Komunia i religia - dylemat

[komunia1]

Moje dziecko chodzi na religię i pójdzie do komunii. Jednak nie chodzimy do
kościoła, nie modlimy się, nie uczestniczymy w żaden sposób w życiu parafii.
Sprawy religijne są u nas raczej tradycją: kościelne śluby, chrzty, a w zimę
przyjmujemy księdza po kolędzie, bo w sumie dlaczego nie. W końcu wszystko to
jest dobre, wszystko to jest tradycją naszego kraju od pokoleń, a zupełnie
niewierzącymi ludźmi też nie jesteśmy. Podoba się nam przesłanie
chrześcijaństwa, choć do pewnych granic.
No, ale nie jesteśmy też katolikami, skoro nie uznajemy spowiedzi, komunii i
innych rzeczy, prawda?

W tej sytuacji posyłając dziecko do komunii, chciałabym z tym dzieckiem jakoś
szczerze porozmawiać, wytłumaczyć dlaczego JA komunii nie przyjmuję. Nie wiem
jak się do tego zabrać, żeby 8-letnie dziecko zrozumiało i żeby nie było
konfliktu pomiędzy tym, co mówi ksiądz, a tym, co mówię ja.

Może któraś z was ma takie dylematy?
Proszę, żeby nie odpowiadały na ten post osoby praktykujące i wierzące,
interesuje mnie zdanie takich osób, jak ja - które krytycznie oceniają
Kościół, ale zostały wychowane w poszanowaniu religii i kultury.

Jestem bardzo ciekawa Waszych opinii. Dzięki.

[carmelaxxx]

> przyjmujemy księdza po kolędzie, bo w sumie dlaczego nie


skoro nie uczestniczysz w zyciu kosciola to dlaczego raczej w sumie ptytanie
nauwa sie dlaczego "tak " ??

[yuka66]

Troche to bez sensu: nie uznajesz komunii, ale posylasz do niej syna i chcesz
mu to logicznie wytlumaczyc. Obawiam sie, ze sie nie da.

[ibulka]

Nie rozumiem w takim razie, dlaczego i po co w ogóle ochrzciłaś swoje dziecko?!
Rodzice oraz rodzice chrzestni, po sakramencie Chrztu Świętego zobowiązani są
do wychowywania swojego dziecka w wierze, do prowadzenia go co niedzielę do
kościoła itd.
Skoro ty tego nie praktykujesz, to po co to, dla jakiego celu?

Może jednak lepiej nie posyłaj dziecka do Komunii, bo przecież na siłę to nie
ma absolutnie najmniejszego sensu...

'Wiara bez uczynków martwą jest...' - nie można więc mówić o wierze w rodzinie,
która nie praktykuje, a księdza po kolędzie przyjmuje, bo dlaczego tego nie
robić, skoro jest papierek od chrztu, Komunii, bierzmowania... ;]

Bez obrazy.

[dorjana1]

hej
rozumiem Cię doskonale-w tej chwili mam podobny dylemat- moja córka ma 6 lat i
zaczęly sie zajęcia religii.Zadecydowala ona sama -ja zadalam pytanie czy
chcialabys sie dowiedzieć czegoś nowego,ciekawego -posluchać pięknych legend o
czlowieku zwanym Jezusem a także poznać pewne obrzędy z którymi w naszym kraju
spotkasz sie na każdym kroku.Jej odpowiedź brzmiala ''tak''.Nie nauczylam jej
żadnej modlitwy,poszla tydzien temu na zajęcia nie umiejąc sie
przeżegnać.Podobają jej sie piosenki,opowieści.To co dla mnie najważniejsze
czyli dobro i poszanowanie drugiego czlowieka -nie bedzie na tych lekcjach
podważane.Kiedy powie że cos jej sie nie podoba to przestanie.A jeśli chodzi o
Komunię i resztę obrzędów-ponieważ wychowalam sie w aż tak przesadnie
kościelnym kraju -odbędziemy z szacunkiem ale i z podejściem że to
zwyczaj.Komunię ubiorę w hasla o dorastaniu i wchodzeniu w nowe życie duchowe.W
sprawie reszty zabierać glosu nie będę.Decyzja bedzie córki.
Ja księdza jednak nie zapraszam.Jest urzędnikiem.

Dorota

[ibulka]

Religia i wiara to temat rzeka, ale naprawdę żal mi dzieci, które posyłane są
do Komunii, bo taki jest zwyczaj...
Ehh...

Ibulka

[dorjana1]

Kochana,niech nie będzie Ci żal.Wychowuję- z tego co widzę wspanialą
chrześcijankę ))nie nazywając tego wszystkiego tak jak podobaloby sie
wszystkim.

[ibulka]

dorjana1 napisała:

> Kochana,niech nie będzie Ci żal.Wychowuję- z tego co widzę wspanialą
> chrześcijankę ))nie nazywając tego wszystkiego tak jak podobaloby sie
> wszystkim.


I bardzo dobrze.
Piętnastolatka z mojej rodziny to diabelnie religijne bydlątko, a jak była
mała, to jej matka nie bardzo do Kościoła z nią chodziła itd.
Powodzenia :o)

Sama jestem takim dzieckiem -

[komunia1]

- zostałam wychowana raczej w tradycji, niż w wierze. Nie podoba mi się to i
zauważam małą absurdalność tej sytuacji, jednak takie podejście przekazywane
jest z pokolenia na pokolenie i jednak te dylematy są. W tak tradycyjnym i
katolickim kraju jak nasz nie wyobrażamy sobie ślubu bez kościoła, dziecka bez
chrztu, czy pogrzebu bez westchnienia do Boga. A żeby tę tradycyjną otoczkę
mieć, trzeba przyjmować kolejne sakramenty i nie narażać się własnej parafii -
to głupie, ale niestety ksiądz zawsze patrzy w swoje karteczki, sprawdza, "czy
rodzina księdza po kolędzie przyjmuje?" i wtedy dopiero zezwala na chrzest czy
komunię.
Dodać do tego należy, że są ludzie, tacy właśnie jak ja, którzy CHCĄ być
katolikami, bo uważają to za swoją powinność i potrzebę, ale jednocześnie nie
potrafią zauważyć sensu w niektórych obrzędach czy dogmatach. Powstaje więc
taki wewnętrzny konflikt, a jakoś decyzje na codzień podejmować trzeba.
Nie chciałabym odbierać dziecku tego, co fajne (piosenki na religii), tego co
dobre (fundamenty wiary katolickiej) i tego, co ważne (wiara w Boga w ogóle).

[procesor]

z ciekawości - tzn. że córkę ochrzciłaś?

[xkx2]

Dla mnie to nic innego jak rodzaj tchórzostwa. Samemu nie wierze ale lepiej
niech me dziecko dla swego dobra uczestniczy w tym cyrku bo co powiedzą inni.
Paranoja. Naprawdę paranoja. Albo się jest niewierzącym albo się jest
wierzącym to się wzajemnie wyklucza. Nie można być trochę wierzącym albo trochę
niewierzącym albo niewierzącym ale me dziecko będzie trochę praktykować bo co
powiedzą w szkole lub co powiedzą sąsiedzi. Dla mnie to jest czysta
hipokryzja.

Odpowiedź

[komunia1]

To, co ludzie powiedzą, nie ma akurat dla mnie znaczenia.
Ewentualny ostracyzm i inność dziecka w szkole też nie byłaby dla mnie żadnym
problemem.

Rozważamy ten temat na innej płaszczyźnie - mówimy o sumieniu, o dobrych i
złych aspektach religijnego wychowywania dziecka osób niewierzących lub osób,
które wierzą, ale nie uznają niektórych dogmatów czy obrzędów.

Niestety ale SĄ TAKIE OSOBY.

I mówimy o tym, jak rozmawiać o tym z dzieckiem.

[lola211]

Tak naprawde to niewierzacych jest najmniej.Wiecej jest jednak wierzacych(bo
tak zostalismy wychowani), ktorzy jednakze maja wiele watpliwosci co do
Kosciola, nie do Boga tylko do Kosciola wlasnie.I stad sie biora dylematy- czy
poslac dziecko na religie, gdzie bedzie mu wpajane, ze do kosciola chodzic
trzeba i sakramenty przyjmowac.

Tak, ja bardzo podobnie to pojmuję jak doriana1

[komunia1]

Dzięki za Twój post, Doriana1,
ja też w taki sposób rozmawiam z córką,
też nie uczę jej modlitw i dają jej wybór.

Komunia to jej wielkie marzenie, a w życiu duchowym uczestniczy bardzo aktywnie
i strasznie jej się to podoba, nie mam sumienia jej w tym przeszkadzać - gdyby
była żle nastawiona do tego, pewnie bardzo bym jej nie nakłaniała i uszanowała
jej podejście do tego.

Jednak nie wiem, czy 8-letnie dziecko jest w stanie jakoś ogarnąć umysłem to,
że mama wierzy w Boga, ale nie uznaje komunii czy spowiedzi...
Jak to jest u Ciebie, doriana1 ?
Mówisz swojemu dziecku o tym, w co TY wierzysz? albo o tym, ze nie wierzysz w
nic...?

[kasia_piet]

Zajrzyj na forum kosciol religia bez katocenzury.
Tam jest moj post.

[xkx2]

A więc zaliczasz się to tzw. Dziwnej grupy wierzących ale niepraktykujących
albo może inaczej częściowo praktykujących. Będę szczery ale Cię nie rozumiem.
Bo albo jestem osobą wierzącą a wtedy postępuję w miarę możliwości z nakazami
Religi albo jestem osobą niepraktykująca ze wszystkimi tego konsekwencjami
czyli: np. nie urządzam wigilii nie przyjmuje księdza po kolędzie i nie posyłam
swego dziecka na religie. Nie można być trochę niepraktykującym albo trochę
wierzącym czy trochę niewierzącym bo to się wzajemnie wyklucza. Albo się jest
praktykującym albo nie inaczej doprowadza to do konfliktu i paranoi. Jeśli nie
uznajesz komunii to po co posyłasz na nią swe dziecko jeśli jest to niezgodne z
twymi zasadami? W tej chwili wytłumaczyć dziecku sytuacje będzie obawiam się
jeśli nie nie możliwe to niezmiernie trudne. Zresztą przygotowania do komunii
św. wymagają zaangażowania nie tylko dziecka ale też rodziców a co za tym idzie
zostaniesz najprawdopodobniej zmuszona do uczestniczenia w tych przygotowaniach
albo trzeba będzie jakoś wytłumaczyć się z tego że się nie chcesz angażować w
komunie św. Tylko w takim razie po co posłałaś dziecko na religie? Aby sobie
narobić kłopotów? Aby dziecko się nie wyróżniało z grupy? – ten drugi argument
to tez bez sensu bo jak to był w tym kawale z prądem to jeno samo g…. idzie z
pod prąd porządne ryby. Podsumowując moją wypowiedz sama się wpakowałaś w
kabałę więc sama będziesz zmuszona wypić to piwo co sobie nawarzyłaś tylko i
wyłączne przez brak konsekwencji i ja wiem strach przed odstawanie na pierwszy
rzut oka od ogółu. Bo teraz masz 2 możliwości obydwie w Twej sytuacji
idiotyczne i prowadzące do kłopotów:
1. Robić normalnie tak jak inni czyli defakto zacząć praktykować.
Prowadzać dziecko do kościoła samemu iść do spowiedzi itd. itp. - i w zasadzie
postępować wbrew sobie.
2. Nic nie robić nie angażować się w cały ten cyrk ale wtedy trzeba będzie
się wytłumaczyć przed innymi rodzicami bo zapewne padną niedyskretne pytania
podobnie jak przed księdzem na kolędzie oraz dziecko też zacznie zadawać dziwne
pytania czemu się nie będę dziwił bo sytuacja go przerośnie.
A można było tego wszystkiego uniknąć będąc po prostu konsekwentną w swym
postępowaniu czyli po prostu jako osoba niepraktykująca nie posyłać swego
dziecka na religie i nie przyzwyczajając go do praktyk religijnych.

[malgosiek2]

No właśnie.
Przeczytałam obydwie Twoje wypowiedzi i się zgadzam.
Sama chciałam coś podobnego napisać tylko nie wiedziałam jak to ująć.Sama byłam
wierząca,ale mam mża ateistę.
W związku z tym nie mamy slubu kościelnego dzieci są nie ochrzczone i starszy
teraz jest w II kl.i do komunii nie idzie.
Jakoś nie czujemy z tego powodu jakiś nacisków.
To moje/nasze zycie i żyję zgodnie ze swoim sumieniem.
Starszy w I kl.chodził na religię,bo sam chciał i miał ochotę.nie broniliśmy.
Ale od II półrocza zrezygnował,bo stwierdził,że to nie dla niego.
Teraz nie chodzi na religie.Jest jedynym dzieckiem w klasie,które nie chodzi na
religię.
Nie czuje się z tego powodu jakiś gorszy.
Również wg.mnie to tchórzostwo i pozbycie się "problemu"i hipokryzja czy w
jakimś sensie ułatwienie sobie życia.
Życzę więcej odwagi i konsekwencji w Twoim postępowaniu.
Pzdr.Gosia

[xkx2]

Jest mi jedynie przykro z tego powodu ze zyje w kraju gdzie ludzie sa poniekad
zmuszania do takich dziwnych zachowań po przez epatowanie jedynie słuszna
religia na kazdym kroku w insttuccjach któe powinny byc całkowicie swieckie.
Pisałem juz raz na ten temat ale napisze po raz drugi dla mnie idealnym
rozwiazanie tego problemu jest metoda z Francji dzie szkola i instytucje
państwa sa z zasady swieckie i jest tam zakaz uzwnetrznania na ich terenie swej
religi i dotyczy to wszystkich religi i jest wyjatkowo kosekwetnie
przestrzegne. Wobec tego niema jakiegos problemu komuni czy religi czy jakis
nacisków.

Więc kim jestem?

[komunia1]

Jeśli WIERZĘ w istnienie Boga (a przynajmniej bardzo się staram w to wierzyć).
Jeśli POTRZEBUJĘ życia duchowego a zostałam wychowana w duchowości katolickiej.
Jeśli POPIERAM wszelkie idee chrześcijaństwa i uważam to za dobre i potrzebne.
Jeśli NIE UMIEM spowiadać się księdzu i nie widzę w tym nic złego.
Jeśli NIE UMIEM zrozumieć i przyjąć wybranych dogmatów (np. Biblii, ponieważ
Stary i Nowy Testament przeczą sobie wzajemnie).

- Jestem więc człowiekiem wierzącym (może ze strachu, nie wiem tego, a może z
serca) ale nie jestem prawdziwym katolikiem.

- Muszę dokonac wyboru w sprawie komunii i religii swojego dziecka.

[nowabiala1]

Na forum wychowanie w wierze jest podobny wątek

Komunia1-cd

[dorjana1]

przyznam sie że balam sie tu znów zajrzeć bo jednak to co czujemy i robimy
trochę inaczej wyglada w rzeczywistości-na forum jest to splycane i szarpane
jakby nie od tej strony.

Komunia 1 -odpowiadam Ci na pytanie-ja w Boga i wszystkie jego postaci -nie
wierzę.Nie wiem skąd i jak mi sie to wzielo-w rodzinie chowalam
sie ''polskokatolickiej'' a więc chowana bylam w strachu przed pieklem,w kulcie
padania na kolana i zachwytu nad księdzem (dopóki jeden nie zlapal mnie brzydko
za kolano)- w w jakims dziwnym kieracie tego typu że padalam na twarz ale
pacierz w nocy odbębnialam bo inaczej nie moglabym zasnąć.Jak doroslam,jakoś
filozoficznie udowadnialam sobie że tam jest nic.To cialo które stygnie nie
czeka już nic.To co mamy do osiagnięcia i zrobienia róbmy tu -
kochajmy,pomagajmy ludziom za ścianą.Dlaczego w moim wieżowcu -skąd idą w
niedziele pięknie ubrane gromady ludzi -nikt nie chcial ze mną iśc do siasiadki
która bila dziecko ??? chcialam miec przy sobie jedną osobę !!! NIKT NIE
CHCIAL!! więc kościól chyba nie do konca uczy tego co trzeba.Uczy może zbyt
plytko i tak jak sam to widzi to o czym nie ma pojęcia.

Dziecku dajmy korzenie i skrzydla.Wiedzę córce udostepnię ale nie umiem jej
powiedzec ze jestem wierząca i bede chodzila z nią do kościola,co wiecej
nazywala nas katolikami.Nie będę potafila powiedziec jej że seks przedmalżeński
jest zly - bo nie jest- tylko trzeba mieć w glowie tez haslo
odpowiedzialność.Że ma wierzyc tylko w kalendarzyk -bo to nieprawda.I cala masa
rzeczy która jednak na życie nie ma przelożenia.

[skrzynka3]

dorjana1 napisała:

> >
> >.Że ma wierzyc tylko w kalendarzyk -bo to nieprawda.

Racja nieprawda -kalendarzyk juz od baaardzo dawna nie obowiazuje w KK. Metody
objawowe wyznaczania plodnosci (obowiazujace obecnie katolikow)nie maja z
kalendarzykiem nic wspolnego.
Co nie zmienia faktu, ze dalej mozesz przekazywac corce, ze wg Ciebie inne
metody antykoncepcyjnie sa rownie dobre albo nawet lepsze -Twoje prawo
Skrzynka

Nie zabraniajcie dzieciom...

[rysa9]

Dołączam do "komunii1" i "dorjany1". Rozumiem Was doskonale, bo sama jestem w
podobnej sytuacji.
Moje dziecko chodzi na religię, bo... chce. Nie będzie chciało, to przestanie
uczęszczać. Przystąpi do komunii św., jeśli będzie chciało.
Nie wprowadzam dziecka w świat wiary, bo nie czuję się autorytetem w tej
dziedzinie. Jedynie opowiadam o Świętach kościelnych.
Kiedyś bardzo dużo chodziłam do kościoła ale w pewnym momencie zauważyłam, że w
ogóle nie słucham tego, co mówi ksiądz a modlitwy klepię automatycznie.
Poczułam, że zamiast przybliżać się do Boga, coraz bardziej się od Niego
oddalam. Dlatego dzisiaj staram się chociaż w swoich czynach wyrażać miłość do
Boga. Może jeszcze kiedyś dorosnę do prawdziwej wiary.
A czemu pozwalam dziecku chodzić na religię?
Bo kieruję się słowami:
„Nie zabraniajcie dzieciom przychodzić do Mnie”.

Doriana, Rysa - dziękuję, to bardzo mądre słowa,

[komunia1]

Tak właśnie to wszystko pojmuję, nie zabraniam, daję dziecku wybór.
Wiecie co, wcale nie czuję się taka pewna siebie ani szczęśliwa czy mądrzejsza
z tego powodu, że "nie padam przed księdzem na kolana". W zasadzie brakuje mi
tej wiary i tego "oparcia" w Kościele, bo tak mi w dzieciństwie wbito do głowy,
ze to ważne, że piekło, kary, smutek i gniew Boga.... gdzieś w głębi duszy mam
szacunek do tych wartości, choć rozum nie pozwala mi być "prawdziwą" katoliczką.
Dlatego moje dzieci będą uczestniczyły w życiu kościoła, do momentu, do którego
będzie im się to jeszcze podobało...

Ostatni raz poszłam do spowiedzi przed ślubem, bo musiałam jakąś karteczkę
księdzu dostarczyć z podpisem, że byłam u spowiedzi (zgroza...), no to poszłam
do tej spowiedzi, bo chciałam już "być w porządku".
To był jakiś koszmar, nigdy więcej do spowiedzi nie pójdę, to absolutnie nie ma
sensu. Jak jakiś ksiądz prostaczek może "rozgrzeszać" ludzi, którzy są od niego
lepsi i mądrzejsi?

Idee Kościoła są piękna, ale - jak wszystko - w rzeczywistości nie wyglada to
tak czarno-biało, a mnóstwo rzeczy w tych obrzędach jest naprawdę
katastrofalnie głupie.

Tak jest z każdą religią.
Ale społeczeństwa i ludzie bez religii są jeszcze gorsi. Nie ma więc złotego
środka.... a ja go szukam, jak ślepiec igły w stogu siana...

Zazdroszczę tym, którzy wierzą we wszystko bezkrytycznie - z pewnością są to
szczęśliwi ludzie. Ja muszę szukać szczęścia we własnej filozofii, a to nie
jest łatwe (ale osiagalne...)

Z wiekiem pewnie spokorniejemy.....

[komunia1]

Zauważyliście, że rozterki kościelne mają z reguły ludzie w wieku 16-30 lat?
Potem człowiek się starzeje i podświadomie boi się śmierci.
Stąd tłumy staruszek w Kosciołach i Radiu Maryja.
Może ja też kiedyś taka będę.
Człowiek pokornieje, uwstecznia się, dziecinnieje... znów komunia sprawia mu
radość... to takie naturalne....

Może kompletni ateiści na starość są bardzo nieszczęśliwi... ?
Dlatego to takie naturalne, że dzieci i starcy ciągną na rekolekcje
Ciekawy jest ten przełom w życiu ludzi

[inna_beti]

Witam. Jestem chyba w podobnej sytuacji jak założycielka wątku. Ani ja, ani mój
mąż nie chodzimy do kościoła (wyjątkiem są śluby, chrzciny itp.)Nasz syn
przystępuje w przyszłym roku do Komunii i nie mam w związku z tym żadnych
dylematów. Uważam, że posyłając dziecko na lekcje religii i do Komunii św. daję
mu wybór - niech sam za jakiś czas oceni, czy Kościół ze wszystkim obrządkami i
zasadami jest mu potrzebny do życia, czy nie. Nie chodzac na religię, do
spowiedzi przed Komunią itd. nie miałby takowego wyboru z prostej przyczyny -
nie poznałby innego sposobu na życie i podejścia do religii niż to, które
obserwuje w rodzinnym domu. My niczego nie negujemy, staramy się wpajać mu
religijną wiedzę w takim zakresie, w jakim jest w stanie zrozumieć. I również
obchodzimy święta kościelne, a także przyjmujemy księdza w domu. A do kościoła
nie chodzę i na razie nie zamierzam, nie czuję potrzeby stania w tłumie
wystrojonych, rozmodlonych, a niekoniecznie dobrych i uczciwych ludzi i
powtarzania ciągle tych samych słów, uczesniczenia w kościelnych schematach.
Dla mnie osobiście to strata czasu i czesto tylko i wyłącznie "pokazówka". Ale
nie powiem tego mojemu Synowi, kiedyś sam będzie wiedział, co o tym wszystkim
sądzić.
Dodam jeszcze, że argument "bo wszystkie dzieci z klasy idą do Komunii" uważam
za bardzo ważny. Koleżeński ostracyzm w tym wieku bywa na tyle bolesny, że może
miec wpływ na całe życie i zamierzam swoje dziecko przed tym uchronić.

[malgosiek2]

Przeprasam nie chcę nikoga urazić,ale jak dla mnie osobiście to po prostu
hipokryzja.
Nie posłyam na religię,gdyż dziecko samo nie chce chodzić( w I kl.chodził przez
pierwszy semestr)więc i nie przystępuje do komunii "bo wszyscy idą"
Pzdr.Gosia

Ostracyzm?

[komunia1]

Argument "bo wszyscy idą" dla mnie nie istnieje, aczkolwiek w niektórych
środowiskach (wieś) może to być ważny element. W miejskich szkołach dzieci są
tak różne i jest ich tak dużo, że komunia niczego w koleżeńskie układy nie
wnosi ani im nie przeszkadza.

Ale ten cały wątek jest na inny trochę temat. Założyłyśmy, że dziecko do
komunii idzie i komentujemy ten fakt w przypadku "niewierzących"
lub "niepraktykujących" rodziców.

Jakie widzicie tego wady? zalety?

[inna_beti]

Małgosiek2, zgadzam się z tobą całkowicie - to hipokryzja. Ale szczerze mówiąc
mam to w nosie i chcę mieć święty spokój. I dlatego mój syn pójdzie do komunii,
a ja nie będe musiała odpowiadać na trudne pytania co bardziej pobożnych
członków rodziny. I uważam, że po cześci winą samego Kościoła jest to, że wielu
ludzi podchodzi do sprawy podobnie jak ja (bo jestem pewna, że wielu mimo że
mało kto sie do tego przyzna), że nie widzi w tym wszystkim - mszach,
modlitwach, sakramentach - głębi i ważnych przesłań, ale przede wszystkim
tradycję i mniej lub bardziej skomercjalizowane obrządki. Wystarczy rozejrzeć
się i posłuchać - Komunia to nie duchowe przeżycie itd., ale przyjęcie,
prezenty, pieniądze, ciuchy, a czasem nawet fryzjer i kosmetyczka (np. dla
dziewczynek). Ale to już dyskusja na zupełnie inny temat.
A w kwestii tzw. ostracyzmu - uważam, że to zjawisko jest i to niekoniecznie
wśród dzieci. Miałabym nie posłać dziecka do I komunii, bo sama nie chodze do
kościoła? Założę się, że za 20 lat jakiś mądry inaczej ksiądz nie chciałby u
udzielić ślubu. Mam doświadczenia w tej materii, wolę jednak ich nie przytaczać
na forum.
Pozdrawiam

[malgosiek2]

No cóż zrobisz jak uważasz.
Ja natomiast jestem konsekwentana w tym temacie.
Moja mama w 11 lat po naszym ślubie(mamy tylko cywilny)nie może się z tym
pogodzić.
W dodatku co chwile prawi mi "morały" i głowę suszy,że nie ochrzciliśmy
dzieci,bo ją to w grobie będzie męczyć itd.
Starszego syna jak się przyznała kiedyś ochrzciła z wody,bo w razie czego
ksiądz uzna taki chrzest.
W końcu kiedyś bardzo się zdenerwowałam kolejnym wykładem na temat mojej
nie/religijności i powiedziałam,że jeśli chce mieć córkę rozwódkę to proszę
bardzo dzieci mogą ochrzcić po kryjomu i jak sie dowie kiedyś mąż to będzie
miała na sumieniu moje skończone małżeństwo.Bo namawiała mnie aby ochrzcić po
kryjomu i bez wiedzy męża.
Ja otwarcie mówię,że nie chrzcimy dzieci a starszy do komunii nie idzie.
Owszem jest zdziwienie,ale mnie to guzik obchodzi.
Kiedy urodziłam drugiego syna to w szkole inne mamy się pytają kiedy chrzest a
jak mówiłam,że chrztu nie będzie to była chwilowa konsternacja a potem znowu
pytanie "dlaczego?" a ja na to "czy chrzest jest obowiązkowy" odp."nie" "to o
co chodzi?"
Mimo wszytsko nie ulegam.
Może kiedyś......
Pzdr.gosia

[verdana]

Dla mnie - niewierzącej żony wierzacego męża, sprawa jest prosta.
Nalezy powiedzieć dziecku prawdę - w co wierzymy, w co nie wierzymy. Dodając,
ze inni moga miec zupełnie inne opinie na ten temat.
Nie widzę nic zlego w tym, ze ksiądz będzie mowił o co innego, a w domu bedzie
się mowilo co innego. 8-letnie dziecko jest dostatecznie duże, by zrozumieć, ze
ludzie są różni i ich poglady są różne. Ma szansę wyrosnąć na osobę
tolerancyjną i akceptującą róznorodność.
Moje dzieci bez problemu przyjęły fakt, że matka do kościola nie chodzi i nie
wierzy w Boga, ojciec wierzy, choc za bardzo nie praktykuje, a babcia jest
bardzo wierząca. Nie przeszkadzał im nawet dziadek - niewierzący luteranin.
Naprawdę - nie widzę problemu.
No i mam grubo powyzej lat 30, a jakoś nadal zaliczam się do ateistów - i nie
jestem nieszczęśliwa.

[procesor]

Verdano
twoja postawa nie jest zbyt częsta - i chylę głowe

i tak mam wrażenie że te szopki z posyłaniem i usprawiedliwianiem się że "bo
inni" to tylko uciekanie przed zastanwoieniem sie tak naprawdę nad swoją
duchowością - czy to w formie religijnej czy ateizmu

bo łatwiej jest narzekając na KK jednak przyswajac jakieś elementy tej
duchowości niż ucziwie przyjrzeć sie co sie ma w duszy czy też umyśle (wersja
ateistyczna? jak ateista definiuje swoją duchowość?) i umiec to wytłumaczyć
sobie - i dziecku
albo np. poszukac innej formy któa nam odpowieda - czy to w kościele
chrześcijańskim innym niz KK czy w buddyzmie czy islamie, czy "pogaństwie"
wierzeń dawnych Słowian..

[judytak]

verdana napisała:

> Moje dzieci bez problemu przyjęły fakt, że matka do kościola nie chodzi i nie
> wierzy w Boga, ojciec wierzy, choc za bardzo nie praktykuje, a babcia jest
> bardzo wierząca. Nie przeszkadzał im nawet dziadek - niewierzący luteranin.
> Naprawdę - nie widzę problemu.
> No i mam grubo powyzej lat 30, a jakoś nadal zaliczam się do ateistów - i nie
> jestem nieszczęśliwa.

czuje sie w obowiazku sie dolaczyc - tak dla statystyki ;o)
roznice sa dwie: dziadek nie luteranin, a kalwinista, a ja nie ateista, a
agnostyk

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

Chyba sprostowanie się nada - ja tez raczej agnostyk.

[agatka_s]

uuuups wyjdzie zem ignorantka, ale niech tam !

a jaka to roznica ?

[verdana]

W skrócie upraszczajacym.
Ateista wierzy głęboko, ze Boga nie ma.
Agnostyk nie jest niczego pewny, kwestionuje możliwość wypowiadania się o
istnieniu lub nieistnieniu Boga.

[agatka_s]

verdana napisała:

> W skrócie upraszczajacym.
> Ateista wierzy głęboko, ze Boga nie ma.
> Agnostyk nie jest niczego pewny, kwestionuje możliwość wypowiadania się o
> istnieniu lub nieistnieniu Boga.


Aha czyli agnostyk to taki wierzacy ale niepraktykujacy ateista. -))

[judytak]

agatka_s napisała:

> Aha czyli agnostyk to taki wierzacy ale niepraktykujacy ateista. -))

nie

agnostyk uwaza, ze ateizm, to tez wiara
a ze przekonujacych, pelnych dowodow w zadna strone nie widzi, i laski wiary
(czy to w istnienie, czy w nieistnienie) boga nie posiada, wiec zyje tak, jak
sam uwaza za najlepiej...

pozdrawiam
Judyta

[agatka_s]

judytak napisała:

> agatka_s napisała:
>
> > Aha czyli agnostyk to taki wierzacy ale niepraktykujacy ateista. -))
>
> nie
>
> agnostyk uwaza, ze ateizm, to tez wiara
> a ze przekonujacych, pelnych dowodow w zadna strone nie widzi, i laski wiary
> (czy to w istnienie, czy w nieistnienie) boga nie posiada, wiec zyje tak, jak
> sam uwaza za najlepiej...
>
> pozdrawiam
> Judyta


Judytko to byl dowcip: chcialam powiedziec ze "agnostyk" to
taka "niepelnowartosciowa" wersja "ateisty", na tej samej zasadzie
jak "niepelnowartosciowa" wersja "wierzacego" jest "wierzacy, niepraktykujacy"


ale powtarzam: to byl dowcip

[procesor]

inna_beti napisała:
> tradycję i mniej lub bardziej skomercjalizowane obrządki. Wystarczy rozejrzeć
> się i posłuchać - Komunia to nie duchowe przeżycie itd., ale przyjęcie,
> prezenty, pieniądze, ciuchy, a czasem nawet fryzjer i kosmetyczka (np. dla
> dziewczynek). Ale to już dyskusja na zupełnie inny temat.

aaaaaaaa!
ksiądz jak dziecko bez fryzjera i kosmetyczki to komunii nie udzieli?!
nie myl pokręcenia rodziców z wymaganiami kościoła!
u nas nei sposób było przekonać ludzi do alb - przeciez to nie ksiądz sie uparł
na te sukienki i garniturki..
i to nie ksiądz nakręca akcje z prezentami jak na slub!

> kościoła? Założę się, że za 20 lat jakiś mądry inaczej ksiądz nie chciałby u
> udzielić ślubu. Mam doświadczenia w tej materii,wolę jednak ich nieprzytacza
> na forum.

takie kwiatki wychodza jak ktos niewierzący domaga sie sakrametów!
oczywiście że sakramaentu małżeństwa nie udzieliłby ksiądz komuś kto nie miałby
za sobą chrztu, komunii i bierzmowania - bo to nie jest tylko ładne widowisko
tylko sakrament
i te sakramenty powinny być stopniowym wtajemniczaniem, wchozdeniem w swoją
wiarę - a w co niby wchodzi osoba nie wierząca która domaga sie sakarametów jak
rabatu przy zakupach w sklepie?

już prędzej przyjmę argument że dziecko chce jak inne dzieci chodzic na religie
- jak zechce zrezygnuje ale kto wie, może dziecko niewierzących osób zostanie
nawet zakonnicą?
ale argumenty że jak nie to jakiś "nawiedzony" ksiądz mu ślubu nie da.. przeciez
może wziąc cywilny - mało tego, moż ete wasze dzieci "na wszelki wypadek"
chrzczone będa potem miałay pretensje do was i będą szuakc sposobu wypisania sie
z KK? czemu takie dwoiste podejście? czemu KK jest przez was uznawany za zło -
bo nie akceptujecie (przecież macie słuszne prawo!) jego wymagań, uznajecie je
za głupie - a jednak na siłę wpychacie swoje dzieci z jego objęcia

praktyki magiczne?
rytuały takie jak odpukanie w nie malowane na wszelki wypadek?

doprawdy coraz bardziej szanuję osoby które maja odwagę postępowac zgodnie ze
swoimi przekonaniami - wg których KK nie jest im do szczęścia potrzebny!
no, uznaje jeszcze argumenty że dziecko samo wyraża chęć
ale te o wytykaniu? o głupich księżach co nie będa chcieli ślubu udzielić?
wygodne wymówki..

[kasiapfk]

> oczywiście że sakramaentu małżeństwa nie udzieliłby ksiądz komuś kto nie
miałby
> za sobą chrztu, komunii i bierzmowania - bo to nie jest tylko ładne widowisko
> tylko sakrament
ja tylko w kwestii jasnosci: sakramentu małżeństwa nie udzial ksiądz. To
sakrament, któego udzielaja sobie wzajmenie małżonkowie. Ksiadz
tylko "prowadzi"
z resztą wypowiedzi procesora się zgaadzam w całej rozciagłości.

PS

[procesor]

kwestia czy komunia to przezycie duchowe - to efekt nastawienia rodziców

ciekawe że dzieci tych naprawdę wierzących rodziców wcale nie mają odpicowanych
jak na ślub strojów, przyjęć w restauracjach i prezentów prawie jak na ślub
(albo i większych..)

z moich obserwacji wynika że im ktoś bardziej z rezerwą odnośi sie do nauka
kościoła - tym większa impreza i zadęcie "okołokomunijne".. a mam to świeżo w
pamięci

[agatka_s]

procesor napisała:

> kwestia czy komunia to przezycie duchowe - to efekt nastawienia rodziców
>
> ciekawe że dzieci tych naprawdę wierzących rodziców wcale nie mają
odpicowanych
> jak na ślub strojów, przyjęć w restauracjach i prezentów prawie jak na ślub
> (albo i większych..)
>
> z moich obserwacji wynika że im ktoś bardziej z rezerwą odnośi sie do nauka
> kościoła - tym większa impreza i zadęcie "okołokomunijne".. a mam to świeżo w
> pamięci


A wedlug mnie "otoczka" nie zalezy od stosunku do wiary i kosciola, tylko od
ludzi-tzn rodzicow.

Rodzice ktorzy czuja sie spelnieni, zadowoleni, maja sukcesy na roznych polach
(np zawodowych) zwyczajnie nie potrzebuja niczego udawadniac na zewnatrz i nie
traktuja komunii jak okazji do pokazania sie, bo najzwyczajnej jest to
prostackie i tyle...


Ja mieszkam na warszawskich Kabatach-dzielnicy slusznie lub nie uwazanej za
elitarna, fakt faktem ze w klasie mojego syna byli ludzie bardzo dobrze
sytuowani, zazwyczaj z wyzszym wyksztalceniem, oboje pracujacy i to czesto w
dobrych firmach, jezdzacy po swiecie itp itd-u nas Komunia byla u wszystkich
dzieci skromna i zwyczajna-dzieci byly w takich samych albach BEZ REKAWICZEK
czy innych takich bzdur (jedyna dozwolona fantazja to wianki z prawdziwych
kwiatow-zreszta niektore naprawde przepiekne !), przyjecia maksymalnie na 10-15
osob, bez alkoholu ani innego zadecia (zazwyczaj w restauracjach, bo to
praktyczne i daje szanse rodzicom tez uczestniczyc w swiecie dziecka).
Prezenty owszem drogie (no bo to jest normalny poziom zycia, i ciezko byloby
nagle robic to inaczej, teraz mowie o sobie)-ale zazwyczaj w postaci komputera,
ksiazek, czy innych takich praktycznych rzeczy dla dziecka.

A najfajniejszym momentem komunii byla "komunia przed komunia", gdzie byli
rodzice (bez dodatkowej rodziny, aby nie rozpraszac !) i dzieci "po cywilnemu"
a potem bylo ognisko z kielbaskami dla wszystkich. Naprawde nikt nie mial
potrzeby pokazania sie. Bylo to bardzo mile i sympatyczne (przy czym rodzice
raczej sie znaja bo to byly tylko 2 klasy).

Sa pewne srodowiska gdzie ten caly cyrk komunijny jest poprostu synonimem
bezguscia, prostactwa i poprostu go nie ma i prosze mi wierzyc ze nie ma to nic
wspolnego z religijnoscia czy wiara...

[babka71]

nie jesteś stara poczytaj Sw Augustyna, i pare innych książek, Herberta,
Bobkowskiego..masz czas , zeby troszke poczytać...
komunia to nie tabletka na Twoje rozterki.., nie znasz nie uzywasz to nie
wiesz..n/t

[agatka_s]

A ja uwazam ze wielu rodzicow traktuje lekcje religii dziecka,oraz posylanie do
komunii jak swoja (bo przeciez nie dziecka) krucjate, jakas misje do
spelnienia, jakis manifest swiatopogladowy a czasem poprsostu leczenie jakis
swoich kompleksow czy urazow (zazwyczaj w tle czai sie jakis ksiadz ktory dal
sie we znaki, albo inna podobna historia...).

Mysle ze do lekcji religii w naszym kraju przywiazuje sie jakas niesamowita
wage-jak do czegos do czego koniecznie trzeba sie ustosunkowac na tak lub nie,
czarne-biale, bez szans na szarosc. Zanim sie to zrobi trzeba dokonac jakiejs
niesamowitej rewizji sumienia, pogladow, wlasnej wiary i to czasem 5 pokolen
wstecz....

Wydaje mi sie ze wszyscy ciut przesadzaja, i zagorzali wrogowie (te oburzenie
jak mozna dziecko posylac aby uczylo sie bajek "czarnych", i inne inwektywy
rzucane pod adresem koscola) i zwolennicy ktorzy skolei w uczeszczaniu na
religie czesto widza warunek konieczny aby byc dobrym czlowiekiem, i ktorych
skolei decyzja na nie oburza w podobnym stopniu do przeciwnikow decyzja na tak.

Jak zwykle prawda lezy po srodku...

Wedlug mnie jako rodzica (bo tylko z tego punktu interesuje mnie kwestia
religii-bron boze nie z punktu mojej wiary lub nie wiary-bo co ostatecznie moja
wiara ma wspolnego z wychowaniem mojego dziecka na dobrego czlowieka ? Moze ma,
a moze nie ma... ) posylanie dziecka na religie i pozniej na pierwza komunie ma
sens bo:

-niech dziecko ma szanse poznac religie ktora jest poki co dominujaca w naszym
kraju (jak kiedys zechce to zostanie buddysta, ale niech ma jakies podstawy
takiego wyboru, a w zasadzie potencjalnego odrzucenia czegos co jest tradycja i
obyczajem kraju w ktorym zyje)
-niczego zlego na lekcjach religii sie nie nauczy a wrecz przeciwnie wielu
dobrych rzeczy takich ludzkich: o milosci blizniego, 10 przykazan
-wiele aspektow religii to wlasnie nasza tradycja, kultura-i czlowiek "obyty"
powinien porostu orientowac sie i w tych sprawach-powinien wiedziec co to
hostia, co tabernakulum, powinien ogladajac Piete Michala aniola rozumiec co
ona oznacza, a sluchajac muzyki Bacha-rozumiec czesci mszy zalobnej np jakie po
sobie nastepuja i co oznaczaja. Tego mozna sie wlasnie nauczyc na lekcjach
religii, albo miec podstawy aby kiedys w przyszlosci sie nauczyc samemu, bedac
juz nawet zadeklarowanym ateista.
-bedzie sie czulo zintegrowane z dziecmi z klasy, a dla dzieci w tym wieku (dla
dzieci !!! nie doroslych !!!) robienie tego samego co inne dzieci jest bardzo
istotne-czas na indywidualizm i robienie inaczej niz ogol przyjdzie czas wraz z
dojrzewaniem. Nie chodzi tu o hipokryzje, chodzi tu o milosc do wlasnego
dziecka-zrobic tak aby jemu/jej bylo dobrze i milo w klasie, wsrod rowiesnikow
(nawet kosztem manifestacyjnego ateizmu rodzica, ale dla dziecka)

Moim zdaniem nawet jesli nie jest sie wierzacym poslanie dziecka na religie
przyniesie wiecej pozytku niz szkody, i uwazam ze akurat przekonania rodzicow
nie powinny tu miec za wiele do decydowania, bo w koncu mowimy o dziecku, ktore
jest odrebna istota od rodzicow i ktore nie jest ich wlasnoscia. Niestety
czasem jak czytam posty niektorych agnostykow (ateistow) mam wrazenie ze bardzo
przedmiotowo traktuja swoje dzieci-oni juz wiedza ze ich dzieci maja niw
wierzyc i koniec kropka-nawet do glowy im nie przyjdzie ze mogliby do kwestii
religii podejsc w sposob otwarty...No ale coz jakas zadra z przeszlosci,
obrazenie sie na ksiedza i projekcja tych negatywnych uczuc na cala religie
katolicka, jest istotniejsza niz dobro wlasnych dzieci...


Czasem mam wtazenie ze niektorzy rodzice tak samo walcza z kosciolem jak
niektorzy z forum wychowanie z babciami-tu nie chodzi o dobro dziecka tylko o
pokazanie ze to ja wygrywam...(a moim skromnym zdaniem to wszystko tylko
kompleksy i brak sfer w ktorych ci ludzie czuja sie spelnieni, i wartosciowi-te
biedne babcie i koscoil to taki sposob odreagowania wlasnych kompleksow, bez
krzty refleksji o dzieciach, no coz nad dziecmi mamy wladze jako rodzice ale do
czasu...).

Tak wiec mysle sobie ze z faktu poslania dziecka na religie przez rodzicow nie
bardzo aktywnych religijnie, czy wrecz nawet deklarujacych ateizm naprawde nic
takiego strasznego nie wynika, i mysle ze spokojnie mozna to robic, bez
wyrzutow sumienia a nawet z satysfakcja ze robimy cos dobrego dla dziecka-
dajemy mu jeszcze jedna szanse aby kiedys swiadomie podjelo swoj wybor.

Mysle ze dzieci, nawet jesli de facto nie beda wierzacymi, podziekuja nam ze
pozwolilismy im tego wyboru dokonac...

[triss_merigold6]

Odpowiem nieco krócej.
Jako ateistka traktuję posłanie dziecka na religię jako działanie wbrew mojemu
światopoglądowi. Jako rodzic mam prawo do niewychowywania w wierze. Nie życze
sobie aby były dziecku przekazywane treści z którymi zasadniczo i
światopoglądowo się nie zgadzam.
Jeśli syn w wieku lat 8 wyrazi wolę chodzenia na religię wraz z klasą - voila.
Tyle, że żadnego wsparcia w postaci chodzenia do kościoła czy uczestnictwa w
przygotowanich do I komunii ode mnie nie otrzyma. Jest to pogląd z gatunku "po
moim trupie" i będę konsekwentna.
Śmiem twierdzić, że wiedzę z zakresu historii kościoła i wpływów religijnych w
kulturze, społeczeństwie i polityce na przestrzeni wieków ma większą niż 99%
katolików praktykujących.
Uważam, że dla religii jest miejsce w salach katechetycznych a nie w publicznej
placowce oświatowej. Jestem natomiast całym sercem ZA religioznawstwem jako
przedmiotem traktującym neutralnie o różnych religiach świata w kontekście
historycznym, etycznym i społecznym.

[agatka_s]

Ja szanuje wybor kogos kto dziecka nie posyla na religie. Nie agituje, nie
zachecam, nic z tych rzeczy.

Chce tylko powiedziec ze rodzice moga miec bardzo rozne powody posylania
swojego dziecka na religie, ktore bardzo czesto nie maja wiele wspolnego z ich
wiara lub niewiara (bo mysla, ze to przeciez nie oni maja chodzic na religie,
tylko dziecko, wiec ich osobiste poglady nie sa najwazniejsze, ciut sa ale
tylko ciut...) i moim zdaniem tez nalezy to uszanowac. Inaczej mowiac ,aby
poslac dziecko na religie nie trzeba byc koniecznie rodzicem-katolikiem pokroju
Matki Teresy badz Franciszka z Asyzu, a aby nie posylac nie trzeba byc wrogiem
kosciola typu Wlodzimierz Ilicz Lenin. Jest wiele, wiele postaw "pomiedzy"...


Sa ludzie ktorzy nie bardzo wierza (badz wierza ale nie praktykuja z takich lub
innych powodow, nawet zwyklego lenistwa) a tez posylja dzieci na religie, bo
uwazaja ze warto, z takich lub innych (np wymienionych przeze mnie powodow). No
i naprawde takich ludzi nie mozna odsadzac od czci i wiary, bo w koncu nic
zlego nie robia, poprostu nie sa doskonali, ale ktoz jest ? Ale staraja sie
zrobic cos dobrego dla dzieci. Poprostu


To ze dziecko chodzi na religie wcale nie musi byc swiadectwem wiary rodzica (,
moze byc swiadectwem jego otwartej, pozbawionej kompleksow i strachu postawy
wobec wychowania dziecka, moze byc tez przejawem milosci do dziecka (ja np z
milosci do dziecka przezwyciezylam swoje lenistwo i przez rok regularnie
latalam do kosciola, niz poza miloscia do dziecka by tego poki co nie
spowodowalo). I tyle.

Natomiast powtorze raz jeszcze-jesli ktos nie chce dziecka posylac, OK niech
nie posyla. Naprawde nikt w tym kraju nikogo do tego nie zmusza. Prosze tylko
aby naprawde nie traktowac lekcji religii dzieci jako oreza do walki z
kosciolem,sposobu leczenia swoich-nas doroslych urazow, kompleksow itp. Jak
ktos chce walczyc z Kosciolem, niech organizuje wiece, pikiety, wstapi do
jakiegos stowarzyszenia-ale dzieciom niech da spokoj i nie traktuje ich
instrumentalnie w swojej "walce ideologicznej".

[judytak]

triss_merigold6 napisała:

> Śmiem twierdzić, że wiedzę z zakresu historii kościoła i wpływów religijnych
w
> kulturze, społeczeństwie i polityce na przestrzeni wieków ma większą niż 99%
> katolików praktykujących.

rzecz w tym, ze nic z tej dziedziny dzieci sie nie dowiaduja na lekcjach religii
co wiecej, podstawowe zródla tej wiedzy, czyli lekcje historii i literatury tez
sa jak gdyby zubozone, jesli chodzi o ten temat, przynajmniej w podstawówce
(dalej jeszcze nie wiem)

oznacza to, ze wiedze biblijna i o historii chrzescijanstwa, jak na razie, moje
dzieci otrzymuja glównie od matki agnostyczki, która uwaza, ze taka wiedza
niezbedna jest do zrozumienia swiata...

pozdrawiam
Judyta

[agatka_s]

judytak napisała:

> triss_merigold6 napisała:
>
> > Śmiem twierdzić, że wiedzę z zakresu historii kościoła i wpływów religijn
> ych
> w
> > kulturze, społeczeństwie i polityce na przestrzeni wieków ma większą niż
> 99%
> > katolików praktykujących.
>
> rzecz w tym, ze nic z tej dziedziny dzieci sie nie dowiaduja na lekcjach
religi
> i
> co wiecej, podstawowe zródla tej wiedzy, czyli lekcje historii i literatury
tez
>
> sa jak gdyby zubozone, jesli chodzi o ten temat, przynajmniej w podstawówce
> (dalej jeszcze nie wiem)
>
> oznacza to, ze wiedze biblijna i o historii chrzescijanstwa, jak na razie,
moje
>
> dzieci otrzymuja glównie od matki agnostyczki, która uwaza, ze taka wiedza
> niezbedna jest do zrozumienia swiata...
>
> pozdrawiam
> Judyta


no ale to jest kwestia ze religia jest zle prowadzona, a nie ze jest
niepotrzebna. Moj syn (pisalam juz zreszta o tym tysiac razy !!!) uczy sie
bardzo duzo takich "neutralnych" rzeczy. Czytali biblie, ucza sie o innych
religiach, chodza ogladac swiatynie innych wyznan. Nikt go juz teraz (bo np w
pierwszej i drugiej klasie tak nie bylo) nie rozlicza z praktykowania. Lekcja
religii to lekcja-oni tam naprawde sie ucza, a nie modla. Zreszta moj sym
bardzo zainteresowal sie zagadnieniami religii i pani katechetka, podsuwa mu
rozne rzeczy do czytania, proponuje udzial w roznych konkursach (konkursy
dotycza wiedzy, nie religijnosci)-mnie to bardzo sie podoba.

moze judytko zaproponuj na zebraniu aby dzieci uczyly sie jakis ciekawych-
kulturowych rzeczy, mysle ze wielu rodzicow by cie popoparlo.

dzieci zatwardziałych ateistów

[komunia1]

Zgadzam się całkowicie z postem agatki_s

Przeraża mnie, jeśli niewierzący rodzic nie daje swojemu dziecku możliwości
poznania życia religijnego. Takie dzieci będą potem uboższe duchowo i nie będą
miały oparcia w niczym podczas krytycznych czy tragicznych momentów życia.

A istnieje jeszcze jedno niebezpieczeństwo: często dzieci, którym zabrania się
chodzić do kościoła, potem w wieku nastu lat "zachłystują" się jakąś religią -
to są najczęstsze ofiary sekt: bez korzeni, a z wielką potrzebą życia duchowego
i oparcia w religijnej wspólnocie.


Nie odbierajmy dzieciom tego, co ważne (choć sami tego nie rozumiemy)


- nie agnostyczka nie ateistka nie katoliczka

Agnostycyzm to pojęcie zbyt złożone jak dla mnie. A może zbyt proste. Znaczy w
moim umyśle mniej więcej tyle, że nic nie ma sensu, skoro nie da się poznać. A
przecież niepoznawalność nie jest aż tak pesymistyczna. Kocham swoje życie, a
konieczność właśnie jest dla mnie podstawą twórczości.

[agatka_s]

To tez zalezy, bo jesli dom jest tradycyjnie ateistyczny, nie ma rzeczywiscie
zadnych zwiazkow z religia od lat, i poprostu decyzja dotyczaca religii jest
naturalna, ale rodzice kwestie wiary traktuja bez emocji i tak samo jak np
poglady polityczne-jeden ma takie drugi inne-ale szanujemy sie nawzajem (bo z
emocjami zazwyczaj traktuja ta kwestie "neofici", osoby od pokolen cos
wyznajace, ani tego nie manifestuja ani nie walcza z innymi, to tak jak z
bogactwem, dopiero w 3 pokoleniu przestaje sie szastac pieniedzmi i byc
nowouryszem)-to mysle ze to nie jest problem. Takie dziecko nawet jesli nie
pojdzie na religie, a kiedys te kwestie go/ja zaciekawia da sobie rade, nie
bedzie miec oporow, aby dociekac, pytac, probowac zrozumiec. Tak jak dzis
ateizm tak samo moze kiedys jakas religie bedzie gotowy przyjac jako swoja (wie
tez ze w razie czego spotka go/ja akceptacja bliskich). Bo takie dziecko jest
otwarte i wychowane w okreslonym swiatopogladzie, ale w szacunku dla
swiatopogladu innego.

Najgorzej jak w domu panuje atmosfera nienawisci do kosciola, jak dzieci slysza
ciagle te kawalki o "czarnych" o "katolach" i inne inwektywy ktore ja osobiscie
czytalam wielokrotnie na tym forum. Jak ciagle im sie mowi jakie sa biedne, bo
lekcje religii sa w szkole-narzucone przez czarnych, a oni musza sie ujawniac
ze nie sa katolikami, i ze w ogole wszystko w tym kraju to spisek i zmowa kk. i
inne takie kawalki o dyskryminacji itp itd-to wmawia sie tym dzieciom ze sa w
jakiejs opozycji, w jakiejs strasznie przesladowanej mniejszosci.

To jak takie dziecko jest wychowywane ? Po pierwsze w sprzecznosci z tym co
jest powszechne, masowe i ogolnie przyjete (a dla malych dzieci to jest szkoda
na ich psychice, bo dzieci do jakiegos wieku naprawde nie lubia byc inne-to
naprawde niezaleznie czy dotyczy to religii czy rodzaju ubranek, czy koloru
gumek do wlosow), poza tym dziecko jest poprostu uczone nienawisci, uczone jest
mentalnosci "oni to nasz wrog". Religia- troche z poczucia innosci (bo
dzieciak z przekory, bedzie sie bronil ze on to te cala religie ma w nosie),
troche z checi malpowania doroslych-staje sie czasem tematem tabu (no bo jak
pytac sie o cos,dyskutowac w domu o czyms co jest znienawidzone w domu - mozna,
tylko ze i tak uslyszy sie jedynie obowiazujaca wersje-to bajki klamstwa i
brednie, obskurantyzm i zabobony?), a czesto "religia" jako taka staje sie
wrecz "wrogiem"-dziecko zamiast uczyc sie byc tolerancyjnym, otwartym, zaczyna
zachowywac sie zgodnie z syndromem "oblezonej twierdzy".

Tylko ze potem dzieci dojrzewaja, dom nie jest juz jednym zrodlem informacji,
wiedzy, swiatopogladu-okazuje sie ze mozliwosci podejscia do zagadnienia wiary
jest bardzo duzo. Ale dzieci ktorym wpojono od malenkosci taki lekcewazacy i
jedynie sluszny -negatywny stosunek do religii-nie umieja z tej roznorodnosci
korzystac. Albo konczy sie to fanatyzmem w jedna albo druga strone. Takie
dzieci, potem jako dorosli niestety nie umieja o kwestiach religii (kazdej !)
rozmawiac spokojnie, normalnie bez emocji. A wlasnie dlatego ze ich rodzice
nigdy tych zagadnien nie traktowali bez emocji-fanatyzm powstaje w domu tylko i
wylacznie.


To jest oczywiscie moja hipoteza, ale moim zdaniem takim nawiedzonym
antyklerykalizmem i manifestacyjnym odcinaniem dzieci od lekcji religii mozna
naprawde zrobic sporo szkody.

Tylko ktory rodzic wojujacy z kosciolem mysli o tym jak ta jego walka moze
wplynac na przyszlosc dziecka ? Obawiam sie ze nienawisc do kosciola, czasem
zaslepia instynkty rodzicielskie...

Tłumaczę jeszcze raz

[triss_merigold6]

Niewierzący rodzic może pokazac dziecku aspekty kulturowe, historyczne i
etyczne wiary i systemów religijnych - no problem, są książki, filmy,
zwiedzanie kościołów, opracowania historyczne. ja w ten sposób poznawałam i nie
czuję się kulturowo wyobcowana.
Nie czuję się uboższa duchowo od wierzących więc nie sądzę aby tak czuło się
moje dziecko. Oparcie w tragicznych chwilach życia znajduję poza sferą duchową -
w konkretach jak rodzina i przyjaciele.
Czym innym jest zabranianie a czym innym nieposyłanie. Jak napisałam - będzie
chciał to pójdzie tyle, że proszę nie oczekiwać ode mnie współdziałania w
przygotowaniach do sakramentów, latania do kościoła na zebrania i zbierania
karteczek.
BTW nigdy w nastoletnim wieku (ani później) nie ciągnęło mnie do żadnych sekt
czy ruchów religijnych, wręcz przeciwnie, sama myśl o tym budziła szyderczy
śmiech.
Dojrzały, ukształtowany w racjonalistycznym światopoglądzie człowiek nie musi
mieć potrzeby oparcia w religijnej wspólnocie a potrzeby duchowe realizuje w
inny sposób.
Ponieważ życie religijne jest mi głeboko obojętne a z etyką KK w wielu
kwestiach się nie zgadzam, nie uważam aby posyłanie dziecka na religię było
sensowne.
Żyję w rodzinie ateistycznej od 3 pokoleń i nie mam potrzeby zmieniać tego
stanu.

[agatka_s]

ale potepiasz takich rodzicow jak komunia1 ?

Takich nie do konca pewnych swej wiary, a jednak puszczajacych dziecko na
religie ? Z jakis powodow (x,y,z), ale nie z powodu wlasnej niezlomej wiary ?

[triss_merigold6]

Nie. Sądzę, że w efekcie wychowają dzieci "letnie" religijnie a uczestniczące w
rytuałach. I rozumiem zróżnicowane podejście np. do problemów etycznych
związanych z seksem i antykoncepcją. Mam koleżankę, która uważa się za
chrześcijankę, do kościoła katolickiego chodzi niekiedy, bo w tej wierze
została wychowana natomiast mnostwo rzeczy interpretuje po swojemu. Nie ma to
nic wspólnego z podejściem do wiary jak do supermarketu.

[agatka_s]

triss_merigold6 napisała:

> Nie. Sądzę, że w efekcie wychowają dzieci "letnie" religijnie a uczestniczące
w
>
> rytuałach. I rozumiem zróżnicowane podejście np. do problemów etycznych
> związanych z seksem i antykoncepcją. Mam koleżankę, która uważa się za
> chrześcijankę, do kościoła katolickiego chodzi niekiedy, bo w tej wierze
> została wychowana natomiast mnostwo rzeczy interpretuje po swojemu. Nie ma to
> nic wspólnego z podejściem do wiary jak do supermarketu.


No widzisz i o to mi chodzi. Nie wszyscy ludzie sa tacy zdecydowani na 100%, i
nie wszyscy ludzie w tych kwestiach doszukuja sie jakis jedynie slusznych
teorii, dogmatyzmu. Zebysmy np w kwestiach podejscia do przemocy wobec dzieci,
potrafili byc choc w ulamku tak pryncypialni jak bywamy okreslajac swoj
stosunek do wiary... Czyli zeby kazdy katolik tak zarliwie wyznawal ze nie bije
dzieci jak to ze wierzy w Boga, a nie katolik tak samo zarliwie jak nie
wir=erzy w Boga, wyznawal ze nie bije dzieci...Z tego byloby wiecej pozytku.

naprawde nie dla kazdego kwestie wiary, nie wiary sa tak potwornie istotne, sa
ludzie dla ktorych zwykle szczescie i dobre sam9opoczucie ich dzieci bywa
wartoscia wazniejsza niz stosunek do wiary...(dla mnie np)


Czasem ktos poprostu podchodzi do lekcji religii swoich dzieci jak do kolejnego
przedmiotu, bez tej calej swiatopogladowej otoczki. I ja to bardzo szanuje ze i
tak mozna.

Ja szanuje tez ludzi majacych jasno okreslone przekonania, szanuje tych ktorzy
ich bronia i nawet pewnie im ciut zazdroszcze. Nie szanuje natomiast ludzi
ziejacych nienawiscia, i twierdzacych ze maja patent na jedynie sluszny
poglad. Niezaleznie jaki jest to poglad...

[lola211]

Takie dzieci będą potem uboższe duchowo i nie będą
> miały oparcia w niczym podczas krytycznych czy tragicznych momentów życia.

Jesli myslisz, ze uczeszczanie na religie i do kosciola temu zapobiegnie to
jestes w wielkim bledzie.Mozna przykladnie na religie chodzic , a w pewnym
momencie stwierdzic, ze sie w istnienie Boga baardzo watpi.I chodzi do kosciola
tylko dlatego, ze ma sie taki nawyk z dziecinstwa.

Ja dziecku do kosciola chodzic nie zabraniam, wlasnie dlatego, zeby nie byl to
owoc zakazany.Chadza czasami z babcia.
Uwazam, ze dziecko- istota z natury malokrytyczna, chlonaca jak gabka prawdy
zaslyszane od doroslych(tu :ksiezy i katechetow)jest niejako manipulowana-
przyjmuje wszystko bezkrytycznie, skoro ksiadz twierdzi, ze Bog istnieje, to
znaczy ze istnieje, a nie ze byc moze tak jest.Dziecko nasiaka katolicyzmem,
nieprawda jest, ze poźniej sobie samo wybierze- nie pozwala mu sie na taki
wybor, bo ow katolicyzm bedzie w nim tkwil do smierci, chocby w
podswiadomosci.Nielicznym moze sie uda, wiekszosci nie.Przykladem jest
spleczenstwo polskie, gdzie wiekszosc na religie chadzala i nie widzi innej
opcji dla swoich dzieci, nawet wowczas, gdy w kosciele pojawia sie tylko
okazjonalnie.
Zdaje sobie sprawe, ze wiara, religia jest potrzebna, chocby po to, by
okiełznac nature czlowieka(ktory uwazam z gruntu wcale dobry nie jest), 10
przykazan, grzechy, itd- to pozwala na ujarzmienie spoleczenstwa.Porzadek
prawny jak uczy zycie nie jest zbyt w tym skuteczny.
Jednakze zbyt wiele zastrzezen mam do kleru, by powierzac im moje dziecko.

A może rozważmy to na własnych przykładach?

[komunia1]

Jak Was wychowywano w tej kwestii i czy to było dobre? Dlaczego?

Ja byłam wychowywana w rodzinie niby katolickiej, tzn z kościołem łączyły nas
tylko sakramenty (tradycja) i szacunek do religii.
Jako dorosła osoba kontynuuję to podejście, ale jestem dalej od kościoła, niż
moja matka. Jestem przekonana, że moje dzieci będą jeszcze dalej od Kościoła i
od religii.

Jednak istnieje to COŚ, co nie pozwala mi być ateistką, potrzebuję jakiegoś
życia duchowego, choćby tak ubogiego, jak oferuje to KK.

Wniosek: świadomie uczę dziecko pobłażania dla wymogów religii, krytycyzmu
wobec KK, ale pokazuję mu jednocześnie wielką wartość tego wszystkiego.
Jest to niespójne, wiem, ale inaczej sobie tego nie wyobrażam.

[triss_merigold6]

Napisałam wyżej: rodzina ateistyczna od 3 pokoleń, święta traktowane jako
element tradycji i obchodzone. Dysonansu nigdy nie czułam. Nie jestem
ochrzczona, na religię nie chodziłam, z idiotycznymi i nachalnymi próbami
nawracania i przekonywania jako dziecko spotkałam się wielokrotnie.
Światopogląd twardo racjonalistyczny w duchu oświeceniowym. Przeżyć duchowych
dostarczają mi lektury i kontakt z przyrodą.
Kościół w sensie zabytek chętnie pozwiedzam, nie odmawiam też uczestnictwa np.
w kościelnych ślubach czy pogrzebach.
Kościół Katolicki jako instytucję oceniam krytycznie ale nie z
perspektywy "Faktów i mitów".

[agnieszkagosia]

Mnie się akurat takie posyłanie nie podoba. A już absolutnie przyjmowanie
sakramentów ze strachu, że syn nie dostanie ślubu. uważam, że sakrament jest
wtajemniczaniem w wiarę, znakiem przekonania, że Bóg uczestniczy w życiu
człowieka a nie jakimś obrządkiem. Dlatego chrzczenie dzieci przez niewierzących
rodziców, posyłanie do komunii przez takich samych czy ślub tylko dla otoczki
kościelnej jest dla mnie nie do przyjęcia. ponieważ jest to obrażanie osób
głęboko wierzących
Sama wychowywana byłam przez Matkę, która do kościoła nie chodzi i jest
niewierząca ale wiarę szanuje. Poza Babką i Prababką reszta rodziny całkowicie
niewierząca. DO kościoła jako dziecko chodzilam czasami, z babcią. CHrzest,
komunię, bierzmowanie przyjęłam. Lekcje religii wspominam jak najgorzej i była
to wyłącznie strata czasu. Zazwyczaj prowadzą osoby nawiedzone i niekompetentne.
Posłanie własnego dziecka jest dla mnie niewyobrażalne.
Udało mi się namówić własną dużo młodszą kuzynkę aby nie szła do bierzmowania.
uważam, że to sukces. Wychowywana jest przez rodziców niepraktykujących,
niewierzących. Jej rodzice ostatni raz byli w kościele na jej komunii no i na
jakimś pogrzebie. Z okazji pierwszej komunii przyjęli księdza na kolędzie,
poszli na nabożeństwo. Potem nic z tych rzeczy. Moja kuzynka uczestniczyła w
katechizacji. Uważa to o lekcje o tyle zabawne, że na żadnych innych nie mogła
tak szczerze się pośmiać z głupoty prowadzących jak na tej. jak zresztą ocenić
katechetkę, ktora do maturzystów ze świetnego liceum mówi "w domu pomódlcie się
do dobrego Jezuska aby wam pomógł w nauce". Na etykę nie chodzi bo jest tylko
jedna grupa i to o godzinie, która koliduje z planem lekcji. Uważa się za osobę
całkowicie niewierzącą, neguje istnienie Boga oraz całą naukę Kościoła.
Ja do kościoła nie chodze zbyt często. Przez dwa lata chodziłam sobie jako wolny
słuchacz na częśc zajęć na teologii, poznałam szczegółowiej parę dziedzin
teologii (m.insakramentologia, chrystologia, soteriologiam teologia moralna)bo
chciałam wiedzieć na czym się opiera nauka kościoła. Czytałam sobie ojców
kościoła no i trochę dzieł mistyków (bardzo poważam). Staram się mieć orientację
w teologii i nauce kościoła. CO nie zmienia faktu, że wiary we mnie nie ma. I
dlatego posyłanie dziecka na religie i wychowanie w duchu religii nie dla mnie.
Bo nie lubię oszukiwać.Teologię, naukę społeczną, etykę mogę zgłębiać czy
przekazywać dziecku sama bez pomocy szkoły i formalnego wpisywania dziecka do
kościoła katolickiego.
Agnieszka

Do agatka_s

[inna_beti]

Zgadzam się ze wszystkimi Twoimi postami. Myślę mniej więcej tak samo, tylko
pewnie nie umiałam tego odpowiedni wyrazić.
Pozdrawiam

[anek.anek]

Porozmawiaj szczerze i normalnie prawie jak z dorosłym. Masz jeszcze trochę
czasu, ale warto porozmawiać już teraz. Przy okazji Twój syn będzie zmuszony do
myślenia, do określenia swoich uczuć nt wiary itd. Dziwię się tylko, że do tej
pory nie było okazji do takiej rozmowy. Przecież Twoje dziecko widzi, że nie
uczestniczyciew zyciu kościoła? To może być dobry moment na naukę tolerancji i
szacunku wobec inności. Nie bój się, że zrobisz mu zamęt w głowie. Mówiąc
dlaczego nie chodzisz do kościoła mów szczerze, ale staraj się wrażać
podkreślając, że to dotyczy TWOICH uczuć, TWOICH przekonań. Daj synowi wolny
wybór. Nie wyrażaj się w tej rozmowie lekceważąco o kościele - w końcu sama go
zapisałaś nareligię i byłby to dowód na ohydny konformizm albo po prostu
fałszywość.
Twoje dziecko to zrozumie. Ja w tym wieku nie miałam problemu z tym, że moi
rodzice są ateistami. Jednak od kiedy pamiętam mój ojciec dawał mi poważne
lekcje tolerancji iszacunku dla innych. Kiedy pod wpływem znajomych dzieci
zapragnełam chodzić nareligię - nie było z tym problemu. Zrezygnowałam szybko i
to sama. Czy naprawdę nie pamiętacie już jak wół cielęciem był? Przecież
ośmioletnie dziecko potrafi doskonale analizować to co się dzieje wokół niego i
ma własne poglądy na wiele spraw. Trzeba z nim tylko szczerze rozmawiać.

I na koniec, jako ateistka, rozumiem, dlaczego posłałaś syna na religię. Jednak
pamiętaj, że jesli po szczerej rozmowie on sam zacznie mieć wątpliwości
(chociaż wątpię, jeszcze nie teraz) to musisz to uszanować.

Powodzenia! i napisz, jesli przeprowadzisz z synem taką dyskusję, o tym co
mówił.