Teksty historyczne,

[diabollo]

Ponieważ politykę mamy historyczną, czasem histeryczną, o islamie to chyba już
się wszystkim znudziło proponuję dwa teksty historyczne, moim zdaniem bardzo
interesujące.
Może będą jakieś komentarze?

Rzecz o stosunkach polsko-żydowskich po II Wojnie, polemika to wcześniejszego
tekstu pana Michnika.
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34591,3621726.html

Drugi tekścik o tym jak sanacja robiła "porządek" z opozycją.
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,3610544.html
Kłaniam się nisko.

[grzespelc]

> Rzecz o stosunkach polsko-żydowskich po II Wojnie, polemika to wcześniejszego
> tekstu pana Michnika.
> serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34591,3621726.html

Bardzo dobry tekst. Bardzo dziękuję. Skomentowałbym chętnie, ale wyciągnięcie
sensownych wniosków z tych wręcz rewolucyjnych dla mojej (nie)wiedzy
historycznej faktów przekracza mozliwości mojego bardzo małego rozumku.

Żydzi skazani na komunę

[diabollo]

grzespelc napisał:
> Bardzo dobry tekst. Bardzo dziękuję. Skomentowałbym chętnie, ale wyciągnięcie
> sensownych wniosków z tych wręcz rewolucyjnych dla mojej (nie)wiedzy
> historycznej faktów przekracza mozliwości mojego bardzo małego rozumku.

Czcigodny Grzespelcu,

Twojej skromności kłaniając się nisko biję czołem o ziemię.

Pozwolę sobie wkleić owy polemiczny tekst, znając awersję kilku czcigodnych
forumowiczów do lików.

************************************
Nie było w Polsce po II wojnie żydowskiego "egoizmu bólu". Było doświadczenie
okupacji, które nauczyło Żydów, że pomóc im mogą tylko komuniści.
Z Adamem Michnikiem polemizuje August Grabski

Autorzy "Gazety Wyborczej", a przed nimi ta część opozycji demokratycznej, która
wywodzi się z KOR-u, uczynili wiele dla stworzenia pozytywnej wizji stosunków
polsko-żydowskich. Również artykuł Adama Michnika "Pogrom kielecki: dwa rachunki
sumienia" ("Gazeta Świąteczna" z 3-4 i 10-11 czerwca br.) wpisał się w nurt
przełamywania antysemickich stereotypów i przypominania o trudnych epizodach
historii. Jednak znalazły się tam również słowa, które budzą u mnie - historyka
społeczności żydowskiej w XX w. - niepokój i niezgodę.

Adam Michnik pisze, że zaraz po wojnie serca polskich biskupów „były pełne bólu,
cierpienia i współczucia dla ściganych żołnierzy Armii Krajowej”; „dla ofiar
Katynia i Gułagu (...), dla wszystkich okłamywanych i zmuszanych do kłamstwa,
upadlanych i szantażowanych, więzionych, torturowanych i zabijanych. (...)
Biskupi z pewnością niejeden raz zastanawiali się nad »skamieniałymi sercami «
tych wszystkich, którzy tolerowali w milczeniu gwałt na Polsce”. Rabin Dawid
Kahane - to on przemawiał na pogrzebie ofiar pogromu kieleckiego z 4 lipca 1946
r. - „do potępienia tego gwałtu nie wzywał społeczności żydowskiej i sam nigdy
go nie potępił”.

Istnieje - stwierdza Adam Michnik - zjawisko, które można nazwać „ »egoizmem
bólu «. Ból zawsze jest egoistyczny - tak przeżywamy cierpienie własne, swojej
rodziny, swoich przyjaciół. Egoistyczny jest również ból zbiorowy - ból zadawany
tym, z którymi łączy nas wspólnota losu historycznego (...), wspólnota sensu i
wiary w naszą nieśmiertelną ojczyznę. (...) Gdy zaś nasza ojczyzna jest
niewolona (...), gdy nasz naród jest mordowany, wtedy - przepełnieni własnym
bólem - nie myślimy o nieszczęściu innych, tylko oczekujemy, że będą oni
współcierpieć z nami”. Ale ci „mają przecież własny »egoizm bólu «, swoją
podeptaną wspólnotę, swój żal do świata, że nie współcierpi z nimi. Wtedy my
popadamy w gorycz, która rodzi niechęć do tamtych - tamtych zaś ogarnia taka
sama gorycz i niechęć. Niechęć Żyda do Polaka, który nie przeżył Zagłady tak jak
Żyd. Niechęć Polaka do Żyda, że z nim nie współodczuwa zniewolenia Polski przez
komunistów. Zamknięci w twierdzach własnej pamięci i własnego bólu nie zauważamy
nawet, jak niechęć i ból przeobrażają się w nienawiść i odwet”.

Michnik stawia więc tezę o egoizmie bólu dwu narodów - żydowskiego i polskiego.
Porównując zaś postawę biskupa częstochowskiego Teodora Kubiny i kieleckiego
Czesława Kaczmarka wobec pogromu z 4 lipca 1946 r., z satysfakcją odnotowuje, że
wśród duchowieństwa polskiego i działaczy katolickich znalazły się osoby i
środowiska - bp Kubina właśnie i redakcja "Tygodnika Powszechnego" - które
potrafiły wyjść poza okopy egoizmu bólu własnego narodu. Ze strony żydowskiej
takie pozytywne przykłady nie padają.



Nie ma "polskiej opinii publicznej"

Gdybym zgadzał się z koncepcją dwu równoległych "egoizmów bólu", mógłbym bez
trudu dostarczyć kilku (nielicznych) przykładów Żydów w Polsce po Holocauście o
poglądach wrogich komunistom czy polskich Żydów współpracujących na Zachodzie z
rządem londyńskim. Ale koncepcja ta jest błędna. Opiera się na projekcji
doświadczenia większości Polaków na doświadczenie większości Żydów.

Słowo "większości" jest tu kluczowe - nie można w analizie stosunków
polsko-żydowskich posługiwać się kategoriami odpowiedzialności lub zasługi
zbiorowej. Wspominając o ważnym eseju Jana Błońskiego "Biedni Polacy patrzą na
getto" ("TP", 1987), Michnik pisze, że polska opinia publiczna "okazała się
zdolna do poważnego rachunku sumienia". W posługiwaniu się konstruktem "polska
opinia" czy "żydowska opinia" leży niestety źródło zasadniczych nieporozumień w
polemikach na temat stosunków polsko-żydowskich. Bo w sprawie tragedii narodu
żydowskiego w czasie wojny zupełnie inny był głos endeków, inny socjalistów czy
komunistów. Kto miałby więc być wyrazicielem abstrakcyjnej "polskiej opinii"?

A może istniały środowiska, które w kwestii swego stosunku do współobywateli
żydowskich mordowanych przez nazistów - a po wojnie przez część
antykomunistycznego podziemia - nie musiały dokonywać "rachunku sumienia"? Ot,
np. komuniści. Co prawda uchodzą dziś oni za sprawców wszystkich możliwych
zbrodni, jednak wielu historyków prowadzących po 1989 r. badania najnowszych
dziejów Żydów w Polsce podkreśla pełen empatii stosunek Polskiej Partii
Robotniczej do kwestii żydowskiej.

Józef Adelson np. pisze, że do 1948 r. "antysemityzm traktowano jako jedno z
największych zagrożeń budowy nowego systemu w Polsce" ("W Polsce zwanej Ludową",
w książce "Najnowsze dzieje Żydów w Polsce w zarysie...", pod red. Jerzego
Tomaszewskiego, Warszawa 1993). Grzegorz Berendt posuwa się jeszcze dalej: "W
pierwszym piętnastoleciu Polski Ludowej rządzili nią ludzie zwalczający nastroje
antysemickie" ("Żydzi na gdańskim rozdrożu 1945-1950", Gdańsk 2000).

Większość Polaków jest zmienna w swych sądach o ważnych wydarzeniach
historycznych, np. 13 grudnia 1981 r. Po latach potępiania przez większość
ankietowanych w różnych sondażach decyzji o wprowadzeniu stanu wojennego dziś
większość badanych ją popiera. Szczerze nad tym ubolewam, jednak nie da się
dowieść, że jakaś ocena 13 grudnia jest bardziej lub mniej polska, patriotyczna,
"moralniejsza". Każdy sąd w tej sprawie jest "kwestią smaku" lub opcji politycznej.

Dygresję o stanie wojennym chciałbym odnieść do słów Adama Michnika na temat
stosunków polsko-żydowskich bezpośrednio po Holocauście: "Nie był to konflikt
polsko-żydowski, był to konflikt polsko-komunistyczny, którego ofiarą często
padali Żydzi". Z takim poglądem nie można się zgodzić.

Nauka historyczna nie odkryła żadnego mechanizmu wykluczenia z polskiej grupy
etnicznej polskich komunistów i może się to dziać jedynie na zasadzie
politycznej czy emocjonalnej. Poza tym komuniści zaproponowali własny model
polskości i stale sięgali po narodową legitymizację dla swej władzy. Nie może
być powodem takiego wykluczenia to, że lansowane przez nich wzorce polskości -
bohaterowie typu Kostka-Napierski czy Waryński - były i są dla większości
Polaków mniej przekonujące niż Dmowski czy Piłsudski.

Społeczność żydowska wreszcie nie była jednolita w swym stosunku do etosu
polskości - dla części polskich Żydów Polska była przystankiem w drodze do
Palestyny (potem Izraela), dla innych jedyną ojczyzną, dla jeszcze innych -
pierwszą. Większości tych ostatnich bliższy był typ patriotyzmu proponowany
przez komunistów niż tradycja II RP i AK. Nie mogli mieć serc pełnych "bólu,
cierpienia i współczucia dla ściganych żołnierzy Armii Krajowej".



W komunistach nadzieja

Już późną wiosną 1942 r. podjęły działalność pierwsze oddziały partyzanckie
związanej z PPR-em Gwardii Ludowej, choć GL było znacznie słabsze od formacji
zbrojnych obozu londyńskiego. To właśnie one w dużym stopniu - ze względu na
interes ZSRR - inicjowały działania partyzanckie i dywersję przeciwko niemieckim
liniom komunikacyjnym.

Obóz londyński odrzucał ideę szybkiego podjęcia walki - uważał, że doprowadzi to
do zbędnych represji i że należy przygotowywać się do późniejszego powstania
powszechnego. Ale fakt, że hitlerowcy wydali wyrok śmierci na całą lu

[diabollo]

****************************
Ale fakt, że hitlerowcy wydali wyrok śmierci na całą ludność żydowską, nakazywał
politykom żydowskim patrzeć na militarne koncepcje komunistów inaczej niż
Delegaturze Rządu na Kraj. Oni nie mieli czasu na czekanie!

Żydowscy komuniści w wielu gettach współtworzyli antyhitlerowskie organizacje
zbrojne o charakterze ponadpartyjnym, a komunistyczne grupy partyzanckie
traktowały uciekinierów z gett jako dobry materiał werbunkowy. Tymczasem w
getcie wileńskim i białostockim AK odmówiło pomocy żydowskiemu ruchowi oporu ze
względu na udział w nim komunistów. Możliwości wstąpienia żydowskich
uciekinierów z gett do oddziałów AK były minimalne, na AK zaś, a jeszcze
bardziej na NSZ, ciąży zarzut wielu zbrodni popełnionych na ukrywających się w
lasach Żydach.

Ślady tych tragicznych doświadczeń można odnaleźć np. w powojennych deklaracjach
politycznych Centralnego Komitetu Żydów w Polsce, CKŻP. W kwietniu 1945 r.
Komitet (komuniści stanowili w nim mniejszość) wydał komunikat, w którym po raz
kolejny jasno określał swój stosunek do obozu londyńskiego:

"Hitlerowskie agentury" starają się "zaciemnić koszmarny obraz prawie że
totalnego (...) wymordowania ludności żydowskiej w Polsce"; w ślad za tym idzie
"kłamliwa kampania polskiej reakcji"; osłania ona "zbrodnicze bratobójcze
wyczyny swych bojówek (...). Te same siły polskiej reakcji, które przed wojną
były eksponentem faszyzmu, rasizmu i antysemityzmu, które mordowały i mordują
bojowników o demokratyczną, sprawiedliwą Polskę (...), realizowały i realizują
hasła hitlerowskiego planu zniszczenia żydostwa polskiego".

Tu następowały liczne przykłady zabójstw popełnionych przez Polaków na Żydach w
poprzednich dwóch latach na terenie Polski; także w Warszawie podczas Powstania,
gdzie "z rąk AK zginęły dziesiątki Żydów", w tym kobiety i dzieci. Ludność
żydowska w Polsce - stwierdzał Komitet - doznawała i doznaje pomocy "jedynie ze
strony obozu polskiej demokracji": Krajowej Rady Narodowej, Polskiego Komitetu
Wyzwolenia Narodowego, a teraz Rządu Tymczasowego RP".

I fragment innego dokumentu CKŻP, też z 1945 r. i też nie wolnego od
krzywdzących AK uproszczeń: „Elementy reakcyjne związane z NSZ i AK starały się
stłumić powstanie [w getcie warszawskim], ograniczyć jego zasięg, w obawie, aby
ono nie przeniosło się na teren Polski. Poza słowami nie udzielała Delegatura
londyńskiego »Rządu « ani AK żadnej realnej pomocy powstańcom. Jedyną pomoc
niosła walcząca demokracja polska”. Resztki „elementów reakcyjno-faszystowskich
spod znaku NSZ i AK (...) wzorem hitlerowców pragną łowić ryby w mętnej wodzie
nacjonalizmu i antysemityzmu. Haniebne fakty mordowania Żydów (...) częściowo
nawet w Warszawskiem województwie to dowód zwyrodnienia i zgnilizny moralnej
band z AK”.

Podobnych opinii dostarczają wspomnienia żydowskich działaczy syjonistycznych
powstałe już w Izraelu, np. bohatera powstania w getcie warszawskim Icchaka
Cukiermana "Antka", który pisał w latach 70.:

"W okresie Zagłady (...) tymi, którzy zdobyli nasze zaufanie i pomagali nam, na
ile pozwalały ich skromne możliwości, byli polscy komuniści. (...) Darzyli
nienawiścią Polskę sanacyjną, faszystowską (...). Byli przede wszystkim polskimi
patriotami, którzy chcieli nowej Polski; i oni byli jedyną siłą, na której my
mogliśmy się oprzeć - ze względu na ich stosunek do nas, do Żydów, do naszych
trudności, do tych z nas, którzy przeżyli" ("Nadmiar pamięci: siedem owych lat.
Wspomnienia 1939-1946", Warszawa 2000).



Anders do Norymbergi

Israel Gutman i Szmuel Krakowski, pochodzący z Polski historycy izraelscy,
wymieniają liczbę znanych sobie 120 przypadków zabijania Żydów przez polskich
partyzantów z AK i NSZ ("Unequal Victims: Poles and Jews During World War Two",
New York 1986). Choć AK i Delegatura mogą też wykazać się aktami pomocy wobec
Żydów, pomoc ta generalnie była zbyt późna i niewielka. Z uznaniem obu
historyków spotyka się za to propaganda PPR-u wzywająca do pomagania Żydom
unicestwianym przez nazistów, choć zauważają, że PPR nie stworzyło organizacji
pomocy Żydom na wzór podległej Delegaturze "Żegoty". Mimo to - piszą - powstanie
PPR-u i utworzenie GL było korzystne dla partyzantów żydowskich. W wielu
rejonach Polski "Gwardia Ludowa była jedyną siłą sojuszniczą, na której
partyzanci żydowscy mogli polegać". Wymieniają np. dziesięć żydowskich oddziałów
Armii Ludowej i 13 jednostek AL, w których Żydzi stanowili, przynajmniej
początkowo, ponad jedną trzecią partyzantów. Krakowski nie neguje przy tym
przypadków walki Żydów w szeregach AK. Były jednak one niezbyt liczne.

Zatem negatywna ocena obozu antykomunistycznego w powojennej Polsce zawarta w
deklaracjach CKŻP nie była czymś narzuconym przez komunistów, tylko w dużym
stopniu dziedzictwem doświadczeń wojennych wzmocnionych przez powojenny
antysemicki terror części antykomunistycznego podziemia.

Jeszcze nieprzekonanych niech przekonają deklaracje polskich polityków
żydowskich - syjonistów, złożone poza Polską i poza zasięgiem działania UB.
Zdarzały się głosy odmienne, ale jak się wydaje, dominowały takie jak np. ten:

"Głównym winowajcą mordów na Żydach w Polsce jest generał Anders"; to on "wysyła
emisariuszy do Polski, aby wszczynali oni niepokoje przeciwko demokratycznemu
rządowi i jednocześnie zachęcali do krwawych mordów przeciwko ostatnim ocalałym
Żydom. (...) Miejsce Andersa jest w Norymberdze, na tej samej ławie, na której
siedzą jego ideowi bracia - Göring, Rosenberg, Keitel i Streicher".

To słowa dr. Józefa Tenenbauma, prezydenta Światowej Federacji Żydów Polskich,
wygłoszone w maju 1946 r. w Paryżu podczas kongresu polskich Żydów (sala
udekorowana była hasłami typu: "Niech żyje Rząd Jedności Narodowej"). Na 65
delegatów tylko dwu członków socjalistycznego Bundu się z tymi słowami nie zgodziło.

W czasie wizyty delegacji CKŻP w USA w 1946 r. jego prezes, prawicowy syjonista
Emil Sommerstein (notabene pozostał w Ameryce), chwalił wysiłki polskich władz
komunistycznych zmierzające do wyeliminowania incydentów antysemickich. Uważał,
że komunistyczny rząd jest w pełni przychylny polskim Żydom: "Stojąc na gruncie
(...) faktycznego równouprawnienia Żydów (...), popiera wszystkie wysiłki w
kierunku społecznej, kulturalnej i gospodarczej odbudowy ludności żydowskiej".



Żyd urzędnik - zniewaga

Tymczasem równouprawnienie obywatelskie Żydów i Polaków pochodzenia żydowskiego
dokonane przez PPR - a zwłaszcza umożliwienie im udziału w strukturach władzy -
było dla dużej części obozu londyńskiego (bez PPS-u) "kamieniem obrazy".
Kurierzy wojskowi po powrocie do Londynu w październiku 1945 r. tak opisywali
zachowanie ludności żydowskiej:

"Skoro więc Żydzi korzystali z ukrywania się u Polaków (...), niewątpliwie winni
byli wykazać wobec Polaków przynajmniej lojalność". Ale "od chwili, kiedy władze
lubelskie weszły na teren Państwa polskiego, Żydzi od razu przystąpili do
denuncjacji tych, u których się uprzednio ukrywali, że byli przez nich
szantażowani, że wyłudzano od nich pieniądze. Wydawali członków AK, a również
sami dopuszczali się bicia i tortur Polaków w obozach, którymi zawiadywali Żydzi
za zgodą Sowietów. (...)

Żydzi otrzymują na zapoczątkowanie handlu w Polsce 30 000 zł. (...) Wyśmiewany
przed wojną slogan »żydokomuna « istotnie znajduje obecnie realizację. Polscy
komuniści nie posiadają żadnej władzy, nawet w partii PPR. Żydzi opanowali
centralne władze. Ministerstwo Spraw Zagranicznych (...) i Ministerstwo
Bezpieczeństwa są niemal wyłącznie w ręku Żydów”; podobnie „radio, kino, teatr,
propaganda”.

Dla każdego, kto badał historię PPR-u, jest oczywiste, że opis ten w skrajny
sposób wyolbrzymia "etniczną obcość" tej partii - Żydzi byli w niej niewielką
procentowo grupą. Raport zdradza po prostu antysemicką obsesję jego autorów.
Przy czym opis "rządów żydokomuny" sporządzili nie człon

[diabollo]

Dla każdego, kto badał historię PPR-u, jest oczywiste, że opis ten w skrajny
sposób wyolbrzymia "etniczną obcość" tej partii - Żydzi byli w niej niewielką
procentowo grupą. Raport zdradza po prostu antysemicką obsesję jego autorów.
Przy czym opis "rządów żydokomuny" sporządzili nie członkowie jakiejś małej
radykalnej grupy antysemickiej, ale kurierzy rządu RP na uchodźstwie.

Skutki postaw antysemickich w Polsce powojennej były tragiczne. W latach 1944-47
zabito u nas w rewanżu za "bolszewicko-żydowską okupację" lub też w celach
rabunkowych, z udziałem grup zbrojnych opozycji antykomunistycznej, kilkuset Żydów.

Dokładna liczba śmiertelnych ofiar antysemityzmu w Polsce w tych latach
pozostaje przedmiotem sporu. Można przyjąć, że niektórzy Żydzi ginęli jako
funkcjonariusze komunistycznego państwa, bez motywu rasistowskiego. Według Aliny
Całej liczba Żydów zabitych w tym czasie przekracza tysiąc osób. Grzegorz
Berendt wprowadza do polskich badań, za amerykańskim historykiem Davidem Englem,
liczbę 327 udokumentowanych morderstw na Żydach dokonanych w Polsce w między
wrześniem 1944 a wrześniem 1946 r. Wyniki kwerendy Engla wydają się jednak zbyt
niskie.

Równouprawnienie Żydów w Polsce Ludowej było trudne dla akceptacji również dla
duchowieństwa katolickiego, o czym świadczą przytoczone przez Adama Michnika
słowa bp. Kaczmarka skierowane do Jechiela Alperta, działacza żydowskiego z
Kielc: "Wie pan, Żydzi są zdolnymi kupcami, zdolnymi lekarzami, zdolnymi
adwokatami - Polska jest zniszczona, potrzebuje sił - (...) dlaczego zajmują się
polityką? Czy pan sobie wyobraża, jak to wygląda, jak jakiś ksiądz przychodzi do
ministerstwa, a tam siedzi Żydówka, Bóg wie skąd, i z wyższością, z
bezczelnością odnosi się do duchowieństwa naszego?".



Nie mieli wyboru

W powojennych realiach większość polskich Żydów - wśród których komuniści
stanowili zdecydowaną mniejszość - opowiedziała się po stronie Polski Ludowej.
Adam Michnik ubolewa nad egoizmem bólu Żydów, którzy nie okazali "współczucia
dla ściganych żołnierzy Armii Krajowej...". Jednak wobec doświadczeń
okupacyjnych Żydów w relacjach z AK i NSZ oraz zupełnie innego stosunku, jaki
mieli do nich polscy komuniści, zarzucanie większości Żydów braku poczucia
wspólnoty z antykomunistycznym podziemiem wydaje się zwykłą pomyłką.

Choć nie jest to prawda popularna, istniały u nas po wojnie różne wersje
polskiego patriotyzmu i trudno dziwić się większości polskich Żydów i Polaków
pochodzenia żydowskiego, że wybrała taki patriotyzm, który po raz pierwszy w
historii przyniósł im równość. I który nie zawierał w sobie rasistowskiego
sarkania i niesmaku, że Polak katolik może być narażony w urzędzie na dyskomfort
rozmowy z jakąś "bezczelną Żydówką".

* August Grabski (ur. 1971) - historyk, autor m.in. monografii "Działalność
komunistów wśród Żydów w Polsce (1944-1949)", Warszawa 2004. Pracuje w Żydowskim
Instytucie Historycznym
****************************************

Do Sz.F. Diabollo.

[pelengajew]

Tak na marginesie. Nie wiem czy zauważyłeś Sz.F. Diabollo, że Autor jest z 1971
roku? Niepokojące. Niby wykształcony młody człowiek a wypisuje takie paszkwile.
Orły, Sokoły z AK i NSZ jak mordowały Żydów to widocznie się Żydom należało i
nie ma co się za bardzo w temacie rozpisywać. Przedwojenna Polska z
inteligenckim Lwowem, romantyczną, opiewaną w pieśniach Wileńszczyzną, Polska,
kraj bocianów, Wschodnich Kresów i utraconego dzieciństwa miała by być, według
cytowanej insynuacji Icchaka Cukiermana, faszystowską?
A już z tezą, że istniało coś takiego jak polscy patrioci, komuniści to pan
Grabski przywalił jak dzik w sosnę aż wszystkie szyszki pospadały. To tak jakby
napisać, że istnieje coś takiego jak polski złodziej, katolik
Ale już niedługo panie Grabski, niedługo.
Zlustruje się pana Grabskiego i jak będzie trzeba to za pisanie głupot wytoczy
się procesy o obrazę: wartości katolickich, pamięci AK, pamięci NSZ, pamięci
matematyków ze Lwowa, pamięci kwiatków na Wileńszczyźnie, pamięci Kresowiaków,
pamięci rycerzy z chorągwi krakowskiej poległych pod Grunwaldem. Dołoży się
procesem o obrazę pamięci papieża Jana Pawła II i się pana Grabskiego pozamiata
na osobną kupkę.
Nie martw się, więc już więcej Sz.F. Diabollo i uśmiechnij się. Może już
niedługo tacy pseudo historycy jak pana Grabski nie będą mogli mącić i historia
Polski będzie przedstawiana w sposób na jaki zasługuje. Będzie to historia
prosta, biało-czarna. Historia Narodu Wybrańców, Pomazańców Bożych i prawych
katolików antykomunistów.
Trzymaj się ciepło.
Pozdr.

[grzespelc]

:)))))

[diabollo]

pelengajew napisał:

> Tak na marginesie. Nie wiem czy zauważyłeś Sz.F. Diabollo, że Autor jest z 1971
>
> roku? Niepokojące. Niby wykształcony młody człowiek a wypisuje takie paszkwile.
>
> Orły, Sokoły z AK i NSZ jak mordowały Żydów to widocznie się Żydom należało i
> nie ma co się za bardzo w temacie rozpisywać. Przedwojenna Polska z
> inteligenckim Lwowem, romantyczną, opiewaną w pieśniach Wileńszczyzną, Polska,
> kraj bocianów, Wschodnich Kresów i utraconego dzieciństwa miała by być, według
> cytowanej insynuacji Icchaka Cukiermana, faszystowską?
> A już z tezą, że istniało coś takiego jak polscy patrioci, komuniści to pan
> Grabski przywalił jak dzik w sosnę aż wszystkie szyszki pospadały. To tak jakby
>
> napisać, że istnieje coś takiego jak polski złodziej, katolik
> Ale już niedługo panie Grabski, niedługo.
> Zlustruje się pana Grabskiego i jak będzie trzeba to za pisanie głupot wytoczy
> się procesy o obrazę: wartości katolickich, pamięci AK, pamięci NSZ, pamięci
> matematyków ze Lwowa, pamięci kwiatków na Wileńszczyźnie, pamięci Kresowiaków,
> pamięci rycerzy z chorągwi krakowskiej poległych pod Grunwaldem. Dołoży się
> procesem o obrazę pamięci papieża Jana Pawła II i się pana Grabskiego pozamiata
>
> na osobną kupkę.
> Nie martw się, więc już więcej Sz.F. Diabollo i uśmiechnij się. Może już
> niedługo tacy pseudo historycy jak pana Grabski nie będą mogli mącić i historia
>
> Polski będzie przedstawiana w sposób na jaki zasługuje. Będzie to historia
> prosta, biało-czarna. Historia Narodu Wybrańców, Pomazańców Bożych i prawych
> katolików antykomunistów.
> Trzymaj się ciepło.
> Pozdr.

Kochany Pelengajewie,

Bardzo mnie ucieszyła Twoja wypowiedź, zdemaskowałeś manipulatora historycznego,
urodzonego w podejrzanym roku, pracującym w podejrzanym instytucie historycznym,
ewidentnego szkalownika Polski i Polaków, co więcej - szkalownika Żydów.

Twoj tekst powinien być symbolem czujnej postawy historycznej, powinien być
przypomnieniem, że toczy się bitwa na froncie historycznym i tę bitwę tylko
"genetyczni" patrioci muszą wygrać.

Komunista, jak sama nazwa wskazuje, nie może występować nawet w jednym akapicie
z polskim patriotą, a co dopiero mówić o masońskim zestawianiu tych pojęć.
Historyczni bankruci, moralni degeneraci chcą zakręcić w głowie takimi tekstami
Polskiemu Ludowi, chcą doprowadzić do tego, aby prawdziwy Polak pogubił się w
tym co znaczy patriotyzm.

Takim historycznym bankrutom, karłom historycznej reakcji na naszą moralną
odnowę mówimy - NIE!

Kłaniam się nisko.