Dom dziecka

[ewencja]

Wymyśliłam będę wolontariuszką we wrocławskim (jestem z wrocka) domu dziecka
a w łaściwie w rodzinnym. Mam być w przyszłym tygodniu w piątek i poznać
dzieci tylko to już nie co starsze dzieciaczki, ale dobre i takie. Oj będzie
mi ciężko psychicznie, ale mam nadzieję, żę sobie poradzę. Żal mis trasznie
porzuconych, nie kochanych dzieci...Może im oddam swoje serce i całą swoją
miłość???
Ewa

[Gość: Donata]

Prawdziwie dobrych ludzi poznajemy po ich czynach - a myślę, że Ty do nich
należysz. Sama bardzo kocham dzieci i każdemu opuszczonemu bardzo współczuję,
użalam się nad nimi, płaczę. Nie jeden raz myślałam nad tym co Ty ale obawiam
się swoich reakcji, tego, że nie podołam i nie będę wystarczająco mocna. Wiem
jednak i bardzo sobie to zarzucam, że te dzieci potrzebują naszej pomocy a nie
współczucia. Oby było więcej takich jak Ty!!!

[Gość: Donata]

Ja również bardzo chętnie dowiem się jak Ci poszło, jak dzieciaki itp. Proszę
napisz tutaj lub na [e-mail]
Pozdrawiam cieplutko i czekam niecierpliwie

[Gość: tiamik]

Wiesz, robisz to, o czym wiele razy sama myślałam. Mam 2 własnych dzieci, ale
mogłabym adoptować jeszcze jedno i myślę, że mogłabym je bardzo kochać. Nie
zrobię tego z wielu względów, gł. dlatego,że mój mąż wprost powiedział mi, że
nie kochałby tego dziecka jak własnego, nie umiałby.Jednak mogłabym poświęcić
dzieciom swój czas i chociaż trochę im pomóc. To jednak wielka
odpowiedzialność, przecież nie mogę np. umówić się i nie przyjść, skoro dziecko
czeka. Poza tym zawsze trochę się bałam, że personel DD uznałby mnie za
nawiedzoną i przegonił.Napisz proszę czy wprowadziłaś swój zamiar w czyn i co z
tego wynikło - chętnie przeczytam coś od ciebie na privie: [e-mail].
Pozdrawiam cię bardzo serdecznie!Powodzenia!

[magic30]

Droga Ewencjo,
Wiecej jest takich ludzi, którzy kochają dzieci, niekoniecznie swoje...Trzymam
kciuki...Nie jesteś sama...