Zabawne historie w pracy

[l2m]

Na dobry początek:
Moja koleżanka dziś robiła pewien dokument, wzórując się na formularzu innej
organizacji. Zamieniając, oczywiście, wszystkie dane tej organizacji na
nasze. Ale przez ogromny pośpiech przeoczyła całkiem, że zamiast
słów "Dyrektor Instytutu" zostawiła słowa " G ł ó w n y l e k a r z ".
Potem komentowała to w taki sposób: "Był Instytut, a stał się szpital
wariatów!"

[l2m]

Najwyraźniej w Wszej pracy wszystko jest bardzo poważnie ;-)
U nas - wcale nie.

Dziś na korytarzu spotykam pewną osobę, i ona mi wielkim głosem obwieszcza:
- Chciałam wziąć krzesła, ale klucze gdzieś sobie poszły!!!

Oważ osoba, do mnie:
- O, dobrze, że pani jest, bo potrzebuję pani brutalnej męskiej siły!

Pewnego razu dwu pracowników postanowiło sobie nadużyć alkoholu w miejscu
pracy. Celem zrealizowania zamiaru zostali po godzinach i spożyli pewną ilość
rozcieńczonego spirytusu. Po nastąpieniu efektów zdecydowali się na spacer po
korytarzu.
Dziwnym trafem w tym dniu po godzinach został też nasz dyrektor, i akurat w
chwili, kiedy ci sobie spacerowali w najlepsze, też wyszedł na korytarz. Kiedy
amatorzy spirytusu go zauważyli, spróbowali na gwałt się schować. Do wyboru
mieli dwie możliwości: wrócić do laboratorium, z którego wyszli, lub schować
się do takiej, powiedzmy, szafki ściennej, kryjącej w swym wnętrzu rozmaite
komunikacje, czyli przewody i rury. Ponieważ do drzwi mieli raczej daleko, a
nogi już niezbyt dobrze ich słuchali - postanowili wejść do tej szafki.
Miejsca wewnątrz owej szafki nie było za dużo, ale jeden z nich, szczupliurtki
i o bardzo małym wzroście, jednak się jakimś dziwem tam zmieścił, natychmiast
drugi... Jest to potężne chłopisko o baaardzo dużym brzuchu, nie zmieściłby nie
tylko między tymi rurami i kablami, ale i w o wiele większym schowku. Ale
jednak spróbował. Bez widocznych jednak efektów. Wystawał stąd, jak zeppelin z
wiejskiej obory, drzwiczek zaś nie mógł nie tylko zamknąć, ale nawet przychylić.
Skończyło się jednak happy endem. Dyrektor nasz, oprócz naprawdę bardzo wielu
innych zalet, ma bardzo mocne poczucie humoru, widok zaś wpychającego się do
szafki brzuchacza był naprawdę bardzo zabawny. Więc skończyło się na upomnieniu.

[piecyk.gazowy]

Jak mnie wywalili z roboty, to była zabawna sytuacja. W ostatni dzień pracy
poszedłem sobie o czasie do domu. Siedzę sobie, a tu dzwonią, żeby przyjść i
coś tam pomóc. I poszedłem i pracowałem po godzinach. W ostatni dzień! :-)))

[the_dzidka]

U mnie w "pracach" nigdy nie było poważnie :)

Praca jeden: robotnik zleciał z rusztowania i złamał nogę (tak, bardzo
śmieszne :-/) Dlaczego? Bo Portugalczyk potrzebował szybko długiej rury. No to
wyciągnął z rusztowania...

Praca dwa: Ania leci do drzwi i krzyczy do mnie: jakby dzwoniła Maria, to
powiedz, że już do niej idę!
Za dwie minuty telefon: - Dzień dobry, czy zastałam Anię? - Głos jakby znajomy,
więc walę bez zastanowienia: - Nie ma jej, ale prosiła przekazać, że już do
pani idzie!!
Chwila ciszy i: - No, to będzie długo szła, bo ja dzwonię z Warszawy....

Praca trzy: Telefon: - Dzień dobry, mówi Maria Kowalska...
Ja: - Widzę.
(miało być: witam)

Praca cztery (to też wcale nie zabawne): telefon do koleżanki: Tu DOCENT
Iksiński z Akademii....... !! Pani doktor, nie dostaliśmy tych obiecanych
materiałów na konferencję, więc niech KURWA ruszy pani doktor swoją DUPĘ i coś
z tym zrobi!!

Praca pięć: numer moim zdaniem najlepszy, choć najprawdopodobniej pisałam już o
tym na tym forum. Mój mail do pakistańskiego producenta piłek sportowych.
Zgodnie z wszystkimi zasadami polsko-pakistańskiego biznesowego savoir-
vivre'u: "Dear XX, how are you? I hope everything is going well with you AND
YOUR BALLS". (Na szczęście nie wysłałam!!)

[myszka_211]

Poniewaz pracuje w telemarketingu mam wiele do czynienia z klientami (na
szczescie tylko przez telefon).Pamietam jak zaczynalam i wstydzialm sie
rozmawiac z powaznymi ludzmi o niezbyt powaznych sprawach.
Bylam do tego stopnia czasem zestresowana ze na koniec rozmowy zamiast rzucic
formulke"dziekuje za rozmowe, do uslyszenia", to kilka razy zdarzylo mi sie
powiedziec np. do prezesa duzej firmy, badz jakiejs pani " no to pa pa"....
zawsze po tym walilam glowa w biurko, a koledzy krecili z p[olitowaniem glowami.
Nie wiem co ci biedni ludzie sobie o mnie pomysleli ale wstydu najadlam sie
strasznie.

[wote]

To byłaś TY!!!
HeHHEHHEheheheh

[wote]

Sprostuję.
moja szefowa do dziś mówi do nas ...no to pa od czasu rozmowy z pewnym
telemarketerem..

[myszka_211]

No to pieknie...nie tylko mi sie to zdarza...hahaha Jak jestes z Łodzi to
wszystko byloby jasne ale mam raczej damski niz meski glos
No to pa pa

wote napisał:



> Sprostuję.
> moja szefowa do dziś mówi do nas ...no to pa od czasu rozmowy z pewnym
> telemarketerem..

[Gość: Gia]

A mnie sie cos takiego przytrafilo w pracy .
Wchodze na zaplecze sklepu i widze siedzi ktos przy biurku tylem do mnie i cos
pisze na pierwszy rzut oka moj kuzyn ktory tez tam pracowal, no wiec co robie
zucam mu sie na szyje z tekstem "czesc misiu" prawie pocalowalam go w policzek !
On sie obraca mowi spokojnie czesc. Patrze cholera a ja go pierwszy raz na oczy
widze, myslalam ze sie pod ziemie zapadne ze wstydu.Teraz nikogo juz nie
zachodze z tylu.

[westpoint]

No to pa pa!!!

ROTFL

Przepraszam myszko, że się śmieję ale to jest strasznie śmieszne hahaha

[myszka_211]

luz, ja tez sie ciagle z tego smieje jak wspominam.Teraz sie pilnuje strasznie
i wywazam slowa, grzecznie sie żegnam, włażę w tylek i grzecznie życze miłego
dnia.Jezu, po tamtych telefonach myslelem ze juz nigdy sluchawki nie
podniose.Nie wiem ale bylam taka rozkojarzona, chyba myslalam ze gadam z
kumplem czy kolezanka.Dobrze ze nie mowilam "no to narazie"...

Wiec pa pa

[Gość: lubelak]

przychodzi do mnie osoba a ja sie jej pytam kim Pani jest? a ona powaznym
glosem jak to nie wie pan?? ja jestem wojtem gminy XXXXX!!! a ja do niej bardzo
mi przykro :))) lol a pozniej dopowiedizalem ze bardoz mi przykro ze nie mam
Pani odpowiednich pracownikow i tylko Pani musiala przyjsc ale jazda byla
dostalem zjebki i nagane od szeryfa pzdr

[amidala]

Pracuję w firmie, która posiada również studio dźwiękowe w osobnym budynku.
Kierownik studia od lat walczy z gołębiami, które upodobały sobie szyld
świetlny nad głównym wejściem - w lecie zakładają tam gniazda, w zimie tylko
nocują. No ale, sr..ją na potęgę. Niedawno wpadł na genialny pomysł i wepchnął
w szparę między szyldem a dachem kupę styropianu, który został z jakiejś tam
paczki. Strasznie się namęczył, o mało nie skręcił karku i był z siebie bardzo
dumny. Wczoraj przychodzę do studia tuż koło dziewiątej - nikogo nie ma, tylko
wszystko: schody, chodnik, drzwi, pokryte jest tak jakby śniegiem. Na to
pojawia się kierownik studia i dostaje czegoś w rodzaju pląsawicy: tupie,
warczy, bulgocze i strasznie klnie. Okazuje się, że durnym ptakom spodobał się
nowy materiał i jak siedziały, tak siedzą, ale musiały nieco go wydłubać, żeby
się zmieścić - skutkami dłubania była pokryta równo cała okolica. Jureczek
postanowił wypieprzyć cały styropian, bo nie będzie codziennie zamiatał.
Wyciągnął olbrzymią drabinę i nauczony poprzednim doświadczeniem, kazał mi ją
trzymać na dole. Dysproporcja wagi była, przynajmniej dla mnie, nieco
niepokojąca, na szczęście zjawili się dwaj koledzy. Przekazałam trzymanie
większemu z nich.Reakcja była natychmiastowa: "Dlaczego ja mam Jureczka
trzymać? Ja go nie chcę na głowie!" Pytanie było oczywiste - "A na czym wolisz?"
Zamknęło mu to usta. No i trzy osoby z zadartymi głowami patrzyły, jak Jureczek
szarpie styropianowe buły, strasznie kląc, ale na szczęście było gorzej
słychać. Nie przewidzieliśmy jednego: ptaki siedząc w styropianie ozdobiły go
piórami, śmieciami i cholera wie czym jeszcze. Jak tylko Jureczek szarpnął,
posypało się to nam na głowy, zmieszane z białymi kulkami jak confetti.
Jureczek został upomniany w niewybrednych słowach, żeby z mniejszym rozmachem
szarpał, bo puścimy drabinę, ale i tak pół dnia poświęciliśmy na wyskubywanie
śmieci i styropianu z włosów, czapek, szalików i kurtek. Ubaw po pachy...

[l2m]

Dość dawna historia, ale akurat dzisiaj mi się przypomniała.
Działo się to w końcu lat 80, kiedy AIDS był jeszcze taką egzotyczną
ciekawostką, więc pracowaliśmy z krwią bez tych wszelkich rękawiczek i innych
takich. ;-) Jednemu koledze przyszła świeża dostawa krwi, i on sobie w tej krwi
babrał się, jak już mówiłam, nie zawracając sobie głowy włożeniem rękawiczek.
Po jakimś czasie telefon do laboratorium, od tych z transfuzjologii, którzy nam
tę krew dali:
- Przepraszamy, ale ta ostatnia dostawa miała RW ++++!
(Jak kto może nie wie - RW ++++ oznacza zarażenie syfilisem)

Ależ kolega był uszczęśliwiony!

[default]

Pracowałam w banku, przy ladzie, obsługiwałam rachunki firm. Jeden klient
zawsze chciał na kopii przelewu (potwierdzeniu) nie tylko stempel dzienny, ale
i pieczątkę firmową. Na ogół pamiętałam o tym, ale raz uświadomiłam sobie, że
nie dałam tej pieczątki, kiedy facet już schował papiery do teczki. Wygłosiłam
taki tekst: "Niech pan jeszcze wyjmie, nie dałam tego co Pan zawsze chce".
Facet jakby się zakrztusił, a do mnie dotarło, jak dwuznacznie się odezwałam.
Całe szczęście, że był to klient zaprzyjaźniony i w sumie tylko się
obśmialiśmy.
Podobna historia (w sensie dwuznaczności wypowiedzi) przydarzyła się mojej
koleżance. Zadzwonił klient z pytaniem czy jego księgowy już był w banku.
Koleżanka poszła sprawdzić w zeszycie, w którym kwitowano podpisem odbiór
wyciągów, czy księgowy się tam tego dnia podpisał. Po czym radośnie
poinformowała klienta "Tak, był, poznałam go po ptaszku!"

[Gość: Pieleszka]

Zdarzyło się to gdy pracowałam jako baby-sitter dwóch chłopczyków bliźników 2
latków. Wychodziłam z nimi na spacery, a oni jeden wew te, a drugi wte wte...
(Kazdy w inną stronę). Więc najczęściej w ogóle nie wypuszczałam ich z wózka!
Ale to były mimo wszystko grzeczne dzieci, (wiem to po latach, mając własnego
chłopczyka!) które umiały do pół godziny siedzieć w piaskownicy. Więc wsadziłam
ich w ten piach i siedzę na brzegu piaskownicy, a upał niemiłosierny. A tu
przyszła para - młodzi rodzice ze śliczną córeczką, którą też dali w ów piach.
A mała zawyła: pić! Więc tatuś wyszarpnął z wózeczka pyszny soczek w butelce ze
smoczkiem. Mała pije, głośno łyka, a moi chłopczykowie otoczyli ją ciasno i
przełykają symbolicznie wraz z nią. No to rodzicom zrobiuło się żal chłopców i
matka poczęśtowała ich herbatniczkiem. A ja (prawna opiekunka) odzywam się na
to: Ha, ciasteczka - to my też mamy!

[Gość: M4b]

Ja pracuję w firmie gdzie szefami sa koreańczycy.
Niestety ich angielszczyzna jest co najwyżej mierna, a polszczyzna zerowa.
Któregoś pięknego dnai wpadła do naszego działu szefowa działu marketingu z
rozpaczą w głosie i obłedem w oczach krzycząć : ratuuunku ... Jesteście dzialem
komputerowym to mi pomóżcie ...
Cóż to sie takiego stało - otóż przyjęto nowego człowieka "do marketingu" i
zaczęła się cała procedura zakupu komputera i oprogramowania.
I nasz szef administracyjno - finansowy (koreańczyk oczywiście)zakwestionował
jeden wydatek - Photo Shopa. Nie mógł się z Kasią dogadać co takiego ona będzie
w tym sklepie sprzedawać bo sprzętu foto to my nie mamy :) Mordowała się biedna
kilkadziesiąt minut i przyszła do nas po pomoc ...
My popłakaliśmy się ze śmiechu ale udało nam się wytłumaczyć "obcemu" co i jak.
Ale za kikanaćie minut przyuszedł nasz szef informatyków z pytaniem czy jemu
też pomożemy bo on potrzebuje na kilku komputerach zaktualizować Office'a, a to
grozi wynajęciem nowego biura ...

[l2m]

Parę dni temu. Mierzymy we dwie z inną kobietą guzy u myszy - ona trzyma mysz,
a ja mierzę, no i mówię na przemian do niej i do myszy. Wszystko toczy się
normalnym trybem. W pewnej chwili parskam: "gdzie z tym łokciem!" Było to,
oczywiście, do kolejnej myszy, która mi akurat przednią łapę pchała gdzie nie
trzeba. Połapałam się, że zabrzmiało to dwuznacznie, dopiero kiedy ta koleżanka
w popłochu cofnęła _swój_ łokieć...