I klasa - zaborczy kolega

[tarja30]

Moj syn jest 1 klasista.Chodzi z nim kolega z zerowki.W zerowce sie
zaprzyjaznili pomimo tego ze sa bardzo rozni...Na poczatku roku szkolnego tez
trzymali sie razem ale co raz czesciej zauwazalam ze kolega ten jest bardzo
zaborczy.Jesli kotos podchodzil do mojego syna ten regaowal od razu
mowiac:odejdz od niego to tylko moj kolega.W koncu moj syn poznal innych
fajnych kolegow a tamten zakipial od tamtej pory moj syn jest przez niego
przezywany i obrazany.Moje dziecko jest bardzo wrazliwe i przezywa to.Co
robic?

[hankam]

Hmmm, tamten kolega to jakby moja córka. I też jest bardzo wrażliwa,
powiedziałabym, że ciężko przewrażliwiona. Udało jej się zaprzyjaźnić z
dziewczynką z klasy i chciałaby mieć na nią monopol. Straszliwie cierpi (w
przypadku mojej córki oznacza to robienie w szkole awantur), gdy tamta akurat
woli się bawić z kimś innym, coś u mojej córki skrytykuje (wystarczy 'mam
ładniejszy piórnik'), albo nawet po prostu nie ma jej w szkole.
Niestety, najbardziej chce sie przyjaźnić z dziećmi popularnymi, które łatwo
zawierają kontakty (i łatwo z nich rezygnują). Przeżywałyśmy to już kilka razy,
teraz chyba sprawa jest najpoważniejsza.
Bardzo się tym martwię. Bo teraz jest w pierwszej klasie i jest to koleżanka, a
co będzie, jak się za parę lat zakocha? Też nie wiem, co robić. Rozmawiamy, ale
moja córka jest nieporadna w kontaktach, nieśmiała i STRASZLIWIE pragnie być
akceptowana.

[klaryma]

Ja też przeżywam szkolne przyjaźnie i nieprzyjaźnie mojej córki. Co robić,
chyba w takich sprawach nie da się skutecznie ingerować. Można "wspomóc"
dziecko, ułatwiając kontakty poza szkołą z tymi, na których mu najbardziej
zależy. Można tłumaczyć, mozna wspierać dziecko w podtrzymywaniu znajomości z
kilkoma (a nie tylko i wyłączniez jednym dzieckiem). To chyba wszystko, poza
tym można tylko stac z boku i pozwolić dziecku uczyc się życia w grupie, bo to
jest chyba właśnie taka nauka - jak sobie radzic z zaborczością, co to jest
lojalnośc, czym przyjaźń różni sie od koleżeństwa. Myślę, ze przez takie
dylematy nasze dzieci tego właśnie się uczą.

[lika13]

Oj miałam tak samo
Dochodziło do straszliwych scysji i nawet wizyty u psycholog szkolnej nie pomogły.
Chłopcy w rezultacie dostali zakaz kontaktów ze sobą,bo inaczej juz sie nie dało.
Przez cała drugą klasę mój syn był szykanowany przez odrzuconego kolege i był to problem bo mój z kolei jest raczej głośny i gwałtowny a tamten działał jak wąż(nawet psycholog szkolna był zaniepokojona takim postepowaniem u 8latka) i wszyscy nauczyciele mu wierzyli,a moje ziecko +ja cały czasmusieliśmy udowadniać ze nie jesteśmy wielbładem.
Nie zazdroszczę
Dla mnie kolejne etapy były takie -rozmowa z matką dziecka,potem wychowawczyni potem psycholog szkolny-mam nadzieję ze tak daleko nie zajdziesz.

[zonaniezona1]

Zawsze starałąm się nie ingerować w przyjaźnie mojego syna.Dopóki nie ma
patologicznych zachowań (jeszcze nigdy nie było) Bo najgorsze są
nadinterretacje rodziców. A dzieci po prostu muszą nauczyć się życ w
społeczeństwie, gdzie są rózni ludzie.

Aha jak mój syn w 2 klasie usłyszał od kolegi ... Ty słabiaku ...to
odpowiedział ..Ty smętny nieuku )) A potem musiałyśmy z koleżanką ich
rozdzielać Swoją drogą , jak powiedziałyśmy ,ze mamy dosyć ich kłotni i
zaczęłyśmy sie spotykać same...chłopcy nagle się bardzo polubili i sami z
siebie się przeprosili.