał Scott
Nearing, który za swój antywojenny pamflet zatytułowany: „The Great Madness: A
Victory for American Plutocracy” postawiony został przed sądem za naruszenie
prawa wprowadzonego w roku 1917 jako tzw. „Espionage Act” i zaostrzonego rok
później aktem „Sediction Act”, zakazującego publicznej krytyki rządu. „Wojna -
słusznie twierdził Nearing - daje szansę rządzącym pozbyć się opozycji, gdyż
mogą skrywać swe intencje pod płaszczem patriotycznych sloganów”. Kandydat na
prezydenta, z ramienia Socialist Party of America (Socjalistycznej Partii
Ameryki), Eugene Debs na mocy „Espionage Act” skazany został na dziesięć lat
więzienia by swoją piątą kampanię prezydencką prowadzić z więziennej celi.
Przestępstwo, jakie popełnił w ojczyźnie nowoczesnej demokracji, polegało na
tym, że publicznie stwierdził, iż establishment rozpoczął wojnę, w której
biedacy zmuszeni są walczyć.

W obliczu takich herezji establishment musiał poszukiwać skutecznych sposobów
kontroli opinii publicznej. Edward Bernays odsłaniał przed przemysłową elitą
nowe horyzonty. W swoim dziele zatytułowanym „Propaganda” Bernays pisał:
„Świadome i inteligentne manipulowanie zorganizowanymi zwyczajami i poglądami
mas społecznych jest znaczącym elementem demokratycznego społeczeństwa. Ci,
którzy manipulują owym niewidocznym mechanizmem społecznym, stanowią
niewidzialny rząd, sprawujący faktyczną władzę w naszym państwie. Jesteśmy
rządzeni, nasze opinie, gusty i poglądy kreowane w znacznym stopniu przez ludzi,
o których nigdy nie słyszeliśmy. Jest to logiczną konsekwencją sposobu, w jaki
funkcjonuje nasze demokratyczne społeczeństwo. Olbrzymia liczba ludzi musi
współpracować w taki właśnie sposób, aby możliwe było sprawne funkcjonowanie
społeczeństwa (...) Niemal w każdej czynności naszego codziennego życia, czy to
w sferze politycznej, czy ekonomicznej, w naszym społecznym zachowaniu, czy
etycznym myśleniu dominuje nad nami stosunkowo niewielka grupa osób, (...) które
rozumieją procesy psychiczne i społeczne wzorce zachowań mas. To właśnie oni z
pomocą protekcji kontrolują opinię publiczną.” (7)

Nie może dziwić fakt, że tak błyskotliwe i klarowne określenie sposobu sprawnie
funkcjonującego nowoczesnego państwa przemysłowego zdoby

cd............................... .................

[olex5]

Nie może dziwić fakt, że tak błyskotliwe i klarowne określenie sposobu sprawnie
funkcjonującego nowoczesnego państwa przemysłowego zdobyło uznanie nie tylko w
kręgach amerykańskiego biznesu. Wiele z teorii Edwarda Bernays zainspirowało
późniejszego, wielkiego wodza Niemiec, co pozostawiło swój ślad w „Mein Kampf”.
Doświadczenia propagandowe drugiej wojny światowej sprawiły, że słowo
„propaganda” nabrało negatywnych konotacji i odtąd używano go już tylko do
określania „złych” i „wrogich”, głównie polityczno-państwowych manipulacji
informacją. Rozbudowujący się z roku na rok sektor propagandy biznesu
zrezygnował ze stosowania tego „brzydkiego” określenia, zastępując go
eufemizmami: „public relations”, „economic education” w odniesieniu do swoich
działań. Nie było jednak wątpliwości, że „na dobre i na złe, przyszłość biznesu
związana jest z propagandą” (8) , jak autorytatywnie stwierdził Harold Lasswell,
jeden z twórców współczesnych nauk politycznych i teorii komunikacji. Był to
bowiem skutek rozwoju współczesnego świata, „nowa dynamika społeczna, gdzie
więcej można zyskać tworząc iluzję niż stosując przymus”. Ostrzegał otwarcie
przed demokratycznym dogmatyzmem, utrzymującym, że [prości] „ludzie są
najlepszymi sędziami swoich własnych interesów”. „Masy pozostające na uwięzi
ignorancji i przesądu” nie są w stanie rządzić ani partycypować w rządzeniu.
Dlatego propaganda w społeczeństwie takim jak Stany Zjednoczone jest doskonałym
„narzędziem mobilizacji mas, który jest tańszy od przemocy, przekupstwa czy
innych metod kontroli”.

Poglądy te podzielali wiodący intelektualiści epoki, mniej otwarcie podzielane
są również i dzisiaj, rzecz jasna z charakterystyczną dozą nieodzownej
akademickiej hipokryzji. Walter Lippmann, jeden z najbardziej wpływowych
intelektualistów XX w., doradca prezydentów i polityków od kadencji Wilsona do
Forda, pisał w 1927 roku: „Człowiek nie ma własnego zdania na temat wszystkich
spraw publicznych. Nie rozumie zdarzeń, ich przyczyn ani skutków. Bo dlaczego
miałby je rozumieć? Nie ma najmniejszego powodu przypuszczać - tak jak mistycy
demokracji zwykli to czynić – że połączenie ignorancji jednostek tworzących masy
społeczne może stworzyć stałą siłę napędową życia publicznego”. Rola obywateli
ograniczać ma się bowiem do udziału w głosowaniu i wyborze jednej z dwóch,
zaakceptowanych przez elity, opcji politycznych, a nie do wychodzenia z
inicjatywą, która mogłaby zmienić status quo. Dlatego „społeczeństwo trzeba
utrzymać na dystans, ... po to aby każdy z nas mógł żyć z dala od wrzawy i
jazgotu ogłupiałego motłochu”.

Korzystając z takich przesłanek filozoficznych i dysponując gigantycznymi
zasobami materialnymi, korporacyjna Ameryka zdołała stworzyć mechanizmy
perswazji i kontroli opinii na skale niewyobrażalną i niepojmowalną zmysłami
szarego obywatela. Wszelkie próby zrzeszania się obywateli okrzykiwane były
przez prasę mianem niebezpiecznego komunizmu, przedsiębiorcy jednoczyli się
jednak w obronie „narodu” i jego interesu. To właśnie dobro i interes narodu
były zawsze najświętszymi zakładnikami władzy państwowej. Najpotężniejszym i
najbardziej wpływowym klubem biznesu w USA było National Association of
Manufacturers – NAM (Narodowe Stowarzyszenie Producentów); Truman wspominał:
„...NAM zorganizowało swą konspirację przeciw amerykańskim konsumentom...
Organizacja wydała 3 miliony dolarów by zniszczyć OPA (Office of Price
Administration). NAM wydało 1,5 miliona dolarów na ogłoszenia prasowe. Wysyłali
swoich ludzi, by przemawiali przed klubami kobiet, organizacjami obywatelskimi i
klubami studenckimi. Specjalnie zaprojektowaną publikację kierowano do 37 tys.
nauczycieli szkolnych, inną do 15 tysięcy duchownych, kolejną do 35 tysięcy
przodujących farmerów, i jeszcze inną do 40 tysięcy liderek organizacji kobiet;
specjalny materiał propagandowy NAM rozesłano do 7,5 tysięcy tygodników i 2,5
tysiąca felietonistów i redaktorów.”

W roku 1947 American Advertising Council, reprezentujący wielkie korporacje i
główne agencje reklamowe, przeznaczył budżet 100 milionów dolarów na strategię
reklamową, której celem było „sprzedać” narodowi amerykańskiemu amerykański
system ekonomiczny. Kampania ta, jak ogłoszono oficjalnie, miała na celu
„kształcenie narodu amerykańskiego w sprawach dotyczących ekonomicznych faktów
życia”.

Kształcenie narodu amerykańskiego trwa nieprzerwanie do dzisiaj, gdyż ta
technika „demokratyczna” okazała się wysoce efektywna w zdobywaniu społecznego
poparcia dla plutokratycznej ideologii rządzenia. Jedną z najistotniejszych
rzeczy, która dała doskonałe efekty był sposób interpretacji historii. Wielkie
zdobycze cywilizacyjne zachodniej kultury, jak: powszechne prawo wyborcze,
wolność słowa, równouprawnienie kobiet, zniesienie segregacji rasowej, programy
bezpłatnej edukacji powszechnej, ubezpieczeń zdrowotnych i emerytalnych,
wywalczenie pięciodniowego tygodnia pracy, czy choćby zakaz strzelania do
protestujących, zdobywano zwykle na drodze brutalnej walki, zawsze i wszędzie,
bez jednego wyjątku, przy wielkim sprzeciwie gorliwych popleczników dominującej
ideologii (tej, którą dyktują elity). Osiągnięcia te z ohydną hipokryzją
wpisywano następnie w poczet osiągnięć zachodniego kapitalizmu.

Techniką tą propagandyści posługują się do dzisiaj. W lutym 2005 r. na łamach
„Wprost”, w swoich wywodach na temat rasizmu prof. Uniwersytetu Warszawskiego
Szewach Weiss pisał: „Walka z rasizmem na ogół ma swój początek wśród osób
białych, wyznających wysokie standardy moralne. Kimś takim był amerykański
prezydent Abraham Lincoln”.(13) Opinii tej nie daje się potwierdzić przyglądając
się wnikliwie faktom historycznym. Zniesienie niewolnictwa Lincoln traktował
czysto instrumentalnie. W jednym z przemówień, wygłoszonym w 1858 r. w
Charleston, Illinois wypowiedział się na ten temat otwarcie: „Nie popieram i
nigdy nie popierałem w żaden sposób wprowadzenia pod jakimkolwiek względem
równości społecznej i politycznej pomiędzy białą i czarną rasą (aplauz), nie
jestem i nigdy nie byłem za udzieleniem murzynom prawa głosu, prawa do
zaprzysiężania, sprawowania stanowisk urzędowych czy wchodzenia w związki
małżeńskie z białymi, (...) i tak jak każdy inny człowiek popieram wyższość rasy
białej”; Lincoln w istocie obalił niewolnictwo, ale nie zrobił tego ze względu
na swe „wysokie standardy moralne”. W liście do Horace Greeley, wydawcy
nowojorskiej „Tribune”, Lincoln pisał: „Moim głównym celem w tej walce jest
ocalenie Unii, a nie obrona czy likwidacja niewolnictwa. Jeśli byłbym w stanie
ocalić Unię bez oswobodzenia jednego niewolnika, zrobiłbym to; a jeśli byłoby
konieczne oswobodzenie wszystkich, zrobiłbym to również.(...) To, co czynię w
sprawie niewolnictwa i rasy czarnej, czynię, gdyż pomaga to ocalić Unię”.

Takie są standardy moralne tych, którzy dostają się do panteonu na Mount
Rushmore. Nic dziwnego, że dyscyplina ideologiczna dająca podstawy do
„poprawnego” interpretowania historii w czasopismach takich jak „Wprost” czy na
uniwersytetach takich jak Warszawski, musi być też odpowiednio wysoka.

Historia public relations tak jak i historia ruchów społecznych jest właściwie
historią nieznaną w całym obszarze kultury zachodu i to nawet wśród studentów
nauk społeczno-politycznych. Mogłoby się wydawać, że umiejętność demaskowania
działań propagandowych powinna być w społeczeństwach aspirujących do miana
demokratycznych głównym zagadnieniem edukacji zwłaszcza po takich
doświadczeniach historycznych, jak eksterminacja tubylczej ludności zachodniej
hemisfery, holocaust czy rzeczywista degradacja środowiska natur

[borrka1]

pnd napisała:

> Kolejny artykul o Rosji w stylu GW, czyli pietrowe wymyslanki i pomieszanie z
> poplataniem. Jak ten styl wyglada? Otoz, rozpoczyna sie artykul od zdania,
ktor
> e
> ma wygladac na cytat z renomowanego zrodla (w tym wypadku "Kommersanta"):
>
> "Serwisy internetowe w Rosji powinny być cenzurowane, żeby zapobiegać
> propagowaniu ekstremizmów - powiedział rosyjskiej gazecie "Kommersant"
> wiceprokurator generalny Iwan Sydoruk".
>
> To zdanie, ktore ma wygladac na cytat z "Kommersanta", w rzeczywistosci jest
> wymyslone od poczatku do konca przez GW. Iwan Sydoruk nie udzielil
> "Kommersantowi" zadnej wypowiedzi w tej sprawie (GW pisze, ze udzielil, choc w
> rzeczywistosci "Kommersant" powoluje sie tylko na slowa Sidoruka, ktore ten
> wypowiedzial na pewnej urzedniczej naradzie). Po drugie GW falszuje wypowiedz
> samego Sydoruka, wkladajac mu w usta slowa, ktore w tej rzekomej wypowiedzi
dla
> "Kommersanta" w ogole nie padly. Z reszta w calym artykule "Kommersanta nie ma
> zdania: "Serwisy internetowe w Rosji powinny być cenzurowane" lub zdania o
> podobnym sensie lub brzmieniu.
>
> Ale po czyms takim mozna na bezczelnego caly artykul zatytulowac sobie "Rosja:
> Powinniśmy cenzurować strony internetowe" i walnac nim na jedynce portalu.
>
> I w tym szalenstwie jest metoda, bo ilu czytelnikow przeczyta i zapamieta
> cokolwiek wiecej niz tytul artykulu i jego lead (wytluszczone pierwsze
zdanie)?
>
>
> Ilu w ogole siega do zrodel i sprawdza cytaty?



a co ty chcesz od dziennikarzyny Pastyki,ktory wymysli ruskim nowego szefa
FSB,jakiegos Pastuszewa,o ile wiem czlowiek o takim nazwisku nie jest szefem
FSB!Zeeeeeero!


>Ale dziennik przypomina również wypowiedź innego wysokiego rangą urzędnika z 5
czerwca. Szef Federalnej Służby Bezpieczeństwa Nikołaj Pastuszew powiedział
wówczas,>

Rosja: Powinniśmy cenzurować strony internetowe

[ambl]

a ja myślałem że kontrolują od 2 kadencji bat'ki rasPutina

Rosja: Powinniśmy cenzurować strony internetowe

[profsowa]

w tym momencie Komitet Ministrów Rady Europy powinien zmniejszyć ilość członków
do 46...

każdy socjalizm prowadzi do faszyzmu!

[hotrod404]

;-)

Rosja to już nie potęga.

[wenussa]

Władze Rosji cały czas się łudzą, że są potęga i mogą trzymać swoich obywateli
za morde(obcych też by chcieli). Rosja jest zbyt rozległa,żeby móc nią z
sukcesem kierować, w dodatku tak jak to robi Putin.

[Gość: adamxyz3]

Przecież u nas to już jest-czy zauważył ktoś,że do niektórych artykółów w
Gazecie.pl nie ma odnośnika"wasze opinie"?.

[Gość: gazzz]

peb.pl/galerie-i-zdjecia/136225-rapidshare-plazowe-klimaty.html
peb.pl/filmy-0-100-mb/132869-rapidshare-plazowe-klimaty.htm

[cover_wielki]

Tak jest cenzurować ! Czym gorzej tym lepiej.