do AniSK:-))

[Gość: magdusma]

własnie baaardzo sie boje(( mała nie jest ufna do ludzi, tzn. fajnie jest
pozaczepiac panie w autobusie jak sie siedzi obok mamy, ale jesli tylko jakas
Pani wyciągnie do niej rece natychmiast jest ucieczka do mnie(nigdy z
nikim
nie zostawała z wyjątkiem taty tam gdzie mieszkamy jestesmy sami, bez babc i
cioc ( zostawała z moja mama jak do niej jechalismy ale juz nie pamieta)
tak wiec boje sie ogromnie
a jak ty to znisłas???Było Ci bardzo ciezko, jak sobie radziłas??
a wogóle to dzieki za odpowiedz)

[Gość: AniaSK]

Szczerze powiedziawszy radziłam sobie... nie radziłam sobie. To okropne uczucie
odchodzić od dziecka, które się wyrywa z rąk opiekunki i
wrzeszczy "maaaaaammmmmmaaaaaaaaaa!!!". Starałam się po prostu szybko
wychodzić, bez czułych pożeganań, zawsze go zapewniałam, że mama wróci, całusek
i szybko za drzwi. I powiem Ci tak: ilekroć mnie widział długo (np. odchodziłam
w parku) to rozpacz była straszna, natomiast jak wychodziłam z domu to...
podsłuchiwałam i szybko przestawał - opiekunka go zagadywała.
I jeszcze jedno: nie dziw się, że podczas waszej wspólnej zabawy
(Ty+opiekunka+dziecko) możesz mieć wrażenie, że dziecko jest "nadpobudliwe"
(tj. nadwrażliwe, niezwykle czujne) i każde Twoje wyjście do innego pokoju
jest "okraszane" płaczem czy po prostu dziecko za Tobą biegnie i trzyma za
nogę. To niekoniecznie znak, że opiekunka jest nie taka jak trzeba, ale
normalny objaw u dziecka - ono rozumie, że poeikunka oznacza, że zaraz Ciebie
nie będzie.
W sumie cieszę się, że mały już zaakceptował w pełni nianię (jest z nią od
roku), ale i tak "kwęka" kiedy widzi, że rano się ubieram (mama się ubiera
znaczy się wyjdzie...)
Bedzie dobrze, trzymam kciuki!