młode małżeństwa, bo była dzidzia

[olowa]

chciałabym powymieniać swoje myśli, spostrzeżenia z młodymi połówkami (obu
płci) małżeństw zawartych wcześnie (jak na dzisiejsze czasy...) niby to z
miłóści, a niby z okoliczności(dzidzia) i poczucia obowiązku...jak wam się
układa? zdaje to wszystko egzamin?

[gusia295]

niestety nie...przykro mi o tym pisać ale to prawda, której jestem przykładem

[olowa]

tego się obawiałam...nie jestem sama...Taka wielka miłość na początku. Świat
był nasz, nie był żadnych problemów...a dziś? wojna podjazdowa, pewne rzeczy
(zwłaszcza kwestie charakteru i różnic płci) są nie do przeskoczenia w naszym
przypadku.Zrezygnowałam z walki o marzenia, młodzieńcze ideały o małżeństwie
pełnym partnerstwa...ale co to za życie?

[agentione]

...a ja jestem jak na razie jedynym chyba przypadkiem że związki zawarte z "
pośpiechu" bo dzizdiuś był w drodze mogą być udane... znałam mojego obecnego
męża ponad 2 lata, i z tego względu że on jest odemnie o 8 lat starszy , nieraz
słyszałam od Niego o ślubie. Ale nie było to nic konkretnego tylko takie..
hmm... badanie gruntu- czyli powoli przymierzał się do zaręczyn. No i wtedy z
przerażeniem odkryłam że jestem w ciązy. Miałam dopiero 19 lat i wyydawało mi
się to niestety początkiem końca.Oczywiście kochałam Go i nadal bardzo kocham,
ale nie tak wyobrażałam sobie moją przyszłośc-chciałam mieć z Nim dziecko ale
nie teraz. Złożyłam papiery na studia,miałam staż w Sądzie.... Co się pózniej
okazało mój chłopak nie przejął się tym tak jak ja, ponieważ dla Niego oznaczało
to że wreszcie będziemy małżeństwem. Odbyły się przyspieszone zaręczyny, piękny
ślub i od tamtej pory ( a minął rok) jestem szczęśliwa jak nigdy z nikim - On
jest czułym i kochającym Mężem,troskliwym i opiekuńczym Ojcem. Dodam że to
wyłącznie na Nim spoczywa obowiązek utrzymania Naszej Rodziny. Nasz Związek i
tak pewnie skończyłby się ślubem, a że stało się to w nieco innej kolejności
tylko Nas umocniło w naszym uczuciu. Mój przykład potwierdza to, że nie
wszystkie związki zawarte z powodu dziecka są nieszcześliwe i kończą się
rozstaniem, czego serdecznie życzę Waszystkim Parom którym się to zdarzyło.
Buzka :)

[olowa]

no to pięknie...z nami nie było tak różowo...nie jest...Też kocham męża, on
mnie też - to nie podlega wątpliwości aczkolwiek borykanie się z tymi
wszystkimi problemami, które dotykają nas każdego dnia...to zabija nawet
najpiękniejsze uczucie...ale walczymy! a przykłady pozytywne są motywacją!
dziękuję i pozdrawiam

Troszkę inaczej, ale na temat

[20052006s]

Ja jestem od niedawna mężatką, ale z wyboru, a nie konieczności. Tak się zawsze
zastanawiam, czy lepiej te dzieciaki wpadające potępiać za ich głupotę i
beztroskość, czy im współczuć...
Wkurzam się niemiłosiernie, gdy takie małolaty wiedzą (z przeproszeniem) jak
ruszać dupą, ale nie wiedzą już kiedy ruszać (dni niepłodne, zabezpieczenia
itd.) i że z tego mogą być dzieci. Z tego powodu zawsze będę potępiała takie
zachowania i takich ludzi. Tu duża rola rodziców, zeby rozmawiać z dziećmi
odpowiednio wcześniej i nie zabraniać im spotkań i seksu, tylko raczej
uświadamiać jakie mogą być konsekwencje i jak ewentualnie uważać.
Natomiast uważam, że gdy już to się zdarzy, to nie należy na gwałt organizować
zaręczyn i ślubu (ja bym wręcz zabroniła swoim dzieciakom), tylko wspierać je,
okazać dużo miłości umożliwić im wspólne zamieszkanie.. itd. Tak, żeby mogli
się naprawdę poznać w różnych sytuacjach, a nie tylko łóżkowych, i żeby mieli
czas na dojrzenie psychiczne, duchowe, socjalne. Trzeba dać im szansę na ich
własne życie, ale jednocześnie być czujnym i w razie problemów pomóc.
Sądzę, że gdyby te wszystkie pary przymuszanedo ożenku przez rodziców lub przez
własne wyrzuty sumienia mogły ze ślubem zaczekać, to by było mniej rozwodów i
mniej nieszczęśliwych par. Jeśli by im się nie układało, to najwyżej by się
rozstali, a gdyby stwierdzili, że jednak chcą być ze sobą, ale z miłości i
dotarli się - dopiero zorganizować ślub.
Ja byłam ostatnio na takim weselu, właśnie "wpadniętych" osiemnastolatków - na
każdym kroku było widać ich niedojrzałość, a przecież małżeństwo, to ogromny
krok w życiu, który powinien być wykonany z rozwagą, pewnością i trzeźwym
umysłem i spojrzeniem na życie.

a Wy wszyscy młodzi, którzy sie pobraliście "na siłę", postarajcie się dojrzeć
szybciej i skoro już jesteście małżeństwem to starać się, aby było ono jak
najbardziej udane.
Pozdrowienia

[olowa]

ostro, ale napewno jest w tym sądzie sporo racji...K woli wyjaśnienia:(choć to
niekonieczne, ale skoro ja wątek rozpoczęłam...)-mnie do małżeństwa nikt nie
przymuszał, ciąży nie planowaliśmy wprawdzie, ale też nie robiliśmy niczego,
żeby w nią nie zajść...Cywilny ślub wzięliśmy w szóstym miesiącu ciąży (ku
cichemu acz wiadomemu wszystkim sprzeciwowi moich rodziców i już nie jako
dzieciaki bo miałam 22 lata, a mąż 28) a kościelny jak mały miał 14 miesięcy i
połączyliśmy uroczystość z chrzcinami. A dlaczego średnio zdaje to egzamin? Na
to muszę sobie sama odpowiedzieć...Jestem w tej grupie, która niby to chciała,
niby musiała (ale tylko w swoim przekonaniu)...Trzeba walczyć...

[20052006s]

Nie mówiłam tego konkretnie do Ciebie, bez obrazy, tylko na zasadzie
wypowiedzenia się na temat. Wy nie staraliście się przeciwdziałać ciąży, ale za
to mieliście świadomość, że możecie zostać rodzicami. No i nie jesteście
małolatami. Raczej mam na myśli takich siedemnasto, osiemnasto lub młodszych,
którzy beztrosko sobie wchodzą do łóżka, raczej dla zabawy, z ciekawości, bo
wydaje im się to przejawem dorosłości, bo wszyscy znajomi mają to już za
sobą... itd., nie licząc się z konsekwencjami.
A jeśli mogę spytać - dlaczego Wasi rodzice nie chcieli żebyście brali ślub??

[olowa]

taka dość typowa sytuacja: ukochana córeczka, najlepsza w szkole i wszędzie
gdzie się da, zaczęłam studia (rodzice marzyli o pani doktor)...Mama ma bardzo
złe doświadczenia w swoim życiu - sama bardzo wcześnie wyszła za mąż (z
konieczności) i chciała najnormalniej w świecie "uciec" z domu, ja też na
studia wyjechałam w znacznej mierze z tego samego powodu (moje "ognisko
rodzinne"to utopia)i podejrzewam, że widziała we mnie swoje błędy, bo ona
raczej popełniła błąd), a w dodatku mój mąż kompletnie nie przypadł mamie do
gustu ("to nie jest mężczyzna dla Ciebie, źle mu z oczu patrzy,itd)ale też
wiem, że nie chciała żebym zamieszkała z nimi i z dzieckiem, to byłoby
piekło...Impas, a mama tylko pogarszała sytuację.A tata? -on bardziej
ambicjonalnie do tego podchodził, że właśnie jego córeczka, w której pokładał
taakie nadzieje wywinęła mu taki numer...aczkolwiek jego sprzeciw był minimalny.
Prawda jest taka, że ja sama nie bardzo byłam pewna słuszności swojej decyzji,
ale staram się nie upatrywać tego w tym, że wzięliśmy śłub niejako pod presją
okoliczności (choć to moje odczucie, bo męża ABSOLUTNIE)tylko, że nasze
temperamenty są tak bardzo odmienne...Kto to wie...Ja wiem, że nie ma łatwizny
i problemy trzeba rozwiązywać, a nie tylko onich bajać...
pozdrawiam