cisza

[mathias_sammer]

ktos ty?

cisza

glosniej bom nie doslyszal

jam jest cisza durny

zabiore cie do trumny:)

M.S.



Tyle zapamietalem z lat mlodzienczych lat

[wesola_kicia]

cisza jest
największym
złotem
świata
witaj mathias

[nieswietymikolaj]

Ciszy nie ma

[nieswietymikolaj]

Ale lubie czasem posłuchać ciszy

[mathias_sammer]

Aaaa, jaki ja niedomyslny jestem. Dzieki za wyjasnienie......aaaacha (to tak do
mysli na boku).

M.S.



Jaka szkoda, trzeba wylaczyc komuter. A tak fajnie sie pilo.

[mathias_sammer]

Wiem, wiem. Nawet nie wiesz jak ja lubie zloto.


Brylantyne lubi moja zona.

M.S.

[kowianeczka]

Cos niewiele zapamietales z mlodzienczych lat:) Musialo byc to bardzo , bardzo
dawno:)


kowianeczka

[kowianeczka]

Jako, ze portal GW nie chodzi, a o wylewie Sharona wiem z wczorajszych headline
news, poczytam jeszcze kilka artykulow, po czym spoczne.

kowianeczka

[mathias_sammer]

Wiesz kowianeczko- jedno co u mnie doskonale funcjonuje (wiesz, te inne sprawy,
roznie z nimi bywa..:)) to pamiec. Jem duzo orzechow oraz mam tzw. zdolnosci
fotograficznego zapamietywania. Potrafie otworzyc kilka lat wczesniej
przeczytana ksiazke i wylowic cytat , z ktorego podobienstwem spotkalem sie po
latach. Wiem w jakiej ksiazce musze poszukac (choc zapomne tytul i autora),
choc niekiedy przerzucam kilka stron zanim trafie, ale maksymalnie 5.
Zapamietuje uklad slow, stron, akapitow oraz tresc. Juz znajomi mi mowili, ze
jakis taki dziwny jestem z ta przypadloscia:)

M.S.

[menk.a]

całkiem sporo

[avventura]

cisza na morzu, balwan spi!
kto sie odezwie.....

[mathias_sammer]

Apel o Centrum martyrologii polskiej w Berlinie
"Der Tagesspiegel", 3.1.06: "Cierpienie sąsiadów. Apel o Centrum martyrologii
polskiej w Berlinie" Stefan Hambura. Propozycja utworzenia "Centrum przeciwko
wypędzeniom" w Berlinie wywołała w Polsce wielkie poruszenie i od tego czasu
negatywnie oddziałuje na wzajemne stosunki. Sformułowanie zawarte w umowie
koalicyjnej CDU, CSU i SPD nie zakończyło sporu, przeciwnie daje wiele
możliwości interpretacji. Z jednej strony proponuje się, by jako "widoczny
znak" sprowadzić do Berlina otwartą 2 grudnia u.br. w bońskim Domu Historii
wystawę "Ucieczka, wypędzenie, integracja". Z drugiej strony podkreśla się, że
Angela Merkel na kilka dni przed objęciem urzędu kanclerza, bardzo wyraźnie
powiedziała, że osobiście zajmie się sprawami "wypędzonych". Jest i będzie więc
wiele innych propozycji. Jednakże prawie pewnym jest to, że "także w Berlinie
powstanie widoczny znak". Ten widoczny znak jako pamięć o wypędzeniach byłby
tylko wtedy usprawiedliwiony, gdyby pamiętano równocześnie o wielu zmarłych i
zamordowanych w Polsce oraz o cierpieniu narodu polskiego. Przed ucieczką i
wypędzeniem Niemców była napaść na Polskę 1 września 1939 r., która
jednocześnie oznaczała początek II. wojny światowej. Potrzebę i konieczność
utworzenia "Centrum martyrologii polskiej" w centrum Berlina potwierdza także
niewiedza burmistrza Berlina Klausa Wowereita, który w ramach "symulacji Pisy"
nie wiedział, w którym roku rozpoczęła się II. wojna światowa. Wowereit nie
jest jedynym politykiem z lukami w sprawach polsko-niemieckich. Przed nim były
prezydent federalny Roman Herzog w 1994 roku pomylił Powstanie Warszawskie w
roku 1944 z powstaniem w Getcie warszawskim w 1943 roku. Dopiero gdy Gerhard
Schröder jako kanclerz przybył do Warszawy na obchody 60 rocznicy Powstania
Warszawskiego sprawa ta dotarła do niemieckiej świadomości i tym samym liczba
około 250 tysięcy pomordowanych warszawiaków. Te przykłady dobitnie dowodzą że
my w Niemczech bardzo mało wiemy o losie i o cierpieniu Polaków w II. wojnie
światowej. Należy więc zgodzić się z przewodniczącą Związku Wypędzonych Eriką
Steinbach: za długo wzniecane były obawy i rozbudzane złe emocje. Teraz
nastąpił czas powrotu do merytorycznej dyskusji. Ta może być jednak prowadzona
tylko wtedy, gdy my w Niemczech, także w Berlinie, będziemy znali naszego
sąsiada, Polskę i jej historię. Do tego należy także wiedza o cierpieniu, jakie
niemiecką ręką zostało wyrządzone Polakom. "Centrum martyrologii polskiej" w
Berlinie jest tego warunkiem. Dopiero wtedy można mówić o innym "widocznym
znaku" w Berlinie.

"Süddeutsche Zeitung", 3.1.06: "Czyste uczucie. Co chce pokazać Centrum
przeciwko wypędzeniom" - Wolfgang Benz, szef Centrum Badań nad Antysemityzmem w
Berlinie. "Centrum przeciwko wypędzeniom" jako uniwersalny instytut badawczy,
jako moralna instytucja w celu potrząśnięcia sumieniem świata, jako ośrodek
dokumentacji dla zachowania popełnionego zła - takie centrum mogłoby z
powodzeniem zająć swoje miejsce w niemieckim krajobrazie pamięci. W wyraźny
sposób planowane jest jednak przede wszystkim miejsce pamięci o niemieckim
cierpieniu.
Symbol pamięci dla wielu może być potrzebny. Jeżeli jako muzeum, jako miejsce
nauki lub miejsce pamięci albo kombinacja tego wszystkiego ma mieć jakieś
znaczenie, należy spierać się o jego treść aż do osiągnięcia konsensusu.
Nastąpiło to w przypadku Pomnika Pomordowanych Żydów Europy, którego mecenasem
jest publiczna fundacja z przewodniczącym parlamentu na czele, w której
reprezentowani są przedstawiciele polityki, społeczeństwa i nauki. Z prywatnej
inicjatywy powstała sprawa publiczna. Inna inicjatywa nie odniosłaby sukcesu,
bo jej argumenty nie byłyby przekonujące. W obu przypadkach impuls nie
pochodził z grupy interesu. Żądanie utworzenia "Centrum przeciwko wypędzeniom"
wyrosło natomiast na gruncie Związku Wypędzonych i jest, mimo jego
sformalizowania przez fundację, wyraźnie widoczne szczególnie w osobie Eriki
Steinbach, przewodniczącej Związku i fundacji. Polityczne argumenty i moralne
presje, przy pomocy których broni projektu, a także obciążenia dla relacji
polsko-niemieckich i czesko-niemieckich są znane. Zbyt skromna jest jednak
analiza tego, co w ma ogóle powstać. W koncepcji Centrum zapisane jest,
że "wszystkie ofiary ludobójstwa i wypędzeń potrzebują miejsca w naszym sercu i
w historycznej pamięci", przy czym ludobójstwo i wypędzenia nie zostały
rozgraniczone. Być może chodzi tu o wymienne pojęcia, być może są to znaczne
różnice intencji, wszakże jest to jedna metoda, ale inny cel. Przede wszystkim
mowa jest o uczuciach w opisie poszczególnych części wystawy. Podejrzenie, że
za intelektualnie skromną i twórczo raczej staroświecką koncepcją przeforsowany
ma być narodowy niemiecki projekt, od początku potwierdzane jest przez
obsesyjne upieranie się przy lokalizacji Berlina i przez przerzucanie winy.
Kształt planowanej stałej wystawy potwierdza to podejrzenie, gdy manipuluje się
pojęciami "wyjęci spod prawa i pozbawieni praw", gdy mówi się o "obozach
śmierci", w których aż do lat 50-tych trzymane były niemieckie dzieci, kobiety
i mężczyźni. W ten sposób poprzez skojarzenia wypędzenia stają się
ludobójstwem. Podobnie jednostronna argumentacja znajduje się także w
rozdziale "wypędzenia", w której niemiecka okupacja Polski i okupowanie Czech i
Moraw nie są wymienione, choć tworzą one ich bezpośrednie antecedencje. Dla
planistów muzeum, którzy sądzą, że chcą przedstawić los niemieckich wypędzonych
w kontekście historycznym, Polska uchodzi za przesłankę "dla późniejszego
przesunięcia granicy i wypędzenia niemieckiej ludności". Wgląd w historyczne
powiązania zakłada natomiast pewność siebie, która nie bazuje na przerzucaniu
win. Dlatego ten apel o dyskusję na temat formy i treści umieszczonego w
międzynarodowym mecenacie sensownego projektu problemu wypędzeń nie będzie mógł
być błędnie zrozumiany: nie chodzi o negowanie niemieckiego cierpienia,
pomniejszanie brutalności deportacji czy minimalizowanie cierpienia wywołanego
ucieczką czy utratą stron ojczystych. Chodzi o nowoczesną koncepcję pamięci,
której treść nie jest pozostawiona grupie interesów, która chce go wdrożyć za
pomocą politycznych środków.

[kowianeczka]

Szkoda, ze podczas wieloletnich negocjacji dot. muzeum ofiar II wojny dzis
holokaustu nie wlaczono innych nacji- ale na te fakt nie wyrazili zgody Zydzi.



kowianeczka