09.02.06, 13:04
Po dwoch i pol roku (z drobna przerwa posrodku) w jednym miescie przyszlo sie
dzisiaj wynosic. Niby normalna kolej rzeczy, ale zawsze jest w tym cos
dziwnego - przychodzi czyscic biurko, oddawac klucze, wyrzucac papierzyska, do
ktorych jeszcze sie kiedys chcialo zajrzec, mowic 'Do zobaczenia' ludziom,
ktorych w duzej czesci juz sie wiecej nie zobaczy. W domu od tygodnia
nieustajacy Boxing Day. W glowie zamieszanie i seria obrazow: pierwszy
przyjazd do N., pierwsze pojscie do tutejszego kina, pierwsza nocna wloczega
po miescie; wszystko pierwsze niepostrzezenie przeksztalcajace sie w ostatnie.
Zostanie, jak pisal Krisk, troche sladow na szybach, troche ludzkiej pamieci,
troche przyjazni i nadzieja na to, ze jeszcze kiedys tu, jeszcze ten ostatni
spacer nie bedzie ostatni.
Chociaz bedzie.
Zawsze jest.
Obserwuj wątek
    • noida Re: Wynosiny 09.02.06, 13:20
      Zazdroszczę! Też bym się chętnie gdzieś wyniosła na jakiś czas, wystarczająco
      długi, żeby jakieś miejsce stało się choć trochę "moje", ale dość krótki, żeby
      się nie zdąrzyło (zdąrzyło czy zdążyło? cholera!!) znudzić.

      Mnie też czeka niedługo przeprowadzka, ale zaledwie na drugą stronę wsi, więc
      się nie liczy ;)

      Zawsze chciałam was o to zapytać- jak to się robi, że zostaje się naukowcem
      pracującym za granicą??
      • daria13 Re: Wynosiny 09.02.06, 15:11
        Czytałam kiedyś, że przeprowadzka jest trzecią po śmierci najbliższych i
        rozwodzie traumatyczną rzeczą w życiu człowieka. Ja bym dodała do tego utratę
        pracy, ale z tą traumą to się zgodzę. Przy czym mam na myśli taką przeprowadzkę
        po całości, z całym dobytkiem, meblami, sprzętami i całym tym majdanem,
        gromadzonym przez człowieka przez wiele lat. Spakowanie tego odpowiednio,
        nadzorowanie przeprowadzki, a co najgorsze rozpakowanie to istny kataklizm.
        Przeprowadzałam się tak wielokrotnie, to wiem. Na szczęście byłam w takim wieku
        i w takim stanie ducha (zawsze kolejna przeprowadzka wiązała się z polepszeniem
        warunków życia na szczęśćie), że nie odczuwałam czegoś, co nazywa się
        nostalgią, wyrywaniem się skądś z korzeniami. I tak sobie teraz myślę, że gdyby
        przyszło mi teraz, po dziesięciu latach mieszkania na wsi, za miastem, wśród
        zieleni, wyprowadzać się, nie daj Bóg w miejsce pozbawione tych zalet, byłoby
        mi bardzo ciężko. Może z wiekiem człowiek bardziej przyzwyczaja się do miejsc,
        może świadomość, że spędziłam tutaj tyle dobrych chwil (dorastanie dzieciaków),
        jakieś takie poczucie wspólnoty mieszkańcó niezbyt dużego osiedla i takie tam
        sentymenty, sprawiają, że tak tu wrosłam. Choć czasami dobijają nas dojazdy i
        żal nam, że umyka nam dużo różnego rodzaju imprez kulturalnych, chyba nie
        chciałabym przeżywać kolejnej przeprowadzki.
        Co nie zmienia faktu, że życzę Nienietoperzom wszystkiego najlepszego na nowej
        drodze mieszkania:)
      • dr.krisk Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 08:45
        Jak zostać Naukowcem Pracującym Za Granicą (dalej nazywanym NPZG)? Otóż jest
        wiele sposobów i dróg - podaję w kolejności od najłetwiejszej do najbardziej
        mozolnej:
        a) mamy szczęście mieć tatusia będącego despotycznym profesorem ukąszonym przez
        nepotyzm. Przez dwa lata robimy doktorat (to znaczy robią go wyrobnicy-
        doktoranci), a potem tatuś załątwia nam niekrępujący staż naukowy na uczelni
        zagranicznej w fajnym miejscu. Wada: za granica komuś może wpaść do głowy
        powierzenie nam jakiejś pracy do zrobienia....
        Takich przypadków znam co najmniej ze trzy.
        b) jesteśmy pracowici, publikujemy w polskiej i zagranicznej prasie, dnie całe
        spędzamy na uczelni zasuwając jak burłak. Nic to że brak rodziny, przyjaciół,
        pieniędzy, zęby powypadały, włos wyliniał - my cały czas drążymy oporną materię
        Wiedzy! Świat docenia nasze wysiłki i zaprasza nas abyśmy go łaskawie
        odwiedzili w celu zaniesienia kaganka oświaty. My się łaskawie zgadzamy,
        pakujemy tekturową walizkę ściąganą paskiem, wskakujemy w ortalion po ojcui
        lecimy na pekaes.
        Przypadek czysto teoretyczny - nie stwierdzono występowania w przyrodzie.
        c) wybieramy sobie jakąs upierdliwą dziedzinę wiedzy: matematyka, fizyka, a
        najlepiej jakies dziedziny techniczne. Albowiem w bogatych krajach obywatele
        jak ognia unikają Dziedzin Męczących ma korzyść Dziedzin Rozrywkowych. Tak więc
        na jakiejś socjologii, biznesie, marketingu itp. mamy różnobarwne i roześmiane
        tłumy, na biologii, mechanice, budownictwie, elektrotechnice - przestronnie i
        miło. Uczymy się dwóch języków obcych: angielskiego oraz miejscowego, no i
        pracowicie podlizujemy się ewentualnym pracodawcom. Efekt prawie murowany!
        Sprawdziłem!

        Na tym kończymy gawędę z cyklu "Opowieści Starego Doktora". Do usłyszenia!
        KrisK
        • noida Re: Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 11:38
          No tak. Tatusia będącego despotycznym profesorem nie mam.

          Nie mam też siły, żeby być pracowitym, publikującym itp. pierwszym praktycznym
          przypadkiem Genialnego Naukowca.

          Nie skończyłam żadnego kierunku technicznego :-( Ani biologii. Chyba, że
          etnologia zalicza się do tych upierdliwych dziedzin, których nikt nie studiuje.
          Ale raczej nie.

          Jednym słowem- nie mam szans.

          Idę złożyć c.v. na stanowisko kasjerki w pampersie.

          Noida Bez Perspektyw.
          • braineater Re: Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 11:48
            inna propozycja, nad którą się u mnie myśli: wyjechac na dr na zagramaniczny
            uniwersytet, i tamże pozostać. A po zrobieniu dr albo próbować wcisnąć się na
            jakieś stanowisko wykładowcy, albo spróbować sprzedać sie innym uczelniom w
            innych krajach. To Noideczko, po naszych humorystycznych kierunkach jest chyba
            najpewniejsze rozwiazanie:)

            P:)
            • noida Re: Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 11:54
              Też o tym myślałam. Tylko jak to się robi, żeby Cię przyjęli na taki uniwerek
              na PhD? Trza pewnie mocno dupę zawracać jakimś tamtejszym profesorom. Ja mam
              małe wymagania... to nie musi być Wielki i Fspianiały Uniwersytet. Bylebym
              sobie tam mogła robić swoje badania i żeby mi za to płacili ;-)
              • braineater Re: Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 11:57
                najpierw znajdujesz uniwer, w ktorym ktoś prowadzi podobne badania do tych
                które ty planujesz - najlepiej żeby to był jakis ktoś z prof. Potem
                przypuszczasz zmasowany atak z lądu, wody i powiettrza, przymilając sie by
                zechciał zostać Twoim promotorem. Potem walczysz z biurokracją na swoim
                uniwerku i na tamtym, i wreszcie jedziesz i zaczynasz działać.
                No i chyba tyle - z tym, ze ja się do tego zabieram juz od półtorej roku i na
                razie znalazłem tylko uniwersytet:)

                P:)
                • noida Re: Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 12:14
                  Ale jesteś na doktoranckich tutaj, czy walczysz z biurokracją na naszym
                  uniwerku w sensie, że musisz od nich wydobyć masę papierów, opinii, referencji
                  i buk wie czego jeszcze?
                  A jaki uniwerek, jeśli można spytać? Możesz wysłać na prv jak nie chcesz tak
                  przy ludziach ;-)
                  • braineater Re: Jak zostać NPZG. Moje porady. 10.02.06, 12:25
                    Jestem tutaj, tylko, ze po przeniesieniu sie, nie mógłbym kontynuowac tematu -
                    bo sory ale popyt w UK na prace o propagandzie w polskiej lit pop lat 45-80 to
                    chyba jest żaden:) Więc po pierwsze musze jakoś zmutować temat na bardziej
                    internacjonalistyczny, a po drugie własnie to, o czym piszesz - wydobyc cała
                    stertę papierów z mojego uniwerku. No i przydała by sie pewno jeszcze przygarśc
                    jakiś publikacji w powaznych periodykach o nakładzie 30 egz, zeby miec
                    jakis 'dorobek' na starcie.
                    a Uniwersytet w Glasgow sobie upatrzyłem, w sumie z dwóch powodów, czyli tego,
                    że mają tam wydzial od literatury pop, a po drugie, maja tam polonistyke, na
                    ktorej byc moze bylby okazja podorabiac jako native speaker:)

                    P:)
    • dr.krisk Ano. 09.02.06, 15:24
      nienietoperz napisał:

      > i nadzieja na to, ze jeszcze kiedys tu, jeszcze ten ostatni
      > spacer nie bedzie ostatni.
      > Chociaz bedzie.
      > Zawsze jest.
      Ano właśnie. Dawno temu już ostatecznie pożegnałem się z pewnym zagranicznym
      miejscem, przekonany że "nigdy w życiu".. a po kilkunastu latach dziwną losu
      koleją wylądowałem z powrotem. Była okazja do zweryfikowania wspomnień.
      Odkryłem że pamięc płata figle i wiele rzeczy rzekomo przeze mnie
      zapamiętanych, naprawdę wyglada zupełnie inaczej.
      A kiedyś, powracając po pięciu latach na to samo miejsce, przydzielono mi ten
      sam pokój. I na dnie szafy znalazłem piecioletnią polską czekoladę z orzechami,
      com ja na prezenty wtedy przywiózł i mi się omsknęła... Jaka dobra! Pożarliśmy
      ją z apetytem i nostalgią (tzn. ja z nostalgią). Aha - wnisek: daty ważności
      nie mają sensu! Zwłaszcza w przypadku wedlowskiej czekolady z orzechami
      laskowymi (juz jej nie robią.. niestety).
      • olahabe Re: Ano. 09.02.06, 23:18
        Współczuję Ci szczerze i życzę w miarę bezbolesnego przeżycia tej rewolucji.
        Pamięć do miejsc płata niewiarygodne figle, co najbardziej da się odczuć w
        odwiedzaniu po latach obiektów zapamiętanych z dzieciństwa. To ci dopiero
        zdziwienie! Zwłaszcza co do skali!
        Dwadzieścia lat mieszkałam na Ursynowie, nigdy nie zmieniałam województwa, a co
        dopiero miasta, ale za każdym razem, przejeżdżając w okolice Nowoursynowskiej,
        mam ochotę zamknąć oczy, żeby się nadmiernie nie wzruszać widokiem, pomijając
        już fakt, że co jakiś czas z regularnością nadchodzących złych przeżyć, ludzie,
        którzy kupili nasze mieszkanie śnią mi się jako wapmiry, strzygi, wszelkie
        potwory w jednym. Jak to- ktoś teraz postawił tandetną otomanę w miejscu mojego
        panieńskiego łóżeczka?!!
        Trzymam kciuki za bezbolesne przeżycie traumy i nadzieję, że wrócisz tam
        kiedyś, bez łaskotania w dołku.O
        • stella25b Re: Ano. 10.02.06, 10:42
          Przeprowadzki to pretekst do zrobienia porzadku ze szpargalami, ktorych nigdy w
          zyciu juz nie chcialo sie ruszac. Maja swoje dobre strony- naprawde.
          • eva.68 Re: Ano. 10.02.06, 11:09
            To prawda. Nie przeprowadzałam się od 18 lat w związku z tym problem z
            rzeczami, których nie chce się ruszać jest mi znany.
            P:)
    • mamarcela A jednak jakby nie było to... 10.02.06, 11:36
      "Partir, c'est mourir un peu;
      C'est mourir à ce qu'on aime.
      On laisse un peu de soi-même
      En toute heure et en tout lieu."

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka