nie jestem sama...

[margabbia2011]

nie jestem sama... mam wspaniałą dwójkę dzieci. Jednak nie mam w domu internetu, więc jedyną moją atrakcją jest wchodzenie na takie strony w pracy lub u rodziny, choć i na to mam mało czasu. Od roku mieszkam sama, jednak każdego dnia, ojciec moich dzieci zatruwa mi życie, napiszcie jak mozna to wytrzymać, czy ktoś przeżył trudne rozstania, ja mam 4 sprawy w sądzie, pewnie nie będę odpisywać szybko jednak dajcie mi nadzieję, że są na świecie normalni ludzie...

[henryk.50]

witam,to prosze napisac jak bedzie mozna,bo samotny starszy jestem i tez duzo przeszedlem a nie wiem co pani tak naprawde przezywa,a nadzieje trzeba miec choc to trudne jak sie jest samemu,

[margabbia2011]

witam. nie sądziłam że ktoś napisze, szczerze nie myślałam że mężczyzna, jednak mam w sercu taki żal po tym co przeszłam, że reakcja moja na odp była zła, więc chyba nie jestem gotowa aby potrafić z kimś szczerze rozmawiać. Bo nie wiem nawet dlaczego w ogóle coś napisałam, prawda jest taka ze nie miałam jeszcze okazji pomyśleć o sobie od czasu odejścia od ojca moich dzieci, mam 5 i 9 letnie dzieci które codziennie trzeba przygotować do szkoły i przedszkola, zaprowadzić , odebrać, i jeszcze do tego pracować, nie mówiąc o lekcjach, sprawdzianach, dodatkowych zajęciach i co chwilę uczestnictwach w jakiś konkursach. Jest to tak przyjemne. jednak pomimo, że to wszystko robię ojciec dzieci mówi że jestem złą matką, obrzuca mnie oszczerstwami i jeszcze wciągnął w swoje zagrywki dzieci. smutek i ciągły strach który widzę u dzieci doprowadza mnie do szału, nie wiem że dorosły człowiek który dał początek nowemu życiu, potrafi na moich oczach niszczyć spokój, zaufanie i budować w dzieciach nienawiść.nie mam na to wpływu-nie zmienię ojca moich dzieci, nie dotre do niego bo wielokrotnie próbowałam. Powoli tracę nadzieje że będzie spokojniej, może jak wszystko w sądzie będzie uregulowane, ale już od 1,5 roku toczy się sprawa a on wmyśla coraz to gorsze gry dziećmi. brak sił...