Ma kobieta determinację

[mapeta_3]

Chodzi o 32-letnią Anitę Wasilewską ze Słupska, której dramatyczną historię nagłośniły media. Kobieta przez lata zmagała się z chorobliwą otyłością i limfatycznym obrzękiem nóg, przez co przez niemal trzy lata była przykuta do łóżka i ważyła około 300 kg. Kobieta przeszła dramatyczną walkę, przykuta do łóżka, ale dzięki determinacji schudła już ponad 100 kg i walczy o dalsze leczenie. Wcześniej pani Anita była osobą otyłą, ale samodzielną. Cztery lata temu zachorowała na różę krwotoczną, czyli ostre zapalenie skóry. Jej nogi z dnia na dzień stały się ciężkie, owrzodzone i opuchnięte. W międzyczasie, między innymi z powodu problemów z poruszaniem, odebrano jej jedyną córkę, którą wychowywała samodzielnie. www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://uwaga.tvn.pl/reportaze/pani-anita-wazy-280-kg-odebrano-jej-corke-teraz-walczy-by-zyc-st8084717&ved=2ahUKEwidj5_avqSVAxUvMvsDHfbkHQUQFnoECDgQAQ&sqi=2&usg=AOvVaw0KsAS232aRAFPOU1LOu95h

[taki-sobie-nick]

Jak można samodzielnie wychowywać córkę, ważąc 300 kg?

[enaw11]

i nie wstając z łóżka ?

[pia.ed]

Dziwne, ze w ogole zaszla w ciaze, bo zawsze miala nadwage!
Ta nadwaga spowodowala teraz komplikacje.

uwaga.tvn.pl/reportaze/pani-anita-wazy-280-kg-odebrano-jej-corke-teraz-walczy-by-zyc-st8084717

[mapeta_3]

Urodziła córkę w wieku 17 lat. To nie było u niej choroby otyłości. Historia jej życia tej młodej kobiety to film horror można nakręcić. Anita żyje z zasiłku: 1800 zł miesięcznie i koło się zamyka.

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> Urodziła córkę w wieku 17 lat. To nie było u niej choroby otyłości.

Czyli nie są to wrodzone problemy genetyczne.

I przez tych 15 lat dobiła do 300 kg, zeszła do 200 kg i dorobiła się słoniowatości (czyżby związanej z otyłością? - bo pewności nie mam)? Nieźle.

No to jeszcze ze sto kilo przed nią, zanim będzie mogła zrobić operację bariatryczną.

[donvito52]

mapeta_3 napisała:

> Urodziła córkę w wieku 17 lat. To nie było u niej choroby otyłości. Historia je
> j życia tej młodej kobiety to film horror można nakręcić. Anita żyje z zasiłku
> : 1800 zł miesięcznie i koło się zamyka.


Faktycznie, na jedzenie nie wystarczy.
Współczuję ... ale ile trzeba żreć by 300kg zdobyć ?

Ma kobieta determinację

[pia.ed]

mapeta_3 napisała:
Urodziła córkę w wieku 17 lat. To nie było u niej choroby otyłości.

Dziekuje za informację, tego nigdzie wczesniej nie czytalam... tylko to:
"Wszystkie choroby są wynikiem otyłości, z którą pani Anita walczy od dziecka.
- Nie pamiętam życia bez otyłości. Otyła jestem od dziecka. Zawsze w szkole
byłam wyśmiewana od grubych pulpetów – mówi ze łzami z oczach
i dodaje: - Nikt nigdy mi z tym nie pomagał. Mama nie trzymała mi diety.
Oboje moi rodzice też są otyli. Można powiedzieć, że to odziedziczyłam."

Ma kobieta determinację...

[pia.ed]

Ma determinację, kiedy stoi niemal w obliczu smierci... to trochę za pózno...

Przedtem za swoja otylosc oskarzala matkę, bo nie zastosowała dla niej diety,
ale kiedy nie byla juz dzieckim i urodzila corkę, to miala powód, aby zadbać
o swoje zdrowie, ale tego nie zrobila. Dlaczego?

- To jest mój nałóg od dzieciństwa. Jestem uzależniona od słodyczy,
mimo że wiem, że mnie to zabija – przyznaje pani Anita.
- Nie potrafię sobie powiedzieć: „Nie, nie zjem tego, stop”. To jest takie
uzależnienie, że potrafię czasem dostać szału, jak nie mam czekolady
– dodaje.

Nastepna informacja:

W Polsce jest wiele placówek, które zajmują się pomocą osobom skrajnie
otyłym. Wsród nich jest szpital specjalistyczny w Słupsku, czyli rodzinnym
mieście pani Anity. Kobieta była w nim wielokrotnie, ale zdaniem lekarzy,
nie współpracowała.

Co raz mniej jej współczuję... Sama sobie zgotowała taki los.

[mapeta_3]

A ja odwrotnie. Wszystko siedzi w głowie. Bez pomocy umrze. www.facebook.com/anitka249/?locale=pl_PL

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> A ja odwrotnie. Wszystko siedzi w głowie. Bez pomocy umrze. www.facebook.com/anitka249/?locale=pl_PL

Ale na czym konkretnie ma polegać ta pomoc? Bo do psychiatry z uzależnieniem pani Anita mogła udać się online już dawno temu.

Nie mogę bez słodyczy. Ważę 71 kg.

Ma kobieta determinację...

[pia.ed]

mapeta_3 napisała:
Wszystko siedzi w głowie. Bez pomocy umrze.
www.facebook.com/anitka249/?locale=pl_PL
A jesli historia ze szpitalem sie powtorzy i znow bedzie "odmawiala wspolpracy",
jak to sformulowala lekarka? Ona tam jest po to, aby schudla i w ten sposob
byla gotowa na operacje zmniejszenie zoladka, a skoro to "siedzi w jej glowie",
to jak napisala moja poprzedniczka, najpierw bedzie musiala odbyc wiele sesji
z psychiatra, ktorego do tej pory unikala... Na ile miesiecy jest planowany
jej pobyt w szpitalu?

[mapeta_3]

Jedzenie to w ogromnym stopniu kwestia psychiki. Zamiast z fizjologicznego głodu, często wynika z emocji. Zajadanie ze stresu, smutku lub nudy. Dawno jest to udokumentowane. I nie ma idealnej recepty na to. Mam taką osobę w swoim otoczeniu. Życie się nie składa z samych radości i łatwo kogoś skrytykować.

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> Jedzenie to w ogromnym stopniu kwestia psychiki. Zamiast z fizjologicznego gło
> du, często wynika z emocji. Zajadanie ze stresu, smutku lub nudy.

Mnóstwo osób to robi i nie ważą 300 kg.

. Mam taką osobę w swoim otocz
> eniu.

I ile waży?

Ma kobieta determinację... FB

[pia.ed]

"Czekałam na swoją śmierć"
26.06.2026, 12:54
Anita marzy o wyjściu z domu i normalnym funkcjonowaniu

Pani Anita ze Słupska od lat choruje na otyłość. W 2024 roku ważyła blisko 300 kg i była przykuta do łóżka. Choć dzięki programowi TVN "Uwaga!" oraz pomocy specjalistów udało jej się zrzucić 100 kg, wciąż potrzebuje wsparcia. 32-latka nie wychodzi z domu i jest uzależniona od innych osób. - Zostałam sama z tym wszystkim...

KLUCZOWE FAKTY:
Pani Anita od lat zmaga się z otyłością.
W 2024 roku jej waga sięgała 300 kg. Na szczęście, dzięki pomocy bliskich oraz wsparciu specjalistów, udało się jej zrzucić 100 kg.
Pani Anita nie ukrywa, że zamierza walczyć o swoje zdrowie oraz odzyskanie córki, którą odebrał jej sąd.

Jak przyznała Pani Anita, otyłość towarzyszy jej już od najmłodszych lat.

- Od małego, od dzieciństwa jestem otyła, tak samo, jak moja mama, mój tata, moje rodzeństwo. U nas otyłość jest rodzinna, więc tak naprawdę od młodych lat mam z nią problem.

Jak doszłam do 160/180 kg, to stwierdziłam, że jest już tego naprawdę za dużo.
Chciałam zgłosić się na operację bariatryczną, były nawet do niej trzy podejścia.
Potem zachorowałam z dnia na dzień, dostałam na nogach różę pęcherzową.
Te rany zaczęły się goić, ale powstał obrzęk limfatyczny, przez co
nogi, brzuch i biodra zaczęły mi bardziej tyć.


Bohaterka reportażu Dzień Dobry TVN nie ukrywała przy tym,
że lata 2022-2024 były dla niej niezwykle trudne.
- Od 2022 do 2024 roku siedziałam cały czas w łóżku.
Nie mogłam w ogóle wstać, nawet dojść do łazienki.
Wpadłam w taką depresję, bo czułam się uwięziona.
Powiększałam się od jedzenia, nie ukrywam tego.
Załamałam się, to doszło do 300 kg i czekałam na swoją śmierć.

Na szczęście, na drodze pani Anity pojawiła się opiekunka, która postanowiła jej pomóc
i zgłosić ją do programu TVN "Uwaga!".

- Wtedy zaczęła się moja historia z leczeniem. Przez rok byłam w trzech szpitalach.
Udało mi się schudnąć 100 kg z pomocą balonika żołądkowego - zaznaczyła.


Weszlam na FB i teraz mam lepszy obraz w tej historii ...

[mapeta_3]

Otyłość obciąża dosłownie cały organizm. Potężny wycisk dostają kości, mięśnie, stawy, układ krążenia, trawienny, nerwowy i hormonalny, że nie wspomnę o chorobach zębów. Zwiększa się zapadalność na cukrzycę, bardzo mocno wzrastają szanse na wszelkiej maści urazy i kontuzje. W związku z tym można założyć, że życie osoby otyłej będzie pełne chorób i cierpienia, a życie ulegnie skróceniu.

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> Otyłość obciąża dosłownie cały organizm. Potężny wycisk dostają kości, mięśnie,
> stawy, układ krążenia

No a czego się spodziewałaś? Przy maksymalnym średnim wzroście kobieta powinna ważyć ok. 60 kg. Pani Anita waży tyle, co 5 kobiet o maksymalnym średnim wzroście. Kości i stawy muszą znosić pięciokrotnie większą masę.

Naprawdę, dojście do 300 kg zajmuje dużo czasu. Mogła zastanowić się wcześniej.

Ma kobieta determinację... FB

[pia.ed]

Problemy z nogami zaczęly się - jak obliczylam - dopiero w 2020 roku,.
a na FB, gdzie funkcjonuje od 2016 r. pokazuje się zadbana do perfekcji,
czyli wszystkim się przejmowala, tylko nie swoją wzrastającą wagą!
Zdjęcie z corką pokazuje, ze nie przejmowala się takze jej widoczną
nadwagą, więc nic dziwnego, ze zostala odebrana matce...

"Naprawdę, dojście do 300 kg zajmuje dużo czasu.
Mogła zastanowić się wcześniej."

www.facebook.com/anitka249/?locale=pl_PL

[pia.ed]

Znalazlam nowy artykul. na portalu zdrowie i tam w dyskusji
najczesciej pojawia sie taki temat:


Ktoś musi jej te przekąski dostarczać skoro sama nie wychodzi z domu. Otoczenie
też trzeba objąć opieką i edukacją


Pani Anito! Proszę nie mieć słodyczy w domu, wtedy nie będą Panią kusiły!
To dla Pani zdrowia i dla zdrowia Pani córki, która mogła odziedziczyć
geny otyłości.


Skoro nie wychodzi z domu to skąd słodycze słodkie bułeczki ? Osoba która
się nią opiekuje dostarcza jej niezdrowe jedzenie


Kobieto, a kto ci kupuje te wszystkie słodycze? Rodzina powinna cię wspierać
i nie kupować tego co nie powinnaś jeść to tak jak alkoholikowi postawić
przed nosem pół litra.


Pytanie - kto jej dostarczał takie tuczące żarcie w wielkich ilościach, skoro ona sama
nie wstawała z łóżka i ma 1800zł dochodu ??? Jej bliscy też mają nieźle za uszami!
Ktoś finansował i podsuwał jej tę "paszę" tonami.


Przepraszam, a kto jej kupuje te wszystkie słodycze i za co, skoro taka biedna? 🤔
Coś tu się nie klei.


Nie rozumiem, ktoś jej to jedzenie, słodycze dostarcza. To rodzina taka sama niemyśląca.


portal.abczdrowie.pl/anita-niedawno-wazyla-300-kg-motywacja-do-chudniecia-sa-moje-marzenia/7298144108644384a

[mapeta_3]

Nie ma czegoś takiego by się wcześniej zastanowić. Mam osobę niepełnosprawną ile by się dało to tyle zje. Nic jej nie ożywia jak jedzenie. To siedzi w głowie. Gdyby miała kogoś do pomocy, było by inaczej. A tam koło się zamknęło. Stres z odebraniem dziecka i inne przyczyny.

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> Nie ma czegoś takiego by się wcześniej zastanowić. Mam osobę niepełnosprawną il
> e by się dało to tyle zje.

Gdzie masz? I jaka jest jej niepełnosprawność?


Nic jej nie ożywia jak jedzenie. To siedzi w głowie.
> Gdyby miała kogoś do pomocy, było by inaczej. A tam koło się zamknęło. Stres z
> odebraniem dziecka i inne przyczyny.
>

[taki-sobie-nick]

> Nic jej nie ożywia jak jedzenie.

A co ma jeszcze do roboty?

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> Nie ma czegoś takiego by się wcześniej zastanowić. Mam osobę niepełnosprawną il
> e by się dało to tyle zje.

Poważnie? 20 pączków też?

[mapeta_3]

Pewnie był dał radę. Może nie naraz. Dla samego zdrowia trzeba by podawać mu mniejsze porcje i wyganiać by ćwiczył i spacerował bo nie ogarnia tego.

Ma kobieta determinację...

[pia.ed]

Do mapeta_3

Poniewaz nie mam dostepu do wszystkich zrodel, wiec moze podasz
inne szczegoly z zycia pani Aniity, np. z czego mogla kupowac tyle slodyczy
i innego grozacegu jej zdrowiu pozywienia, skoro miala do dyspozycji
1800 miesiecznie? Czy miala jakis zawod i przedtem pracowala?

No i pytania pod wklejonym przeze mnie artykulem: kto dostalczal
jej takie masy jedzenia, bo przeciez z powietrza nie utyla... na co jedna
z dyskutantek napisala, ze dzis przez internet mozna nawet zamowic
10 kg lodow, bezposrednio do domu!

[taki-sobie-nick]

mapeta_3 napisała:

> Pewnie był dał radę. Może nie naraz. Dla samego zdrowia trzeba by podawać mu m
> niejsze porcje i wyganiać by ćwiczył i spacerował bo nie ogarnia tego.

Mapeta, zadałam ci trzy pytania. Odpowiedziałaś na jedno.

Tak, chodziło mi o to, czy NARAZ. 20 pączków rozłożone na miesiąc to wybacz, ale i ja dam radę, i ty.

Pytania brzmią:

1. gdzie masz tego niepełnosprawnego (kto to jest);

2. jaka jest jego niepełnosprawność;

3. co ma jeszcze (poza jedzeniem) do roboty;

4. czy siedzi w domu, czy robi poza domem coś jeszcze.

Oczekuję odpowiedzi na WSZYSTKIE pytania.

I nie, to nie jest tak, że kiedy zadam kilka pytań w kilku wpisach, to należy odpisać wyłącznie na ostatni wpi

Dorzucę piąte pytanie: jakie on ma BMI?

[taki-sobie-nick]

A poza wszystkim - fakt, że ty znasz JEDNĄ osobę niepełnosprawną, która najbardziej lubi jeść, nie świadczy o niczym doprawdy.

[krakkrakusek1au]

Ludzie jedzą bo im się chce. Nie potrafią się ograniczyć bo im się nie chce. Nie dbają o sprawność bo nie mają czasu,...

Ja się pochwalę. Jeżeli to komuś przeszkadza to proszę dalej nie czytać. W ostatnim tygodniu, dziadziuś już prawie 73 lata (krakkrakusek), 5 km bieg, 162 uczestników, 49 miejsce, czas 27:56, pierwsze miejsce w kat M70-74. Moja "niepełnosprawność": wzrost tylko 162 cm, 9 miesięcy temu operacja TURP.

Zięć w sobotnim Gold Coast Half Marathon, ma 56 lat, 5200 miejsce na 9896 zawodników, czas 1:59:54, 125 miejsce w kat M55-59. Pracuje na pełny etat.

Córcia, w tym samym biegu, czas 1:40:32, miejsce 35 na 432 w kat K45-49, ma 49 lat. Pracuje na pełny etat

Wnusia, w biegu na 10 km w sobotę 29 na 432 w kat K18-20; w maratonie w niedzielę, 24 godziny po biegu na 10 km, czas całkowity 4:59:57 i 432 miejsce na 546 kobiet w kat K18-20 lat. Wnusia studiuje na studiach pierwszego i drugiego stopnia na pokrewnych ale odrębnych kierunkach na uniwersytecie. Pierwszy stopień kończy w tym roku a drugi w przyszłym. Oprócz tego pracuje na niepełnym etacie. Twierdzi, że mało trenuje ale wyniki mówią same za siebie... Jestem taki dumny.

[taki-sobie-nick]

krakkrakusek1au napisał:

> Ludzie jedzą bo im się chce. Nie potrafią się ograniczyć bo im się nie chce. Ni
> e dbają o sprawność bo nie mają czasu,...
>
> Ja się pochwalę. Jeżeli to komuś przeszkadza to proszę dalej nie czytać. W osta
> tnim tygodniu, dziadziuś już prawie 73 lata (krakkrakusek)

Szanowny Krakusku,

gratulując wszystkim zbiorczo (a osobno tobie szczęśliwie przebytej operacji TURP) chciałam jednak zauważyć, że wzrost 162 u mężczyzn mieści się w granicach normy, a zatem NIE JEST niepełnosprawnością.

Niezależnie od tego wypisujesz dyrdymały na temat "ludzi" i pojęcia nie masz o uwarunkowaniach psychicznych i zaburzeniach psychicznych.

Taki sobie nick, pokolenie niżej (iksy).

[krakkrakusek1au]

taki-sobie-nick napisała:

> gratulując wszystkim zbiorczo (a osobno tobie szczęśliwie przebytej operacji TU
> RP) chciałam jednak zauważyć, że wzrost 162 u mężczyzn mieści się w granicach n
> ormy, a zatem NIE JEST niepełnosprawnością.
>
Serdeczne dzięki.

Co do wzrostu to wpływa on na ilość kroków "cadence". Aby przebiec 5 kilometrów w tym samym czasie co osoba np. 20 cm wyższa to muszę zrobić znacznie więcej kroków

> Niezależnie od tego wypisujesz dyrdymały na temat "ludzi" i pojęcia nie masz o
> uwarunkowaniach psychicznych i zaburzeniach psychicznych.
>

Ta przyznaję, że nie mam pojęcia o uwarunkowaniach i zaburzeniach psychicznych.

Uważam, że wmawianie osobie chorej, że jest zdrowa pogarsza tylko jej chorobę.

W Nowej południowej Walii jest legalne zakończenie życia na życzenie osoby chorej. Opisana otyłość jest poważnym zagrożeniem życia i porażką determinacji pacjentki oraz opieki lekarskiej.

W podobnej sytuacji pacjent był zamknięty w szpitalu w Westmead przez 2 lata. Po tym czasie z ponad 300 kg schudł do 120 kg. Dopiero wtedy został wypuszczony.

Bliższych szczegółów nie znam. Nie mam pojęcia. Na mój zdrowy rozsądek- tak mi się wydaje, należałoby já poddać przymusowemu leczeniu.