Pokochać Kętrzyńskiego

[rita100]

i nie tylko za prace naukowe, za odkrywanie Mazur , ale za poezje.
O poezji bandzie tó kóntek.
Sami oceńcie , czy nie wspaniałe.
Prawie nieznane, prawie niedoceniane, prawie zapomniane ....ale tak puchną jek
ksiotki na ziosne.

[rita100]

Lenz und Liebe

Wenn der Fruhling kusst die Erde,
Schmilzt des Schnees weisse Hulle,
Sprengt der Strom des Winters Bande,
Dass den Jugendmut er stille.

Wenn der Fruhling kusst die Erde,
Strahlt die Sonne wonnig milde,
Lacht ein wolkenloser Himmel
Uber bluhendem Gefilde.

Wenn der Fruhling kusst die Erde,
Bluhen duftig alle Baume,
Sprossen prangend farb'ge Blumen,
Wie phantastisch schone Traume.

Wenn die Liebe kusst die Seele,
Taut des Herzens eis'ge Rinde,
Weichen Gram und bittre Schmerzen,
Flieht erschreckt die Lust der Sunde.

Wenn die Liebe kusst die Seele,
Weihet Freude unser Leben,
Und es lacht der Reiz der Jugend
Und es kraftigt sich das Streben.

[rita100]

Wiosna i Miłość

Kiedy wiosna całuje ziemię,
Roztapia śniegu powłokę białą,
Strumień rozbija ścianę zimy
I ucisza młodośc zuchwałą.

Kiedy wiosna całuje ziemię,
Łagodnie liśni rozkoszne słońce,
Śmieje się bezchmurne niebo
Ponad łanami kwitnące.

Kiedy wiosna całuje ziemię,
Kwitną i pachną wszystkie drzewa,
Rosną kielichy kolorowych kwiatów
Niczym fantastyczne marzenia.

Kiedy miłość całuje duszę,
Taje w sercu lodowata kora,
Pierzcha zmartwienie i ból gorzki,
Ucieka z lękiem grzechu powab.

Kiedy miłośc całuje duszę,
Radosć uświęca nasze życie
I młodości śmieje się uroda:
Pragnienia nasze rosną w siłę.

[rita100]

Abendlandschaft

Den Abendhimmel umduster
Der Wolken duftiger Flor,
Und Lachelnd schaut aus denselben
Der bleiche Mond hervor.
(...)
Und von den Garten der Guber
Tont nieder lustiger Sang,
Der Freude jauchzendes Rufen
Und lauter Becherklang

Dort jubeln brave Gesellen
Vom lust'gen Burschenverein,
Die froh ihr Leben geniessen
Bei Becherklang und Wein !

[rita100]

Krajobraz wieczorny - tłum.

Wieczorne niebo osnuły
Zwoje chmur pachnące
Wygląda zza nich z uśmiechem
Blada twarz miesiąca.

Z ogrodów nad brzegiem rzeki
Wesoły śpiew rozbrzmiewa
Dzwonią wesołe okrzyki
Kielichy dzwonią wśród śpiewu.

Tam bawią się towarzysze
Ochocza młoda brać
Co umie życie uzywać
I wino w gardło lać !

[rita100]

Anakreon - Anakreontyk

Frommer Wandrer, der an leichtem Stabe
Durch diese Fluren eilt
Bleibe stehn und giess den Trank der Labe,
Der alle Schmerzen heilt

Pobożny wędrowcze, który o lekkiej lasce
Przez tę oto sień spieszysz,
Pozostań tu i nalej trunku rozkoszy,
Co wszystkie bóle uleczy.

(...)

Nippe noch den sussen Trank der Labe,
Den sussen Feuertrank,
Den als Jungling ich, als Greis am Stabe
In meinen Liedern sang.

Zakosztuje jeszcze nieco napoju rozkoszy,
Tego słodkiego trunku ognia,
O którym - jako młodzian i jako starzec z laską -
Wciąż śpiewam w moich piosenkach.

przetłumaczył Erwin Kruk

[rita100]

Macht der Liebe

Ich bin so stolz, wie's kein Kaiser ist,
Der weite Gebiete regieret;
Mein Sinn ist gross und mein Trachten hat
Das Hochste hier sich erkuret.

Doch wenn ich stehe vor Dir, die mild
Mich anschaut mit freundlichen Blicken,
Dann fasst mich kuhn, dann durchbraust mich wild
Ein namenloses Entzucken.

Dann mocht'ich beugen mein stolzes Knie,
Mit gluhendem Arm Dich umstricken,
Nur immer Dir in Dein Auge hell,
Das liebegluhende, blicken.

An meine Lippen mocht' pressen ich
Die lieblichen Handchen die kleinen,
Und tief gebeuget vir Dir das Knie,
In sel'ger Trunkenheit weinen !

[rita100]

Potęga miłości

Dumnym jest, jako żaden z tej ziemi cesarzy
Co w wielkich włosciach panują potężnie;
Jest we mnie duch zuchwały i dalekosiężny
Który na wszystko najwyższe się waży.

Lecz kiedy stoję jeno przed Tobą, co oczu
Łagodnych rzucasz mi spojrzenie miłe
Wtedy mnie nagle wichrem porwie i otoczy
Zachwyt nieopisany, co skruszy mą siłę.

Wtedy chciałbym jedynie zgiąć dumnie kolano
I ogarnąć Cię zaraz gorącym ramieniem
I tylko tonąć w Twym jasnym spojrzeniu
Które się żarzy ogromnym kochaniem.

I do ust moich pragnąłbym przycisnąć
Twoje urocze, maleńkie rączęta
I na kolanach przed Tobą ugiętych
Szczęsciem pijany, łzami szczęścia błysnąć.

przełożył Andrzej Kamień

[rita100]

Das Glockchen

Hell prangt am Himmel die Sonne,
Leis flustert die Fohre im Hain,
Und Zephyr mit rauschenden Schwingen
Schwatzt mit dem Wandrer allein.

Rings tiefe Stille und Schweigen
Wie weithin mein Auge auch sieht,
Und nur in den Luften ertonet
Der Lerche trillerndes Lied.

Ich aber stehe und sinne,
Gelehnt an den bluhenden Baum,
Und schau' mit zerrissener Seele
Den weiten endlosen Raum.

Da tont vom Dorfchen ein Glockchen
Mit wundersam lockendem Klang.
Da klingt's aus der Ferne, wie Beten,
Wie frommer Menge Gesang.

Ich hor' das Glockchen erklingen;
Es fullt sich mit Tranen mein Blick;
Wie ruft es den irrenden Spotter
Zum Glauben der Vater zuruck!

Wojciech Ketrzyński

[rita100]

Dzwonek

Jarzy się słońce na niebie:
W gaiku ciche szepty sosen
I zefir szumiącymi powiewami
Gawędzi samotnie z wędrowcem.

Wokół milczenie i cisza głęboka,
Gdziekolwiek sięgnąć wzrokiem.
I tylko rozbrzmiewa w przestworzach
Trelująca pieśń skowronka.

A ja wciąż stoję i rozmyślam,
Wsparty o kwitnące drzewo.
I spoglądam z rozdartą duszą
W dal - na przestrzeń bezkresną.

Wtedy dzwonek dolatuje z wioski
Dziwnie wabiącym głosem.
A dźwięczy z oddali, jak modły
I wielki śpiew bogobojnych.

Słyszę dzwonek łkający:
Mój wzrok napełnia się łzami.
Bo wzywa on zabłąkanego szydercę
Na powrót do ojców wiary !

przet. Erwin Kruk.

[rita100]

Dziewczę z lasu cz.I

Nie opodal w lesie stoi
Mała, cicha chata
Tam co dnia kochanie moje
Wychodzi i wraca.

W całym lesie ona jest
Najpiękniejszym kwieciem
I jak gwiazdy na niebiosach
Tak jej oczy świecą.

Dźwięczy tak jej słodki głos
Jakby harfa brzmiała
Jak wyniosła jodła jest
Tak smukłe jej ciało.

Jak całuje ciepły wiatr
Pączek róży barwnej
Tak ponętne, pełne kras
Purpurowe wargi.

Ten najśliczniejszy kwiat
W całym rozległym gaju
Należy do mnie już
I moim pozostaje.

Wieczorem, kiedy sierp
Miesiąca światło zsyła
Idziemy razem w las
Wśród szeptów cichych, miłych.

Pieszczoty, żart i śmiechy
Owiane duchem nocy
Aż się rozjarzy świt
I rannego zamigoce.

[rita100]

Trzaskanie z bicza, trąbka pocztowa
Jak wiatr śmigają konie
Tętent rozlega się dookoła
W dalekiej leśnej stronie.

Stąd mnie unoszą chyżym turkotem
Gdzie tak by dobrze mi było
Gdzie mnie przykuwa wielka tęsknota
I sercem władnąca miłość.

Patrzę stroskany ciągle przez okno
A łzy mi oczy przesłonią
Gdzie w lesie stoi jej dom samotny
Nad którym jodły się kłonią

I pocałunki przesyłam ku niej
I moje westchnienie trwożne
Bywaj, bądź zdrowa, znów mnie do Ciebie
Przywiedzie miłość przemożna.

Trzaskanie z bicza, trąbka pocztowa
Jak wiatr śmigają konie
Ze łzami widzę jak las mi chowa
Mej miłej rodzinne strony.

przetł. Adam Kamień

[rita100]

Am Seeufer - Nad jeziorem

Leise wehen Abendlufte
Und die Sterne gluhn, die hellen,
Und es taucht der Mond sein Antlitz
In die blaue Flut der Wellen.

Rings ist's still; und tiefer Friede
Senkte sich zur Erde nieder,
Und nur aus den Fliederbuschen
Schallen Nachtigallenlieder.

Und wir sitzen noch am Ufer -
Und die Wellen rauschen leise,
Und sie flustern und sie tonen
Eine wundersame Weise.

Und Du horst die Wellen rauschen -
Doch Du weisst nicht, was sie sagen,
Weisst nicht, dass sie Dir mien Lieben
Und mein heisses Sehnen klagen.

[rita100]

Nad jeziorem

Czule wieją wiatry wieczoru.
Już widać jasny żar gwiazd,
I księżyc zanurza swój okrąg
W niebieski przypływ fal.

Wokół cicho: głęboki spokój
Roztacza sie nisko ku ziemi
I tylko wśród krzewów bzu
Dźwięczą słowicze pieśni.

I my siedzimy na brzegu,
Gdzie fale wciąż szumią czule.
A one szepczą i dźwięczą
Melodię o brzmieniu cudnym.

I słyszysz ty, lecz nie wiesz,
O czym mówią szumiące fale.
Nie wiesz, ze mówią o miłości,
O moich tęsknotach i żalach.

przet. Erwin Kruk

[rita100]

Rozkosz miłości

Ach, co za rozkosz, jaką błogość
Co za upajająca radość
Gdy obejmuję kibić drogą
A ty na moją pierś upadasz;
Kiedy się wargi nasz złączą
I nasze się spojrzenia splotą
I twoje słowa cudnie brzmiące
Tak słodkie są jak nektar złoty.

Po trzykroć rajskie Twoje objęcia!
Już nie wiem co się ze mną dzieje
Nienawiść uszła z mej pamięci
Do zemsty serce się śmieje.
Patrzcie śmiertelni, jak w bezmiarze
Szczęścia się pławię i słodyczy
Ni wam, Bogowie, już nie zajrzę
Że wam nektaru czas nie liczy.

Miłością słodką odurzony
Płonę w rozkoszy rozkiełzanej
I do mej piersi Ciebie tulę
Uściskiem mych gorących ramion.
Kto tej błogosci zakosztował
Kto ten od losu zyskał dar
Ten poznał już największą rozkosz
Na szyty szczęścia juz się wdarł.


cdn

[rita100]

O, nie opuszczaj lubych ramion
Bo tak spoczywam, jak na kwiatach;
O, trzymaj mocno mnie w objęciu
Wtedym szczęśliwy i bogaty.
Błogosławiony ponad wszystkich
Kto takie dziewczę ma ramionach
I do jej bujnych, smukłych kształtów
Przytula się, uszczęśliwiony.

Choćby runęła w gruzy ziemia
I choćby się przybliżał Sąd
Choćby kometa świat paliła
Nie puszczę Cię, nie pójdę stąd !
Choćby świat cały się zwalił
W ruinę, grozę, proch i pył
Ja do ostatniej złotej kropli
Miłośći puchar będę pił !

Gdy się w ramiona Twe wtulony
Do snu na piersi Twej układam
I gdy mi każdy oddech niesie
Miłością wielką, słodką radość -
Niech by tak oto opadł na mnie
Cichy, łagodny śmierci całun,
Powitam go okrzykiem triumfu:
Bo żyłem oto, gdy kochałem !

przet. Adam Kamień

[rita100]

Wiosna
Przeminęły nawałnice
Stopniał śnieg, spłynęły lody
Łąki się zazieleniły
Pruje łódź jeziora wody;
Tysiąc kwiatów kwitnie wkoło
Kwieciem wśród wiosennej krasy
Blask słoneczny się rozlewa.

Pocałunek słońca wiosny
Przerwał sen ziemi uśpionej
Słońce jak królewicz z bajki
Słodko się uśmiecha do niej;
Wyciągnęło złote dłonie
Nad doliny i nad wzgórza
Dając ludziom szczescie, spokój
Po minionej zimy burzach.

I śpiewają już słowiki
Chór ptaszęcy się rozlega
A wśród lasu pachnącego
Szybkonogi zwierz przebiega;
Wieśniak śpiewa pełną piersią
Dziewczyna o szczęsciu roi
Gdy jej włosy narzeczony
Pachnącymi fiołki stroi.
cdn

[rita100]

Ja jedynie skłaniam głowę
Na piersi, płacząc boleśnie
Otom jako dąb, odarty
Przez burze z lisci przedwcześnie.
Wszyscy wiosną się radują
Wszystkie serca idą w tany
Tylko moja pierś wypełnia
Ból tajemny, nienazwany.

Opuszczony i samotny
Bez Boga i ojczyzny stoję
Bez radości i spoczynku
Nigdym nie zaznał spokoju.
Mój zły demon wciąż mnie goni
Nie dając wytchnąć ni spocząć
Życia łódź porwały wiry
Groźne fale wciąz się toczą.

Tak śmiertelniem już znudzony
Wyczerpany i omdlały
Wszystkie ścięgna zdarłem w walce
Wszystkie siły postradałem.
I boleśnie płacząc, głowę
Na piersi już pochyliłem -
Oby mnie najrychlej wreszcie
Ogarnął spokój mogiły !

Adam Kamień

[rita100]

Pożegnanie
I znów obudziła się wiosna;
I kwitną pachnące kwiaty,
I w okazałości wieczoru łagodnie
Jarzą się na niebie gwiazdy.

To kusi i przyzywa wonna dąbrowa,
Zachód z lekką pieszczotą,
I potężnie pieni się w dolinie
Z dzikim huczeniem potok.

Obudził się także skowronek;
Pieśń swą dźwięczną zostawił.
A w lasach mrocznej nocy
Słowiki żalą się głośno.

Jednakże z wiosny weselem
Nie współbrzmią moje dźwięki;
Czas, który pełen żądań, mówi:
Chcę czynów, a nie pieśni.

On dzikim sprzyja odgłosem broni,
Nagłych błyskawic - siostrom.
I zamiast dźwięków słodkich
Wzbierają armat grzmoty.

(....)
Erwin Kruk

[gajowy555]

A cóż to za smutny nastrój z tych wierszy wyziera?
Przecie ziosna do noju nadeszła. Radować sia trza.
A nie psisali tam jekich radośniejszych zierszy?
Mym sia ziosno lejdujem...

[rita100]

Ano tak je, co Kętrzyński tlo takie ziersze psisoł, bo łón mocka tajsknił za
Mazurami. I kedy buła ziosna na Mazurach , łón buł dalyko za Mazurami , hen, hen
we Lwowie.

[rita100]

Tera bandzie sia Gajowemu lejdować

Zima mrożna i znużenie
Panowały w sercu moim
Zgasła we mnie i tęsknota
I mych słodkich pieśni zdroje.

Przygnębionym był i smutny
Choćby wiosna kwitła wokół
Choćby niebo mi się śmiało
I cieszyły róże oko.

Ale oto cichym krokiem
W serce mi się wkradła miłość
Bezszelestna, wszechpotężna
Życiem darząc mnie i siłą.

Oto nagle znów jest wiosna
Słońce znowu się uśmiecha
Lód mi serce stopniał, spłynął
Pieśni nurt rozbrzmiewa echem.

Serce cieszy się, raduje
Całe pełne śmiałych marzeń
Bo nim włada niepodzielnie
Obraz mazurskiej cudnej twarzy.
cdn

[rita100]

Niech się pienią i szaleją
Niechaj szumią nurty życia
Niechaj człowiek byt swój nędzny
Uciechą słodzi obficie.

Niechaj się kielichem bawi
Niech i wdzięczny tan zawodzi
Lub w burzliwym czasów biegu
Pociechę sobie znachodzi.

Nie pożądam tych radości
Niczego nie pragnę więcej
Jak u Twoich siedząc kolan
Pieścić tkliwie Twoje ręce.

W cudny głos Twój zasłychany
Twoje ręce chcę całować
Chcę się poić jego dźwiękiem
I zamieniać czułe słowa.
cdn

[rita100]

Księżyc się uśmiecha z góry
Na pachnącym nieboskłonie
Jak w zwierciadle, gwiazdy złote
Patrzą w ciche morskie tonie.

Cały wielki świat spoczywa
Noc zalega wokół cicha
Tylko wiatr zachodni szepcze
Do róży wonnej kielicha.

A Ty pytasz, ukochana
Na mej piersi kryjąc głowę
Czemu jestem taki smutny
I nie mówię ani słowa ?

Lecz zrozumieć moich cierpień
Miła, Ty nie jesteś w stanie
Bo w rodzinnych mieszkasz stronach
I ojczyznę masz, kochanie.

(...)
cdn

[rita100]

IV
Chmury po niebie ciągną
Płochliwy śmiga wiatr
Ciemny jak owe chmury
Smutek na serce padł.

Samotne jest moje serce
Jak pustka zżętych pól
I jak w przyrodzie jesiennej
Rośnie w nim tylko ból.

Bo miła, jak jaskółka
wróciła w rodzinne strony
zasmuca mnie, że na zawsze
z nią jestem rozłączony.

Dlaczego smutek jest we mnie
I ból, co nie chce ustąpić
Choć niebo znowu jasne
W słonecznym świetle się kąpie.

[rita100]

V
Chociaż Cię nie ma, chociaż daleko
Daleko jesteś ode mnie
To moje serce, me wierne serce
Ciągle do Ciebie biegnie.

I miłość, którą czuję do Ciebie,
Zwycięża rozległą przestrzeń
I znów Twój obraz jasny, anielski
Przede mną jawi się we śnie.

Spogląda na mnie z słodkim uśmiechem
Jak niegdyś w czasach szczęśliwych
Kiedy obficie kwiaty pachnące
Wiosna sypała na niwy.

Wtedy skowronka pieśń rozbrzmiewała
I morza szum wtórował
I złote hufce gwiazd przyświecały
Mojej najmilszej nad głową.

Chociaż Cię nie ma, chociaż daleko
Daleko jesteś ode mnie
To moje serce, mu wierne serce
Ciągle do Ciebie biegnie.
Choć najgroźniejsza jest nawałnica
Rozsrożny nad moją głową
To pozostanę zawsze szczęśliwy
Gdy Ty mi wiary dochowasz.

1860
A.K.
---
Wspaniały tekst na piosenkę

[rita100]

W przystani
Gdym przez burzliwe fale
Płynął w lekkiej łodzi
Walcząc tam, gdzie w złym szale
Zły człowiek chciał szkodzić.

Jakże bardzo pragnęło
Ciszy serce moje
I spokojnej przystani
Gdzie sie ból ukoi.

Dziś spoczywam w przystani
Łódź ma zatonęła
I już poza mną młodość
Co się rwie do dzieła.

W głęboki, cichy spokój
Ma dusza się zanurza
Którego tak pragnąłem
Gdy w niej szalała burza.

Gdzież młodość ma spieniona
Burzliwy morski szlak
Dziś gdy mnie opuściła
Jak bardzo mi jej brak !

A.K.

[rita100]

Bywaj zdrowe, dumne me dziewczę.
Rankiem już w siną odjadę dal,
Gdy jeszcze na wysokim niebie
Będą jaśniały miliony gwiazd.

Bez pożegnania chcę się rozstać,
Z twoich wyzwolić się okowów,
Ponieważ wiem, ze twoje oczy -
Możne, i mnie zniewolić mogą.

Wprawdzie ciężko będzie, lecz przecie
Na to ryzyko się poważę,
I choćby mi pękło serce,
Nie bedę wcale się uskarżał.

Wędrować, wędrować , wędrować
Chcę tylko - w mglistą i szarą dal,
Aby nareszcie o mojej miłości
I także o tobie zapomnieć tam.

E.K.

[rita100]

Ułamki

Bogato ulistniony, zielony pagórek,
Jodłowy gaik, lasek świerkowy -
W piękności swojej się przeglądają,
W przypływach wód
I w wodach wielkich jezior,
Które ciągną się mazurskim krajem.....

Z rzewnością w sercu,
Z załzawionym wzrokiem
Wspominam mego dzieciństwa
Szczęśliwy czas na nowo,
kiedy swobodną myślą
I jak natura szczęśliwy
Prześlizgiwałem się łąkami i lasem,
I biegłem przez okwiecone niwy.

E.K.

[rita100]

Modlitwa dziewczyny

Uroczyste, mroczne, ciche
Są Bożego domu wnętrza
Dokąd zmierza po pociechę
Ten, nad kim się troski spiętrzą.

Na Ołtarza stopniach klęczy
Dziewczę, żarliwie sie modli;
Choć jest piękne i urocze
Lecz wybladłe ma jagody.

Ku Madonnie wznosi w górę
Swoje oczy załzawione
Znać, ze spokój już nie mieszka
W falującym młodym łonie.

Wargi drgają juj kurczowo
Słodki głos się łamie, zmienia
Gdy Dziewicy Świętej zwierza
swoje troski i cierpienia.

Pomodliwszy się gorąco
Wstaje z kolan - z jakim echem ?
Czy Madonna wysłuchała ?
Czy znalazła tu pociechę ?

A.K.

[rita100]

Szymki
Tak nazywają w Królewcu polskich żeglarzy i flisaków z Litwy. Nazwa pochodzi
zapewne od imienia Szymek.

Ponad miastem wstaje noc
Cicha i kojąca.
Gwiazd na niebie lśni się moc,
Błyszczy krąg miesiąca.

Lekki sen w ulice zszedł,
Zwiewny niby tchnienie.
Skinie berłem - pierzchnie wnet
Troska, ból, strapienie.

Fala wody ledwo drgnie,
Spokoj zapadł wkoło.
Czasem tylko niesie się
Wioseł plusk Pregołą.

Wśród szemrzących cicho fal
Wicina spoczywa
Lekkim nurtem z szumem w dal
Wartko woda spływa.

Ale jakoś bożek snu
Szymków nie nadchodzi.
Gwarne życie huczy tu
Na niewielkiej łodzi.

Wraz zanuci ten i ów
Piosnkę o dziewczynie,
Posród śmiechu, ciętych słów,
Wesoło czas płynie.
cdn

[rita100]

Lecz gdy wodę w gęsty mrok
Otuli noc głucha,
Gdy nie patrzy zdradny wzrok,
Ni szpieg nie podsłucha.

Padają w nabożnej czci
Wszyscy na kolana,
A w ich ustach cicho brzmi
Pieśń niezapomniana.

"Jeszcze - płynie z piersi wraz -
Polska nie zginęła".
Nieraz pieśń ta nową w nas
Nadzieję poczęła.

Nucili ją niegdyś nam
Ojce nad kołyską.
W niej pociechy szukać mam
Gdy śmierć będzie blisko.

A gdy plecy carski knut
Siecze, a krew nasza
Kiedyś tam, gdzie słońca wschów
Pola wrogów zrasza.

Gdy z rozpaczy serca w nas
Omal , ze nie pęka,
Wymyka się taki czas
z naszych ust piosenka.

I nadzieja pełna drżeń
Znów się budzi w łonie,
Że wolności jasny dzień
Rychło nam zapłonie.

A nad nami mieszka Bóg
- Ksiądz krzepi w nas ducha -
On zna nędzę swych sług
I on nas wysłucha.

J.P.

[rita100]

W ojczyźnie
Znowu stoję na tej świętej ziemi,
Najukochańszej ziemi moich ojców.
Znowu patrzę na jej siwe niebo,
Na jej wzgórza z zielonymi lasami
I na jezior oblicza lustrzane.
I znów słyszę tamte słodkie dźwięki,
Owo brzmienie lat najwcześniejszych,
Które już tak dawno zmilkło
I tylko niekiedy, jakby głos aniołów
Łagodnie pobrzmiewa poprzez sny,
Kiedym jest z dala od ojczystych łanów.
O, to sprawił barbarzyński los,
Który wygnał mnie tak wcześnie
W obcy świat, do obcych ludzi,
Gdzie nigdy nie mogłem czuć się swojsko,
Gdzie mi zawsze brakowało mej ojczyzny.
A oni szydzili z biednego chłopca,
Owi ludzie o przyziemnych sercach,
Kiedy łzami napełniały mu się oczy
A jego serce tęskniło do ojczyzny,
Do ojczyzny, którą był utracił,
Tak jak ludzkość utraciła raj.
I żeby zapomniał całkiem o swym kraju,
O tym kraju, w którym sie urodził,
Wydarto mu ojców jego mowę,
Wyrwano mu ojców jego wiarę,
Nauczono go przeklinać ojczyznę !
Wiarę, mowę zabrać mi mogliście,
Jednak serce zawsze polskie pozostanie !
Bo ja zawsze głęboko odczuwałem
Każdy ból, co ciąży również nad Polską,
Który oni, ludzie o obcych zwyczajach,
Na nasz kraj rzucili przed stu laty.
Dzisiaj ten ból czuję o wiele głębiej,
Skorom obcy w dalekiej obczyźnie
I obcy także na ojczystej ziemi.

przet. Erwin Kruk

[rita100]

Bandziem kóńczyć tan psiankny kóntek zierszy Kętrzyńskiego. Tero ziycie co łón
ni tlo naukowiec, ale tyż czloziek z ciała, krzi i duszy. Ziersze ło tajsknocie,
przecudne, ziersze ło mniłosci śliczniuchne, ziersze ło słóneczku i mniesiónczku
- soma pocytajta.
Czyśmy pokochali Kętrzyńskiego ? Nie ziam, ale jó, kedy łobacze takie łobrazecki
z galeryji łolstyńskiej to mom ślypsia Kętrzyńskiego. To znoczy tajskniójce.
fotoforum.gazeta.pl/72,2,708,59944513,59944513,0,2.html?v=2

[rita100]

Żeglarz
W płynącej łodzi siedzi młodzieniec
Steruje poprzez tonie
I zadumane jego spojrzenie
Za cichą falą goni.

Błękitne niebo i złote gwiazdy
I srebny blask miesiąca
Swoim tajemnym, magicznym czarem
Urzekły toń mieniącą.

Westchnienie wargi jego porusza
Serce niechęć porywa
I łza mu gorzka, jak perła lśniąca,
Z ciemnego oka spływa.

"Jakżeś jest ciche, jakie spokojne
O morze ty bezkresne
Przyjaźnie patrzą w twoje zwierciadło
Zastępy gwiazd niebieskich".

"Jakże przywabia twój szum, dźwięczący
jak czarodziejska pieśń,
Która mi smutkiem rzewnym
Głęboko przenika pierś".

"Jakże wesoły, dobry twój uśmiech
Niczym spojrzenie miłej
Owo spojrzenie słodkie, łagodne
I pełne szczęsnej siły".

"O tak głęboko w tym morskim łonie
W dna mroku purpurowym
- Tam mieszka spokoj i wielka błogość
Gdzie serce się uzdrowi".

"Tak bardzo chciałbym zniknąć w odmętach,
W morską opaść głębinie,
Na całą wieczność grób znaleźć w falach
W mogile swojej płynąć".

(....)

Niebo ponure zasnuły chmury.
Łódź miota się bezradnie.
A sternik skryty w głębokiej toni
Spoczywa martwy na dnie.

[rita100]

"Tomik swoich pisanych po niemiecku poezji Wojciech Kętrzyński ogłosił drukiem
1883 roku. Wydał go nakładem własnym, a na kracie tytułowej podał jako miejsce
wydania Królewiec, zamiast Lwowa, prawdopodobnie dla wprowadzenia w bład władz
pruskich. Manewr ten jednak i tak nie powiódł się, bo policja austriacka,
spełniając życzenia rządu pruskiego, skonfiskowała, a raczej wykupiła cały
nakład dzieła i zaraz go zniszczyła."

[rita100]

"W setną rocznicę urodzin autora, w 1938 roku ukazało się nakładem Zakładu
Narodowego imienia Ossolińskich drugie wydanie "Z dziejów mojej młodości",
pisany nie na długo przed śmiercią autora, a od owej pory nigdzie nie
publikowany. Niestety, tylko nieznaczną cześć nakładu tego wydania udało się
rozprowadzić przed wybuchem drugiej wojny światowej. Reszta pozostała w
magazynach Ossolineum i tam uległa zniszczeniu.
W wydaniu z 1938 roku Kętrzyński umieścił 42 wiersze w tym wiersz 'Śmierć
Władziunia' napisany po smierci syna.

[rita100]

Śmierć Władziunia

Tam, dokąd odszedłeś Synku
Słońce już nie świeci Tobie
Rozstałeś się z naszym światem
Zostawiając nas w żałobie.

I oczęta Twoje zgasły
Ogarnęła bladość czoło
Żadna prośba już uśmiechu
Na Twe ustka nie przywoła.

Twoje wargi już są nieme
Głosu Twego nie usłyszę
Już nie spłoszy śpiew wesoły
W naszym domu martwej ciszy.

Nie wyciągną się rączyny
Aby tatusia przyzywać
Fiołków nigdy dla mamusi
Na bukiecik nie nazrywasz.

Nigdy już Twoje usteczka
Ojca, matki nie upieszczą
Jak ich całowałeś dawniej
Kiedy byłeś zdrowy jeszcze.

Szczęscie ojca, szczęście matki
Teraz już spoczywasz w grobie
I już żadna nowa wiosna
Nie przywróci życia Tobie.

Żeś nas też opuścić musiał
Ty kochanie, dobre dziecię!
Teraz cóż nam płacz pomoże
Kiedy łzy daremnie cieką.

Kochane, miłę dziecię
Rodzice Twoi płaczą
Nie zapomnimy Ciebie
Lecz cóż łzy nasze znaczą....

A.K.

[rita100]

Wiosna i Miłość

Kiedy wiosna całuje ziemię,
Roztapia śniegu powłokę białą,
Strumień rozbija ścianę zimy
I ucisza młodośc zuchwałą.

Kiedy wiosna całuje ziemię,
Łagodnie liśni rozkoszne słońce,
Śmieje się bezchmurne niebo
Ponad łanami kwitnące.

Kiedy wiosna całuje ziemię,
Kwitną i pachną wszystkie drzewa,
Rosną kielichy kolorowych kwiatów
Niczym fantastyczne marzenia.

Kiedy miłość całuje duszę,
Taje w sercu lodowata kora,
Pierzcha zmartwienie i ból gorzki,
Ucieka z lękiem grzechu powab.

Kiedy miłośc całuje duszę,
Radosć uświęca nasze życie
I młodości śmieje się uroda:
Pragnienia nasze rosną w siłę.

[rita100]

bo tyż całuje swoimi liśćmi

[rita100]

Kiedy wiosna całuje ziemię
Łagodnie lśni rozkoszne słońce
Śmieje się bezchmurne niebo
Ponad łanami kwitnące

Kiedy wiosna całuje ziemię
kwitną i pachną wszystkie drzewa
Rosna kielichy kolorowych kwatów
Niczym fantastyczne marzenia