czy to są "zdolności matematyczne"/jak je rozwinąć

[xxxinkaxxx]

Hej,

Mój syn- 7 lat poszedł właśnie do I klasy, jak każda matka jestem z niego
bardzo dumna, zastanawiam się:

czy to że w tym wieku umie już liczyć w pamięci na dużych liczbach (np. dodac
142 do 253 w pamięci, potrafi tez mnozyc liczby powyzej 10) świadczy o
zdolnościach matematycznych?
jesli tak,to jak tego nie zaprzepascic?

niestety, szkola nie ma zadnych dodatkowych dla maluchow

gdzie szukac kolek matematycznych dla tak malych dzieci?a moze sa jakies
stronki internetowe z zabawami matematycznymi?

pozdr

INKA

[jakw]

imho to rzeczywiście może świadczyć o zdolnościach matematycznych. Zajrzyj do
księgarń. W zeszłym roku kupiłam swojej córze książeczki typu łamigłówki
matematyczne, mnożenie - to proste itp. Tylko musisz zajrzeć co w środku, żeby
za łatwe nie było...

[maak3]

jest sporo książek prof. Gruszczyk - Kolczyńskiej o tym , jak rozwijać takie
uzdolnienia u dzieci - poczytaj i moze podrzuć nauczycielowi

[aka10]

Indywidualne nauczanie od poczatku.Mialam taki sam "problem"-3 klasy w ciagu
roku przerobione.Walcz,zeby szedl z programem swoim tokiem,inaczej sie zacznie
nudzic i zniecheci.Pozdrawiam.

[kaczka.kwaczka]

> Indywidualne nauczanie od poczatku.
Myślę, że to błąd.
1. Nie wiem czy to są zdolności matematyczne : może tak może nie - nie znam
się .
2. Zdolności zdolnościami, a dzieko potrzebuje w miarę normalnego wychowania,
normalnego kontaktu z rówieśnikami...
3. Książki może tak, ale to nie rozwiąże problemu. 7 lat to bardzo mało.
Dziecko nie potrafi jeszcze swobodnie czytać.
Raczej jakieś czasopisma łamigłowkowe. Dawniej było coś takiego jak "Mała
delta" , któa potem nazywała się "Szkiełko i oko" (ale to też dla starszych-
myślę 10-16 lat). Było też "ABC Techniki" - i to mi się wydaje
najodpowiedniejsze na ten wiek, ale nie wiem czy teraz wychodzi.

[aka10]

" > Indywidualne nauczanie od poczatku.
Myślę, że to błąd.
1. Nie wiem czy to są zdolności matematyczne : może tak może nie - nie znam
się .
2. Zdolności zdolnościami, a dzieko potrzebuje w miarę normalnego wychowania,
normalnego kontaktu z rówieśnikami..."

Indywidualne nauczanie,oczywiscie nie od pierwszego dnia,jednak po miesiacu-
dwoch ma sie juz jakiekolwiek pojecie o danym dziecku.Jesli w ciagu 5 minut
robi to,na co inne dzieci potrzebuja pol godziny,to nie ma sie nad czym
zastanawiac.
Co do kontaktu z rowiesnikami,to sadzilam,ze to naturalna
rzecz,normalne,stosowne do wieku wychowanie rowniez.Przerabianie innego
materialu na lekcjach nie wyklucza rownoczesnie kontaktu z rowiesnikami.Czesc
prac grupowych mozna nadal wykonywac wspolnie.Nie widze powodu,zeby na sile
trzymac dziecko na poziomie nizszym niz ten,ktory jest dla niego
odpowiedni.Jesli oczywiscie nauczyciel stwierdzi,ze dziecko jest duzo
zdolniejsze z danego przedmiotu.Pozdrawiam.

[kaczka.kwaczka]

> " > Indywidualne nauczanie od poczatku.
> Myślę, że to błąd.
> 1. Nie wiem czy to są zdolności matematyczne : może tak może nie - nie znam
> się .
> 2. Zdolności zdolnościami, a dzieko potrzebuje w miarę normalnego wychowania,
> normalnego kontaktu z rówieśnikami..."


> Indywidualne nauczanie,oczywiscie nie od pierwszego dnia,jednak po miesiacu-
> dwoch ma sie juz jakiekolwiek pojecie o danym dziecku.Jesli w ciagu 5 minut
> robi to,na co inne dzieci potrzebuja pol godziny,to nie ma sie nad czym
> zastanawiac.
1.Autorka postu napisała za mało danych , żeby tak ocenić sytuację.
2. W I klasie, dzieci poznają bardzo dużo: szkołę, rówieśników, nowe obowiązki..
I on też musi to poznać. Bo życie składa się nie tylko z liczenia.


> Przerabianie innego
> materialu na lekcjach nie wyklucza rownoczesnie kontaktu z rowiesnikami.
A jak sobie to wyobrażasz ?
Piszę "NORMALNEGO kontaktu z rówieśnikami". Tobie to NORMALNEGO jakoś umknęło.

> Czesc
> prac grupowych mozna nadal wykonywac wspolnie.Nie widze powodu,zeby na sile
> trzymac dziecko na poziomie nizszym niz ten,ktory jest dla niego
> odpowiedni.
A ja widzę. Dla takiego dziecka ważniejszy od nauki jest wypadający ząb,
a przynajmniej powinien być ważniejszy. Jeśli tak nie jest, to znaczy, że
dziecku już zrobiono "pranie muzgu" i już w wieku 7-lat ma zaburzoną hierarhię
wartości. Ty chyba też.

> Jesli oczywiscie nauczyciel stwierdzi,ze dziecko jest duzo
> zdolniejsze z danego przedmiotu.
Nauczyciele się często mylą. W obie strony.

NIe jestem przeciw kółkom zainteresowań,
ale mogą one być tylko pod warunkiem ,
ze zostanie zmodyfikowany program, plan lekcji.
Obecnie 7 latek ma 4-5 lekcji dziennie. To za dużo.
W tygodniu jest chyba 18 lekcji +2 religia + "coś".
To "coś" to często dodatkowy język, basen, taniec czy muzyka,
nie spotkałam sie, żeby to coś to była matematyka, i chyba szkoda.
Jednak jak piszę wyżej miało by to sens tylko, gdy dzieci są jako tako
wypoczęte, a nie gdy mają 4-5 h dziennie.

[aka10]

"Dla takiego dziecka ważniejszy od nauki jest wypadający ząb,
a przynajmniej powinien być ważniejszy. Jeśli tak nie jest, to znaczy, że
dziecku już zrobiono "pranie muzgu" i już w wieku 7-lat ma zaburzoną hierarhię
wartości. Ty chyba też."

Oczywiscie,ze dziecko powinno byc dzieckiem,a wypadajacy zab bardzo waznym
wydarzeniem.Nikt nie mowi o praniu mozgu,jedynie o dostosowaniu programu
nauczania do rzeczywistego poziomu dziecka.I szkoda wielka,ze tego sie nie
robi.Sa dzieci,dla ktorych program szkolny jest zbyt latwy,sa i takie,ktore
sobie nie radza-wszystkim dzieciom trzeba jakos wyjsc na przeciw.
Widze jednak,ze mnie chyba nie rozumiesz.Pozdrawiam.

[kaczka.kwaczka]

> ........... dostosowaniu programu
> nauczania do rzeczywistego poziomu dziecka.I szkoda wielka,ze tego sie nie
> robi.
NIe zgadzam się. Czytam czasem zeszyty i podręczniki dla pierwszaków.
Program jest ok.
Gorzej z nauczycielami. Oni go nie ralizują, nauka tego co najistotniejsze
pozostaje w domu. Mam wrażenie, ze w szkole kolorują, a pisać uczą się w domu.
Mnie uczono pisać w szkole. I to chyba było normalne.

> Sa dzieci,dla ktorych program szkolny jest zbyt latwy,sa i takie,ktore
> sobie nie radza-wszystkim dzieciom trzeba jakos wyjsc na przeciw.
Zgadzam się, ale powinno się zacząś od limitów lekcji na dzień, w zależności od
wieku.
Wtedy organizowanie przez szkołę jakichś kół zainteresowań dla dzieciaków
miałoby sens.

[aka10]

"NIe zgadzam się. Czytam czasem zeszyty i podręczniki dla pierwszaków.
Program jest ok.
Gorzej z nauczycielami. Oni go nie ralizują, nauka tego co najistotniejsze
pozostaje w domu. Mam wrażenie, ze w szkole kolorują, a pisać uczą się w domu.
Mnie uczono pisać w szkole. I to chyba było normalne."

> Sa dzieci,dla ktorych program szkolny jest zbyt latwy,sa i takie,ktore
> sobie nie radza-wszystkim dzieciom trzeba jakos wyjsc na przeciw.
"Zgadzam się, ale powinno się zacząś od limitów lekcji na dzień, w zależności
od
wieku.
Wtedy organizowanie przez szkołę jakichś kół zainteresowań dla dzieciaków
miałoby sens.

Przerazajace jest,ze az tyle rodzicow musi obecnie siedziec z dziecmi,uczac je
czytac i pisac.Co wiecej,szkola zwala na zerowke,a zerowka na szkole,jak chodzi
o umiejetnosc czytania np.
Sadzilam,ze jakis limit lekcji - dziennie,czy tygodniowo - jest dla kazdej
klasy odgornie wyznaczony;jesli tak nie jest,to bardzo zle.
O kolkach zainteresowan w ogole nie wspomnialam w zadnym z moich postow,ale
jesli o tym mowa,to chyba owe kolka sa dobrowolone i dziecko moze wybrac wg.
zainteresowan (jak sama nazwa na to wskazuje).Pozdrawiam.

xxxinkaxxx

[gaika]

Z Twojego opisu wynika, ze zdolności matematyczne posiada, a na pewno
umiejętnościami wykracza poza poziom klasy pierwszej.
Rozwiązaniem jest indywidualny tok nauczania. Możesz zdecydować się na badania
w PPP, które (jeśli opinia będzie pozytywna)umożliwią Ci wystąpienie o
indywidualny tok. Jeśli przepisy się nie zmieniły, to po pół roku można się o
to starać. Wcześniej obserwuj syna, a także dowiedz się co o jego
umiejętnościach sądzi nauczycielka.

Nie ma żadnego powodu, dla którego dopasowanie poziomu nauczania do potrzeb
dziecka miałoby zakłócać normalne kontakty z rówieśnikami.Często to je wręcz
poprawia.

Uważam, ze nie można sprawy zaniedbać, a dodatkowe "poszkolne" zajęcia nie
rozwiążą problemu, a tylko powiększą niedopasowanie Twojego dziecka do
klasowego programu.

Powodzenia

[otto_1]

> 3. Książki może tak, ale to nie rozwiąże problemu. 7 lat to bardzo mało.
> Dziecko nie potrafi jeszcze swobodnie czytać.

Nie bardzo rozumiem. Jesteś jasnowidzem? Ja potrafiłem, chociaż żaden ze mnie
geniusz. Przypominają mi się 'Kochankowie mojej mamy': 'Dziecko w twoim wieku
nie używa zdań podrzędnie złożonych!!!'

[kaczka.kwaczka]

> > 3. Książki może tak, ale to nie rozwiąże problemu. 7 lat to bardzo mało.
> > Dziecko nie potrafi jeszcze swobodnie czytać.
>
> Nie bardzo rozumiem. Jesteś jasnowidzem? Ja potrafiłem, chociaż żaden ze mnie
> geniusz. Przypominają mi się 'Kochankowie mojej mamy': 'Dziecko w twoim wieku
> nie używa zdań podrzędnie złożonych!!!'

Zanim coś napiszesz, bądź łaskaw przeczytać dyskusję.
W poście z 21.10.05, 08:31, autorka wątku pisze:
" co do uzdolnien- to dotycza one wylacznie dzialan matematycznych, jesli
chodzi o czytanie- jest sredni..."

A dlaczego nie książkę, tylko czasopismo?
Bo książka może być niewypałem, czasopismo też oczywiście,
ale jest tańsze, mama Zdolnisia, poniesie mniejsze koszty, mniejsze ryzyko.
A potem mniej to zajmuje miejsca w domu, i łatwiej się rozstać i wyrzucić, jak
będzie niepotrzbne.

[xxxinkaxxx]

Hej,

dzięki za wszystkie posty, moje pytanie, jak widze wzbudziło wiele
kontrowersji...

Szczerze mówiąc - mam mętlik w głowie:
- nie brałam pod uwagę nauczania indywidualnego (przynajmniej do tej pory), po
pierwsze nie do konca wiem jak ono wyglada w szkole podstawowej a po drugie
baaaardzo mi zalezy na tym aby moj syn mial dobre kontakty z rowiesnikami w
klasie

w przedszkolu chorowal ponadstandardowo duzo (okolo 10-15 infekcji rocznie)
wiec praktycznie nie chodzil i bardzo trudno mu bylo potem wejsc w zgrana juz
grupe

- co do uzdolnien- to dotycza one wylacznie dzialan matematycznych, jesli
chodzi o czytanie- jest sredni a jesli chodzi o pisanie to ma bardzo nie
wyrobiona reke (nie bez znaczenia jest stwierdzona dyspraksja)

- faktycznie: mam odczucie ze w szkole glownie koloruja i opowiadaja a do domu
dostaja bardzo duzo do pisania,
nie wiem jak inne dzieci, ale w przypadku mojego syna to kleska- wraca
zmeczony, wieczorem siada do pisania zniechecony, a poniewaz jest to dla niego
dosc trudne, jeszcze bardziej sie zniecheca...

Gdzie moge znalezc wiecej informacji o nauczaniu indywidualnym? czy ono
calkowicie wyklucza dziecko z zycia klasy?czy PPP to poradnia psychologiczno-
pedagogiczna? i jak sie tam dostac?

- co do nauczycielki- jest naprawde w porzadku, ale nie moge chyba zbytnio na
nia liczyc- klasa jest rozbrykana (w wiekszosci zna sie z przedszkola) i jest
sporo dzieci, ktore raczej musza nadrobic zaleglosci....

co moge jeszcze zrobic? czy ktoras mama miala dla swojego dziecka indywidulane
nauczanie? czy, oprocz niebezpieczenstwa slabszych kontaktow z rowiesnikami, sa
inne minusy?

pozdr

INKA

[agatka_s]

a mogę się zapytać PO CO ? checesz jeszcze coś robić ?

Jaki jest cel Twoich potencjalnych działań ?

Za dużo lekcji to źle.

[kaczka.kwaczka]

Na razie, na pewno bez problemu potrafisz sama rozwijać zdolności dziecka. Jego
wiedza, jeszcze nie przewyższa twojej. Więc po co teraz to nauczanie
indywidualne ?
Na pewno stracisz czas na te różne poradnie, klasyfikacje itp...
Czy warto ?

Ktoś wcześniej pytał , czy są limity dzienne/tygodniowe ilości lekcji ?
Tygodniowe są, ale za duże na 5 dniowy tydzień pracy, dziennych nie ma.

Tygodniowy limit dla "pierwszaka" to 18 lekcji.
Dawniej wypadało 3 lakcje na dzień (gdy nauka była w sobotę).
Był to wysiłek dzienny dopasowany do wieku.
Gdy skrócono tydzień pracy nie zmieniono programu.
Zostało 18 lekcji/5 dni, a więc dziennie więcej lekcji. To za dużo. Skracając
tydzień pracy powinni zmienić programy i limity tygodniowe lekcji, a nie
zrobili tego.
MOże ktoś powalczy o odciążenie dzieciaków? A i nauczyciele by pewnie zyskali.

[jakw]

imho nie ma sensu nauczanie indywidualne - Twój syn ma zdolności matematyczne,
ale sama piszesz, że z czytaniem/pisaniem wcale nie jest tak do przodu. W
pierwszych klasach jest nauczanie zintegrowane i trudno oddzielić matematykę od
reszty lekcji, a co za tym idzie trudno dać uczniowi nauczanie indywidualne
tylko z matematyki (a nawet jeśli się da to szkole nic po tym). Możesz też sama
wymyślać różne ciekawe zadanka na wolne chwile - jeśli będzie chciał. Na pewno
nie można zaniedbywać pozostałych umiejętności kosztem jednej. Bo co z tego, że
mały będzie wiedział, co to całka czy różniczka, skoro nie będzie potrafił
przeczytać/zapisać zadania, w którym to można wykorzystać - nie mówiąc o
narysowaniu wykresu funkcji
I nie bój się - zdolności matematyczne nie znikają nagle tylko dlatego, że
dziecko uczy się na lekcjach rzeczy, które już umie.

[d.wludyka]

Skoro syn jest taki dobry z mamtematyki rozwijaj to koniecznie!
W szkole nie ma kółka matematycznego dla pierwszaków ale może jest dla 2,3
klas, z tego co piszesz syn powinien sobie poradzić. Poproś panią żeby mógł
przyjść kilka razy na próbę, na pewno się zgodzi. Moja córa aż tak dobra jak
Twój syn nie jest ale lubi matematykę i póki nie zmienili jej planu chodziła na
kółko matematyczne z 2 klasą (dla 1-klasy niestety nie ma). Starsze dzieci
robiły zadania na wyścigi, ona początkowo trochę wolniej ale ze wszystkim
dawała sobie radę, w dodatku taka była dumna, że radzi sobie z zadaniami na
równi z 2-klasistami, że po powrocie do domu nie można jej było odciągnąć od
książeczek z ćwiczeniami z matematyki. Po zmianie planu kółko odbywa się w
czasie gdy ma lekcje i nie może chodzić, niestety wyraźnie spadła motywacja do
rozwiązywania zadań w domu.
Nie chcę nikogo obrazić ale nie zgadzam się z kaczką_kwaczką, są różne dzieci,
niektóre w 1 klasie płynnie czytają, świetnie liczą, a inne dopiero poznają
literki i liczą z trudem do 10. Dla jednych przeżyciem jest to że wypadł ząb
inne obserwują w tym wieku niebo albo składają silnik z tatusiem i wcale nie
znaczy to że jedne są lepsze a inne gorsze one są poprostu RÓŻNE.
Dlaczego "uśredniać" dzieci zamiast podchodzić do nich indywidualnie?
Uważam, że błędem jest dążenie do tego żeby dzieci realizowały ambicje rodziców
ale jeżeli jest coś co dziecko lubi robić to jeszcze większym błędem jest brak
wsparcia w rozwoju tych zainteresowań. A dzieci, które mają jakaś pasję są też
na ogół lubiane przez kolegów.

Co do infekcji to miałam w przdszkolu podobny problem z córą - w ciagu jednego
roku 3x angina, 4x zapalenie oskrzeli, szkarlatyna o licznych przeziębieniach
nawet nie wspomnę. Pomogła taka szczepionka wzmacniająca organizm w saszetkach -
rozpuszcza się ją w wodzie jaki Vibovit i podaje przez kilka dni. Nie pamiętam
nazwy, zresztą są różnych firm, pediatra powinien wiedzieć. U nas bardzo
pomogło - w ubiegłym roku tylko 2 przeziębienia i nic wiecej!

[d.wludyka]

A tu jeszcze adres strony, na której są dodatkowe ćwiczenia z różnych
przdmiotów, w tym oczywiście matematyki:
eduseek.interklasa.pl/przedmioty/nz/
Popatrzę co tam mamy jeszcze w domu i podam Ci w poniedziałek jakieś tytuły
książeczek z zadaniami z matematyki.

Przypomniało mi się też, że w przedszkolu pani mówiła żeby dzieci dużo
wycinały, lepiły z plsteliny itp. Skoro syn ma niewyrobioną rękę sprawdź czy w
pobliskim domu kultury prowadzone są zajęcia z ceramiki albo lepienia z gliny,
bardzo to przyjemne a i pożyteczne.
Pozdrawiam

[kaczka.kwaczka]

> Nie chcę nikogo obrazić ale nie zgadzam się z kaczką_kwaczką,
> .... Dlaczego "uśredniać" dzieci zamiast podchodzić do nich indywidualnie?
NIe pisałam , żeby uśredniać dzieci.
Każde dziecko jest inne to oczywiste.
Jestem jak najbardziej za kółkami zainteresowań
(jednak tylko za w pełni dobrowolnym chodzeniu na te kółka),
jednak jestem zdecydowanie pszeciw nauczaniu indywidualnemu.
Jestem zdecydowanie przeciwna tworzeniu "enklaw" dla dzieci "zdolniejszych".
Bo te dzieci nie zawsze są zdolniejsze. Bo te dzieci są bardzo kierowane przez
rodziców. Bo nawet jak są zdolniejsze mogą na tym tracić (dzieciństwo) zamiast
zyskiwać.

Dziecko ma się uczyć w grupie. Będzie wtedy świadome swoich słabych i mocnych
stron, istotny jest również normalny kontakt z rówieśnikami.
Dziecko zdolniejsze w normalnej grupie dzieci zyskuje,
jest mu po prostu lżej i to wydaje mi się uczciwe.
Czy uczciwe jest podejście: lepiej sobie radzisz, to masz się więcej nauczyć?
Mi się wydaje , że nie.

[d.wludyka]

kaczka.kwaczka napisała:

> > Nie chcę nikogo obrazić ale nie zgadzam się z kaczką_kwaczką,
> > .... Dlaczego "uśredniać" dzieci zamiast podchodzić do nich indywidualnie
> ?
> NIe pisałam , żeby uśredniać dzieci.
> Każde dziecko jest inne to oczywiste.
> Jestem jak najbardziej za kółkami zainteresowań
> (jednak tylko za w pełni dobrowolnym chodzeniu na te kółka),
> jednak jestem zdecydowanie pszeciw nauczaniu indywidualnemu.
> Jestem zdecydowanie przeciwna tworzeniu "enklaw" dla dzieci "zdolniejszych".
> Bo te dzieci nie zawsze są zdolniejsze. Bo te dzieci są bardzo kierowane
przez
> rodziców. Bo nawet jak są zdolniejsze mogą na tym tracić (dzieciństwo)
zamiast
> zyskiwać.

I tu się z Tobą zgadzam, nie jest dobrze jezeli dziecko uczy się czegoś tylko
dlatego, że chcą tego rodzice.


> Dziecko ma się uczyć w grupie. Będzie wtedy świadome swoich słabych i mocnych
> stron, istotny jest również normalny kontakt z rówieśnikami.
> Dziecko zdolniejsze w normalnej grupie dzieci zyskuje,
> jest mu po prostu lżej i to wydaje mi się uczciwe.

Ok, dobrze jest się uczyć w grupie ale wtedy gdy grupa jest na podobnym
poziomie, jeżeli dziecko mocno odstaje w górę to się nudzi, jeżeli odstaje
mocno w dół zaczyna wpadać w kompleksy.
Nie zawsze dzieci z tej samej grupy wiekowej są na podobnym poziomie w danym
zakresie, może w tym wypadku trzeba dziecku znaleźć grupę będącą na podobnym
poziomie z matematyki np.zapisać na kółko matematyczne ze starszą klasą.

> jednak jestem zdecydowanie pszeciw nauczaniu indywidualnemu.

Zajęcia indywidualne mogą polegać na tym, że pani będzie przynosić dziecku,
które szybciej radzi sobie z materiałem dodatkowe zadania, chodzi o to żeby
dziecko nie nudziło się w szkole, niech wykorzysta optymalnie spędzony tam
czas, żeby po lekcjach miał kiedy pójść na rower czy do kolegi. Ale to trzeba
mądrej pani.

> Czy uczciwe jest podejście: lepiej sobie radzisz, to masz się więcej nauczyć?
> Mi się wydaje , że nie.

To nie jest tak, że dziecko za karę, że się dobrze uczy musi uczyć się jeszcze
wiecej. To tak jak byś powiedziała, że ktoś dużo gotuje/maluje/pływa/itd. za
karę, że umie robić to dobrze. To nie jest za karę tylko dlatego, że się to
robić lubi.

Wiesz, rodzice mają problem nie tylko z dziećmi, które się nie chcą uczyć są
nadpobudliwe itp. ja autorkę wątku rozumiem, bo sama mam dziecko, które mogłoby
całymi dniami siedzieć w książkach, w szkole zawsze tylko same pochwały. Może
inni rodzice myślą sobie ale mam dobrze ale ja czasami proszę ją zbij szybę,
upapraj się w błocie masz dopiero 7 lat! A ona mi na to - mama chyba
zwariowałaś! I wcale nie jest to wynik jakiś moich działań mających na celu
zrobienie z niej młodego cyborga - ona poprostu taka jest. Zamiast oglądać
dobranocki woli sobie poczytać np. o wędrówkach wielorybów i co mam jej
zabronić? W imię czego?

[xxxinkaxxx]

Hej,

d.wludyka- dzieki! kolko matematyczne jest od 3 klasy, niech idzie, zobaczy,
moze mu sie spodoba... poszukam tez tej gliny , ale tu to niestety moze juz
byc protest , nie lubi zajec manualnych... widzi, ze mu to nie wychodzi,
zlosci sie i wycofuje... ale sprobuje, moze na zasadzie nowosci....

co do moich intencji to bardzo bym nie chciala zeby sie okazalo, ze moje
dziecko nie rozwinelo jakiegos talentu tylko dlatego, ze nie potrafilam go
wesprzec!
dlatego zgadzam sie z d.wludyka- powinno sie rozwijac indywidualizm dziecka,
oczywiscie nic na sile...

pozdrawiam

[iffona]

xxxinkaxxx
sprobuj z ta glina, jesli nie bedzie zaciekawiony chodzic na takie zajecia, bo
( w moim przypadku) byly same dziewczynki, to sama urzadz u siebie takie
zajecia, tzn albo masa solna, albo ciastolina albo rozne inne zajecia manualne
moje dziecko nie cierpialo malowac, w zerwoce jako tako wypelnial polecenia,
ale teraz jakos mu sie odmienilo, kolorowuje dosyc duzo, moze niezbyt pieknie
ale z wlasnej inicatywy, czesto robimy wlasnie mase solna i lepimy, albo
plastelina albo ciastolina albo rozne inne rzeczy, chocby robienie ciasta na
pierniki i wykrawanie wzorow, takie zajecia poprawiaja manualnosc a do tego sa
sympatyczne

[kaczka.kwaczka]

> > jednak jestem zdecydowanie pszeciw nauczaniu indywidualnemu.
>
> Zajęcia indywidualne mogą polegać na tym, że pani będzie przynosić dziecku,
> które szybciej radzi sobie z materiałem dodatkowe zadania,
To , tzn, trudne zadania dla wybitnie zdolnych dzieci, w zasadzie powinno się
mieścić w programie.
Do tego są zadania z "*". Tylko dla chętnych. Na 6 czy 7.
Zachęcać do ich rozwiązania powinien zwyczajny nauczyciel, na zwyczajnych
lekcjach matematyki, w zwyczajnych klasach.
Uciwe by było jak by premią, za rowiązanie tych zadań było nie robienie
pozostałych zadań.

> > Czy uczciwe jest podejście:
> > lepiej sobie radzisz, to masz się więcej nauczyć?
> > Mi się wydaje , że nie.
>

> Wiesz, rodzice mają problem nie tylko z dziećmi, które się nie chcą uczyć są
> nadpobudliwe ....dziecko, które mogłoby
> całymi dniami siedzieć w książkach,
> Zamiast oglądać dobranocki woli sobie poczytać np. o wędrówkach wielorybów
> i co ..zabronić? W imię czego?
Nie zabraniać, ale to już iny wątek inny temat.
Nie będziesz jednak takiego, za spokojnego dziecka posyłaś na dodatkowe zajęcia
z biologii, i to mi się podoba.
Wybór książek, zamiast zabawy-rozrabiania może być skutkiem ucieczki przed
czymś, trudno powiedzieć. Nauka, książki to w miarę bezpieczna forma
wykorzystania czasu: nikt sięnie może czepiać, a przynajmniej jest ku temu mało
powodów, potem w szkole też się nie czepiają, i jakoś idzie do przodu. W pewnym
sensie to są same zyski, dziecko nie widzi jeszcze strat, że ma słabszy kontakt
z rówieśnikami, że po prostu pozna mniej świata itp.

[d.wludyka]

> Do tego są zadania z "*". Tylko dla chętnych. Na 6 czy 7.
Zachęcać do ich rozwiązania powinien zwyczajny nauczyciel, na zwyczajnych
> lekcjach matematyki, w zwyczajnych klasach.

Zadania dla chętnych są w starszych klasach, w książkach do nauczania
zintegrowanego takich nie widziałam, dlatego napisałam, że nauczyciel (gdyby mu
się chciało) może przynosić takiemu dziecku dodatkowe zadania np. ksero z jakiś
fajnych książek, konkursów. Na pewno nauczycielowi łatwiej jest zdobyć takie
ćwiczenia niż matce, a matematyka naprawdę nie musi być nudna.
W klasach 1-3 są tylko oceny opisowe więc nie może być zadań na 6 czy 7.

> Uciwe by było jak by premią, za rowiązanie tych zadań było nie robienie
> pozostałych zadań.

Tu też się nie zgodzę. Moim zdaniem w pierwszej kolejności trzeba zrobić to co
wszyscy, a jak czasu zostanie to coś dodatkowo.
Zupełnie nie rozumiem dlaczego traktujesz dodatkowe zadania jako karę, dla
dziecka, taka możliwość wykazania się nie jest karą tylko nagrodą, daje
możliwość zabłyśnięcia w danej dziedzinie, poza tym nie trzeba się nudzić -
piszę to na podstawie własnych doświadczeń.

> Nie będziesz jednak takiego, za spokojnego dziecka posyłaś na dodatkowe
zajęcia
>
> z biologii, i to mi się podoba.

Jeżeli miałaby na to ochotę oczywiście, że zapiszę. Dlaczego uważasz, że
miałabym tego nie zrobić?

> Wybór książek, zamiast zabawy-rozrabiania może być skutkiem ucieczki przed
> czymś, trudno powiedzieć. Nauka, książki to w miarę bezpieczna forma
> wykorzystania czasu: nikt sięnie może czepiać, a przynajmniej jest ku temu
mało
>
> powodów, potem w szkole też się nie czepiają, i jakoś idzie do przodu. W
pewnym
>
> sensie to są same zyski, dziecko nie widzi jeszcze strat, że ma słabszy
kontakt
>
> z rówieśnikami, że po prostu pozna mniej świata itp.

Tu też Cię zadziwię, moja córka jest jednym z najbardziej lubianych dzieci w
klasie - tak powiedziała wychowawczyni w ubiegłym tygodniu na zebraniu, to samo
było w przedszkolu (w jej klasie jest tylko 2 dzieci z przedszkola).
Poza tym wspólnie jeździmy na rowerze, chodzimy na basen, na spacery z psami
itd., córka chodzi też na tańce, a świata zobaczyła już więcej niż niejeden
dorosły. Może dlatego właśnie tyle rzeczy ją ciekawi.
Nie krzyczę na psa jak narozrabia więc nie robiłabym też wielkiego problemu
gdyby zdarzyło się czasami narozrabiać dziecku.

Nie chcę Cię obrazić ale dlaczego zamiast zrozumieć, że są bardzo różne dzieci
szukasz na siłę jakiegoś dziwnego wytłumaczenia, że dziecko lubi się uczyć, bo
ma jakieś braki emocjonalne czy lęki?

Ale może już się nie kłóćmy o to, wątek został założony w innym celu, a na
pociechę, żeby nie było, że moja córka jest taka idealna dodam, że jest
strasznym niejadkiem.
Pozdrawiam

[kaczka.kwaczka]

> > Do tego są zadania z "*". Tylko dla chętnych. Na 6 czy 7.
> > Zachęcać do ich rozwiązania powinien zwyczajny nauczyciel, na zwyczajnych
> > lekcjach matematyki, w zwyczajnych klasach.
> Zadania dla chętnych są w starszych klasach, w książkach do nauczania
> zintegrowanego takich nie widziałam,
Zwyczajne książki-zeszyty(bo jak to nazwać)z matematki dla pierwszaka,
zawierają zadania o bardzo różnym poziomie trudności, które w latach oceniła
bym na 4-9lat. I nie ma tu znaczenia, że w tych książka zadania nie są
oznaczane "*" od tego wyboru jest właśnie nauczyciel.

> W klasach 1-3 są tylko oceny opisowe więc nie może być zadań na 6 czy 7.
W pełni się zgadzam, nie na 7 tylko na cały kwiatek ze wszystkimi płatkami
kolorowymi.

> > Uczciwe by było jak by premią, za rowiązanie tych zadań było nie robienie
> > pozostałych zadań.
> Tu też się nie zgodzę. Moim zdaniem w pierwszej kolejności trzeba zrobić to
> co wszyscy, a jak czasu zostanie to coś dodatkowo.
Całkiem się nie zgadzam, jak dzieciak potrafi biegle liczyć to po co mu robić 5
sumowań: to jest właśnie to nudzenie się dzieciaka zdolnego i zaniżanie poziomu.
NIech on zamiast tych 5 obliczeń wykona 1 tudniejsze obliczenie. NIe zanudzi
się, będzie zadowolony i pewnie się czegoś nauczy.

> ...możliwość wykazania się nie jest karą tylko nagrodą, daje
> możliwość zabłyśnięcia w danej dziedzinie...
Scena z amerykańskiego filmu (ale w Polsce jest to samo):
Ciocia do 7-latka:
- Jakiego masz ślicznego kaczorka na bluzie !!!
- A wie ciocia co można, za takiego kaczorka dostać w szkole ?
- Co ?
- Można dostać w dziób.

Z twoim "zabłyśnięciem" i "wykazaniem" się jest to samo.

> > Nie będziesz jednak takiego, za spokojnego dziecka posyłaś na dodatkowe
> > zajęcia z biologii, i to mi się podoba
> Jeżeli miałaby na to ochotę oczywiście, że zapiszę. Dlaczego uważasz, że
> miałabym tego nie zrobić?
Źle cię oceniłam. NIe rób tego dla dobra dziecka, jak będzie chciało samo tam
trafi, bez twojej pomocy.

> > Wybór książek, zamiast zabawy-rozrabiania może być skutkiem ucieczki
> > przed czymś, trudno powiedzieć. Nauka, książki to w miarę bezpieczna forma
> > wykorzystania czasu: nikt się nie może czepiać, ....
> > potem w szkole też się nie czepiają, i jakoś idzie do przodu.
> > W pewnym sensie to są same zyski, dziecko nie widzi jeszcze strat,
> > że ma słabszy kontakt z rówieśnikami, że po prostu pozna mniej świata itp.
> .... moja córka jest jednym z najbardziej lubianych dzieci w klasie ....
Ty dalej nic nie rozumiesz. Ona za to nieświadomie płaci.

A tak na marginesie: pewnie ma rodzeństwo.

> Nie chcę Cię obrazić ale dlaczego zamiast zrozumieć, że są bardzo różne
> dzieci szukasz na siłę jakiegoś dziwnego wytłumaczenia,
> że dziecko lubi się uczyć, bo
> ma jakieś braki emocjonalne czy lęki?
NIE nie mówię, zę ma braki emocjonalne czy lęki, piszę, że się idealnie
dostosowuje do świata, a to nie dobrze.

[d.wludyka]

> Zwyczajne książki-zeszyty(bo jak to nazwać)z matematki dla pierwszaka,
> zawierają zadania o bardzo różnym poziomie trudności, które w latach oceniła
> bym na 4-9lat. I nie ma tu znaczenia, że w tych książka zadania nie są
> oznaczane "*" od tego wyboru jest właśnie nauczyciel.

Skoro dla mojej córy (średniozdolnej z matematyki) wszystkie zadania
matematyczne są łatwe lub bardzo łatwe to syn Inki robi je pewnie z zamkniętymi
oczami.

> > ...możliwość wykazania się nie jest karą tylko nagrodą, daje
> > możliwość zabłyśnięcia w danej dziedzinie...
> Scena z amerykańskiego filmu (ale w Polsce jest to samo):
> Ciocia do 7-latka:
> - Jakiego masz ślicznego kaczorka na bluzie !!!
> - A wie ciocia co można, za takiego kaczorka dostać w szkole ?
> - Co ?
> - Można dostać w dziób.
>
> Z twoim "zabłyśnięciem" i "wykazaniem" się jest to samo.

Ja myślałam o tym, że przy omawianiu jakiegoś tematu dziecko potrafi dodać coś
od siebie, opowiedzieć jakąś ciekawostkę, coś czego nie ma w księżce, a dzięki
czemu lekcje są ciekawsze, więcej się z nich zapamiętuje.
W przedszkolu jedna z mam przygotowała z córką "wykład" na temat Chin, były
slajdy, ciekawe historie, dzieci były zachwycone, do dziś pamiętają jaką
budowlę widać z księżyca.
Ale skoro Ty rozumiesz zabłyśnięcie czy wykazanie się w taki sposób jak to
opisałaś to faktycznie nie mamy o czym rozmawiać.

> > > Nie będziesz jednak takiego, za spokojnego dziecka posyłaś na dodat
> kowe
> > > zajęcia z biologii, i to mi się podoba
> > Jeżeli miałaby na to ochotę oczywiście, że zapiszę. Dlaczego uważasz, że
> > miałabym tego nie zrobić?
> Źle cię oceniłam. NIe rób tego dla dobra dziecka, jak będzie chciało samo tam
> trafi, bez twojej pomocy.

Niestety w tym wieku wymagane jest pisemne wyrażenie zgody na uczęszcznie
dziecka na jakieś zajęcia dodatkowe - przynajmniej w naszej szkole.
Szkoda, pewnie chodziłoby na nie więcej dzieci.


> NIE nie mówię, zę ma braki emocjonalne czy lęki, piszę, że się idealnie
> dostosowuje do świata, a to nie dobrze.

Wiesz to nie moja córa stara się dostosować do świata to Ty masz w głowie jedną
wizję na wychowanie wszystkich dzieci bez względu na ich charakter i cechy
indywidualne co dla mnie jest kompletną bzdurą dlatego nigdy nie dojdziemy do
porozumienia.

[kaczka.kwaczka]

> wizję na wychowanie wszystkich dzieci bez względu na ich charakter i cechy
> indywidualne co dla mnie jest kompletną bzdurą dlatego nigdy nie dojdziemy do
> porozumienia.
Ja piszę o szkole, która powinna być jedna dla wszystkich dzieci.
Ty byś wolał dzieci od małego dzielić na dzieci bogatych rodziców i biednych,
dzieci wysokie i niskie, dzieci zdolne z matematyki , zdolne z polskiego i
niezdolne, dzieci śmiałe i nieśmiałe.....
A szkoła jest i ma być jedna, najbliższa,
system edukacji jest i ma być jeden...

Jeśli jest tak jak piszesz, jeśli wogóle masz dzieci,
to wychowujesz je w sposób bardzo autokratyczny,
odbierając im wybór, czas, radość, i okrajając im dzieciństwo.
Faktycznie nie dojdziemy do porozumienia.

[d.wludyka]

kaczka.kwaczka napisała:

> > wizję na wychowanie wszystkich dzieci bez względu na ich charakter i cech
> y
> > indywidualne co dla mnie jest kompletną bzdurą dlatego nigdy nie dojdziem
> y do
> > porozumienia.
> Ja piszę o szkole, która powinna być jedna dla wszystkich dzieci.
> Ty byś wolał dzieci od małego dzielić na dzieci bogatych rodziców i biednych,
> dzieci wysokie i niskie, dzieci zdolne z matematyki , zdolne z polskiego i
> niezdolne, dzieci śmiałe i nieśmiałe.....
> A szkoła jest i ma być jedna, najbliższa,
> system edukacji jest i ma być jeden...
>
> Jeśli jest tak jak piszesz, jeśli wogóle masz dzieci,
> to wychowujesz je w sposób bardzo autokratyczny,
> odbierając im wybór, czas, radość, i okrajając im dzieciństwo.
> Faktycznie nie dojdziemy do porozumienia.

Wiesz piszesz takie bzdury, w dodatku Twoje odpowiedzi są wzajemnie sprzeczne,
że stwierdziłam, że nie dam się prowokować i nie będę już na nie więcej
odpisywać na nie no ale teraz to już naprawdę przeszłaś samą siebie.
Gratuluję umiejętności rozumienia czytanego tekstu!

[aka10]

"Czy uczciwe jest podejście: lepiej sobie radzisz, to masz się więcej nauczyć?
"
KTO twierdzi,ze jak uczen sobie lepiej radzi,to ma sie wiecej uczyc????
Uczy sie tyle samo,co wszyscy inni,tylko na SWOIM poziomie.

[kaczka.kwaczka]

> "Czy uczciwe jest podejście: lepiej sobie radzisz, to masz się więcej nauczyć?
> "
> KTO twierdzi,ze jak uczen sobie lepiej radzi,to ma sie wiecej uczyc????
> Uczy sie tyle samo...

A dlaczego ma się uczyć tyle samo ?
Jest zdolniejszy, uczy się szybciej,
niech pozostałym czasem gospodaruje samodzielnie.

[aka10]

Kaczka.kwaczka : " A dlaczego ma się uczyć tyle samo ?
Jest zdolniejszy, uczy się szybciej,
niech pozostałym czasem gospodaruje samodzielnie "

Gdybym swego czasu tak rozumowala,dziecko nie musialoby robic kompletnie nic
przez ladnych pare lat.Uwazasz,ze to byloby dobre?

[kaczka.kwaczka]

> Kaczka.kwaczka : " A dlaczego ma się uczyć tyle samo ?
> Jest zdolniejszy, uczy się szybciej,
> niech pozostałym czasem gospodaruje samodzielnie "
>
> Gdybym swego czasu tak rozumowala,dziecko nie musialoby robic kompletnie nic
> przez ladnych pare lat.Uwazasz,ze to byloby dobre?
Jak to nic? Miało by czas na zabawę, na własny wybór, na poznawanie świata,
a to jeden z najlepszych sposobów nauki i rozwoju.
>

[aka10]

"Jak to nic? Miało by czas na zabawę, na własny wybór, na poznawanie świata,
a to jeden z najlepszych sposobów nauki i rozwoju."
Zapewniam Cie,ze realizujac program na SWOIM poziomie na lekcjach w szkole(a
nie na jakichs kolkach zainteresowan)mialo czas na wszystko.Przede wszystkim
wlasny wybor,zabawe,czytanie interesujacych publikacji,jak tez troche pozniej
na kursy,na ktore chcialo dobrowolnie chodzic ze wzgledu na swoje wlasne
zainteresowania.Nigdy tez nie powiedzialam "zapisze dziecko na...",tylko
dziecko mialo mozliwosc wyboru.Pozdrawiam.
Ps. Z tego,co widze,to "ja o kozie,Ty o wozie"...

[kaczka.kwaczka]

> Kaczka.kwaczka : " A dlaczego ma się uczyć tyle samo ?
> Jest zdolniejszy, uczy się szybciej,
> niech pozostałym czasem gospodaruje samodzielnie "
>
> Gdybym swego czasu tak rozumowala,dziecko nie musialoby robic kompletnie nic
> przez ladnych pare lat.Uwazasz,ze to byloby dobre?

Zazdrościsz własnemu dziecku zdolności ?
Jaki ono ma zysk z tego, ze jest zdolniejsze ?
Czym jest lepsze podnosisz poprzeczkę wyżej ?

Więc jednak denerwuje cię, że bęąc zdolniejsze mogło by nic nie robić, mogło by
mieć więcej czasu dla siebie.
Twoim celem jest w istocie zajęcie czasu dziecku, a nie jego rozwój. I ciągła
kontrola nad nim.

> Zapewniam Cie,ze realizujac program na SWOIM poziomie na lekcjach w szkole
> mialo czas na wszystko.
Jeśli było tak zdolne jak piszesz, i szkoła w ramach lekcji dopasowała się do
tego poziomu, to znaczy , że nie chodziło do zwyczajnej szkoły.
Ja piszę o szkole publicznej, darmowej, dostępnej dla każdego,
a nie tylko dla garstki przedsiębiorców i polityków wyzyskujących pozostałą
część społeczeństwa.

[aka10]

Kaczka: "Zazdrościsz własnemu dziecku zdolności ?
Jaki ono ma zysk z tego, ze jest zdolniejsze ?
Czym jest lepsze podnosisz poprzeczkę wyżej ?

Więc jednak denerwuje cię, że bęąc zdolniejsze mogło by nic nie robić, mogło by
mieć więcej czasu dla siebie.
Twoim celem jest w istocie zajęcie czasu dziecku, a nie jego rozwój. I ciągła
kontrola nad nim."

> Zapewniam Cie,ze realizujac program na SWOIM poziomie na lekcjach w szkole
> mialo czas na wszystko.
Kaczka:Jeśli było tak zdolne jak piszesz, i szkoła w ramach lekcji dopasowała
się do
tego poziomu, to znaczy , że nie chodziło do zwyczajnej szkoły.
Ja piszę o szkole publicznej, darmowej, dostępnej dla każdego,
a nie tylko dla garstki przedsiębiorców i polityków wyzyskujących pozostałą
część społeczeństwa."

Po pierwsze,nikomu nic nie zazdroszcze,a juz na pewno nie wlasnemu dziecku.W
koncu geny po czesci moje.
Po drugie szkola dostosowuje sie do mozliwosci dziecka,zeby nie stalo w
miejscu,na tym samym poziomie przez caly rok.Dziwne to dla Ciebie? O nauczaniu
indywidualnym nie slyszalas?
Pisze Ci przeciez wyraznie,ze nigdy mojemu dziecku wolego czasu nie
organizowalam wbrew woli samego dziecka.Moje dziecko wybiera to,co je
interesuje.
I ostatnia sprawa-zapewniam Cie,ze nikogo nie wyzyskuje.
Tym zdaniem koncze z Toba rozmowe,jako,ze jedynym Twoim celem jest
udowadnianie mi czegos,czego nie napisalam lub przekrecanie tego,co pisze.To
samo robisz na innych forach.Szkoda mi czasu na odpowiadanie na Twoje
posty.Pozdrawiam.

[kaczka.kwaczka]

> Po drugie szkola dostosowuje sie do mozliwosci dziecka,zeby nie stalo w
> miejscu,na tym samym poziomie przez caly rok.Dziwne to dla Ciebie? O
nauczaniu
> indywidualnym nie slyszalas?
Jeśli dziecko było indywidualnie nauczane
to nie miało NORMALNEGO kontaktu z rówieśnikami.
Przeczysz sobie.
Duże zdolności, to żaden powód żeby pozbawiać dzieciaka
takiego cyrku jakim jest szkoła.
Bo z tego składa sie życie przeciętnego dzieciaka.
I twoje dziecko powinno również doskonale znać życie przeciętnego dzieciaka.
A ty ją tego pozbawiłaś.

[gaika]

kaczka.kwaczka napisała:
> Jeśli dziecko było indywidualnie nauczane
> to nie miało NORMALNEGO kontaktu z rówieśnikami.
> Przeczysz sobie.
> Duże zdolności, to żaden powód żeby pozbawiać dzieciaka
> takiego cyrku jakim jest szkoła.
> Bo z tego składa sie życie przeciętnego dzieciaka.
> I twoje dziecko powinno również doskonale znać życie przeciętnego dzieciaka.
> A ty ją tego pozbawiłaś.



Indywidualny tok nauczania NIE pozbawia dzieci kontaktu z rowiesnikami.
Piszesz to w tym wątku już po raz kolejny, a jest to zupełną bzdurą.
Dzieci wybitnie zdolne muszą mieć dopasowany poziom nauczania do mozliwosci
wlasnie po to, aby mogly się optymalnie rozwijac, bez pomijania jakiejkolwiek
sfery.

[kaczka.kwaczka]

> Indywidualny tok nauczania NIE pozbawia dzieci kontaktu z rowiesnikami.
Po prostu bzdurny slogan.
I jak zwykle zgubiłaś słowo NORMALNEGO.
Zapamiętaj je NORMALNEGO kontaktu z rówieśnikami.

[gaika]

kaczka.kwaczka napisała:
>I jak zwykle zgubiłaś słowo NORMALNEGO.
>Zapamiętaj je NORMALNEGO kontaktu z rówieśnikami.

Już zapamiętałam.
Tylko gdybyś mogła mnie oświecić na czym ta "nienormalność" ma polegać i w
jaki sposób na skutek ITN NORMALNE kontakty staja się nienormalne?

[kaczka.kwaczka]

ze słownika: NORMALNY: ...zwyczajny, przeciętny , zwykły...

[d.wludyka]

Bardziej podoba mi się takie wyjaśnienie:
Trudno jest zdefiniować „normalny” rozwój gdy mówimy o istotach ludzkich. Każdy
rozwija się na swój własny sposób i w swoim własnym tempie.
Należy raczej zwrócić uwagę na to, czy dziecko naturalnie przechodzi przez
kolejne etapy rozwoju niż kontrolować, czy osiągnęło dany etap w danym wieku.

[gaika]

kaczka.kwaczka napisała:
>ze słownika: NORMALNY: ...zwyczajny, przeciętny , zwykły...

Jak to się ma do mojego pytania?

[agatka_s]

a żeby było jasne co myśle w Twojej konkretnej sprawie:

-dawaj mu slupki
-podsuwaj łamigowki
-wymyslaj zabawy z liczeniem (np kto szybciej cos policzy)

skoro to lubi to niech to robi. A z czyms powazniejszym (np kólka, czy ten
ITS) poczekaj jeszcze z rok, bo:

-moze mu przejdzie
-moze nauczyciel wcale nie potwierdzi "Twojej" diagnozy
-moze w szkole, coś bardziej go zainteresuje.

[judytak]

xxxinkaxxx napisała:

> czy to że w tym wieku umie już liczyć w pamięci na dużych liczbach (np. dodac
> 142 do 253 w pamięci, potrafi tez mnozyc liczby powyzej 10) świadczy o
> zdolnościach matematycznych?

zdolności, nawet ponadprzeciętne zdolności w liczeniu w pamięci niekoniecznie
idą w parze ze zdolnościami matematycznymi

ja sobie myślę, że na razie niech sobie dziecko radzi ze szkołą, tylko się
cieszyć, że chociaż liczenia nie musi specjalnie ćwiczyć ;o)

plus dawać mu dla rozrywki wszelkie zagadki, łamigłówki matematyczne (nie tylko
takie na "operowanie dużymi liczbami", a takie rozwijające logiczne
wnioskowanie, wyobraźnię przestrzenną itd.) niestety, nie pomogę, skąd je brać -
może porozmawiać z nauczycielami matematyki wyższych klas? może poszukać, kto
w szkole organizuje uczestnictwo dzieci w konkursach matematycznych
zwanych "kangurem"?

i jeśli wrażenie o zdolnościach (i zainteresowaniach) matematycznych się
potwierdza przez rok szkolny, to od przyszłego roku (druga klasa jest zawsze
łatwiejsza, niż pierwsza ;o)) znaleźć jakieś dobre zajęcia dodatkowe, raczej
nie w szkole, trzeba będzie dobrze poszukać...

pozdrawiam
Judyta

xxxinkaxxx

[gaika]

xxxinkaxxx napisała:

>Szczerze mówiąc - mam mętlik w głowie:
> nie brałam pod uwagę nauczania indywidualnego (przynajmniej do tej pory

I tak masz kilka miesięcy na podjecie decyzji. Jest czas na badania (dwa
popołudnia z życia -nie taki dramat), obserwacje syna.
Trzeba wyważyć stanowisko, żeby nie wywierać presji, ale tez nie zaniedbać
ewentualnych wybitnych uzdolnień.
Dziecko, które nie ma dostosowanego poziomu nauki do możliwości często
zniechęca się do szkoły .

*** I nie bój się - zdolności matematyczne nie znikają nagle tylko dlatego, że
dziecko uczy się na lekcjach rzeczy, które już umie.***

Ktoś to napisał powyżej, ale to nie jest prawda. Negatywne konsekwencje
uczenia się tego co już się umie dotykają większość dzieci zdolnych.
Bez stymulacji talent się nie rozwija. Robienie czegoś na sile jest szkodliwe w
takim samym stopniu jak uniemożliwianie rozwoju.

>- co do uzdolnien- to dotycza one wylacznie dzialan matematycznych, jesli
>chodzi o czytanie- jest sredni a jesli chodzi o pisanie to ma bardzo nie
>wyrobiona reke (nie bez znaczenia jest stwierdzona dyspraksja)

Bardzo często dzieci uzdolnione są w jednej dziedzinie, a w innych wręcz słabe.
Problemy manualne należą do typowych.

>Gdzie moge znalezc wiecej informacji o nauczaniu indywidualnym? czy ono
>calkowicie wyklucza dziecko z zycia klasy?czy PPP to poradnia psychologiczno-
>pedagogiczna? i jak sie tam dostac?

Zadzwoń do swojej rejonowej poradni i powiedz , ze rozpatrujesz indywidualny
tok nauczania z matematyki i w związku z tym chciałabyś przeprowadzić badania.
Szkoła ma wszystkie namiary na poradnie.
Jeżeli masz dostęp do psychologa specjalizującego się w pracy z dziećmi
zdolnymi, to warto się jeszcze skonsultować(już po przeprowadzeniu badań w
poradni).

ITN w ogóle nie wyklucza dziecka z niczego. W zależności od możliwości szkoły
albo dziecko chodzi na przedmiot, z którego przyznano mu indywidualne nauczanie
do klasy programowo wyższej, albo przerabia inny program w swojej klasie. Raz w
tygodniu przysługuje godzina lekcyjna na indywidualna prace z nauczycielem , a
cala reszta odbywa się w grupie, na regularnych zajęciach szkolnych.
Organizacja ITN w klasach młodszych jest nieco większym wyzwaniem dla szkoły,
ale zapewniam, ze możliwym do zrealizowania.
Zupełnie nie rozumiem dlaczego w przypadku ITN i to z jednego przedmiotu,
dziecko ma w jakikolwiek sposób zakłócić sobie kontakty z rówieśnikami. Skąd
taka idea?

Nie ma pewności, ze w przypadku Twojego syna manewry z programem są koniecznym
rozwiązaniem, ale na pewno należy to sprawdzić, żeby niczego nie zaniedbać.

Generalnie : są dzieci, którym nauka matematyki, czy innych przedmiotów sprawia
przyjemność i nie stoi to w żadnym razie w sprzeczności z dobrym rozwojem
ogólnym. Życie socjalne nie jest tez ważniejsze niż edukacja-jest ważne tak
samo.

Inko, jeśli chciałoby Ci się zajrzeć do dyskusji o dzieciach wybitnych, to jest
tu :

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14486&w=29054967

gaika....

[xxxinkaxxx]

Hej,

dzieki! no widzisz... ja nawet nie wiedzialam ze mozna miec nauczanie
indywidualne na jeden przedmiot....

dzieki jeszcze raz! poszukam, pomysle, zobaczymy jak bedzie...

pozdr

Polecam wizyte w PPP

[tarja30]

Tez jestem mama zdolnego 7 latka.Dobrze liczy,czyta od 4 roku zycia pisze
opowiadania...Do wizyty w poradni namowila nas nauczycielka.Pierwsza wizyta to
badania w kierunku jego leworecznosci pozniej jakies probne testy
(pamieciowe,matematyczne,czytanie itp)wypadl bardzo dobrze dlatego zostal
skierowany na test IQ (trwal ok.2,5 godz)Ja siedzialam wykonczona czekaniem a
syn wyszedl usmiechniety od ucha do uchaZ krotkiej rozmowy z Pania psycholog
wiem ze wypadl test bardzo dobrze i w najblizsza srode mam zglosic sie po wynik
i powazna rozmowe z pedagogiem i psychologiem i szczerze mowiac nie wiem co
mnie tam czeka

[agatka_s]

czy któraś z mam, mogłaby mi wytłumaczyć po co to wszystko ?

co dobrego dla dziecka ma z tego "rozwijania zdolności matematycznych"
wyniknąć ?

Przepraszam ale mam wrażenie że takie "rozwijanie" służy tylko zaspokajaniu
ambicji rodziców, ale może nie mam racji. Proszę więć podać jakie DZIECKO,
odnosi korzyści z tych kółek w 1 klasie, ITS-ów, książek do matematyki z
programem o 2 klasy do przodu, stosów łamigówek matematycznych, nauczycieli
przygotowywujących specjalne zadania itp itd ?

Jest szczęśliwsze ?

5 argumentów że takie rozwijanie jest w INTERESIE DZIECKA-dzieki !

[d.wludyka]

5 argumentów że takie rozwijanie jest w INTERESIE DZIECKA-dzieki !

Pierwsze, które przyszły mi do głowy:
1. dziecko nie nudzi się na lekcjach,
2. rozwija się,
3. ma pasję, hobby (wbrew pozorom matematyka to świetne hobby, moim też była
więc wiem co piszę), a ludzie, którzy mają psaję to zwykle ludzie szczęśliwi
4. wie, że ma wsparcie w rodzicach (szczególnie w tym wieku trudno byłobymu
rozwijać swoje zdolności samemu)
5. nabiera pewności siebie (to, że nie potrafi jeszcze pięknie kaligrafować i
płynnie czytać nie oznacza, że jest głąbem kapuścianym - poradził sobie z
trudnym zadaniem to i z tymi 32 literkami da sobie radę, najwyżej zajmie mu
trochę więcej czasu)
6. łączy przyjemne z pożytecznym

[d.wludyka]

7. na wesoło - a wiesz jaki to lep na dziewczyny?

Z życia wzięte - Na studiach miałam kolegę średnio przystojny, inne zalety też
w normie, "lóp" pisał tak jak napisałam ale jak rozwiązywał zadania ...
wszystkim szczęka opadała do podłogi

[kaczka.kwaczka]

> 1. dziecko nie nudzi się na lekcjach,
Inteligentne dziecko i tak się nie nudzi na lekcjach.
Może w tym czasie odrobić polski, poczytać lekturę, i odpocząć patrząc w okno,
dyskretnie zjeść kanapkę, alba pomóc słabszemu koledze z ławki.

> 2. rozwija się,
Trudno powiedzieć, równie dobrze może się zacząć przestać rozwijać ze względu
na ogólne przeciążenie.

> 3. ma pasję, hobby (wbrew pozorom matematyka to świetne hobby, moim też była
> więc wiem co piszę), a ludzie, którzy mają psaję to zwykle ludzie szczęśliwi
Pasją równie dobrze może być piłka nożna,
jednak faktem jest, że dziecku należy dać wybór,
jeśli faktycznie lubi matematykę,
powinno mieć możliwość tego typu zabawy,
tym bardziej , że jest to zabawa wyjątkowo bezpieczna.

> 4. wie, że ma wsparcie w rodzicach
NIe, bo to "wsparcie", wyczuwając ambicje rodziców, może odebrać jako nakaz.

> (szczególnie w tym wieku trudno byłobymu rozwijać swoje zdolności samemu)
NIe prawda. Dziecko, któe lubi matematkę , zwykle trafi do łamigłówek, tego
typu zabawek itp. Jednak faktem jest, że warto mu to ułatwić.

> 5. nabiera pewności siebie
NIe, pewności siebie nabiera w ZWYCZAJNEJ klasie, gdzie widzi,
że jest wyraźnie lepszy w matematyce od rówieśników.
Na kółku matematycznym są sami dobrzy,
więc dziecko statystycznie przestaje być najlepsze.
Bo spotyka również jeszcze zdolniejszych od siebie.

Pozytywną cechą jest jednak coś innego, dziecko spotyka dzieci podobne do
siebie, dla których istotne jest kiedy kakao szybciej wystygnie: czy gdy
posłodzi się je na początku, czy tuż przed wypiciem.
Przeciętny kolega nie interesuje się takimi problemami
i dzieciak nie ma czasem z kim pogadać,
zaczyna się czuć odrobinę "wyobcowany"
(oczywiście, jeśli nie ma jakiegoś kółka matematycznego, czy odpowiednika).


> 6. łączy przyjemne z pożytecznym
To samo z piłką nożną.

[d.wludyka]

6. łączy przyjemne z pożytecznym
> To samo z piłką nożną.

Ale my tu rozmawiamy o dziecku uzdolnionym matematycznie, a nie o dzieciach
ogólnie.

[agatka_s]

d.wludyka napisała:

> 5 argumentów że takie rozwijanie jest w INTERESIE DZIECKA-dzieki !
>
> Pierwsze, które przyszły mi do głowy:
> 1. dziecko nie nudzi się na lekcjach- odp: ale tu dziecko jest w pierwszej
klasie (1 miesiac i 24 dni)- skad wiadomo ze dziecko sie nudzi ? to jest
założenie rodziców,że skoro sprawnie liczy TO NAPEWNO się nudzi. Z tego co ja
wiem przez 3 lata jest nauczanie zintegrowane i jako takiej matematyki nie ma-
bardzo trudno się dziecku na tych lekcjach nudzić (bo matematyka jest
przemycana w przyrozie, w polskim w piosenkach itp, nie ma klasycznych
rachunkow, są ale potem). Proponuje zapytać dziecka czy się nudzi na
lekcjach. Moje choć jest bardzo zdolne NIGDY się nie nudzi, bo zawsze coś dla
siebie znajduje interesujacego, nawet jak coś już umie, zna itp.- wydaje mi się
że dzieci naprawde zdolne NIE NUDZĄ sie z zasady na tym własnie polegają ich
zdolności.
> 2. rozwija się, - odp; A kto powiedział że robienie zadań o 3 lata do przodu
lepiej rozwija niż lepienie z plasteliny, czytanie książek, granie w piłke, czy
bawienie się w dom z koleżankami ? Czemu akurat nauczenie sie co to jest
kwadrat z liczby 2, w wieku lat 7 ma być lepsze niż w wieku 10 lat ? No a
misiami w wieku 10 lat to juz raczej trudno sie bawić (choć niektórzy pewnie
bawili by się i z 40 na karku...). Potegowania i innego pola trojkata i tak
dzieciak sie nauczy (a w wieku lat 7 i tak w praktyce tego nie użyje, ktoś to
nieżle pomyśłał że w wieku 7 lat uczymy sie jakie zwierzatka zyja w lesie a w
wieku 11 jak powstaje czlowiek. Radosci z zabawy misiem czy rysowania
pierwszych szlaczkow juz później sie nie nadrobi...Jesli nie pozwoli sie byc
dziecku byc dzieckiem w wieku lat 7, to za 20-30 lat to zaprocentuje...
> 3. ma pasję, hobby (wbrew pozorom matematyka to świetne hobby, moim też była
> więc wiem co piszę), a ludzie, którzy mają psaję to zwykle ludzie szczęśliwi

odp : a czy to ze dziecko szybciej liczy to znaczy ze to jest jego pasja ? Na
razie to mi wyglada na pasje mamy (no bo to fajnie tak pochwalic sie ze
dzieciak taki madry, wiem co pisze bo moje tez liczylo szybko i strasznie mnie
to "rajcowalo" jak tak poisywalismy sie we dwoje-no nic naszczescie potem
zmadrzalam !). Jesli matematyka ma byc pasją to i tak będzie ! niekoniecznie
już teraz w wieku 7 lat, kiedy dziecko ma poznawać RÓŻNE rzeczy. A może on
bedzie wolał spiewać, a może będzie wolał interesować się piłką nożną, a może
tak naprawde to jest humanista (choc dobrze liczacy)- DZiecku trzeba spokojnie
dać się zaznajomić z nauką w szkole-niech spokojnie, bez nerwow poznaje rozne
rzeczy, po co go wtlaczac w jakis mit ze jest zdolny matematycznie itp A jak
za dwa lata gdy zaczna sie trudne rzeczy,okaze sie ze liczyc to on umie szybko,
ale dalej to juz jest kiepsko. Czy chcecie dziecko narazic na takie
rozczarowania. PO CO ?
> 4. wie, że ma wsparcie w rodzicach (szczególnie w tym wieku trudno byłobymu
> rozwijać swoje zdolności samemu)

odp : wsparcie rodzicow, to jest to ze mozna sie przytulic, wyplakac,
powiedziec ze "Kuba jest gupi" itp dziecku 7 letniemu bardziej zalezy na tym
aby mama poczytala mu na dobranoc, chyba troche mniej aby znosila stosy zadan
matematycznych...

pozniej-to co innego. zamiast zapewniac mu teraz jakies totalnie
niedostosowane do wieku wsparcie, lepiej np odkladac pieniadze na jego
pozniejsza edukacje, kiedy za 3-4 lata okaze sie ze rzeczywiscie ma do czegos
talent, bedzie mozna go wspierac w madry i rozsadny sposob-od 3 klasy sa juz
konkursy matematyczne np Kangur-niech probuje

> 5. nabiera pewności siebie (to, że nie potrafi jeszcze pięknie kaligrafować i
> płynnie czytać nie oznacza, że jest głąbem kapuścianym - poradził sobie z
> trudnym zadaniem to i z tymi 32 literkami da sobie radę, najwyżej zajmie mu
> trochę więcej czasu)

odp : a niby jaki jest zwiazek miedzy robieniem tysiaca zadan z 3 klasy w wieku
7 lat a pewnoscia siebie ? pewnosc siebie zdobywa sie poprzez fajne kontakty z
rowiesnikami, poprzez wszechstronny rozwoj, poprzez różne sukcesy i w
matematyce ale i w "pluciu na odleglosc". Dzieci 7 letnie sa bardziej pewne
siebie, bo pozwoli im sie zrobic pierwsza samodzielna kanapke niz dlatego ze
rozwiazaly n-te zadanie z klasy wyzej.

> 6. łączy przyjemne z pożytecznym
odp:

no i to jest sedno:

dla mnie to kompletnie nie jest przyjemne (bo dziecko może się lubić uczyć, ale
w wieku 7 lat lubi się uczyć wszystkiego, poprostu lubi szkole, ale jako
miejsce poznawania nowych rzeczy, kolegow, jako mozliwosc pobycia w innym niz
dom miejscu itp itd, z pewnością robienie stosów zadań nie sprawi dziecku 7
letniemu przyjemnosci..), ani pożyteczne-bo każdy wiek ma swoje prawa-a w wieku
7 lat dziecko powinno poznawać możliwie dużo róznych rzeczy, być nakierowanym
przez mądrych rodziców na roznorodne rzeczy, no i nie powinno być utwierdzane w
przekonaniu ze jest ZDOLNE, bo jak nie jest, to dopiero bedzie nieszczescie !
(może umie szybciej liczyć, ale może tak naprawde jest bardzo przecietne, bo w
wieku 7 lat to naprawde trudno ocenic ze dziecko ma zdolnosci matematyczne)

Mój syn jak miał 3 lata to znał wszystkie marki samochodów i umiał nazwać każdy
przejeżdzający samochód, no cóż też mi się wydawało że mam geniusza ! No i co ?
no i pstro. Zdolny jest, ale to tylko tyle. Poza tym jest leń, no i fajnie
(choc czasem ta jakbym mu przylala...), jeszcze się zdąży napracować, a
dzieciństwo i wspomnienia tego już nikt mu nie odbierze, to jest prawdziwy
kapital na fajne dorosle zycie, niekoniecznie to ze w wieku lat 7 umie
wyciagnac pierwiastek z liczby 16....

Zdolne dziecko da sobie rade- NIC NA SIŁE- bo można tylko unieszczęśliwic !

[kaczka.kwaczka]

W zasadzie się zgadzam,
w poście obok odpowiedziałam w podobnym sensie tyle, że "przez przykład".
Z jednym się jednak nie zgodzę:

> od 3 klasy sa juz
> konkursy matematyczne np Kangur-niech probuje
W zasadzie jestem przeciw konkursom.
1. To łechta ambicje rodziców, a to niedobrze.
2. Najzdolniejsze dzieci mają potem kłopot,
dobre miejsce w konkursie rodzi zazdrość wśród rówieśników,
a to utrudnia życie.
Na pewno czym wyżej tym gorzej,
nie wiem jaka forma konkursu była by bezpieczna dla dzieci:
likwidacja wyższych etapów,
likwidacja ogłaszania wyników (ale taki kokurs jest wtedy bez sensu),
czy może ktoś wymyśli inne sposoby...

[agatka_s]

kaczka.kwaczka napisała:

> W zasadzie się zgadzam,
> w poście obok odpowiedziałam w podobnym sensie tyle, że "przez przykład".
> Z jednym się jednak nie zgodzę:
>
> > od 3 klasy sa juz
> > konkursy matematyczne np Kangur-niech probuje
> W zasadzie jestem przeciw konkursom.
> 1. To łechta ambicje rodziców, a to niedobrze.

eee, niekoniecznie to zalezy jak sie do tego podejdzie, jak z góry zakłada się
że nie chodzi o wynik ale o tzw "udział" to jest OK

zresztą w szkole non stop są jakieś konkursy, a to plastyczny, a to na
wykonanie kolęd, a to matematyczny, a to fotograficzny, a to na opis ulubionej
ksiązki (to wszystko autentyki z zeszlego roku, w ktorych bral udzial mój syn)-
no i chodzi właśnie o to aby jedno dziecko zwyciezylo w jednym, a drugie w
drugim, no i też o to aby umiało i zwycieżać ale też "tylko brać udział". To
jest bardzo fajne. Są konkursy do ktorych dzieci są typowane przez nauczycieli
(taki Kangur wlasnie), a sa do ktorych dzieci zglaszaja sie same wedlug
zasady "śpiwać każdy może", no i super.

Ambicje rodziców są na początku, kiedy każdy szkolny sukces, rajcuje itp, potem
to już spływa jak woda po kaczce, bo poprostu fizycznie nie da się być cały
czas nastawionym na życie dziecka, mnie przeszło w 3 klasie, tak na poczatku.
Przez 2 pierwsze lata, to bardzo sie emocjonowalam kazdym sukcesem i porazka,
no coz teraz sie ciesze, ale juz tak ogolnie-szkola to jednak glownie sprawa
syna nie moja (choc teraz jeszcze na poczatku, troche pomagalam, bo akurat 4
klasa troche sie pozmienialo w systemie uczenia...)


> 2. Najzdolniejsze dzieci mają potem kłopot,
> dobre miejsce w konkursie rodzi zazdrość wśród rówieśników,
> a to utrudnia życie.

nie, wlasnie to ze kazde dziecko ma szanse sie wykazac, niweluje te roznice.
no ale oczywiscie, szkola taka roznorodnosc musi zapewnic oraz atmosfere aby
dzieci chcialy sie zglaszac. U syna w klasie, bylo zawsze za duzo chetnych.

> Na pewno czym wyżej tym gorzej,
> nie wiem jaka forma konkursu była by bezpieczna dla dzieci:
> likwidacja wyższych etapów,
> likwidacja ogłaszania wyników (ale taki kokurs jest wtedy bez sensu),
> czy może ktoś wymyśli inne sposoby...

Nie zgadzam sie. Nie spotkalam w swoich "szkolnych" doswiadczeniach (4 rok)
rodzicow ktorzy inaczej traktowaliby takie konkursy niz zabawe-wiec mozna i tak-
naprawde mozna sie bawic razem z dziecmi i cieszyc jak ladnie recytuja ale i
jak "posypią sie" ze az cała sala ryczy ze śmiechu (klasa mojego syna ciagle
robiła jakieś przedstawienia na konkurs, i to zdarzało sie bardzo czesto...) .
A jak ktos ma chorobliwe ambicje, to i tak je bedzie rozwijal, jak nie w
szkole, to posylajac dziecko na konkursy "Malej Miss"...

[kaczka.kwaczka]

> > W zasadzie jestem przeciw konkursom.
> > 1. To łechta ambicje rodziców, a to niedobrze.
> eee, niekoniecznie to zalezy jak sie do tego podejdzie,
> jak z góry zakłada się że nie chodzi o wynik ale o tzw "udział" to jest OK
Zgadzam się, ale jak zrobić, żeby wszyscy z góry zakłądali, że chodzi o udział
a nie o wynik ?

> zresztą w szkole non stop są jakieś konkursy, a to plastyczny, a to na
> wykonanie kolęd, a to matematyczny, a to fotograficzny, a to na opis
> ulubionej ksiązki
> ..chodzi właśnie o to aby jedno dziecko zwyciezylo w jednym, a drugie w
> drugim, no i też o to aby umiało i zwycieżać ale też "tylko brać udział".
To podejście mi się podoba, ale chyba skuteczne tylko u młodszych dzieci.
A co potem ? Wiem co powiesz: potem się będę martwić.

> Ambicje rodziców są na początku,
Chyba nie, mi się wydaje, że na odwrót: apetyt rośnie wraz z jedzeniem.

> > 2. Najzdolniejsze dzieci mają potem kłopot,
> > dobre miejsce w konkursie rodzi zazdrość wśród rówieśników,
> > a to utrudnia życie.
> nie, wlasnie to ze kazde dziecko ma szanse sie wykazac, niweluje te roznice.
Zmniejsza te różńice - TAK, ale nie likwiduje ich.
Wielu rodziców/nauczycieli uważa, że matematyka jest ważniejsza,
bo to potem na egzaminach itd... ,
to powoduje "pdkręcanie" dzieci przez rodziców,
a na końcu zawić słabszych dzieci,
które nie mogą dorównać tym zdolniejszym.

> > Na pewno czym wyżej tym gorzej,
> > nie wiem jaka forma konkursu była by bezpieczna dla dzieci:
> > likwidacja wyższych etapów,
> > likwidacja ogłaszania wyników (ale taki kokurs jest wtedy bez sensu),
> > czy może ktoś wymyśli inne sposoby...
> Nie zgadzam sie. Nie spotkalam w swoich "szkolnych" doswiadczeniach ....
Po prostu nie masz racji. Dobry wynik na prawdę może zaszkodzić.
Ja bym zabroniła wywieszania list z wynikami: konkursów, klasówek, egzaminów i
kolokwiów, praktycznie na każdym poziomie.
Uczniowi powinno wystarczyć: jego wynik, i np. średnia.
NIe powinien znać wyników kolegów, chyba , że sami powiedzą.

> A jak ktos ma chorobliwe ambicje, to i tak je bedzie rozwijal, jak nie w
> szkole, to posylajac dziecko na konkursy "Malej Miss"...
Tu nie tylko o rodziców chodzi z tym nie pokazywaniem wyników,
i nie tylko o ambicje.

[agatka_s]

kaczka.kwaczka napisała:

> > > W zasadzie jestem przeciw konkursom.
> > > 1. To łechta ambicje rodziców, a to niedobrze.
> > eee, niekoniecznie to zalezy jak sie do tego podejdzie,
> > jak z góry zakłada się że nie chodzi o wynik ale o tzw "udział" to jest O
> K
> Zgadzam się, ale jak zrobić, żeby wszyscy z góry zakłądali, że chodzi o
udział
> a nie o wynik ?

a co cie obchodza "wszyscy" ? ty tak zakladaj
>
> > zresztą w szkole non stop są jakieś konkursy, a to plastyczny, a to na
> > wykonanie kolęd, a to matematyczny, a to fotograficzny, a to na opis
> > ulubionej ksiązki
> > ..chodzi właśnie o to aby jedno dziecko zwyciezylo w jednym, a drugie w
> > drugim, no i też o to aby umiało i zwycieżać ale też "tylko brać udział".
>
> To podejście mi się podoba, ale chyba skuteczne tylko u młodszych dzieci.
> A co potem ? Wiem co powiesz: potem się będę martwić.

znaczy ze co potem ? potem to juz dziecko samo decyduje, czy bierze udział i
to jego broszka, czy jest zbyt ambitne, czy umie pogodzić się z porażka (jak
rodzice mieli powyżej opisany stosunek, to dziecko specjalnie nie przeżyje jak
mu się raz czy drugi noga podwinie)- no ale potem to naprawde ambicje rodzicow
sa nieistotne, wazne sa tylko ambicje dziecka.
>
> > Ambicje rodziców są na początku,
> Chyba nie, mi się wydaje, że na odwrót: apetyt rośnie wraz z jedzeniem.
>
no ja napisałam o sobie. Poprostu nie fascynują mnie już te wszystkie piatki i
szóstki, a kiedyś o jak najbardziej, potrafiłam obdzwaniać pół rodziny...

nie przezywam tez juz jak cos nie wyjdzie, ot jutro tez jest dzien...

> > > 2. Najzdolniejsze dzieci mają potem kłopot,
> > > dobre miejsce w konkursie rodzi zazdrość wśród rówieśników,
> > > a to utrudnia życie.
> > nie, wlasnie to ze kazde dziecko ma szanse sie wykazac, niweluje te rozni
> ce.
> Zmniejsza te różńice - TAK, ale nie likwiduje ich.
> Wielu rodziców/nauczycieli uważa, że matematyka jest ważniejsza,
> bo to potem na egzaminach itd... ,
> to powoduje "pdkręcanie" dzieci przez rodziców,
> a na końcu zawić słabszych dzieci,
> które nie mogą dorównać tym zdolniejszym.

zawisc to czesc zycia, trzeba i z nia sobie radzic. aczkolwiek ja jakos dzieki
bogu jej nie doswiadczylam, moze dlatego ze tak samo otwarcie traktuje rozne
sukcesy (no przeciez nie bede sie kryc ze sie nimi ciesze), jak i porazki
(przeciez nie bede robic na sile dobra mine do zlej gry, wiadomo ze czlowiek
sie smuci jak mu nie wyjdzie). jakos to chyba powoduje ze rzadko spotykam sie
z zazdroscia czy zawiscia (poz kilkoma przypadkami na forum...)

>
> > > Na pewno czym wyżej tym gorzej,
> > > nie wiem jaka forma konkursu była by bezpieczna dla dzieci:
> > > likwidacja wyższych etapów,
> > > likwidacja ogłaszania wyników (ale taki kokurs jest wtedy bez sensu
> ),
> > > czy może ktoś wymyśli inne sposoby...
> > Nie zgadzam sie. Nie spotkalam w swoich "szkolnych" doswiadczeniach ....
> Po prostu nie masz racji. Dobry wynik na prawdę może zaszkodzić.
> Ja bym zabroniła wywieszania list z wynikami: konkursów, klasówek, egzaminów
i
> kolokwiów, praktycznie na każdym poziomie.
> Uczniowi powinno wystarczyć: jego wynik, i np. średnia.
> NIe powinien znać wyników kolegów, chyba , że sami powiedzą.
>
No ale dlaczego ? mnie to tam specjalnie ani nie depremuje ani nie denerwuje
ze ktos jest ode mnie czy od mojego dziecka lepszy (ani gorszy). Nigdy tez
jakos nie mialm problemu, z tym ze jak mi cos nie wyszlo aby o tym mowic. To
przeciez jest ludzkie. To ukrywanie i jakas tajnosc rodzi zawisc i
podejrzenia. Cos widze ze duza wage przywiazujesz do reakcji i opinii innych.

Wiesz ja jestem "panna z dzieckiem" i nigdy ale to przenigdy nie spotkalam sie
z jakimkolwiek afrontem czy czyms w tym rodzaju, ale tylko dlatego ze zawsze o
tym "fakcie" mowie otwarcie i nigdy nic nie ukrywalam. Dlatego nigdy nie
stanowilo to dla nikogo "tematu"-bo nie robilam z tego sekretu.

Czemu ktos kto odnosi sukcesy ma je ukrywac ? czemu ma mu to zaszkodzic ?
Wlasnie ze chwalmy się, badzmy dumni ze swoich dzieci i ich osiagniec, ale
umiejmy też dawać sobie rade gdy coś pójdzie nie tak. takie jest życie.

> > A jak ktos ma chorobliwe ambicje, to i tak je bedzie rozwijal, jak nie w
> > szkole, to posylajac dziecko na konkursy "Malej Miss"...
> Tu nie tylko o rodziców chodzi z tym nie pokazywaniem wyników,
> i nie tylko o ambicje.

Ja nigdy nie mialm nic do ukrycia, wiec powiem szczerze ze twoj sposob myslenia
jest mi totalnie obcy. Ja tam zazwyczaj mowie co mysle, a mysle co mowie. Jak
mam syna prymusa to sie nim chwale, ale jak jest traba i cos zawala na wlasne
zyczenie to tez o tym mowie. Sama bylam zawsze dobra,i znam swoja wartosc
(DUZA !) jakos zle na tym nie wyszlam.

[d.wludyka]

Krótko, bo nie chcę tworzyć kolejnej epistoły

Nie twierdzę absolutnie, że matematyka jest lepsza od innych zainteresowań, ale
nie zgadzam się też, że jest gorsza od lepienia z plasteliny, piłki nożnej,
misiów, plucia na odległość czy innych. Zresztą jedno nie wyklucza drugiego -
ewentualne kółko matematyczne to tylko 1 godz. tygodniowo, jest jeszcze mnóstwo
czasu na inne rzeczy, wystarczy mniej czasu spędzać przed telewizorem.
A skoro chłopak to lubi, a nie sądzę żeby w innej sytuacji mama szukała tu
porady, to dlaczego mu zabraniać i doszukiwać się wygórowanych ambicji
rodziców?
Wspieranie dziecka poprzez przytulenie, poczytanie książki, rozmowę nie
wyklucza wspierania dziecka poprzez pomoc w rozwoju zainteresowań.
Częściej niestety zdarza się, że dziecko nie dostaje ani takiego ani takiego,
żeby zauważyć zainteresowania dziecka trzeba poświęcić mu najpierw trochę czasu.

Czy gdy Twój syn interesował się samochodami nie kupowałaś mu kart z
samochodami różnych marek, samochodzików, książeczek (nie wiem co jeszcze, to
nie moja domena)?

Co do stosów zadań to u mnie jest tak - nie dość, że muszę
kupować/drukować/rysować czy wymyślać w innej formie to jeszcze muszę dokładnie
sprawdzać (cwaniara specjalnie czasami coś pominie żeby zobaczyć czy sprawdzam
dokładnie) zapewniam Cię, że aż taka pracowita nie jestem żeby dla zaspokojenia
własnych ambicji dodawać sobie tyle roboty, ale skoro córa chce to jej nie
odmówię, poza tym fajnie się przy tym bawimy. I nie uważam że mam dziecko
genialne, raczej pracowite i trochę zdolne.
A czy wsparcie jest adekwatne do potrzeb ocenić można tylko znając dokładnie
całą sytuację, kilka postów to chyba za mało.

Zauważcie jeszcze jedną rzecz w 1-klasie są dzieci ze stycznia i z grudnia.
Wydaje mi się, że szczególnie w pierwszym roku nauki to baaaardzo duża różnica.

Taka jest moja opinia, nie każdy musi się z nią zgadzać ale zrozumcie, że nie
wszystkie dzieci są jednakowe i to co znakomicie sprawdza się u jednego może
być zupełnie bez sensu u drugiego, nawet w tej samej rodzinie.

[agatka_s]

jeżeli zainteresowania się pojawiają, czyli dziecko wykazuje inicjatywe TO TAK
WSPIERAC< WSPIERAC I JESZCZE RAZ WSPIERAC ! sami zaliczylismy i lekcje judo i
siatkowke, kupowałam różne ksiazki np o dinozaurach, bo byl taki czas. Do tej
pory pokój mamy oblepiony mapami-bo był okres fascynacji grami typu "stolica
Brazylii jest...", mamy kolekcje 2567 plakatow pilkarskich itp itd.

Ale ja wspierałam zainteresowania syna, wiedzac ze dzis jest fascynacja
stolicami, a za dwa miesiace, beda to dinozaury albo inne Pokemony (no też
były !!) nigdy nie było to w odwrotnej koleności, i zbyt "na serio" tzn nie
myslalam sobie, skoro zna wszystkie stolice w Europie to ma uzdolnienia do
geografii, co tu zrobic aby rozwinac u niego te zdolnosci. Moze od razu
zapisac go na zjecia na wydziale Geografii ?

Poprostu dzieci 7 letnie, dziś szybko liczą i jakoś tym się na chwilę
zafascynują a jutro okazuje się że od liczenia wolą balet. No i OK, niech
sobie liczą, niech mama dostarcza słupki (sama tak robilam, bo syn też miał
taki okres że to mu sprawialo autentyczna frajde, tez pól roku przerabiał
zadania z kangura- i kazał mi je sprawdzać) tylko nie można z tego wyciągać
wniosku, że mamy jakieś uzdolnione jednokierunkowo dziecko, i że coś z tego
szybkiego liczenia wynika. Bo naprawde nie wynika NIC. W zeszlym roku matma,
go fascynowala, a w tym roku postanowil ze zostanie dziennikarzem sportowym i
zapisuje już 3 zeszyt z kolei, artykulami o meczach. No i co czy ja mam juz
starac sie o posade w "Przegladzie Sportowym " ?

poprostu doradzam troche wiecej luzu

[d.wludyka]

No wreszcie się zrozumiłyśmy, chodziło mi o to samo

[agatka_s]

d.wludyka napisała:

> No wreszcie się zrozumiłyśmy, chodziło mi o to samo

no to się cieszę...

dodam jeszcze że mój syn ostatnio przeżył lekki dramat, jakoś sam sobie wmówił
że jest uzdolniony sportowo (bo wszyscy piali jak pieknie pływa, jak jeździ
super na nartach (co jest akurat prawdą), bo mu sie wydawało ze super gra w
nogę, bo dużo o sporcie wie, no to taki jest SPORTOWIEC och i ach)-ja go nie
utwierdzałam w tym przekonaniu, ale też i nie wyprowaddzałam z niego. A tu na
WF-ie wyszło że w bieganiu był przedostatni, a skok w dal też jakoś
niekonieznie, dostał 2 czwórki. Dramatu nie ma bo syn z tych twardszych i
nie "desperujacych", ale widzę ze trochę się ździwił, że nie jest znowu taki
orzeł...no i dzięki Bogu, bo lepiej niech to zrozumie dziś, niż ma potem mieć
poważniejsze rozczarowania. Ja z Wf-u też zawsze byłam ofiara, widocznie to
geny. Skwitowalismy ze 4 to dobry stopien, a poprostu nie kazdy we wszystkim
musi byc najlepszy, i tyle.

[xxxinkaxxx]

z reguly tego nie robie, zeby nie zaostrzac dyskusji i psuc atmosfery, ale tym
razem zrobie wyjatek- glownie dlatego ze nie podobaja mi sie przytyki w
stylu "syndromu genialnego syna" i "ambicji mamusi"

agatka_s napisała:

jeżeli zainteresowania się pojawiają, czyli dziecko wykazuje inicjatywe TO TAK
> WSPIERAC< WSPIERAC I JESZCZE RAZ WSPIERAC ! sami zaliczylismy i lekcje judo
> i
> siatkowke,

czyli... lekcje judo i siatkowki sa cacy, ale kolko matematycznie jest be?
dlaczego zakladasz, ze moje dziecko nie chce chodzic na zajecia z matematyki
rownie chetnie jak Twoje na chor?

i jeszcze Twojemu synowi nie szkodza dodatkowe zajecia w szkole prywatnej ale
mojemu 1 godz matematyki dodatkowo zabierze szczesliwe dziecinstwo?
nie przypominam sobie abym kiedykolwiek, gdziekolwiek stwierdzila, ze moj syn
MUSI chodzic na dodatkowe zajecia bo JA tak chce....

Moj syn akurat rownie chetnie biega na treningi pilki noznej, jak i na lekcje
szachow (z grupa 11-sto latkow), a kiedy szukalam dla niego tych zajec to tez
bylam posadzona o spelnianie wlasnych ambicji, bo podobno niemozliwe jest zeby
7-mio latek z wlasnej woli chcial grac w szachy....

dzieci sa rozne, jedne chca spiewac i zbierac plakaty, inne liczyc i grac w
szachy ...
jak widac rodzice tez sa rozni, jedni poradza, podpowiedza; inni oceniaja i
pouczaja

pozdrawiam

[agatka_s]

Przepraszam jesli odebralas to osobiscie, moje wypowiedzi to juz bylo
bardziej jako taka ogolna dyskusja "na temat"- nie konkretnie o
Twoim "przypadku". Ale oczywiscie moglas tak to odebrac-za co raz jeszcze
przepraszam. Nie mialam złych intencji, a napewno nie chcialam pouczac czy
oceniac, raczej podzielic sie swoimi doswiadczeniami.
>
>

[xxxinkaxxx]

skoro tak, to ok, nie ma sprawy, ja tez przepraszam za ostry ton....
rzeczywiscie, odebralam to conieco osobiscie

dam znac jak potocza sie losy "matematycznej przygody"

pozdrawiam

INKA

[kaczka.kwaczka]

> co dobrego dla dziecka ma z tego "rozwijania zdolności matematycznych"
> wyniknąć ?
Klka argumentów za i przeciw, podałam w odpowiedzi na inny post 2 "tematy"
niżej.

> Przepraszam ale mam wrażenie że takie "rozwijanie" służy tylko zaspokajaniu
> ambicji rodziców, ale może nie mam racji.
Niestety bardzo często tak jest, masz rację,
ale na szczęście nie zawsze tak jest.

> Proszę więć podać jakie DZIECKO,
> odnosi korzyści z tych kółek w 1 klasie, ITS-ów, książek do matematyki z
> programem o 2 klasy do przodu, stosów łamigówek matematycznych, nauczycieli
> przygotowywujących specjalne zadania itp itd ?
1. Robi co lubi.
2. NIe czuje się wyobcowane, jeśli spotka na kółku kilku pdobnych do siebie.
3. Spędza dość bezpiecznie czas.

> Jest szczęśliwsze ?
>
> 5 argumentów że takie rozwijanie jest w INTERESIE DZIECKA-dzieki !
NIe znalazłam 5 argumentów.

Mój wniosek:
Nauczanie na zwyczajnych lekcjach powinno brać pod uwagę istnienie
zdolniejszych dzieci,
książki powinny zawierać również trudniejsze zadania właśnie dla takich uczniów
(i zawierają).
Kółka matematyczne powinny isnieć w szkole,
powinny być w pełni dobrowolne,
i powinny być rzadko, np. raz na miesiąc, by nie przeciążać dzieci,
lecz wydaje mi się, że jednak dla dzieci starszych niż 7 lat,
za to chyba nie koniecznie dla dzieci w równym wieku.

ogólnie...

[xxxinkaxxx]

.... chyba niektóre mamy nieco poniosło....

kto powiedział,że chodzenie na kółko matematyczne albo rozwiązywanie zadań z
wyższego poziomu wyklucza grę w piłkę, zabawę i dobre kontakty z
rówieśnikami??????????????

[agatka_s]

xxxinkaxxx napisała:

> .... chyba niektóre mamy nieco poniosło....
>
> kto powiedział,że chodzenie na kółko matematyczne albo rozwiązywanie zadań z
> wyższego poziomu wyklucza grę w piłkę, zabawę i dobre kontakty z
> rówieśnikami??????????????


pewnie nie wyklucza, ale w dużej mierze ogranicza...

znam troche rozklad dnia takiego pierwszaka, no i po odrobieniu lekcji,
zjedzeniu obiadu, tego wolnego czasu nie ma juz tak wiele. A jeszcze jakiś
jezyk, a jeszcze kolko, no i jest poprostu ciezko....

Przeszlam przez to:

Moj syn spiewa w chorze (sam o tym zdecydowal, kiedy zostal wytypowany, jako
majacy sluch i bardzo to lubi, musi lubic skoro juz 4 rok chodzimy 2 razy w
tygodniu po 2-3 godziny i jeszcze nigdy nawet nie mialknal ze mu sie nie
chce...), chodzil na basen (bo ma plaskostopie, poczatkowo uwielbial potem mu
przeszlo, teraz czasem pojdzie ale tak dla towarzystwa, zabawy), i dodatkowy
angielski (bardzo tego nie LUBI !!!!) przez 3 lata. Teraz zmienilismy szkole
na prywatna i z zajec dodatkowych zostal nam juz tylko chor, bo i basen i
angielski (4 razy w tygodniu) jest juz w szkole. Syn ma nareszcie czas ! I
wcale nie poswieca go na nic intelektualnego (poza pochlanianiem ton ksiazek,
ale to robi tak mimochodem: i w toalecie, i w samochodzie i idac po zakupy
(czyta zakupiona Wyborcza)), dzieki Bogu to co w szkole zupelnie mu wystarcza-
czas wolny wykorzystuje na swoje hobby pilka nozna, na podworko (koledzy), na
sluchanie muzyki (2-gie hobby), na zabawe sam ze soba (straszne jakie wrzaski
odchodzą wtedy, chyba coś militarnego odchodzi...), na komputer.

przez 3 lata poprzednie, raczej non stop bylismy w biegu...i z tym czasem dla
siebie w trzech pierwszych klasach bylo naprawde ciezko, wiem co mówie. Dzis z
takim doswiadczeniem chyba bym takiego czegos nie powtorzyla, no ale coz
czlowiek tez dorasta. Pewnie aby miec taki stoicki stosunek do zajec
dodatkowych, rozwijania uzdolnien i syndromu "mój syn to geniusz", trzeba
wpierw swoje "odchorować".

pozdrawiam

[d.wludyka]

No faktycznie, za dużo mi się napisało, przepraszam, że nie zawsze na temat,
słowo daję już się nie odezwę ale czasem nie mogłam nie odpowiedzieć.
Pozdrawiam i życzę Tobie i synkowi dużo sukcesów.
D.

[xxxinkaxxx]

szczerze mówiąc akurat nie Ciebie miałam na myśli

pozdrawiam

niech dziecko robi co lubi

[tarja30]

Jak pisalam wyzej moj syn tez jest z tych "zdolnych"ale jego zainteresowania to
nie tylko czytanie,pisanie opowiadan czy liczenie...Pisze zainteresowania bo
tak jest nikt nigdy go do niczego nie zmuszal.Wybral szkole muzyczna i ok skoro
chcial to czemu nie.Jest pierwszoklasista gra na gitarze i bardzo to
lubi,uwielbia w-f a w domu komputer.A wizyty w PPP to dla niego sama radosc
przed wizytami ciagle mysli czy dostanie znowu jakies fajne zadania.On to
uwielbia.W srode wyniki testow IQ i mysle ze na tym zakonczymy odwiedziny w PPP.