HISTORIA SLASKA - PRAWDA

[Gość: NIEMIEC]

Schlesien
Im Mittelalter war Schlesien weitgehend von Slaven besiedelt und gehörte
erst zu Polen, dann zu Böhmen. Ab dem 13.Jh. gerieten Schlesien und Böhmen
unter deutschen kulturellen und politischen Einfluß. Im 16.Jh. wurde es Teil
Österreichs, und die Einwohner wurden mehrheitlich von den Deutschen
assimiliert. Dieser Prozess dauerte die nächsten Jahrhunderte an. 1742
besetzte Preußen den größten Teil Schlesiens, nur die südlichsten Regionen
(auf der Karte in orange) von Troppau/Opava und Teschen/Cieszyn blieben
österreichisch.

Im Jahre 1815 wurde der östliche Teil Sachsens Schlesien einverleibt. Der
nördlichste Teil Schlesiens jedoch, die Enklave von Schwiebus/Swiebozin,
wurde Teil der Provinz Brandenburg (auf der Brandenburgkarte in rot). Im
19.Jh. war der größere Teil der Schlesier römisch-katholisch. In den
westlichen und zentralen Teilen wurde praktisch nur deutsch gesprochen,
während im östlichen Teil (Oberschlesien) polnisch dominierte.

Als das unabhängige Polen 1918 aus der Taufe gehoben wurde, wollte die
polnisch sprechende Bevölkerung ebenfalls zu Polen gehören. Nach drei
polnischen Aufständen wurde die betreffende Region zwischen Polen und
Deutschland aufgeteilt (Das Gebiet, welches polnisch wurde, zeigt die Karte
in grün). Kleine Teilgebiete in Mittelschlesien (auf der Karte hellblau)
wurden ebenfalls Polen einverleibt und ein kleines Gebiet im Süden (auf der
Karte in rosa) wurde tschechoslowakisch.

Nach dem 2.Weltkrieg wurde der weitaus größte Teil Schlesiens Polen
einverleibt. Nur drei Distrikte westlich der Neiße blieben bei Deutschland
(Sie sind heute Teil des Freistaates Sachsen). Die deutschen Einwohner
flohen oder wurden zum überwiegenden Teil vertrieben. Anschließend wurde in
Schlesien Polen der polnischen Ostgebiete angesiedelt.

Die Karte zeigt das Gebiet Schlesiens am Anfang des 20.Jh. Die farbigen
Regionen sind oben erklärt worden. Die rosa Linie stellt die heutige Grenze
zwischen Polen und Deutschland dar. Städtenamen wurden sowohl in deutsch als
auch in polnisch angegeben.





-----------------------------------------------------------------------------
---

Zurück Kommentare, Fragen English version

[Gość: polak]

PRAWDA!!!!!!!!!!!!!!!







Historia Śląska
Umieszczona niżej bardzo krótka historia Śląska pochodzi z książki "Śląsk,
takie miejsce na ziemi", gdzie zilustrowana jest dodatkowo wieloma zdjęcia i
rysunkami. Zachęcamy do sięgnięcia po tę interesującą pozycje, w której
poruszono jeszcze wiele innych zagadnień z dziedziny śląskiej historii,
kultury i gwary. Omówioną poniżej historię podzielono na 10 rozdziałów, które
zasadniczo odpowiadają okresom przynależności Śląska do poszczególnych państw.

1. W słowiańskiej wspólnocie
(od I wieku n.e.)
Ślady pobytu człowieka na ziemiach dzisiejszego Śląska sięgają aż ok. 200 tys.
lat p.n.e. Jednak do przełomu starej i nowej ery, przewijających się przez
ziemie śląskie ludów, nie należy wiązać z jakąś konkretną kulturą: słowiańską,
germańską czy jeszcze inną. Dopiero od I wieku n.e., przez ok. 400 lat, ziemię
dzisiejszego Śląska zamieszkiwało plemię Lugiów, których uważa się za
Prasłowian. Słowianie zaś przybyli na te ziemie w V wieku n.e. i pozostali tu
już na zawsze. Nowi przybysze wymieszali się ze starszymi - Lugiami i
rozpoczął się okres tworzenia oryginalnej kultury słowiańskiej. W
prasłowiańskich czasach należy szukać etymologii dzisiejszej nazwy "Śląsk",
pochodzącej od słowa "slęga" - wilgoć, miejsce podmokłe. Dokładniejszy opis
grup ludnościowych na Śląsku pojawia się dopiero w IX wieku, u tzw. Geografa
Bawarskiego, który wymienia z nazwy poszczególne plemiona śląskie, jako
odrębne jednostki terytorialne. Były to plemiona Gołęszyców (5 grodów w
okolicach dzisiejszego Raciborza), Opolan (20 grodów w okolicach Opola),
Ślężan (15 grodów w okolicach Wrocławia) i Dziadoszan (20 grodów w okolicach
Głogowa), zaś inne dokumenty wymieniają jeszcze Trzebowian (koło Legnicy) i
Bobrzan (koło Żagania). Do dnia dzisiejszego zachowały się resztki wałów
ziemnych gołęszyckiego grodu w Lubomii, miejscowości leżącej między Raciborzem
a Wodzisławiem Śl. (zachęcamy do zwiedzenia!). Prawdopodobnie gród w Lubomii i
inne śląskie grodziska zniszczone zostały pod koniec IX wieku, kiedy
słowiańskie plemiona śląskie ugięły się pod naporem Państwa Wielkomorawskiego.

2. Wielkomorawski epizod
(ok. 890/900 - ok. 906/7)
Zanim powstało polskie państwo piastowskie, Śląsk podporządkowany był w latach
890/900-906/7 Państwu Wielkomorawskiemu. Ten morawski epizod jest godny uwagi.
Około roku 818 książę słowiański Mojmir (818-846) założył Państwo
Wielkomorawskie, obejmujące terytorium dzisiejszych Czech. Jego następcy:
Rościsław (846-870) i Świętopełk (870-894) powiększyli Wielkie Morawy o tereny
Słowacji, Panonii i Serbów łużyckich. Książę Rościsław przyjął chrześcijaństwo
z Bizancjum i na ziemię Słowian przybyli pierwsi misjonarze - święci Cyryl
(zm. 869 r.) i Metody (zm. 885 r.). Około 890/900 roku potężne Państwo
Wielkomorawskie opanowało południowe ziemie dzisiejszej Polski, w tym również
Śląsk. Jak dowiadujemy się z dawnego "Żywota św. Metodego", Wielkomorawianie
na podbitych przez siebie ziemiach krzewili chrześcijaństwo. Stąd możemy
przypuszczać, że na Śląsk chrześcijaństwo dotarło o wiele wcześniej, niż na
inne ziemie polskie (przed 966 rokiem - to jest datą oficjalnego chrztu Polski
za Mieszka I). "Chrzest Śląska" musiał nastąpić jednak nie później niż w 906/7
roku, gdyż wtedy Państwo Wielkomorawskie przestało istnieć, zniszczone m.in.
przez Węgrów. Ten chrzest w czasach morawskich był w obrządku greckim.
Oczywiście chrystianizacja to proces bardzo długi, który na Śląsku został
zakończony dopiero pod rządami Czech i Polski.

3. Pod rządami Czech
(ok. 906/7 - ok. 990)
Najazdy Węgrów na Morawy natychmiast wykorzystało możnowładztwo czeskie,
tworząc na gruzach upadających Wielkich Moraw swoje własne państwo. Młode
Czechy, pod względem politycznym i kościelnym, w dużej mierze zależne były od
Niemiec. Pod wpływy Czech dostał się wtedy również Śląsk. Czesi bowiem czując
się spadkobiercami Wielkich Moraw sięgnęli po Śląsk, jako po coś prawnie do
nich należącego. Ten czeski okres rządów nad Śląskiem nie był czasem spokoju i
budowania, a raczej walki o władzę na tronie czeskim. Doszło nawet do
bratobójstwa wśród panującego tam rodu Przemyślidów, kiedy to Bolesław I
Okrutny zamordował swego starszego brata św. Wacława. W tym okresie nastąpiła
też druga misja chrystianizacyjna na te tereny Śląska, które już wcześniej
objęte były misją metodiańską. Trzeba bowiem powiedzieć, że św. Metody nauczał
i liturgię sprawował nie tylko w obrządku greckim, ale dodatkowo jeszcze w
języku słowiańskim. Tego nie mogli znieść nowi zwierzchnicy czeskiego
Kościoła - Niemcy. Zarządzili więc, wspólnie z duchowieństwem czeskim, ponowną
misję, ale już w obrządku łacińskim. Na czele tej nowej, łacińskiej misji miał
przybyć na Śląsk późniejszy św. Wojciech. Mogło się to zdarzyć w latach 981/2-
989. Potwierdza to dawna tradycja i "Żywot św. Metodego": "Przyszedł Wojciech
do Moraw i do Czech i do Lechii (Polski), zniszczył wiarę prawdziwą i
słowiańskie pismo odrzucił i wprowadził język łaciński i obrządek
łaciński /.../".

4. Pod rządami Polski
(ok. 990 - 1335)
Około 990 roku pierwszy historyczny władca Polski z dynastii Piastów Mieszko I
wykorzystał spór czesko-niemiecki i odbił Śląsk od Czechów. Przyłączenie tej
ziemi do Polski było czymś całkowicie naturalnym. Geograficznie (Czechy od
Śląska oddzielały góry), kulturowo, a przede wszystkim językowo, śląskie
plemiona były bliższe Polanom niż Czechom. Kolejnym wydarzeniem umacniającym
związki Śląska z Królestwem Polskim było utworzenie w 1000 roku diecezji we
Wrocławiu, co ostatecznie zerwało związki kościelne tej dzielnicy z Czechami.
Czesi oczywiście wielokrotnie podejmowali próby odbicia Śląska, co jedynie na
krótko udało się im w latach 1038/50. Potem jednak Czesi oficjalnie zrzekli
się praw do Śląska. Po raz kolejny problem zarysował się po śmierci Bolesława
Krzywoustego, który w 1138 roku podzielił Polskę na dzielnice pomiędzy synów
(czytaj s. 18 i 19). Doprowadziło to do rozbicia dzielnicowego państwa i jego
wielkiego osłabienia. Podobne procesy następowały na Śląsku. Syn Krzywoustego,
Władysław Wygnaniec, został dziedzicem dzielnicy śląskiej, ale musiał przed
braćmi uciekać do Niemiec. Na Śląsk wrócili wprawdzie jego dwaj potomkowie,
ale podzielili dzielnicę między siebie na Dolny i Górny Śląsk. Kolejne lata
pogłębiały rozdrabnianie się Śląska na dzielnice.



Proces ten był o tyle niebezpieczny, że podobnie jak Śląsk rozbita była cała
Polska, zaś nasz południowy sąsiad - Czechy przeżywały wówczas czasy swojej
największej potęgi. Praski dwór wciągał stopniowo w swą orbitę zależności
kolejnych książąt śląskich. Jednych poprzez wspaniałości czeskiej kultury,
innych zaś narzędziami politycznymi i wojennymi. Już w 1289 roku przysięgę
lenną złożył Czechom książę bytomski, w 1327 roku - książęta: niemodliński,
raciborski, cieszyński, kozielsko-bytomski, wrocławski, opolski, zaś w 1328
roku przyszła kolej na książąt: ścinawskiego, oleśnickiego, żagańskiego,
legnicko-brzeskiego... i tak stopniowo cały Śląsk został podporządkowany
Czechom. Tymczasem Królestwo polskie jednoczyło się pod berłem Władysława
Łokietka (1305-1333) i Kazimierza Wielkiego (1333-1370). Śląsk jednak nie mógł
zostać włączony do zjednoczonego Królestwa Polskiego, ponieważ książęta śląscy
związani byli hołdem lennym z Czechami. Kazimierz Wielki spisał w tej sytuacji
Śląsk "na straty". Szukając u Czechów poparcia politycznego, dla swego słabego
jeszcze królestwa, w 1335 roku zrzekł się praw do Śląska na korzyść Czechów,
co potwierdził jeszcze dwukrotnie w 1339 roku i w Namysłowie w 1348 roku.

5. Pod rządami Czech
(1335-1526)
Po wielu latach czeskich starań, w 1335 roku, Śląsk stał się wreszcie częścią
Czech, co zaakceptował zresztą polski król Kazimierz Wielki. Królowie Czech
rozpoczęli wtedy ściślejsze w

[Gość: Gorol]

Ty fulosch, hoby mulosch.

[Gość: Szwager]

A oba malty niy majom.

[rogoska]

Przyłączenie tej
ziemi do Polski było czymś całkowicie naturalnym. Geograficznie (Czechy od
Śląska oddzielały góry)

Dla strategii obronnej Mieszko I zajoł Śląsk.
Wysokie góry Sudety miały być naturalną fortyfikacją,przed najazdami Czech z
południa.A reszta paplaniny o podobnej kulturze i mowie to blabla.
Ciekawe czy autor wie ,że od strony Opawy i Ostrawy gór niema ?,na czym
wyznaczył by tam naturalną granice ?.

[Gość: Szwager]

To bou teraz popis!
Ale ignorancji.

Skisz tego ize niymocie gorow na wschodzie to mocie szansa donsc aze do Uralu,
pra?