hawaje a sprawa polska

[Gość: mesco]

Niejaki Pan Prof. Rudy Rummel, Profesor Emeritus Uniwersytetu na
Hawajach, USA sporzadzil liste krajow odpowiedzialnych za milionowe
zbrodnie na ludnosci cywilnej. t.zw, Mega-Mordercow. Okazuje sie ze
wedle Prof. Rummel'a Polacy zamordowali juz po 1945r 1,5 miliona
Niemcow .

Na liscie Mega-Mordercow Polska znajduje sie niedaleko Kmer-Rouge.
Liste mozna sobie obejrzec pod adresem:
www2.hawaii.edu/~rummel/DBG.TAB1.2.GIF

izrael a sprawa polska

[Gość: mesco]

W zwiazku z tym, ze agresja Izraela na kraje arabskie spotkala sie z aplauzem
w syjonistycznych srodowiskach Zydow - obywateli polskich, pragne oswiadczyc,
co nastepuje: nie czynilismy przeszkod obywatelom polskim narodowosci
zydowskiej w przeniesieniu sie do Izraela, jesli tego pragneli. Stoimy na
stanowisku, ze kazdy obywatel Polski powinien miec tylko jedna ojczyzne -
Polske Ludowa. Podziela to olbrzymia wiekszosc obywateli polskich narodowosci
zydowskiej i sluzy wiernie naszemu krajowi. Wladze panstwowe traktuja
jednakowo wszystkich obywateli Polski Ludowej, bez wzgledu na ich narodowosc.
Kazdy obywatel naszego kraju korzysta z rownych praw i na kazdym ciaza
jednakowe obywatelskie obowiazki wobec Polski Ludowej. Ale nie mozemy pozostac
obojetni wobec ludzi, ktorzy w obliczu zagrozenia pokoju swiatowego, a wiec
rowniez bezpieczenstwa Polski i pokojowej pracy naszego narodu, opowiadaja sie
za agresorem, za burzycielami pokoju i za imperializmem. Niech ci, ktorzy
odczuwaja, ze slowa te skierowane sa pod ich adresem - niezaleznie od ich
narodowosci - wyciagna z nich wlasciwe dla -siebie wnioski.

A oto i dzwiek oryginalny !

[silesius]

Gość portalu: mesco napisał(a):




www.jsb-art.com/marzec68.ram

[Gość: silesius88]

Author of this text: Bogdan Motyl; Original: www.racjonalista.pl/kk.php/s,2751
Adolf Hitler (wł. A. Schicklgruber: 1889-1945), głosząc mesjanizm i
posłannictwo własnego światopoglądu, pisał w "Mein Kampf": "Nas wybrało
Przeznaczenie na świadków katastrofy, która będzie najlepszym dowodem
słuszności nacjonalistycznej teorii rasowej". Adolf Hitler nie jest autorem
szowinistycznego i rasistowskiego programu hegemonii niemieckiej w Europie,
znanego powszechnie pod tytułem: "Mein Kampf". Napisali ów program dwaj
niemieccy jezuici, których Hitler w głównym zarysie powtórzył, zmieniając to i
owo.

[Gość: grimm]

zauwazyles hitlersynu ze zostales swoja swiadomoscia w
latach komunizmu? wszystko co piszesz i porownujesz
dotyczy czasow chyba ci najmilszych. Zobacz co wyprawia
pan Hochmann zamiast grzebac w starych polskich
smietnikach psie faszystowski

[Gość: mesco]

Sąd Okręgowy Stanów Zjednoczonych
Wschodni Okręg stanu Nowy Jork
Pozew Cywilny No. CV 99-3487

Biura Prawnicze [dla Skarżących]:
Mel Urbach (MU-5690)
One Exchange Place
Suite 1000
Jersey City, New Jersey 07302
Tel: [phone]

i

Edward E. Klein (EK-8587)
275 Madison Ave.,
11th Floor
New York, New York 10016
Tel: [phone]

Skarżący:

Theo Garb, Bella Youngewirth, Sam Lefkowitz, Peter Koppenheim, Judah Weller,
Chana Lewkowicz, Samuel Goldin, Karl Diamond, Hala Sobol, Saul Klausner,
Goldie Knobel
W imieniu własnym i wszystkich znajdujących się w podobnej sytuacji.

przeciw:

Pozwani:

Rzeczpospolita Polska, polskie Ministerstwo Skarbu Państwa, inni nieznani z
nazwiska.


Oskarżenie
Skarżący wymienieni powyżej oraz wszyscy inni znajdujący się w podobnej
sytuacji poprzez swoich niżej podpisanych pełnomocników wnoszą następującą
skargę:


Zarys zarzutów
1. Jest to postępowanie na wniosek jedenastu indywidualnych powodów, złożony w
imieniu własnym i innych znajdujących się w podobnej sytuacji, zgodnie z 28
U.S.C. [amerykańskim kodeksem - red.] §§ 1330 et. seq. oraz §§ 1602 et. seq. -
Aktem o immunitecie suwerennych państw (Foreign Sovereign Immunities Act) oraz
innymi federalnymi i stanowymi ustawowymi oraz zwyczajowymi prawami, przeciwko
Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej "Polską", polskiemu Ministerstwu
Skarbu Państwa, zwanemu dalej "Skarbem", oraz nieznanym z nazwy zagranicznym,
rządowym i/lub prywatnym instytucjom i/lub osobom, zwanym dalej "innymi
Pozwanymi", których tożsamość jest na razie nieznana, a którzy uczestniczyli w
realizacji przedstawionego tutaj powszechnego planu.

2. Plan, realizowany przez ostatnie pięćdziesiąt cztery lata, obejmował
siłowe, przymusowe "wypędzenie aż do wytępienia" Żydów z Polski, poprzez
etniczne i rasowe czystki, poprzez używanie przemocy oraz groźby przemocy, w
tym tortur i śmierci. Polska, Skarb i inni Pozwani dla celów komercyjnych
wyzyskiwali, zarządzali, wynajmowali, remontowali, przetrzymywali i w końcu
przejmowali nielegalnie tytuły własności dóbr, w tym nieruchomości, należących
do Żydów usuniętych z Polski. Robili to pod pretekstem, że dobra te zostały
porzucone. Wszyscy pozwani wyciągali i nadal wyciągają zyski z realizacji tego
planu kosztem starzejących się i umierających osób ocalałych z Holocaustu.

3. Skarżący są ofiarami i ocalałymi z nazistowskiego Holocaustu (lub ich
spadkobiercami). Jako grupie, odmówiono im praw do własności, zarządzania,
kontroli, używania oraz przyjemności z posiadania nieruchomości i ruchomości
od momentu pierwotnego pozbawienia ich tych dóbr w czasie Holocaustu. Po II
wojnie światowej ludzie ocalali z Holocaustu byli mordowani, bici, gwałceni,
terroryzowani, torturowani i zmuszani do zaprzestania prób odzyskania lub
zarządzania swoją własnością. Było to spowodowane powszechnym planem
etnicznych i rasowych czystek, prowadzonych w Polsce po Holocauście, w celu
usunięcia z Polski 10-proc. mniejszości żydowskiej, która przeżyła Holocaust.

4. Koncepcja wyciągania zysków z rasowej i etnicznej eksterminacji była
praktykowana przez reżim nazistowski przed i w trakcie II wojny światowej.
Naziści z premedytacją, systematycznie łupili i plądrowali dobra będące
własnością Żydów, bogacąc się i zapewniając niezbędne środki finansowe do
popełnienia zbrodni wojennych oraz zbrodni przeciwko ludzkości.

5. Niemcy wykorzystały antysemicki klimat w Polsce, umieszczając tam okryte
najgorszą sławą obozy śmierci, w tym Oświęcim i Treblinkę. Żydowscy mężczyźni,
kobiety i dzieci z całej Europy byli mordowani i torturowani na śmierć w tych
i innych obozach koncentracyjnych w Polsce.

6. Kiedy naziści wycofali się z Polski, obywatele polscy, Skarb, rząd polski
oraz inni Pozwani dążyli do wzbogacenia się kosztem nieszczęścia Żydów
polskich poprzez powielenie nazistowskiego planu rasowej i etnicznej czystki i
czerpanie zysków z zajmowania własności żydowskiej na cele komercyjne.

7. Aby zmusić Żydów do ucieczki z Polski oraz porzucenia swoich dóbr i praw
własności, wprowadzony został w życie morderczy plan czystek rasowych i
etnicznych, skierowany przeciwko powracającym Żydom, którzy przeżyli
Holocaust. Gdy Żydzi powrócili do domów w Polsce, tysiącom z nich grożono, a
następnie okrutnie bito i/lub mordowano w ich dotychczasowych domach, wsiach i
miastach. Zakończyło się to masową ucieczką z Polski większości polskich
Żydów. Szacuje się, że ponad 60 tys. Żydów uciekło z Polski od lipca do
września 1946 roku wskutek pogromu kieleckiego i potwornej kampanii przemocy
skierowanej przeciwko Żydom polskim. Wielu innych nie odważyło się powrócić do
Polski. Porzuciło wszelką nadzieję na odzyskanie swoich dóbr i własności.

8. Pozwani w tej sprawie mogli odnosić i nadal odnoszą korzyści z realizacji
planu czystek rasowych i etnicznych skierowanego przeciwko Żydom polskim.
Przejęli oni w posiadanie zasadniczo wszystkie dobra trzech milionów Żydów
polskich, w tym wartościowe nieruchomości, maszyny, przedmioty osobiste,
meble, walutę, polisy ubezpieczeniowe, obligacje, akcje, złote monety,
biżuterię, diamenty, przedmioty religijne i inne. W następnych latach i
dziesięcioleciach Pozwani w sposób nielegalny zapewnili sobie prawo własności
tych dóbr, zmieniając tytuł własności, wszystko przy milczącej zgodzie Polski
i Skarbu.

9. W czasie wprowadzania w życie planu czystek rasowych i etnicznych Żydzi w
Polsce cierpieli z powodu systematycznego gwałcenia praw człowieka, w tym
m.in. bicia, gróźb przemocy, łupienia, tortur, gwałtów i morderstw.

10. Przed rokiem 1939 polscy Żydzi stanowili ponad 20 proc. światowej
populacji Żydów. Od roku 1939 do roku 1948 trzymilionowa populacja Żydów
polskich prawie znikła. Nieliczni, którzy pozostali, ukrywali swoją żydowską
tożsamość lub zmienili religię, aby uniknąć prześladowań. Chociaż to reżim
nazistowski odpowiada za większość zniszczeń, które dotknęły Żydów w Polsce,
to jednak zachowanie polskiego rządu i innych Pozwanych pozbawiło Powodów ich
własności i praw do tej własności.

11. Żydzi powrócili po II wojnie światowej do setek miast w całej Polsce. Po
pięciu latach nazistowskich prześladowań wracali do domu, bo jako polscy
obywatele nie mieli dokąd pójść. W wielu miastach Żydów nie widziano od lat.
Zamiast traktować ich jak uchodźców, Pozwani przeszkadzali im w powrocie do
domu, stosując potworne akty przemocy i morderstwa. Pozwani powielili
nazistowski plan "Juden Rein" na własnych obywatelach, oczyszczając swój kraj
z Żydów. Dzięki temu Pozwani mogli zająć i czerpać zyski z żydowskich dóbr i
własności.

12. Wyrzucenie Żydów z Polski i zajęcie ich dóbr i własności zostało dokonane
przy współudziale polskiego rządu, w tym polskiej policji i armii. Poprzez
sponsorowany przez państwo terroryzm Polacy inicjowali i uczestniczyli w
atakach na powracających Żydów. W mniejszych miastach Żydzi byli linczowani i
duszeni, rozstrzeliwani lub zakłuwani na śmierć. Publiczne wieszanie Żydów
było opisywane w prasie, co przerażało tych, którzy zostali w Polsce, i tych,
którzy zamierzali lub próbowali wrócić. W oparciu o informacje i przekonania
pozywających te ataki były częścią planu mającego wymazać wszelkie ślady rasy
żydowskiej z Polski po II wojnie światowej.

13. Pozwani kierowali się nie tylko nienawiścią, ale również chciwością. Po
wypędzeniu Żydów z Polski Pozwani przejęli kontrolę nad majątkiem żydowskim,
przejmując prawa własności i zarządzając nim dla zysku.

14. W momencie zakończenia II wojny światowej, ignorując prawne konsekwencje
ludobójstwa, zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i czystek
rasowych, polski rząd i Pozwani pozwolili na kontynuację okrucieństw
skierowanych przeciwko Żydom w Polsce przez kilka kolejnych lat, do momentu,
gdy Żydzi poddali się z powodu wyczerpania, zostawiając za sobą Polskę i swój
mają

[Gość: silesius]

14. W momencie zakończenia II wojny światowej, ignorując prawne konsekwencje
ludobójstwa, zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i czystek
rasowych, polski rząd i Pozwani pozwolili na kontynuację okrucieństw
skierowanych przeciwko Żydom w Polsce przez kilka kolejnych lat, do momentu,
gdy Żydzi poddali się z powodu wyczerpania, zostawiając za sobą Polskę i swój
majątek.

15. Zamiast doglądać i gospodarować majątkiem z korzyścią dla pozostałych przy
życiu Żydów i ich spadkobierców, Pozwani, posługując się mordem, zastraszaniem
i przemocą, starali się pozbawić ofiary Holocaustu ich własności i majątków.
Rozpowszechniła się praktyka dopuszczania się gróźb, przemocy, tortur, gwałtów
i mordów, która pociągnęła za sobą przymusowe wysiedlenia i niemalże całkowitą
eksterminację ludności żydowskiej w Polsce.

16. Bezustannie, od czasów Holocaustu, Polska, Skarb i inni Pozwani
zaangażowani byli w oszukańcze działania, mające zapobiec, opóźnić, udaremnić
i zablokować dążenia członków grupy właścicieli do ujawnienia prawdy o swym
stanie posiadania i prawach do dysponowania i korzystania z majątku
pozostałego w Polsce, będącego ich własnością. Oszustwo, jakiego dopuścili się
Pozwani, miało zapobiec upominaniu się przez członków grupy właścicieli o
zwrot majątków i dokładnemu określeniu przez nich całkowitej liczby i wartości
nieruchomości i innych aktywów bezprawnie im odebranych.

17. W odpowiedzi na roszczenia zgłaszane przez członków grupy Pozwani
stosowali standardowe formuły, takie jak: "Majątek został porzucony
dobrowolnie; własność została skonfiskowana legalnie; własność została
zniszczona; nie można było odnaleźć dokumentów; własność była zadłużona na
ogromne sumy z zaległych podatków"; lub upominającym się kazano wracać do
Polski, by uzasadnić roszczenia. W tym czasie Pozwani dokonywali operacji
handlowych i czerpali znaczne zyski z majątków ofiar Holocaustu.

18. W rezultacie działalności Pozwanych przez okres pięćdziesięciu czterech
lat Pozwani w sposób ciągły zarządzali, użytkowali i czerpali zyski z
uzyskanych nielegalną drogą majątków, należących do członków klasy
właścicieli, do których to majątków Pozwani nie mieli żadnej prawnej podstawy
ich posiadania, kontrolowania, użytkowania, przetrzymywania i czerpania z nich
korzyści.

19. Polska, Skarb i inni Pozwani zapoczątkowali i kontynuowali proces
bezprawnego użytkowania, wynajmowania, sprzedawania i/lub zezwalania na
sprzedaż lub przekazywania aktywów i posiadłości należących do członków grupy
właścicieli, uniemożliwiając w dalszym ciągu ocalałym po wojnie starzejącym
się Żydom i ich spadkobiercom odzyskanie swojej własności. Polska wystawia
obecnie na sprzedaż w Stanach Zjednoczonych i w innych krajach majątki ofiar
Holocaustu, zarówno nieruchomości przenaczone na cele mieszkalne, jak i
handlowe, prawnie należące do członków grupy właścicieli.

20. Składający pozew chcą powstrzymać Polskę, Skarb i innych Pozwanych przed
dalszą wyprzedażą, trwonieniem, dysponowaniem lub zezwalaniem na wyprzedaż,
dysponowanie lub przekazywanie majątków należących do członków grupy
właścicieli.

21. Składający pozew dążą również (I) do rozliczenia i zwrotu przez Polskę,
Skarb i innych Pozwanych aktywów i majątków bezprawnie zawłaszczonych,
przetrzymywanych lub sprzedawanych z naruszeniem praw i pełnomocnictw członków
klasy właścicieli, (II) do rozliczenia i zwrotu zysku czerpanego z tych
aktywów i (III) do wypłacenia odszkodowania i poniesienia kosztów karnych,
zniechęcających do podobnych działań w przyszłości.


Zakres kompetencji sądu i miejsce rozprawy
22. Niniejszy Sąd posiada zakres kompetencji stosowny do 28 U.S.C. §§ 1330
(amerykański kodeks), ponieważ sprawa ta wytoczona jest obcemu państwu; 28
U.S.C. §§ 1331, ponieważ sprawa ta dotyczy Konstytucji, praw i/lub traktatów
Stanów Zjednoczonych; 28 U.S.C. §§ 1332, ponieważ sprawa ta dotyczy obywateli
Stanów Zjednoczonych - powodów i obywateli lub podmiotów państw obcych -
oskarżonych, a suma będąca przedmiotem sporu przekracza 75 tys. dolarów, nie
wliczając odsetek i innych kosztów; 28 U.S.C. §§ 1350, ponieważ sprawa ta
dotyczy czynów popełnionych przez obcokrajowców i łamiących prawo narodów lub
traktat zawarty przez Stany Zjednoczone; 28 U.S.C. §§ 1367 - dodatkowych
kompetencji niniejszego Sądu; 28 U.S.C. §§ 1605(a) jako wyjątek od zasady
nietykalności zawartej w Akcie o immunitecie suwerennych państw. Miejsce
rozprawy w niniejszym Sądzie jest stosowne do 28 U.S.C. §§ 1391.


Strony
Skarżący:

23. Theo Garb ("Theo"), urodzony w Manchesterze w Anglii. Jest obywatelem
Stanów Zjednoczonych i mieszka na Long Island w Nowym Jorku. Jego nieżyjąca
już matka Ruchla Rosenstrauch-Garbarz ("Ruchla") urodziła się w Warszawie,
gdzie mieszkała do 1924 roku. Potem wyjechała do Belgii, a następnie do
Dublina, gdzie jej mąż objął stanowisko kantora w głównej synagodze. W Polsce
Ruchla wraz z rodzeństwem, które pozostało w kraju, była współwłaścicielką
dużej kamienicy na warszawskiej Pradze. Budynek mieścił się przy ulicy
Targowej w Warszawie. (...) Będąc w Dublinie, Ruchla otrzymywała regularny
dochód pochodzący z jej udziału w budynku na Targowej. Pieniądze przychodziły
z Polski za pośrednictwem banku w Anglii. Przed wojną jej rodzina z Warszawy
była bogata. Wraz z wybuchem wojny pieniądze przestały napływać. Budynek cudem
nie został zniszczony. Niektórzy z krewnych będących współwłaścicielami
kamienicy zmarli bądź zginęli w czasie wojny.

24. Po wojnie matka i ojciec Theo udali się do Belgii, by dowiedzieć się
czegoś o swej rodzinie. Ruchla odkryła, że w 1942 roku większość członków jej
rodziny została wywieziona do obozu koncentracyjnego w Treblince i wymordowana
przez nazistów. Rodziców Theo ostrzeżono, by nie jechali do Polski ze względu
na represje w stosunku do powracających Żydów. Ruchla posłuchała rady i
wróciła do Dublina. Powiedziała swojemu synowi Theo, by zapamiętał adres i nr
hipoteki 174C - odnośnik do tytułu własności w Polsce. Powiedziała mu, że
pewnego dnia wszystko się unormuje i wtedy powinien wrócić i domagać się
zwrotu kamienicy na Targowej.

25. Ruchla zmarła 17 lat temu. Od tego czasu jej słowa nie dawały Theo
spokoju. Próbował odzyskać budynek, lecz bezskutecznie. Wszystkie starania
spełzały na niczym. W końcu pojechał do Polski, gdzie udało mu się uzyskać
dostęp do archiwum. Niestety, archiwista zgodził się pokazać mu jedynie
starsze rejestry i nie pozwolił skopiować nowszych dokumentów, które
wskazałyby obecnych właścicieli budynku należącego niegdyś do jego rodziny.
Theo zaprotestował przeciw ciągłemu ukrywaniu dokumentów, lecz bez rezultatu.
Nie zna polskiego, ale na niektórych dokumentach rozpoznał nazwisko matki.

26. W czasie pobytu w Polsce Theo odwiedził kamienicę na Targowej i
stwierdził, że wszystkie mieszkania wyglądały na wynajęte. Na parterze
mieściły się sklepy. Ani Theo, ani członkowie jego rodziny nigdy nie otrzymali
żadnego odszkodowania za bezprawne przejęcie własności jego rodziny.

27. Bella Jungewirth (z domu Neustadt) ("Bella") jest obywatelką Stanów
Zjednoczonych zamieszkałą w Nowym Jorku. Urodziła się 17 marca 1920 roku w
Polsce. Jej ojciec był kantorem w krakowskiej synagodze mieszczącej się przy
ulicy rabina Maizelsa. Miała czterech braci i dwie siostry. W 1939 roku Niemcy
napadły na Polskę. Wojska szybko dotarły do Krakowa. Bella była zmuszona do
niewolniczej pracy przez nazistów i noszenia żółtej gwiazdy Dawida na ubraniu.
W 1942 roku naziści przeszli przez getto w Krakowie, gdzie mieszkała Bella,
krzycząc "Juden Raus" ("Żydzi, wynocha"). Młodzież polska pomagała nazistom
zidentyfikować domy żydowskie. Gdy naziści dotarli do domu Belli przy ulicy
Szerokiej 13, wszyscy zostali wyrzuceni. (...)

44. Wraz z nasileniem się pod koniec lat 30. antysemityzmu w Polsce (i innych
krajach) w Warsz

[Gość: hitlersyn]

44. Wraz z nasileniem się pod koniec lat 30. antysemityzmu w Polsce (i innych
krajach) w Warszawie zaczęto napadać i bić Żydów. Samuel opuścił Warszawę
jesienią 1937 roku, by studiować chemię inżynieryjną na uniwersytecie w
Strasburgu. Jesienią 1938 roku przeniósł się do Paryża na Sorbonę. W czerwcu
1940 uciekł z Paryża na rowerze na dwa dni przed wkroczeniem nazistów.
Ostatecznie we wrześniu 1941 wyruszył do Stanów Zjednoczonych przez Hiszpanię
i Portugalię. Jego rodzice pozostali w Warszawie. Zginęli później w obozie w
Oświęcimiu.

45. Po wojnie Samuel dowiedział się od innych Żydów, że naziści zaraz po
wkroczeniu do Warszawy przejęli fabrykę jego ojca.

46. Samuel umieścił ogłoszenie w kilku polskich gazetach, informujące, że
przeżył wojnę. Był zbyt przerażony antysemityzmem, by osobiście pojechać do
Polski. Próbował odzyskać własność ojca, ale bezskutecznie. Według najnowszych
dokumentów, do jakich udało mu się dotrzeć (były to dokumenty z 1996 roku),
Skarb jest właścicielem fabryki i zarządza nią do dziś.

47. Karl Diamond ("Karl") jest obywatelem Stanów Zjednoczonych zamieszkałym w
Memphis w stanie Tennessee. Urodził się i wychował w Tarnowie, około 40 mil na
wschód od Krakowa. Przed wojną Karl miał cztery siostry i brata. Jego rodzina
miała zakład produkujący marynaty i sklep. Znana była z działalności
charytatywnej dla najbiedniejszych. Miała także las, w którym co roku
prowadzono wycinkę drzew. Jego najstarsza siostra była księgową, druga siostra
studiowała w Wiedniu, trzecia - matematykę na Uniwersytecie Warszawskim,
czwarta - pomagała prowadzić sklep w Tarnowie. Karl był studentem w Raush
Business College. Jego młodszy brat studiował Talmud.

48. Właścicielem lasu był ojciec i wuj Karla. Las w Stępinie koło Frystaka
(powiat Strzyżów) miał powierzchnię około 240 akrów. 12 czerwca 1942 roku
rodzina Karla została wraz z innymi Żydami mieszkającymi w Tarnowie
eksmitowana przez nazistów pod pretekstem "przesiedlenia". Większość trafiła
do obozu koncentracyjnego w Bełżcu, gdzie zamordowano ponad 12 tys. Żydów z
Tarnowa. Kolejne 3 tys. Żydów zamordowano na cmentarzu w Tarnowie. W końcu
dokonano także egzekucji pozostałych.

49. Karla wysłano do obozu pracy w Płaszowie. W 1945 roku uwolnili go Rosjanie.

50. Po uwolnieniu Karl odkrył, że wśród Polaków szerzy się antysemityzm, a
wielu jest zawiedzionych, że jacyś Żydzi przeżyli Holocaust.

51. Przez ostatnie kilkadziesiąt lat Karl wynajmował prawników w Polsce i w
Izraelu, by odzyskać majątek i własność rodziny. Dowiedział się, że
nieruchomość jego ojca została przejęta przez Skarb po wojnie, ale nie udało
mu się jej przejąć. Oskarżeni uniemożliwili mu odzyskanie rodzinnej własności.

52. Hala Sobol ("Hala") jest obywatelką Stanów Zjednoczonych zamieszkałą w
Ohio. Urodziła się w Polsce w 1924 roku. Była jedną z dwu córek Nachmana i
Sabiny Lieblich z domu Selinger. Hala wychowała się w Krakowie. Jej ojciec
zajmował się obróbką diamentów. Dobrze zarabiał i często podróżował w
interesach.

53. Podczas wojny większość członków rodziny Hali została wywieziona do
Oświęcimia. Tam zostali wymordowani przez nazistów i ich kolaborantów. Motel
Horn, jej wuj, był w tym transporcie. Miał duży budynek przy dwóch głównych
ulicach w centrum Krakowa. (...)

54. Według niedawno ujawnionych dokumentów z polskich archiwów wynika, że ta
własność została rodzinie skonfiskowana i podzielona po wojnie. Jeden z banków
dostał zgodę na zarejestrowanie się jako właściciel części majątku, którą Hala
i jej rodzina powinna otrzymać w spadku. Budynek mieścił się między ulicami
Bożego Ciała 23 i Krakowską 26. Jej wuj Motel Horn był także właścicielem
willi w Rabce przy ulicy Poniatowskiego 185. Ostatnio ujawnione dokumenty
archiwalne potwierdzają, że Motel Horn nabył tę własność w 1930 roku.
Dziadkowie Hali posiadali dwa domy w Chrzanowie przy ulicy Malarinik 3. Według
ostatnich informacji budynek został rozebrany przez Skarb.

55. Ciotka i wuj Hali, którzy byli właścicielami kilku z rodzinnych
posiadłości, zmarli bezpotomnie. Wszyscy ich krewni zostali zamordowani w
czasie wojny. Wojnę przeżyły tylko Hala i jej siostra. Siostra Hali zmarła
przed trzema laty. Miała córkę, która mieszka w Londynie.

56. Hala została uwolniona z obozu koncentracyjnego w Bergen-Belsen przez
wojsko brytyjskie. Po pięciu latach spędzonych pod niemiecką okupacją była w
złym stanie psychicznym i fizycznym. Chciała powrócić do Polski, by odzyskać
własność rodziny, ale została ostrzeżona o nasilającej się fali antysemityzmu
w stosunku do powracających Żydów. Hala i jej rodzina nie otrzymali żadnego
odszkodowania za zagarniętą przez oskarżonych własność.

57. Saul Klausner ("Saul") urodził się na Brooklynie w 1930 roku i jest
obywatelem Stanów Zjednoczonych. Jego ojciec Aaron Klausner urodził się w
Krynicy w Polsce w 1900 roku. Jego matka urodziła się w Rumunii w 1902 roku.

58. Dziadek Saula Jacob Moses Klausner miał udziały w dwunastu posiadłościach
w Krynicy, m.in. w hotelu Paradise, hotelu Nowy Jork i hotelu Ringowka. W 1939
roku, po inwazji nazistów, Aaron Klausner przesyłał z Nowego Jorku za
pośrednictwem Western Union pieniądze, by opłacić rodzicom ucieczkę. Ani oni,
ani inni członkowie rodziny nigdy więcej nie dali znaku życia. Po wojnie
świadkowie powiedzieli Aaronowi Klausnerowi, że jego rodzice zostali
zamordowani przed domem przez miejscowych Polaków.

59. W 1960 roku Aaron Klausner wniósł do Foreign Claims Settlement Commission
(Komisji Rozpatrywania Wniosków Zagranicznych) w Waszyngtonie, na mocy polsko-
amerykańskiego porozumienia, o 250 tys. dolarów. Przyznano mu 26 tys. 211,77
dolarów i 7 tys. 142,71 w udziałach, ale w sumie za dwanaście posiadłości jego
rodziny w Polsce otrzymał zaledwie kilka tysięcy dolarów. Aaron Klausner zmarł
w 1977 roku.

60. Od śmierci ojca Saul dalej próbował odzyskać majątek rodziny. Chciał
pojechać do Polski, ale ostrzeżono go przed niebezpieczeństwami, jakie mogą go
spotkać jako Żyda starającego się o zwrot majątku. Powiedziano mu, że po
Żydach, którzy w podobnym celu udali się do Polski, zaginął wszelki słuch.
Chciał pojechać później, ale ostrzeżono go, że polski rząd nie udostępni mu
rejestrów. Niedawno Saul otrzymał część rejestrów dotyczących majątku rodziny.
Wynika z nich, że majątek został zagarnięty bezprawnie. Saul ocenia jego
wartość na ok. 13 mln dolarów.

61. Goldie Knobel ("Goldie") urodziła się 9 lipca 1942 roku w Dukli. Jest
obywatelką Stanów Zjednoczonych zamieszkałą w Brooklynie w Nowym Jorku. Jej
matka Yochwet Knobel (z domu Feit) była właścicielką i dyrektorką dużego
międzynarodowego hotelu dla rekonwalescentów w Iwoniczu razem z bratem
Nochumem Feitem. Jej ojciec był odznaczonym weteranem Wojska Polskiego.

62. W 1939 roku naziści zaatakowali Polskę. Wkrótce pojawili się w domu
Knoblów. Dali im 15 minut na opuszczenie domu. Jeśli nie - zginą. Rodzice
Goldie wyładowali wózek dziecięcy, czym tylko mogli, i uciekli. Ukrywali się
przez pięć lat. Żyli w nieludzkich warunkach, by nie dać się złapać.

63. Po wojnie Knoblowie wyszli z ukrycia. Zostali skierowani do Szczecina. Tam
ich zarejestrowano. Później wysłano ich do w Berlina do obozu dla
wysiedlonych. Stamtąd w 1951 roku wyjechali do Stanów Zjednoczonych.

64. Nochum Feit także powrócił do Szczecina razem z rodziną Knoblów, z którą
wcześniej się ukrywał. Pewnego dnia w 1946 roku wyszedł do urzędu państwowego
i nigdy nie powrócił. Jego siostra Yochwet Knobel zaniepokoiła się i
zorganizowała poszukiwania. Po paru godzinach znaleziono go martwego. Po
pięciu latach ukrywania się przed nazistami został zastrzelony przez
miejscowych Polaków. Pochowano go w Szczecinie.

65. Przed tym morderstwem Knoblowie otrzymywali pogróżki. Mówiono im, że jeśli
spróbują pozostać w Polsce, wszyscy zginą. Po brutalnym zabójstwie Nochuma
poczul

[Gość: hitlersyn]

64. Nochum Feit także powrócił do Szczecina razem z rodziną Knoblów, z którą
wcześniej się ukrywał. Pewnego dnia w 1946 roku wyszedł do urzędu państwowego
i nigdy nie powrócił. Jego siostra Yochwet Knobel zaniepokoiła się i
zorganizowała poszukiwania. Po paru godzinach znaleziono go martwego. Po
pięciu latach ukrywania się przed nazistami został zastrzelony przez
miejscowych Polaków. Pochowano go w Szczecinie.

65. Przed tym morderstwem Knoblowie otrzymywali pogróżki. Mówiono im, że jeśli
spróbują pozostać w Polsce, wszyscy zginą. Po brutalnym zabójstwie Nochuma
poczuli się zmuszeni do opuszczenia Polski.

66. Rodzice Goldie przez resztę życia mieszkali w Nowym Jorku na Brooklynie.
Jej ojciec zmarł w latach 80., a matka w 90. Żyli z bliznami - fizycznymi i
emocjonalnymi - pozostawionymi im przez tortury, przemoc i groźby, których
doświadczyli w Polsce. Do końca życia rodziców Goldie przerażała myśl o
powrocie do Polski.

67. Goldie poszukuje obecnie akt policyjnych dotyczących zabójstwa jej wuja.
Stara się także o zwrot nieruchomości, które należały przed wojną do jej
rodziny.

Pozwani:

106. Do niedawna przedstawiciele grupy właścicieli zgłaszali, że nie mieli
możliwości dotarcia do odpowiednich dokumentów, dzięki którym można by
uzasadnić roszczenia do własności w Polsce. Polscy urzędnicy powiedzieli
ocalałym Żydom oraz ich spadkobiercom, że nie można im udostępnić odpowiednich
dokumentów.

107. Z powodu pogróżek, aktów przemocy i bezowocności swych starań ludzie ci
przerażeni są perspektywą powrotu do Polski w celu ubiegania się o zwrot
swojej własności.


Wiedza Polski, Skarbu i innych nie wymienionych z nazwiska Pozwanych:
108. Przez cały okres opisywanych tu wydarzeń polscy ministrowie, oficerowie i
dyrektorzy, Skarb oraz inni Oskarżeni wiedzieli lub zdawali sobie sprawę z
tego, że wiedzieć powinni, iż ich działania były częścią planu "czystek
etnicznych i rasowych", które (I) przyczyniły się do pozbawienia ofiar
Holocaustu oraz ich spadkobierców majątku i własności i (II) zapewniły Polsce,
Skarbowi oraz innym Oskarżonym olbrzymi dochód z grabieży rozpoczętych przez
nazistów, a kontynuowanych przez Polaków. Pogróżki, pobicia, gwałty i
morderstwa wymierzone przeciw polskim Żydom były elementem popieranej przez
rząd fali czystek etnicznych mających na celu usunięcie z Polski Żydów.

109. Od 1945 r. wszyscy Pozwani bardzo dobrze zdawali sobie sprawę z
okoliczności, w jakich konfiskowali własność i majątek Żydów. Mimo to nie
zaprzestali tego masowego procederu. Przebiegał on w atmosferze, którą Pozwani
sami wytworzyli i która prowadziła do nieprzerwanej grabieży majątku
żydowskiego. Nikt nawet nie nie pomyślał, by zapewnić bezpieczeństwo żydowskim
obywatelom.

110. Oficerowie, dyrektorzy oraz urzędnicy Pozwanych nie próbowali nawet
ustalić, którzy z właścicieli przeżyli wojnę. Nie trudzili się również
ustaleniem miejsca pobytu spadkobierców majątków. Stosunek Pozwanych do
zagrabionego mienia był więcej niż niedbały; było to pogwałcenie prawa
polskiego i międzynarodowego.


Pierwsza podstawa powództwa
(Pogwałcenie prawa międzynarodowego przez Pozwanych)
111. Skarżący podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 110.

112. Polska, polski Skarb Państwa oraz pozostali Pozwani pogwałcili
międzynarodowe prawo zwyczajowe, na którego mocy działa niniejszy trybunał
stosujący federalne prawo zwyczajowe oraz prawo narodów na podstawie m.in.
takich aktów prawnych, jak: Ustawy Norymberskie, Konwencja Haska z 1907 r.,
Polski Traktat o Mniejszościach z 1919 r. oraz Konwencja Genewska z 1929 r.

113. Pozwani naruszyli przywołane powyżej międzynarodowe prawo zwyczajowe
poprzez: tworzenie, uczestniczenie w oraz/lub niezapobieganie czystkom rasowym
i etnicznym popełnianym na Żydach powracających do swych domów w Polsce po
Holocauście; obracanie majątkiem, zarządzanie i czerpanie zysków z majątku
zagrabionego Powodom oraz innym członkom grupy; zaniedbanie, ukrywanie i
odmowę zwrotu niniejszego majątku wraz z uzyskanymi pożytkami, które znalazły
się w posiadaniu Pozwanych w wyniku barbarzyńskich zbrodni popełnionych na
etnicznej i rasowej mniejszości, co stanowiło część spisku, który trwa już od
54 lat.


Druga podstawa powództwa
(Współudział i współsprawstwo Pozwanych w łamaniu prawa międzynarodowego )
114. Powodowie podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 113.

115. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani pomagali i
współuczestniczyli w realizacji planu mającego na celu czystkę etniczną i
rasową Żydów powracających do swych domów w Polsce po Holocauście. Wyżej
wymienieni Pozwani dokonali grabieży i przywłaszczenia, co stanowi naruszenie
międzynarodowego prawa zwyczajowego, na mocy którego działa niniejszy sąd
stosujący federalne prawo powszechne oraz prawo narodów na podstawie m.in.
takich aktów prawnych, jak: Ustawy Norymberskie, Konwencja Haska z 1907 roku,
Polski Traktat o Mniejszościach z 1919 roku oraz Konwencja Genewska z 1929
roku.

116. Wyżej wymienieni Pozwani pomagali i współuczestniczyli w łamaniu
wspomnianego wyżej międzynarodowego prawa zwyczajowego poprzez darowanie winy
sprawcom okrucieństw popełnianych na Żydach starających się wrócić do swych
domów w Polsce po Holocauście oraz poprzez świadome przejmowanie, zarządzanie,
czerpanie korzyści i obracanie majątkiem Powodów oraz innych osób
zainteresowanych w ramach wspomnianego spisku, który trwa już 54 lata.


Trzecia podstawa powództwa
(Przywłaszczenie mienia)
117. Powodowie podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 116.

118. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani niesłusznie
przywłaszczyli sobie, eksploatowali, zarządzali oraz rozporządzali majątkiem
Powodów dla własnej korzyści.


Czwarta podstawa powództwa
(Bezpodstawne wzbogacenie)
119. Powodowie podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 116.

120. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani bezpodstawnie
wzbogacili się podczas ostatnich 54 lat poprzez: świadome przejmowanie,
zarządzanie, czerpanie zysków, obracanie majątkiem oraz bezpodstawne
przywłaszczenie lub odmowę zwrotu majątku Powodów oraz innych osób
zainteresowanych; zachowanie pożytków uzyskanych z majątku Powodów, który
został przywłaszczony przez Pozwanych wskutek planu przemocy, zbrodni oraz
unicestwienia, które się tu zarzuca.


Piąta podstawa powództwa
(Restytucja i zwrot przywłaszczonego mienia )
121. Skarżący podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 116.

122. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani zaniedbali oraz
odmówili zwrotu majątku wraz z uzyskanymi pożytkami, które zostały zagrabione
Powodom oraz innym osobom zainteresowanym oraz niesłusznie przywłaszczone
przez Pozwanych w ramach kontynuowanego planu przemocy, zbrodni oraz
unicestwienia, o którym się niniejszym świadczy i dowodzi. Pozwani odmówili
zwrotu wspomnianego majątku wraz z uzyskanymi pożytkami, działając na własną
korzyść, i powinni zwrócić wspomniany majątek oraz uzyskane pożytki Powodom
oraz innym osobom zainteresowanym.


Szósta podstawa powództwa
(Naruszenie obowiązku powierniczego)
123. Powodowie podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 122.

124. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani naruszyli swoje
obowiązki wobec Powodów oraz innych osób zainteresowanych, ofiar Holocaustu,
które były prześladowane także w czasie prób powrotu. Pozwani próbowali też
odwieść Skarżących od zamiaru powrotu do swych domów - nie zachowali majątków
Powodów i nie oddali ich wyżej wymienionym po zakończeniu Holocaustu.

125. Wyżej wymienione czyny oraz postawa Pozwanych stanowiły naruszenie
obowiązków powierniczych wobec Powodów oraz innych osób zainteresowanych.
Postawa i działania Pozwanych są dowodem braku skrupułów oraz niesłuszności
ich postępowania, jak również świadczą o lekkomyślnej i świ

[Gość: grimm]

125. Wyżej wymienione czyny oraz postawa Pozwanych stanowiły naruszenie
obowiązków powierniczych wobec Powodów oraz innych osób zainteresowanych.
Postawa i działania Pozwanych są dowodem braku skrupułów oraz niesłuszności
ich postępowania, jak również świadczą o lekkomyślnej i świadomej obojętności
w stosunku do praw Powodów oraz innych osób zainteresowanych. Pozwani
całkowicie zlekceważyli konsekwencje takiego działania oraz szkody, które
Skarżący oraz inne osoby zainteresowane mogły ponieść w wyniku opisanych
czynów i postawy Pozwanych. Z uwagi na powyższe Skarżący oraz inne osoby
zainteresowane są uprawnieni do otrzymania odszkodowania za poniesione straty
majątkowe oraz moralne.


Siódma podstawa powództwa
(Domniemane powiernictwo )
126. Powodowie podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 125.

127. W związku z powyższym zarówno strona skarżąca, jak i inne osoby będące w
takiej sytuacji mają prawo domagać się, by Pozwani zostali uznani za
domniemanych powierników wszystkich zagarniętych Powodom, a posiadanych przez
Pozwanych, aktywów i nieruchomości oraz uzyskanych z nich dochodów i zysków.
Pozwani powinni przekazać Skarżącym i innym osobom będącym w takiej sytuacji
wyżej wymienione aktywa, nieruchomości, dochody i korzyści finansowe z nich
uzyskane.


Ósma podstawa powództwa
(Wyliczenie)
128. Powodowie podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 127.

129. Polska, Skarb oraz inni Pozwani nieuczciwie zataili przed Skarżącymi i
innymi osobami w takiej sytuacji aktywa i nieruchomości, które eksploatowali
albo przywłaszczyli sobie, oraz korzyści, które uzyskali, którymi obracali
przez ostatnie 54 lata, a które uzyskali, realizując plan przemocy, morderstw
i Zagłady tu zarzucane.

130. Pozwani konsekwentnie odmawiali informowania i przeinaczali informacje
dotyczące statusu prawnego i rozporządzania aktywami i nieruchomościami oraz
korzyściami z nich uzyskanymi i nie przedstawiali bądź odmawiali
przedstawiania wyjaśnień, do których strona skarżąca i inne osoby w tej
sytuacji są uprawnione.

131. Opisane tutaj działania podejmowane przez Pozwanych to czyny popełnione
poza terytorium Stanów Zjednoczonych, związane z działalnością komercyjną
Polski, polskiego Skarbu i innych Pozwanych. Czynności te jednak przyniosły
szkodę stronie skarżącej i innym osobom w tej samej sytuacji w Stanach
Zjednoczonych.

132. Transakcje zawierane przez pozwanych były czynnościami, w jakie zazwyczaj
zaangażowane są osoby prywatne i inne. Dodatkowo pozwani czerpali duże
korzyści z transakcji nieruchomościami o całkowicie komercyjnym charakterze.

133. Niezgodne z prawem działania pozwanych wywarły bezpośredni efekt w
Stanach Zjednoczonych, ponieważ wskutek transakcji handlowych i sprzedaży
majątku zagarniętego stronie skarżącej i innym osobom w tej samej sytuacji,
przeprowadzanych przez Pozwanych, tysiącom obywateli Stanów Zjednoczonych
odebrano na okres ponad 50 lat prawo własności i kontroli nad ich aktywami i
nieruchomościami, które to prawo im się słusznie należy. Stronie skarżącej i
innym osobom w tej samej sytuacji odmawiano finansowych korzyści i zysków,
które normalnie uzyskiwaliby, rozporządzając swoim mieniem.

134. Ponadto, według posiadanych informacji i przekonań, wszystkie aktywa
Pozwanych w Stanach Zjednoczonych zwiększały swoją wartość o korzyści uzyskane
w drodze niezgodnych z prawem czynności, w które angażowali się Pozwani, jak
zostało to opisane powyżej.

135. Przez ponad 50 lat Polska, Skarb oraz inni pozwani nieuczciwie ukrywali
naturę i stopień swojego zaangażowania w czynności dotyczące zagarniętych
aktywów i nieruchomości. Do chwili ujawnienia dokumentów z polskich archiwów
Skarżący oraz inne osoby w tej samej sytuacji nie byli świadomi stopnia
oszukańczych działań i postępowania Polski, Skarbu i innych Pozwanych, a w
związku z tym prawa do zadośćuczynienia ze strony Polski, Skarbu oraz innych
Pozwanych. W rezultacie Skarżący i inne osoby w tej samej sytuacji mają prawo
ubiegać się o sprawiedliwie obliczone korzyści niezależnie od biegu
przedawnienia.

W związku z tym Skarżący w imieniu własnym i innych osób w tej samej sytuacji
zwracają się do sądu z prośbą o:

a) uznanie istnienia grupy złożonej z osób wnoszących powyższe powództwo
grupowe;
b) stwierdzenie, że Polska, Skarb oraz inni Pozwani poprzez handel aktywami i
nieruchomościami, zagarniętymi Skarżącym i innym osobom w tej sytuacji,
rozporządzanie nimi oraz ich zatajanie, wiedząc, że mienie to uzyskane zostało
w drodze systematycznych prześladowań i morderstw, naruszyli i/lub przyczynili
się do naruszenia (I) prawa międzynarodowego i traktatów międzynarodowych (II)
zwyczajowego prawa międzynarodowego stosowanego w niniejszym sądzie jako
federalne prawo zwyczajowe oraz prawa narodów oraz (III) praw zwyczajowych i
stanowionych Polski i Stanów Zjednoczonych;
c) zarządzenie kontroli finansowej (audytu) Polski, Skarbu oraz innych
pozwanych, dotyczącej aktywów i nieruchomości Skarżących i innych osób w
takiej sytuacji w Polsce od 1945 do dziś, oraz polecenie Pozwanym rozliczenia
się wobec Skarżących i innych osób w tej samej sytuacji ze wszystkich tych
aktywów i nieruchomości;
d) polecenie Polsce, Skarbowi i innym Pozwanym bezzwłocznego udostępnienia
wszystkich dokumentów lub innych akt potrzebnych do dokładnego określenia
wyżej wspomnianych aktywów, nieruchomości oraz dochodów i korzyści z nich
uzyskanych;
e) stwierdzenie, że Polska, Skarb i inni Pozwani są domniemanymi powiernikami
wszystkich aktywów, nieruchomości oraz dochodów i korzyści z nich uzyskanych,
posiadanych i eksploatowanych przez Pozwanych - a należących do Skarżących i
innych osób w takiej samej sytuacji - oraz nakazania wyżej wymienionym
Pozwanym zwrotu wszystkich możliwych do ustalenia aktywów i nieruchomości
zagarniętych Skarżącym, a także innym osobom w tej samej sytuacji;
f) zasądzenie na rzecz Skarżących i innych osób w tej samej sytuacji
równowartości zagarniętych aktywów, nieruchomości oraz dochodów i korzyści z
nich uzyskanych, posiadanych i uzyskiwanych przez Pozwanych;
g) zasądzenie na rzecz Skarżących oraz innych osób będących w tej samej
sytuacji wyrównania szkód i stosownego zadośćuczynienia za straty wynikłe z
opisanych wyżej czynów niedozwolonych, bezprawnego postępowania i działań
Pozwanych;
h) nakazanie Pozwanym zwrotu wszelkich korzyści uzyskanych z handlu,
rozporządzania i ukrywania wyżej wymienionych zagarniętych aktywów,
nieruchomości oraz produktów i korzyści z nich uzyskanych, ze świadomością, że
takie aktywa i nieruchomości oraz produkty i zyski zostały uzyskane przy
naruszeniu prawa międzynarodowego;
i) zasądzenie od Pozwanych na rzecz Skarżących i innych osób pozostających w
tej sytuacji kosztów i wydatków związanych z niniejszym powództwem, łącznie z
opłatami, kosztami zatrudnienia ekspertów i godziwymi honorariami adwokatów
oraz
j) zasądzenie na rzecz Skarżących wszystkich innych ulg, które sąd uzna za
sprawiedliwe, słuszne i właściwe.

Nowy Jork, 18 Czerwiec, 1999

Mel Urbach, Edward E. Klein, Wolni Najmici, 1999-06-18

powrot

[Gość: ballest]

EU-Kommission beschließt neue Sparauflagen für Deutschland


BRÜSSEL/STRASSBURG (dpa-AFX) - Ungeachtet der Warnungen der Bundesregierung
hat die EU-Kommission das Defizitverfahren gegen Deutschland verschärft.
Brüssel verlangt von Berlin im kommenden Jahr zusätzliche Sparanstrengungen.
Im Gegenzug wurde der Bundesregierung eine neue Frist bis 2005 und damit ein
zusätzliches Jahr eingeräumt, um wieder unter die Defizitgrenze von drei
Prozent zu kommen

ps

[Gość: mesco]

www-public.tu-bs.de:8080/~wittram/reisen/Polen92/jpegs1/P08_1.jpg

Nie wysilaj sie pacanie

[Gość: camt]

Die deutschen Soldaten sind in Afghanistan wegen der
Judenvernichtung im Dritten Reich so beliebt . das kommt
nicht von ungefaehr. Nie wysilaj sie tyle hitlersynu bo
tego i tak nikt czytac nie bedzie . Na akty z Norymbergi
servera by zabraklo. Zobacz kto jest w podanej wyzej
liscie na czwartym miejscu jako MEGAMURDERS zeszlego
stulecia.

[Gość: mesco]

"Nasz Dziennik". 20 marca 2001
Upokorzyć Polskę
Gdyby ktoś w Polsce usłyszał rok czy dwa lata temu stwierdzenia w
rodzaju: "Polacy to naród nazistowski", "Polacy tworzyli obozy
koncentracyjne", "Polacy są winni zbrodni holokaustu", "Polacy byli i są gorsi
od hitlerowców", "Polacy to najgorsi antysemici na świecie", to większość
ludzi wyśmiałaby nas, że to brednie. Otóż w zachodniej prasie te stwierdzenia
padają coraz częściej i z narastającą intensywnością. Ostatnio otwarcie już
się mówi, że "wielki mit o Polsce bohaterskiej i męczeńskiej" to jeden wielki
fałsz, a Naród Polski porównuje się do niemieckich i austriackich nazistów.

i tak krwi z rak nie zmyjecie hitlersyny

[Gość: camt]

Weniger verwegen ist die Annahme, daß Finkelsteins
Verteidigung der Rede Hohmanns zum Tag der deutschen
Einheit der politische Todeskuß für den Unions-
Rechtsaußen war. In Anwesenheit von CDU-Generalsekretär
Laurenz Meyer und des israelischen Botschafters Shimon
Stein brachte der aus den USA eingeflogene Fürsprecher
deutscher Antisemiten unmißverständlich zum Ausdruck,
wohin die Reise gehen würde, ließe man Ideen wie die von
Hohmann freien Raum. Deutschland, rief Finkelstein aus,
solle endlich aufhören, sich wegen seiner Vergangenheit
erpressen zu lassen und sich „ernsthaften Fragen“
zuwenden – vor allem der Unterstützung der Palästinenser
und anderer unterjochter Völker in ihrem Kampf gegen die
obersten Menschenrechtsverletzer USA und Israel. Für
diesen Klartext erhielt er, im ARD-Hauptprogramm,
kräftigen Beifall von einem Teil des Auditoriums.
www.juedische-allgemeine.de/tools/lese.php?ssl_fehler=index.html&ssl_index=/index.html&weit=/start/p
olitik-08686.html

[Gość: mesco]

"Generalverdacht lasse ich nicht gelten"
Gespräch mit Verteidigungsminister Peter Struck


Herr Struck, Sie haben die Solidaritätsbekundung von Ex-General Günzel für den
CDU-Abgeordneten Hohmann einen Einzelfall in der Bundeswehr genannt. Was macht
Sie da so sicher?
Struck: Eine andere Bekundung der Solidarität aus der Truppe ist nicht
bekannt. Der Günzel-Brief ist ein singuläres Ereignis. Deshalb kann ich einen
Generalverdacht gegen die Bundeswehr nicht gelten lassen.

Es gibt keine rechten Tendenzen in der Truppe oder im Offizierskorps?
Struck: In der Bundeswehr wird es solche Tendenzen geben, wie es sie auch in
der Gesellschaft gibt. Schließlich ist sie deren Spiegelbild. Niemand wird
sicher sein können, was beim Bier, im privaten Kreis an politischen Parolen
kursiert. Die Bundeswehr ist keine "stammtischfreie Zone". Aber für mich
müssen meßbare Kriterien gelten: Wie ordnet der Wehrbeauftragte Eingaben über
rechtes, antisemitisches Verhalten von Soldaten, von Vorgesetzten ein? Gibt es
staatsanwaltliche Ermittlungen wegen Straftaten? Nehme ich dies als
Gradmesser, kann ich Ihre Frage verneinen.

Dennoch: Ist die Bundeswehr in den letzten Jahren womöglich anfälliger für
rechte Parolen geworden, weil die soziale Mischung nicht mehr stimmt?
Struck: Wenn ich wiederum die Eingaben beim Wehrbeauftragten als Maßstab
nehme, sind rechte Auffälligkeiten in den letzten Jahren rückläufig. Meldungen
über das Abspielen neonazistischer CDs, über Schmierereien von Naziparolen
sind Einzelfälle. Ich will das keineswegs verharmlosen. Aber unsere
Erkenntnisse geben es nicht her, Auswüchse zu belegen.

Aber wie konnte es dazu kommen, daß Reinhard Günzel es bis zum Brigadegeneral
einer Elitetruppe brachte?
Struck: Auch ich stelle diese Frage. In den Papieren kann ich keine
Auffälligkeiten entdecken. Keinem Menschen, auch keinem Offizier, kann man in
den Kopf schauen.

Können Sie jüdischen Jugendlichen guten Gewissens empfehlen, in die Bundeswehr
zu gehen?
Struck: Ich kann ihnen das mit genauso gutem Gewissen empfehlen, wie ich ihnen
empfehle, in Verbände und Parteien zu gehen, um die gesellschaftliche Realität
zu gestalten.

[Gość: Edek]

Juz w 50 tych latach Polacy linczowali Zydow na ulicach polskich miast.To przeciez znane.A pamietacie francuski program dokumentycyjny o Zydach i Oswiecimiu?Jak polska opinia publiczna byla wzburzona,ze rolnicy pod Oswiecimiem widzac Zydow w transportach kolejowych pokazywali im palec na znak smierci i mowili o nich "Zydki"?
Polacy to oszusci totalni i klamcy.Wierzy ktos z was w to ,ze jak brano Slazakow do powstania,to wielom przykladano lufe karabinu do skroni i kazano przysiegac na flage polska?I biedaki musieli isc,bo kulka w leb...Ale za pare lat uwierzycie.

[Gość: Raul Hilberg]

Nie był to film tylko o Oświęcimiu, lecz także o Treblince, Chełmnie na Nerem,
Sobiborze - to po pierwsze. Po drugie był to film Lanzmanna o holocauście pt.
Shoah. Czy pamiętasz scenę, kiedy SSman Unterscharfuerer Franz Suchomel
opowiada, że w Treblince nie nadążano z zabijaniem i grzebaniem zwłok, ciała
były rozrzucone wokół komór gazowych i leżały przez kilka dni, a pod ciałami
była warstwa pełna krwi, robaków i ekskrementów. Nikt nie chciał tego sprzątać,
a Żydzi woleli zginąć niż to robić i musieli posprzątać essesmani?
Pamiętasz wypowiedzi prof. Hilberga na temat logistyki mordowania?
Mi utkwiła w pamięci scena z Karskim, który na samo wspomnienie swojej wizyty w
getcie warszawskim i obozie w Bełżcu zaczął płakać i nie mógł mówić.
Przyznaję ci rację: poruszające były wypowiedzi chłopów z Treblinki, którzy
byli obojętni wobec losu Żydów. Na temat bezsilnych świadków porażającej
zbrodni napisano już wiele książek - jaki ślad zostawia w psychice. Ci ludzie
codziennie czuli zapach palących się lub rozkladających ciał, widzieli trupy
leżace wzdłuż torów każdego dnia nowe. Myslisz, że można być normalnym po czymś
takim? W wielu wypadkach obroną, żeby nie zwariować, jest znieczulica. Inni
uwierzyli nazistowskim plakatom propagandowym, które porównywały Żydów do
insektów lub węży oplatających zdrowe aryjskie kobiety etc. Bo jak inaczej
można ogarnąć rozumem, że w Treblince niemieccy naziści uśmiercili 900 tys.
Żydów? Ci chłopi, o których piszesz to produkt hitlerowskiego terroru i
propagandy nienawiści do Żydów, przy której przedwojenny polski antysemityzm to
zaledwie sąsiedzka niechęć.
Ossowski w eseju na temat pogromu kieleckiego pt.Koszula Nessosa uznał zatrucie
umysłów Polaków jadem nienawiści za najtragiczniejszy triumf nazizmu w ciągu 6
lat okupacji w Polsce.

[stefan_ems]

No no, czwarte miejsce w Europie a to przecież taki katolicki naród!.
Obliczenia obięte są pewnie jakimś błędem, ale nawet gdyby to było 10% to te
liczby i tak przerażają.

Dzieki mesco za info!

[Gość: Raul Hilberg]

Rummel napisał:
Poles murdered Germans before and during expulsion, and Germans died in Germany
from what happened to them during the expulsion.
Few public records were kept, of course, and calculation of the mortality has
to depend on pre-and post expulsion population estimates in the expulsion area
and the number of expellees in Germany. But, as noted, this also is clouded by
the mass flight of Germans and their evacuation by the German Army during the
war, and the attempt of many to return to their homes as the war was ending.


Polacy mordowali Niemców przed i w czasie wypędzenia, a Niemcy umierali w
Niemczech z powodu tego, co im się przydarzyło w czasie wypędzenia. Kilka
oficjalnych danych zostało zachowanych, oczywiście, i obliczenia śmiertelności
muszą zależeć od populacji przed i po wypędzeniu, które szacuje się dla
obszarów wypędzenia oraz od liczby wypędzonych w Niemczech. Ale, jak już
zauważono, obraz jest zaciemniony przez masową ucieczkę Niemców i ewakuację
zarządzoną przez niemiecką armię w czasie wojny i próby powrotu do domu
podejmowane przez przez wielu po zakończeniu wojny.
Te 1,5 miliona to ofiary UCIECZKI i wypędzenia, a także armii radzieckiej. Do
tej pory nikt nie podał, ilu Niemców zginęło w czasie ewakuacji, ilu Rosjanie
wywieźli do łagrów, ilu zostało zamordowanych przeż żołnierzy armii czerwonej,
ilu umarło w Niemczech, a ilu zginęło z ręki Polaków.