Pośmiej się po warnijsku

[rita100]

Tylko tu na Forum Warnija znajdziesz typowy humor po warnijsku i pośmiejesz
się cało gambó, tak łod łucha do łucha i w całej rozciągłości.....

[rita100]

Myślita, ze nie mamy humoru warnijskiego ?
To sia mylita, mamy, mamy fejniste komiczne i ucieszne podania.
Augustyn Steffen je zapisał w 1937 roku.

Tak pomalusku zrobzim sobzie ucieche

[rita100]

Psijok społ pod kopsicó siana. Zrana kośniki pośli na łónka siec trawa. Jedan z
niych zmarkowoł, że pod kopsicó sia coś rucho. Zawołoł chybko:
- Dzian dobry, kopka
...Czy tu ni ma chłopka ?
Dziod sia wygramoluł zpod kopsicy. Wziół torba na plecy i poszed dali.
-----------
Chce ktoś to przetłumaczyć na polski ?
To tak jest:
Pijak smacznie spał pod kopą siana. Zraniutka przyszli kosiarze ścinać łąkę.
Jeden z nich zauważył, ze pod kopką sianka coś się rusza i szybko zawołał:
- Dzień Dobry kopka, czy tu ni mo chłopka ?
Dziad sie wygramolił z siana, wziął torbę i poszedł dalej.....

Ksiądz i baba

[rita100]

Poszła baba do spoziedzi. Grzesznica łokrutno. Ksióndz grozi ji psiekłam i
pozieduje, co w psiekle strasznie gorónco. Baba sia nie zlankła, łodpozieduje
ksiandzu:
- Jegomość, toć to tyż ciepełko, jo ciepełko lubzia.


Dobrej nocki

Ksiądz i Niemiec

[rita100]

Było to po plebiscycie. Ludzie często zapierali sie polskości. Wtedy mówili, my
są Niemcami. Ale byli i tacy co po niemiecku to ani językiem przewrócić nie
mogli, a kiedy się ich zapytasz kim są, zaraz w głos ryczeli:
- jo Mniemniec, jo Mnimiec!

No i pewnego razu, rozumiecie przyszedł chłop ale juz nie taki Niemiec do
spowiedzi. Długo mieszkał na Warniji i poradził rozumieć po polsku lecz mówić po
polsku było mu ciężko. Chciał, by ksiądz po niemiecku go wysłuchał. Jek tylko
się przeżegnoł, zaroz szepsze do ucha księdzu:
- Jegomość, ale jo Niemiec.
Na to ksiądz odpowiada:
- To paskudnie, ale nie grzech !

Ksiądz i spowiedz grzeszniko

[rita100]

To jest dobre, słychajta
Do jednego koscioła na Warniji zjechali się falorze na słuchanie spowiedzi.
Przyjechał taki ksiądz N. Usiadł wygodnie w konfesjonale i patrzy groźnie przez
kratki. Nie ma nikogo. Inni księża mają ogromne kolejki spowiedników, a on nic.
Ludzie nie głupcy, wiedzieli, ze ten ksiądz sądził tak, że aż dudniło w
konfesjonale.
Jednak znalazł sie biedak co zbłądził. Z drugiej posesji poszedł chłop i polaz
do tego falorza na spowiedz. Predko mu poszło, dostał rozgrzeszenie i już odchodzi.
A tu ksiądz wstaje i woła za nim:
- Ty, ale patrz cobyś widły oddał !


No patrzta tam jako, dobrej nocki

Ksiądz na weselu

[rita100]

Było to w malutkim chłopskim gospodarstwie. Mały gospodarzyk zaprosił księdza na
wesele. Jak to na wsi, miejsca mało, pułapy niskie. We dnie to jeszcze, ale
gorzej wieczorem, kiedy to goscie schodzą sie do jizby.
A było już ciemno, prawie jak teraz. Kucharka zaświeciła lampę i powiesiła przy
pułapie pod belką. Wtedy ksiądz wstał i zaczął chodzić po jizbie. Jak podchodził
do lampy wtedy gospodyni zawołała:
- Niech jegomość chodzi łosrtróżnie, co nie łuderzy łbam ło lampa.

hehe najlepsze kasztany są na Placu Pigal ))

[rita100]

Żył na Warmii ksiądź, co miał drewnianą nogę. Pewnego razu szedł z zakrystii na
kazalnicę i nastąpił tą drewnianą nogą na klejdzik (sukienkę) jednej kobiecie.
Kobieta jak nie chyci za nogę dwoma rękami, bo sie bała, ze sukienka sie podrze.
Wtedy ksiądź się odzywa:
- Kobzietko, drewniana noga nic nie czuje

Ksiądz i szurek

[rita100]

Było to w Gryźlinach. Jedan szurek szed do spoziedzi. Szed bez las i naloz młodo
sowa. Wziół jó za pazuch i poszed do kościoła. Był przygłupkowaty, toć i ksióndz
długo go nie trzymoł. Pyta sia go:
- Żałujesz za grzychy ?
- Żałuja.
- To bzij sia w psiersi.
Szurek sia bzije w psiersi, a sowa skrzeczy.

Ksiądz i akt strzelisty

[rita100]

W jednam kościele ksióndz łuczuł dzieci katechizmu. Dzieci chybko łodpozieduwali
na pytania. Ksióndz sia radowoł z tygo i zadowoł jam zawdy nowe pytania, nawet
take, chtórne nie były zadane do domu. W łostatny łowce siedzioł szurek i
drzymoł. Ksióndz podchodzi do niego i zapytuje:
- Poziedź my, synolku, co to jest akt strzelisty.
Chłopok sia wzdrygnół, ale wstaje i odpozieduje ksiandzu:
- To jest taki akt, jekby chto z flinty strzeluł.
Jek ksióndz to łusłuchoł, śniał sia tak mocno, ze mu sia trzójs brzuchol.

Taradejkę ciągnąć musiał sam

[rita100]

W kedajszych ciasach luterscy ksiajża na Mazórach mnieli licha dochody, a
kapelony to juz ni mnieli za co kupsić portków. Ciasam chodzili po parasji i
żebrali jek dziady. Zdarzuło sia roz, ze taki młody pastór ni mnioł już kawałka
mniajsa na niydziela. Łorganistamu szło nie lepsi, toteż ciajsto łuskorżali sia
jeden drugamu, aż nareście łuredzili, ze muszó łukrość łowca.

Ale chto pudzie kraść ? Pastór nie, bo co by ludzie mówzili, kieby -
nieszczajśliwo godzino ! - mnieli go zdybać. Chcóncili czy niechcóncili musiał
jiść łorganisty. W nocy zaprzóng do bulerki (woza) wałacha i pojechoł daleko,
tam, gdzie go ludzie nie znali. Zawlók sia przed jedna karczma i łuziójzoł konia
do płota. Do tygo ciasu szło wszystko jek po mydle. Zaczół sia już podkradać na
podwórza, na jedno, na drugie, na trzecie. Ale wszandzie natrasiuł na jeko
przeszkoda. Łu jednygo gospodorza parobki w stoni głośno godali. Łuciek i poszed
do drugiygo. Tam znowój psy zaczyli szczekać, jek go poczuli. Czam prandzy
znogowoł. Gdziejandzi dziywki pchlili sia w komorze, a łón tu nic nie zdowyszuł.
Łodechciało mu sia krodzieży i skopoziny na łobziod. Saki na paki i jidzie nazod
do woza.
Ale co łon tu zidzi ?
Zilk kiele woza, łoprozio konia. Jek łorganistygo złoczuł, łuciek jek niepyszny.
Ale cóż z tygo, kiedy kóń ducha wyzinół. Cało sila stoji na jednam mniejscu i
nie zie, co mo robzić. Wreście styjnół z konia ślo, zaprzóng sia som do woza i
pod dom! Co kawoł łustawoł i odpoczywoł, bo mu trudno buło bez łustanku
cióngnóńć z górki i pod górka.
Słónko już buło het na niebzie, kiedy dojeżdo do jego parasiji. Buła niydziela i
ludzie śli do kościoła na nobożajstwo. Niejedan człoziek sia litowoł nad niam i
kawałamy mu pomogoł cióngnónć wóz.
Pastór, jek tlo sia rozśweciuło, zaczół wyglondać bez łokno, czy tyż już
łorganisty nie jedzie a łónó łowcó. Ale łod łorganistego ani śladu. Ni móg sia
doczekać i poszed do kościoła łodprazić nobożajstwo. Mnioł strach, ze łorganisty
komu w rance wpod, ze krodzież sia wydo i że po niygo jeszcze przyjdzie szandor.
Kiedy tak dumo i myśli, cóś na łorganach: plym...plym.... Zaroz mu sia raźni
zrobziuło na sumnianiu. Ciekawość go brała, czy tyż łorganisty cóś przyziós.
Zaczół tedy łolekoć:
- A zdowusuł ty co, cy tez nie zdowysuł ?
- Oj, nie zdowysuł, nie zdowysuł - łodspsiewuje łorganisty.
- Bziyda nom, bziyda nom.
- Wom ci nie tako bzieda, ale przyszed burłaka i pożer hijaja, a jo taradejka
cióngnónć musioł som.
- Ach bzieda nom, bzieda nom.

Po wieczerzy każdy leży

[rita100]

Jedan gospodorz siedzioł z parobkam przy frysztyku. Kiedy sia najedli pyto sia
parobka:
- Mozebyśmy zjedli zaroz łobziod ?
Parobek sia zgodziuł. Zaroz gospodorz zawołał na żona. Łóna chybko łuwarzuła i
postaziuła łobziod na stół. Chłopy zasadzili sia do jedzanio.
Kedy tak jedli, wpadło gospodarzozi do głowy, ze nolepsi zjeść zaroz i
zieczierzo, bandzie mog parobka przytrzymać na polu do póżny nocy.
- Kiedy łobziod, - mrugo - to pewnie już i ziecierzo ?
Parobek kiwnół głowó, ze jó, ze sia zgodzo. Żona znowuj w kocherze zrobziuła
łogań i inc-pync ziecierza buła na stole. Parobek sia najod, ze go aż pod
żebramy kuło. Kiedy sia najedli, gospodarz zaczyno parobka raczyć na pole. Ale
parobek łodpozieduje:
- Po ziecierzy kożdy leży. Wyrezoł sia z gospodorza, poszed na szopa i przespoł
cały dziań.
A gospodarz som musiał jiść na pola.

[rita100]

Rozmowa baby z babą
- Czam jest wasz syn przy wojsku?
- Tam nowyższam.
- Co, gejnejrołam ?
- Nie, jeszcze wyższam.
- Marszałkam?
- Ale nie, jeszcze wyższam.
- To pewnie majóram.
- Nie, nie, jeszcze wyższam.
- A może hołptmonam
- Tyż nie.
- Lejtnantam ?
- Tyż nie.
- To feldfebram pewnie.
- Ale gdzie tam, jeszcze wyższam.
- Untrofyceram ?
- Tyż nie.
- A to może gefrejtram ?
- A toć, toć ci tam djobełkam.


hołptmonam - kapitanem
Lejtnantam - podporucznikiem
feldfebram - plutonowym
Untrofyceram - podoficerem
gefrejtram - kapralem

Dwie kokoszy stajo

[rita100]

Dwie kokoszy stajo przed wystawo joj wielkanocnych w sklepsie. Jedno jajo buło z
szokoladi i eszcze z takó kokardo przeziójziane. Psiankne jajo to buło.
I jena kokosz nachylo sia do drugiyj i sia pyto:
- Sójsiadko, a nie znata tego kura ? Kaj może być ?

))

[rita100]

Jednamu gospodarzozi w Siostrach łukradzióno z soboty na niedziela barana.
Tłustego barana z 'portkamy'. Chcioł go szukoć, ale ni móg, bo przyrzek
siójsiadozi stać w kmotry. Chrzest buł przed południam, a po południu bankiyt.
Na łobziod wystazióno skopozina. Patkozi skopozina jekoś nie schodziuła, myśloł
tlo ło swojam baranie. Siójsiod zmorkowoł to i zaczyno go roczyć:
- Jedz, braciszku, jek łod swojego!
Patkozi sia rozświeciuło w muzgozicy. Domyśluł sia, ze to psieczónka z jego
barana. Ale mózić nie śnioł, bo buł gościam. Zresztą chocby mówziuł, to by jenóż
nic nie wskóroł. Mógby jeszcze łoberwać kijam, bo do tygo ludzie w Siostrach
byli pofytne.
(Augustyn Steffen 1935)

skopzina - baranina
patkozi - chrzesny
nie schodziuła - nie pasowała, smakowała
zmarkować - zauważył, zrozumiał
roczyć - częstować
pofytne ? - zdolne ?

Krótka pamięć Żyda

[rita100]

Krótka pamięć Żyda
Do jednygo gospodorza przyszed Żyd i prosiuł ło łobziod. Gospodyni prazie
warzuła breja* ze skrzeczkami, mózi żydozi, ze chantnie by mu dała breji, ale
łón jó jeść nie bandzie, bo jest ze skrzeczkami i z tukam. Żyd buł głodny i
mózi, ze mu wszystko jedno, byle cóś dostanie do pysku. Gospodyni przyniosła.
Żyd najod sia i mówziuł, co mu dobrze smakowało. Potam pyto sia gospodyni, jek
sia to jydło nazywo. Gospodyni pozieduje, że breja. Żyd podziankowoł i łodjechoł.
Ale nieborok mnioł krótko pamnienć. Zapomnioł w drodze, jek sia łóno jydło
nazywo. Ciasam sobzie przypomnioł, ale tlo na siułka. Kiedy już zidzioł, że
równak zapomni, zaczół bez łustonku wołać: breja, breja, breja.
Z szasyji skranciuł na pólno droga i dostoł sia w glina. Kóń ni móg wycióngnónć
wozu. Przyszli ludzie i mu pomogli. Przy tam Żydzisko znówuj zapomniało, jek sia
nazywo jydło. Loto po glinie tam i nazod, tancuje, drapsie sia po głozie.
Przechodzi jekoś kobziyto, zidzi to i tak woło do Żyda:
- Żydzie parchaty, czyś ty nie łoszaloł ? Lotosz jek łopantany, już szczyrno
breja zrobziułeś z ty gliny.
Kiedy Żyd łusłuchoł słowo breja, krzyknół:
- A tak, brej był, brej był!
Wsiod na wóz, podciół konia i pojechoł do domu. I nigdy już nie zapomnioł tygo
słowa.

----

breja - potrawa z rozgotowanej grubej mąki

[rita100]

Nie było po Tómku

Buła jedna wdowa. Mniała sześcioro dzieci. Nomłodszy chłopsiec nazywoł sią Tomek. Gospodarstwo mniała szykowne, roboty buło dużo, ale głowy nie buło. W jizbzie być przy małech dzieciach i na polu - to już trocha za dużo na kobzieta. Rozważuła sobzie wszystko dobrze i przekónała sia, że bandzie musiała sia drugeroz łożanić. Poszła do rajka. Rajek przyjół jó dobrze, bo ziedzioł, ze jeźli kobyłka sia zaziójże, to dostanie sia na wesele, a może i za rajanie cokolziek dostanie. Poziedoł, ze ji mniejsce zno. Potam pyto sia, siuła mo potómku po psierszam chłopsie. Łóna łodpozieduje, ze po Tómku nic nie buło.
Rajek na drugi dziań pojechoł do Gryźlin. Ziedzioł, ze tam mnieszko jego znajómy i że szuko żóny. I nie tylo żóny, ale i mniejsca. Chciałby sia wżanić, choc za wdowa, byle tylo ni mniała dzieci. Zasoł go w domu i zaroz mu pozieduje ło ty wdozie:
- Kobzieta do szyku, młodo, może z trzydzieści lot. A gospodarstwo jek jeki majónteczek. Rolo dobro, agwantorz dobry, klampy dobre, dojne śwyniów pełne chlewy.

Kawaler rad łusłuchoł. Ale drgotki go przechodziły, czy aby ni mo dzieci. Rajek zapewnio:
- Toć am dopsieru wczoraj z nió ło tam godoł, móziuła, co ni mo potómku.

Rajek przenocowoł, a na drugi dziań siedli łobaj na wóz i pojechali do łony wdowy w rajby. Łobejrzeli wszystko, łobgodali i łubzili. Brutkon (narzeczony) ło dzieciach sia już nie pytoł, bo żodnech nie zidzioł (wdowa jak zobaczyła rajka, wysłała dzieci do sójsiada).
Łumówzili sia, ze wesele za trzy tygodnie. Może byliby go zrobzili jeszcze prandzy, ale zapoziedzie prandzy wyjść ni mogli. Kiedy łón kawalir przyjechoł do ślubu, wdowa zamknóła bachory do komórki. Kozała jech prandzy nie wypuścić, aż bandzie jechać łod ślubu. Tak sia tyż stało. Jek młode mołżajstwo zbliżało sia do domu, dzieci wyśli naprzeciwko i krzyczą:
- Matulku, matulku!
Chłopu sia rozświeciuło w łoczach. Poszed do rajka i szudzi z niego, co go tak łokłómoł.
- Mo sześcioro dzieci. Czemuście my prandzy ło tam nie poziedali ?
Rajek zapewnio, ze jest niezinny i zina spycha na wdowa. Potam buchnół do jizby i zaczyno łóna wdowa przezywać łod łoszukańców. A wdowa rance składo i mózi:
- Toż jo wom tlo poziedała, ze po Tómku, po tam tu dziecku, ni mnielim już żodnego.

Teroz buło już za pózno. Młody mójż pewnie sobzie pomyśloł: "łu wdowy chleb gotowy i grómada dzieci."

Grózek i ksióndz

[rita100]

Grózek i ksióndz

Stary grózek przechodziuł w Giytrzwołdzie kiele klebaniji. Zambola kowoł: nikomu
nie doł pokoju, nawet ksiandzu. Toteż jek łobaczuł ksiandza, zawołoł do niego:
- Jegomość, siuła to jest: pu psianty i pu psianty ?
- Siuła to jest ?.... Całech psianć.
- Niy, jegomość, to jest jedna psianta.
Wyrezoł sia z ksiandza, co taki łuczóny, a ni może takiygo czego zgadnónć. Potam
poszed do kościoła sia pomodlić.

zambola kować - zęba kuć (wyrywać)

[rita100]

Ranof, a kuku.

[warnija]

Fejn łopoziastki, tak na wiyrch z łonymi, coby nie zaboczyć