szok!

[Gość: nat]

Słuchajcie, przepraszam, że może wyda Wam się bzdurny ten temat, ale ja jestem
tak zdumiona, że nie wiem, co robić. Chodzi o to, że .... mi się chce dziecka!.
Wiem, wiem powiecie - naturalne. I niby tak, ćwierć wieku stuknęło. Problem
jest w tym że to się pojawił NAGLE przecież ja nie trawię dzieci, nigdy nie
chciałam ich mieć, a jak już to po 30., jak będzie dom, dobra sytuacja fin.,
ustabilizowana kariera, skończony doktorat itp. Przecież ja jestem typem
drapieżnej profesjonalistki nastawionej na karierę!!! Po prostu strasznie
dziwnie się czuje, zdroworozsądkowo wiem, że nie czas, nie miejsce, masa
kłopotów i przez co najmniej 20 lat dziecko "kłopocze". Ale i tak ... chyba bym
chciała. Miałyście tak? Jak sobie poradziłyście? Chciałabym poczekać jednak
kilka lat, chyba to "coś" nie minie?

[Gość: Ania]

Moze minie a moze nie. Ja mam 28 lat i wlasnie odkrylam ze jestem w ciazy /
jakis miesiac temu/. I jestem bardzo szczesliwa. Mam meza ktory jest ojcem
dziecka. Z twojego e-maila ni mozna wnioskowac o twoim stanie cywilnym. A
dziecko z przygodnym facetem to nie dla mnie. "Chcica na dziecko" tez pojawila
sie u mnie 2 lata temu i tak sie kolotala po glowie az sobie zaszlam. A
kariera - nie zamierzam z niej rezygnowac. Teraz jest jednak cos wazniejszego -
na razie chce urodzic dziecko. A potem sie zobaczy. Nie wybiegam za bardzo w
przyszlosc - bo i po co zycie tak szybko zmienia nasze plany.

[Gość: Esther]

A u mnie chec pojawila sie dopiero w wieku 28 lat. wczesniej nawet nie
chcialam o tym slyszec) Kariera i juz. A potem przyszedl moment ze chcialam
i wiem ze mozna wszystko pogodzic jesli sie chce. Jesli malzenstwo nie
zachamowalo mojej kariery a wrecz przeciwnie, dziecko nie zrobi tego rowniez.
Zreszta znam kilka mam i co sie zmienilo po urodzeniu dziecka, to wlasnie
pojawila sie wieksza ambicja!
Nie mysl o tym, ten moment sam przyjdzie Poza tym dzieci nie biora sie
znikad, najlepiej jesli biora sie z kochajacych zwiazkow..

[Gość: nat]

Ania, Esther, fajnie że odpowiedziałyście. Dobrze wiedzieć, że jeszcze ktoś ma
takie dylematy. Jeżeli o mnie chodzi to obiektywnie wydawałoby się, ze dziecko
jest jak najbardziej naturalną koleją rzeczy, ale ja mam swoje własne "ale", do
tej pory bardzo silne, a teraz osłabione emocjami - od ponad 5 lat jestem w
związku z Moim Mężczyzną (ślubu nie mamy, ale to nasz wybór), on jest 3 lata
starszy (no właśnie, jak sprawdzić czy potencjalny tatuś też dojrzał? - na
pytania odpowiada jak ty chcesz to ja też, a jak nie to jeszcze poczekamy,
mamy mieszkanie (wolałabym większe lub dom), 2 samochody, każde pracuje
(chcoiaz na dziecko to pieniążków powinno być więcej), ja robię doktorat, on
studia magisterskie. Nie chcę rezygnować z niczego, a boję się czy udałoby mi
się zmieścić jeszcze dzidziusia. Na razie chyba nie mamy czasu i "miejsca" na
dziecko, ale mi się chce!!! Chyba jednak zacisnę zęby i poczekam kilka lat.
Acha, innych dzieci nie cierpie i w wrzeszczące po blokiem sfory rzucałabym co
mam pod ręką. Ale swoje chcę, chcę być w ciąży i czuć się zdrowo i szczęśliwie,
a potem "poleniuchować" trochę z dzieckiem w domu, ale jednocześnie nie
rezygnowac z kariery. strasznie chyba jestem poplątana!

[Gość: Ania]

No troche zakrecilas w tym e-mailu. Ale to dlatego ze jestes glodna
wszystkiego. Mysle ze przyjdzie taki moment kiedy stwierdzisz ze juz najwyzszy
czas. A swoja droga nie warto decydowac sie na dziecko jesli sie ma wiele
rzeczy w zyciu porozpoczynanych bo potem ma sie zal ze to przez dziecko musialo
sie z nich zrezygnowac. Poczekaj przemysl porozmawiaj. A odpowiedz twojego
faceta " jak chcesz tak zrobimy" dla mnie jest jednoznaczna - musicie
przemyslec i przedyskutowac sprawe bardzo doglebnie i to koniecznie zanim
zajdziesz w ciaze

[Gość: anya]

Czesc, mnie to wzielo, jak mialam 26- i zaraz potem zaszlam w ciaze, dzis mam
29 i jestem wniebowzieta mama dwojki dzieciaczkow...moim zdaniem natura daje ci
do zrozumienia, ze to najlepszy dla ciebie czas na dzieci. Tak bylo (jestem o
tym przekonana) w moim przypadku. Pozdrawiam.

[Gość: lukaszka]

Chciałabym bardzo, mam 27 lat, jesteśmy razem od 2 lat ale nawet nie mieszkamy
razem, tzn. ja wynajmuję kawalerkę i utrzymuję sie sama a mój Ukochany mieszka
z matką bo ona nie da sobie bez niego finansowo rady. JAk twierdzi chce mieć
dziecko ale najpierw mieszkanie (jak na razie nie realne) i muszę się
powstrzyamc bo "przecież jesteś rozsądną dziewczynka" jak na razie musi mi
wystarczyć Paroxetin
Pozdrawiam