Kiedy pierwsza komorka?

[aariel]

Jak myslicie, czy dziecko w wieku komunijnym juz jest na tyle duze, zeby miec
komorke? Dla mnie to jakis absurd!
Znajomi mojej kuzynki maja syna 8letniego, ktoremu kupili komorke, bo oboje
pracuja i chca miec syna pod telefonem. I podobno ma zablokowane numery
wychodzace. Ale kiedys odblokowali i zapomnieli z powrotem zablokowac no i
przyszedl im baaardzo konkretny rachunek. I byla awantura! Przeciez dziecko w
tym wieku jest za male zeby wiedziec ile telefony kosztuja, i ze powinno sie
ograniczac (dla mnie to = NIE POWINNO MIEC KOMORKI!)
A co Wy o tym myslicie? Moze ja przesadzam?

[malen_a]

wiesz, jedna sprawa, ze mlodsze dzieci nie szacuja wygadanych minut a druga,
dla mnie waznjesza, ze taki maluch moze zostac ofiara starszych lobuzow, ktorzy
mu kom. ukradna i poturbuja przy okazji...

[beauty_baby]

osobiście uważam, że kupowanie małemu dziecku komórki jest głupotą ale może mam
staroświeckie poglądy bo coraz więcej dzieci takie telefony jednak posiada.

[mrouh]

beauty_baby napisała:

> osobiście uważam, że kupowanie małemu dziecku komórki jest głupotą ale może mam
>
> staroświeckie poglądy bo coraz więcej dzieci takie telefony jednak posiada.

To pewnie zależy od dziecka. Ale prawdę mówiąc nawet dzieci sporo starsze od
"komunistów" :-) -ośmiolatków nie potrafią z niej rozsądnie korzystać...
I chętnie pozostanę staroświecka równiez w tym względzie:-)

[m-gosia]

A ja z innej strony:
"Mieć kogoś pod telefonem"..., "być dla innych pod telefonem"...grr, znak
naszych czasów z którym mi ciężko się pogodzić:(

[chiara76]

To ja chyba będę jedyną osobą o odmiennym zdaniu. Może jednak wyjaśnię. Patrzę
na to z mojej perspektywy, a raczej mojego dzieciństwa. Od drugiej klasy sama
przychodziłam do domu, nie cierpiałam świetlicy , więc sama wracałam. Często
potem gdzieś z psiapsiółkami szłyśmy się bawić, nawet do koleżanek, nie
koniecznie na podwórko, nie wszystkie miały telefony. Ja byłam zawsze
dzieciakiem nad wyraz rozsądnym, do mnie można było spokojnie powiedzieć, że ja
mam nie dzwonić, albo pewnie nauczyli by mnie puszczać sygnał, żeby ktoś do
mnie oddzwonił, a na pewno moja Mama była by spokojniejsza wiedząc, co się ze
mną dzieje. Także na pewno byłabym ostrożna i nie używała komróki na ulicy, na
przykład teraz też jak muszę odebrać telefon, to staram się wejść na przykład
do sklepu. Myślę, że wszystko zależy od dziecka, nie wiem, czy jest jakiś
konkretny wiek, raczej chyba to, jak dzieciak będzie się z tym telefonem
obchodził. Fakt, że teraz większy bandytyzm, jak kiedy my byliśmy dzieciakami,
to racja. Z tego też względu nie rozumiem rodziców, którzy wielkie koła złote
kolczyki zakładają dzieciakom z przedszkola na przykład, przecież to też kogoś
może skusić a widziałam takie obrazki.

ja tez przeciwko

[kasienka80]

Ja tez jestem przeciwna kupowaniu dziecku komorki.
To jest jakis szal co teraz sie dzieje!!
Wczoraj ogladalam program o malych dziewczynkach- 12 lat.
Teraz to sa prawdziwe Lolity: chodza w stringach wystajacych ze spodni, maluja
sie, farbuja wlosy, chca byc sexy.... to jest chore !!! One maja tylko po 11-12
lat. Ja tak nie chodze ubrana do tej pory !!!!!!
Bylam oburzona i stwierdzilam, ze nie chce miec corki, bo dziewczynki sa chyba
trudniejsze w wychowaniu...sa bardziej podatne na wszelkie glupoty

[kathrine99]

kasienka80 napisała:

> Bylam oburzona i stwierdzilam, ze nie chce miec corki, bo dziewczynki sa
chyba
> trudniejsze w wychowaniu...sa bardziej podatne na wszelkie glupoty

Coś Ty! chłopaka wychować to dopiero trzeba mieć nerwy, już nie mówiąc o dwóch!
mam koleżankę, ma dwóch synów wieku ok 3 i 5 lat. jak do niej kiedyś poszłam do
to ona nawet chwili nie mogła ze mna usiąść bo musiała za nimi latać i patrzeć
co robią, żeby sobie czegoś nie zrobili, lub nie zdemolowali mieszkania .. to
był koszmar. Nie wiem, czy to zależy od charakteru po rodzicach? ale
dziewczynki naprawdę są spokojniejsze..
A w starszym wieku to pewnie b. duży wpływ na zachowanie dzieciaka ma
towarzystwo w szkole.

A ja się zgodzę z Chiarą.

[k.mmilka]

Zależy od dziecka. Nie każdy ośmiolatek będzie dzwonił jak oszalały, kiedy
tylko dorwie się do komórki. Znam baardzo rozsądne dzieciaki w tym wieku, tak
jak widziałam piętnastolatków, którym strach dać do ręki zapałki.

[a.polonia]

Odpowiadajac na pytanie w temacie - pierwsza komorke mialam jakies cztery lata
temu, czyli w momencie, kiedy stac juz mnie bylo na to, zeby samej placic
rachunki.
Jesli chodzi o dziecko w wieku komunijnym - uwazam, ze to o wiele za wczesnie!
Trudno sie wypowiadac na ten temat, kiedy samemu nie jest sie rodzicem,ale 8-9
lat to "lekka przesada".
Wlasciwie jedyny plus to to, ze mamy z dzieckiem na kazdym kroku kontakt, ale
za duzo jest minusow - przede wszystkim duza odpowiedzialnosc, ryzyko
(kradziez, napad), no i duzy koszt.
Inna sprawa to to, ze nie uwazam, zeby dziecko w wieku 9 lat bylo za male, aby
zdawac sobie sprawe z tego, jaki to koszt, sa dzieci mniej i bardziej rozsadne,
ale to juz inna bajka :).
Kiedys jechalam w autobusie z grupka 10cio, gora dwunastolatkow, kilku mialo
komorki i dzwonili do siebie nawzajem, nie zazdroszcze rodzicom
takich "pociech", ale w NL coraz mniej juz mnie dziwi, jesli chodzi o stopien
rozwydrzenia dzieciakow....
Pozdrawiam
Pola

FR i Lux.

[kasienka80]

Ja Cie rozumiem !! We Francji bachory sa okropne, ale to i tak nic w porownaniu
z luksemburgiem...

kasienko

[a.polonia]

Slysze od znajomych, ze to samo dzieje sie w PL. Ludzie coraz wiecej pracuja,
czesto poza domem, wiec nie maja czasu na to, aby byc z wlasnymi dziecmi,
rekompensujac im to materialnymi przedmiotami i tak to sie kreci...
Co mnie natomiast czasem przeraza w NL to praktycznie bezgraniczna tolerancja
wobec dziecki, wolno im WSZYSTKO! Nie u wszystkich tak jest, ale niestety w
wiekszosci przypadkow, ktore znam.
Pola

[ann.k]

Argumentacja o dziecku "pod telefonem" jest równie chora co osoba, która ją
wymyśliła. Kiedy ja byłam dzieckiem, nie było powszechnie telefonów, a mimo to
moi rodzice wiedzieli gdzie jestem, nigdy nie byłam na szkolnej świetlicy, nikt
mnie nie napadł, nie okradł, ani na chuligana nie wyrosłam.
Ja myślę, że ten argument to tylko próba wyjaśnienia samemu sobie dlaczego
znowu zrzucamy na kogoś (a teraz już nawet na coś) odpowiedzialność za
wychowanie własnego dziecka. Bo to, że moi rodzice wiedzieli o mnie wszystko,
nie wynikało z mojego charakteru ani terroru w domu. Oni po prostu umieli
stworzyć sobie zdrowe relacje z własnymi dziećmi i nauczyć je, że informowanie
domowników dokąd się idzie nie jest wścibstwem, a ważną informacją dla mojego
własnego bezpieczeństwa.
I to mi zostało do dzisiaj. Mam komórkę. Nawet dwie. I co z tego? Kiedy
wychodze, zawsze mówię rodzicom gdzie i z kim idę i mniej więcej kiedy wrócę.
Dla mnie to zupełnie normalne zachowanie.

[m-gosia]

Ann, zgadzam się z Toba! Mniej wiecej to samo miałam na myśli pisząc trochę
wyżej. Komórka, szczególnie ta służbowa to taka wygodna smycz...
A o dzieciach to naprawde chyba warto wiedzieć troche wiecej niz tylko gdzie w
danym momencie są...
Moze przesadzam, ale chyba bez tego mogłabym życ:) (PS. i moje dzieci również)

[kathrine99]

No właśnie a jeśli o dzieciach mowa, to czy któraś/któryś z Was jest już
dzieciata? może przegapiłam jakiś wątek, ale chyba nie kojarzę żebyście coś o
tym mówiły/li o swoich "pociechach" - jak je nazywa moja babcia..
Ja nie mam!

Kathrine99

[aariel]

kathrine99 napisała:

> No właśnie a jeśli o dzieciach mowa, to czy któraś/któryś z Was jest już
> dzieciata? może przegapiłam jakiś wątek, ale chyba nie kojarzę żebyście coś o
> tym mówiły/li o swoich "pociechach" - jak je nazywa moja babcia..
> Ja nie mam!

Ja tez nie mam, ale moze zalozysz osobny watek na ten temat to sie wiecej osob
wypowie :)

[beauty_baby]

ann.k napisała:
> Argumentacja o dziecku "pod telefonem" jest równie chora co osoba, która ją
> wymyśliła. Kiedy ja byłam dzieckiem, nie było powszechnie telefonów, a mimo
> to moi rodzice wiedzieli gdzie jestem, nigdy nie byłam na szkolnej świetlicy,
nikt mnie nie napadł, nie okradł, ani na chuligana nie wyrosłam.
> Ja myślę, że ten argument to tylko próba wyjaśnienia samemu sobie dlaczego
> znowu zrzucamy na kogoś (a teraz już nawet na coś) odpowiedzialność za
> wychowanie własnego dziecka. Bo to, że moi rodzice wiedzieli o mnie wszystko,
> nie wynikało z mojego charakteru ani terroru w domu. Oni po prostu umieli
> stworzyć sobie zdrowe relacje z własnymi dziećmi i nauczyć je, że
informowanie
> domowników dokąd się idzie nie jest wścibstwem, a ważną informacją dla mojego
> własnego bezpieczeństwa.
> I to mi zostało do dzisiaj. Mam komórkę. Nawet dwie. I co z tego? Kiedy
> wychodze, zawsze mówię rodzicom gdzie i z kim idę i mniej więcej kiedy wrócę.
> Dla mnie to zupełnie normalne zachowanie.

Ann.k - brawo, zgadzam sie z Tobą w całej rozciągłości. Nie zrozumiała jest dla
mnie sytuacja, gdy matka dzwoni do ośmiolatka z pytaniem "kochanie, gdzie
jesteś?" Komórka nie załatwi kwestii wychowania, nie poprawi a wręcz pogorszy
relacje dzieci-rodzice, oganiczy bezpośrednią komunikację między nimi.
Ponadto komórka, to kolejny gadżet, który wprowadza podziały między dziećmi,
przecież nie wszystkich rodziców stać na to, żeby zafundować swoim dzieciom
telefon. A potem ludzie się dziwią, że w szkole juz od najmłodszych klas trwa
targowisko próżności i liczy się "mieć" a nie "być"

Annka....w 100% sie z toba zgadzam

[kasienka80]

Zgadzam sie w 100% a nawet wiecej z Annka...ja tez od dziecka bylam nauczona,
ze mowie gdzie ide, z kim, o ktorej wroce. Jak bylam mlodsza to mama wyznaczala
mi granice dokad moge chodzic!! i np moje kolezanki chodzily po cichu do lasu,
a ja nie!!
teraz tez jak wychodze (moze tu we Francji to nie, bez przesady) to mowie
wszystkie detale...uwazam, ze to lepiej