Witam :)

[merilda]

Stworzone przez Ciebie forum spodobało mi się juz jakiś czas temu, ale
dopiero teraz postanowiłam się odezwać. Lepiej późno niż wcale ;)
"Hedonia" to taki radosny kącik, który odwiedzających napawa optymizmem,
pogodą ducha. Pozytywne ustosunkowanie do życia wydaje się byc podstawą
pomyślności wszelkich działań. Choć to smutek wynikający z niemożliwości
realizacji własnego zamierzenia, wykształca w człowieku ciągłe dążenie do
zmiany, ulepszania wykonawstwa. Przynajmniej tak by wynikało z moich
obserwacji.

Pozdrawiam,

merilda

witam Cię serdecznie Merildo :)

[hedonista.oswiecony]

częściowo się zgadzam, w końcu to, że mieszkam w Wawie i mam fajną pracę to
wzięło się z mojego niezadowolenia wiele lat temu (hm, widzę, że składnią
zaczynam zmierzać w kierunku Masłowskiej - btw super mi się Paw królowej
czyta). Z drugiej strony brak pozytywnego nastawienia utrudnia osiąganie
celu :). Zapraszam zatem do dzielenia się radością ale i refleksją.
uśmiechy
ed

[merilda]

Dzięki Ed. Z zaproszenia na pewno skorzystam.
Radości uczę się od nowa. Refleksji wciąż przybywa.

[hedonista.oswiecony]

a wiesz z tą radością i lekkością to sprawa o tyle trudna jest, że jako naród
cierpiący i walczący często podchodzimy z podejrzliwością do nich. Wielu ludzi
uważa, że za radością kryje się pustka, że za lekkością jest
nieodpowiedzialność. Jeśli ktoś cierpi to ok, a jeśli nie to jest podejrzany.
Absolutnie niesłusznie bo ... może i jest niebo po śmierci, ale nic nie stoi na
przeszkodzie aby nasze i innych życie czynić fajnym tu i teraz.
ukłony
ed

[merilda]

Wspomniana przez Ciebie lekkość nasuwa skojarzenia z lekkomyślnością, a ta z
nieodpowiedzialnością i zachowaniem niedojrzałym. Ludzie chcą mieć pewność, iż
świat w którym żyją podlega wyjaśnieniom przyczynowo-skutkowym, oparty jest na
racjonalności i rządzi sie jasnymi regułami gry. Irracjonalność wiąże się
nazbyt często z niedorosłością bądź szaleństwem. Panujące tam normy są
względne, tworzone na użytek chwili.
Radość natomiast odbierana jest przez niektórych jako emocja odbiegająca od
obecnie obowiązujących zasad - na świecie dzieją się tragiczne rzeczy, a ktoś
się weseli. Myślę, że częściowo smutek wpisany jest w charakter Polaków.
Przyczynia się do tego cała historia dziejów.

Należy jednak zaznaczyć, iż skrajne natężenie zarówno smutku jak i radości
(tzw. wesołkowatość) traktowane jest jako zjawisko chorobowe i bywa leczone.
Sądzi się bowiem, że człowiek "owładnięty" daną emocją niezdolny jest do
zachowania niezbędnego dystansu wobec rzeczywistości oraz adekwatnego odbioru
dochodzących do niego bodźców.

Powracając do zdrowia :), oczywiście zgadzam się z Tobą odnośnie potrzeby
dostarczania sobie przyjemności "tu i teraz".
Choć ważne jest także, by móc zachować umiar i równowagę pomiędzy czasem
poświęconym na rozrywkę a pracą sensu stricte.
Ideą, która nieodłącznie wiąże się z Twoim forum, a którą bardzo gorąco
popieram, jest nacisk na odkrywanie radości w otaczającym nas świecie oraz -co
wydaje mi się znacznie trudniejsze- w samym sobie.

Pozdrawiam,
merilda

radość a praca

[hedonista.oswiecony]

no wszystko byłoby pięknie gdyby mnie praca nie cieszyła, a ja lubię moją pracę
i idąc do niej też się cieszę :). Jeśli nie ma powodów do smutku to nie widzę
problemu, że jest za dużo radości. W moim odczuciu nasz naród nadaje się do
terapii bo za dużo w nim smutku. A historia? To tylko wymówka, żeby nadal móc
się smucić ;D, że tak powiem przewrotnie i zaczepnie
ukłony
ed

[merilda]

Moja powiedzmy praca też przynosi mi wiele radości.
Chociaż mogłaby więcej. Taka jestem nienasycona.

Pozostaje jednak faktem, że zajęcie które lubisz wykonujesz staranniej,
poświęcasz mu więcej czasu. A w wolnej chwili wracasz do niego.
Jest świetnie gdy Twoja praca to jednocześnie hobby. Choć byłabym nieco
ostrożna przy inwestowaniu całego wysiłku jednemu zajęciu. Otóż, kiedyś dopada
Cię zmęczenie. Najzwyczajniejsze w świecie zniechęcenie. Niektórzy nazywają
je "wypaleniem", zakładając, że praca trawi organizm ludzki jak ogień.
Potrzebna wydaje się wtedy chwila oddechu, odkrycie w sobie innego
zainteresowania. Zmiana wydaje się szczególnie potrzebna osobom, które do
reszty zaangażowane są w pracę.

Czy nasz naród nadaje się do terapii ? Hmm, częściowo tak.
A jak Ty rozumiesz pojęcie "terapii" ?

[hedonista.oswiecony]

terapia to w moim rozumienu jest proces zmiany postaw, a potem zachowań, a na
końcu reakcji, automatyzacja dobrych odruchów

a nie tylko pracą człek żyje. Lubię ponadto dłubać w moich mptrójkach, łazić,
gadać, czytać, tańczyć, uśmiechać się, kochać... no, niemało tego jest

ukłony
ed