Mama gimnazjalisty:zameczam syna dla jego dobra

[agatka_s]

www.gazetawyborcza.pl/1,89247,5083491.html
Wstrzasnal mna ten tekst. Chyba jest bardzo prawdziwy....Daje wiele
do myslenia, ja w kazdym razie myslalam wczoraj przed pojsciem spac.

I ten tytul : zameczam syna dla jego dobra....ufff

[plepla]

Chlerka!!! Mój syn w tym roku idzie do gimnazjum - w pierwszym odruchu wybrał bardzo amibitnie (czym mnie zaskoczył)- najlepsze w mieście. Ochoczo przyklasnęłam wyborowi (ja chodziła do najlepszego liceum, ale byłam typem pracowitego kujonka). Zaczynamy się wahać. Syn jest bardzo inteligenty ale do pracusiów nie należy - owszem ma dobre stopnie, ale przychodzą same, z roku na rok jest coraz trudniej ... chłopak nie ma parcia na wiedzę i najlepsze oceny, on woli mieć luz i święty spokój. Przyznał, że gimnazjum wybrał bo tam idzie kumpel - najlepszy uczeń w klasie ... nie chciałabym abyśmy znaleźli się w tym punkcie, w którym jest autorki listu ...brrrrrr

[wieczna-gosia]

no mna tez wstrzasnal..... aczkolwiek dla mnie to proba usprawiedliwiania sie....

"Tracimy kontakt z synem. Zaczyna nas unikać, bo wie, że w jakiejkolwiek sprawie
by się nie odezwał - zawsze w końcu padnie pytanie, czy odrobił lekcje... Obłęd".

no wlasnie obled- a przeciez mozna go uniknac. Po prostu nie pytac o lekcje-
mozna se ustalic np. ze w weekendy sa tabu. albo po godzinie 20 nie rozmawiamy o
szkole. Albo ze w ogole nie rozmawiamy o szkole w czasie rozmow z synem, tylko
inicjujemy je jako osobny temat.

"Łapię się na tym, że węszę pod jego pokojem, żeby sprawdzić, czy się uczy, czy
też znowu ściąga muzykę z internetu i siedzi na Gadu-Gadu. Głupio robić
rodzicielskie naloty, ale nieraz do głowy mi przychodzi, żeby wyłączyć cichcem
kabel z dostępem do sieci".

nie po kryjomu- tylko moze faktycznie mlody potrzebuje pomocy przy organizacji
pracy- tym bardziej ze faktycznie nie ma kiedy jej sie nauczyc- wszystko sie
robi za niego- najpierw lekcje w szkole potem panie od jezykow i kiedy on ma
sobie powyznaczac priorytety?

i moim zdaniem wszystkoe sie rozbija o priorytety wlasnie. Mlody chce angielski
dodatkowy i kontynuowac niemiecki, tak? a jednoiczesnie nie nadaza ze szkola
tak? w szkole angielskiego ma 6 godzin tak? To moze warto pogadac z nim w
kierunku zmmiejszenia obciazen? W koncu skoro niemieckiego uczykl sie 6 lat-
mozna go podtrzymywac za pomoca np wyjazdow na obozy jezykowe do Niemiec- i
wrocic do niego w 2 czy 3 klasie gimnazjum jak sie czlowiek wdrozy? A moze ten
dodatkowy angielski wcale nie jest potrzebny? a moze ten w szkole jest na
nizszym poziomie bo po prostu pani nie daje sobie rady i warto zasugerowacf
zmiane? A moze ustalic z mlodem co go wlasciwie interesuje i na te przedmioty
ustalic minimalna ocene typu 3 czy nawet 2 a z tych przyszlosciowych zachceac go
dio pociagniecia?

Poza tym z listu wynika ze dostaje paly, potem powtiorki go nudza ale wkoncu
poprawia-moze pomoc mu sie nauczyc jak sie uczyc- pokazac jakies techniki typu
ze warto sie uczyc w szerszym kontekscie, ze warto tworzyc sobie mapy pamieci,
niektorzy wola sobie pisac inni czytac glosno... zewarto pouczyc sie pol godziny
na full niz poltorej przy migajacym okienku z GG?

dla mnie najwazniejsza informacja jest to ze syn szkole lubi. To dobrze- byc
moze nie bedzie najlepszym uczniem w tej szkole, byc moze nie bedzie nawet
dobrym uczniem- ale skonczy dobra szkole, ktora lubil.

Poza tym- ciekawe czy autorka tekstu widzialajak sie zabijaja o mechanikow,
stolarzy, monterow klimatyzacji? czy autorka tekstu wie ile zarabia np monter
klimy? bo mi kapcie spadly mysle ze swiat zmierza w kierunku elastycznosci-
umiejetnosci wykorzystywania wiedzy i zdolnosci w roznych zawodach, dobierania
puzzli szkolen i studiow tak- by zawsze cos zyskiwac. Owszem dwa jezyki warto
znac- ale umowmy sie- za granica przy znajomosci angielskiego JUZ znamy dwa
jezyki w tym jeden dosc rzadki

[andaba]

Yyyy.

Chyba przestnę się krzywić na rejonowe gimnazjum, kiepskie, o fatalnej opinii i oddalone od domu o parę kilometrów bez możliwości dojazdu.
Zwłaszcza, że syn wczoraj przyniósł wiadomość, ze koleżanka kumpla, która poszła do gimnazjum, na które on się napalił już jakiś czas temu, ze świetnej uczennicy zrobiła się uczenicą trójkową, i jest to okupione potwornym wkuwaniem.
Może jednak lepsze rejonowe?

[beataj02]

My przerabialiśmy ten problem prawie dwa lata temu.
Syn uczy się dobrze, nie ma co narzekać, choć wg mnie gdyby
przysiadł mocniej mógłby być znacznie lepszy .
Gdy zaczął się przymierzać do gimnazjum też wymyślił sobie jakieś
mocno odjechane (bo część klasy też do niego chciała). Po jakiś 2-3
miesiącach stwierdził, że właściwie, to coraz więcej osób rezygnuje
z tego ambitnego (czyli to był taki owczy pęd), więc może on by
poszedł do sportowego ? Też dobre, pomyślałam...
A potem był wypadek syna i marzenia sportowego gimnazjum odpłynęły w
niebyt ( I przy zajęciu większości czasu przez rehabilitację i
leczenie, zostało zwykłe, rejonowe gimnazjum.
I co się okazało ? Że to bardzo dobra szkoła, na dość wysokim
poziomie, z dwoma językami obowiązkowymi oraz profilowanymi klasami.
Do tego dużo zajęć dodatkowych, kółek zainteresowań, czasem nawet
czasu brakuje na wszystko, co by się chciało . Blisko, bez
dojazdów (zabierających czas oraz stwarzających potencjalne
zagrożenie dla nastolatka), w znanym otoczeniu i wśród znanych
ludzi. No i kolejna niespodzianka - z podstawówki, z tych wcześniej
deklarujących inne gimnazja ostatecznie gdzie indzie poszły 2 !!
(słownie dwie) osoby. A cała reszta trafiła do rejonu. I wcale źle
na tym nie wychodzą.
Ja wiem, że wyścig szczurów, że później dobre liceum, studia, że te
języki czy inne osiągnięcia sa potrzebne, że należy dziecku zapewnić
jak najlepsze warunki rozwoju, że trzeba go motywować, kierować...
Wszystko to racja. Tylko, że z drugiej strony stoi młody człowiek,
który nie ma czasu na zabawę, rozrywkę czy oderwanie się od nauki.
Po prostu - trzeba znaleźć ZŁOTY ŚRODEK )

[protozoa]

Tak, złoty środek!! Moi synowie kończyli dobre gimnazjum. Na
egzaminie końcowym mieli 96 i 94 punkty ( ten nieco zdolniejszy miał
94) i.... w domu jesli odrabiali lekcje to nie dłużej niz godzine
dziennie. Chodzili za to na liczne kółka, oglądali filmy w wresjach
oryginalnych i... uwazali na lekcjach. Bo lekcje były lekcjami a nie
usadzaniem rozrabiaków. Wybrali liceum zgórnej półki. Oceny poszły w
dół, ale nie drastycznie. Czasu maja mniej, ale nigdy nie zawalili
nocy.

[rycerzowa]

Eeee tam, tekst naciągany.
Wpisuje się w modny nurt, by nie wariować, nie uczyć rocznych dzieci czytać,nie
wymagać od uczniów olimpijskich wyników?
A wymagacie?

Nie ma co straszyć tzw. dobrymi szkołami.
Zdolny sobie poradzi, najwyżej nie będzie mieć piątek.
A musi? Ważne, by miał wiedzę.
Gorzej z tym mało zdolnym, od którego ambitni rodzice wymagają, by sobie
poradził. Ale taki w każdej szkole będzie mieć problemy.

To są mity o tych super-szkołach, kuźniach talentów, o bógwijakich wymaganiach.
Są tam zwyczajne, zwyczajnie zdolne, zwyczajnie inteligentne dzieci, żadne
cyborgi.
I wymagania są na miarę tych dzieci.
A mity biorą się chyba stąd, że ustosunkowani rodzice umieszczają tam swoje mało
rozgarnięte pociechy po znajomości, a potem się skarżą.

Dziecko ma punkty? Zdało egzamin? No to czego się bać?

(Cyborgi faktycznie się zdarzają, ale jest ich tak mało,że nie stanowią zagrożenia).

[marzeka1]

Mam 2 synów, jeden jest zdolniejszy i pilniejszy, ale to starszy jest w I klasie (dobrej) rejonowego gimnazjum (nie ma opcji u mnie szkoły prywatnej czy społecznej),w życiu nie zamęczałabym dziecka w imię jego przyszłego szczęścia, bo na razie chce zostać kierwocą TIRa, i co mamy zrobić my rodzice, po dobrych uniwersytetach (mąż skończył 2 fakultety), wykształceni? Wolałabym, by bardziej chciał się uczyć, miał większe ambicje, ale nie za taką cenę, niech sobie będzie szczęsliwym kierowcą TIRa niż sfrustrowanym szczurem w korporacji.
A wcale nie było mi łatwo dojść do takich wniosków.

[verdana]

Nie naciągany, niestety.
Ja chodzilam do takiej "dobrej szkoły", dawno temu, jeszcze przed
modą na dobre szkoly. Ta była jedna z najbardziej renomowanych w
Warszawie. Rodzice błagali mnie prawie na klęczkach, abym nie była
idiotką - nie zmianilam zdania. Cóż ja, olimpijka, nie dam sobie
rady???
Niby dałam. Na samych trójach (jedynek jeszcze wtedy nie było, wiec
na dzisiejszy poziom - na samych trójach i dwójach). Mając
swiadomość, ze jestem głupia. Że uczę sie, a nie umiem (w związku z
tym przestałam sie uczyc i to była dobra decyzja).
Na studiach ze zdumieniem stwierdziłam, ze jednak nie jestm głupia.
Ale kompleksy - z "dobrej" szkoly przeszkadzaja mi do dziś. Jestem
pewna, ze bylabym duzo lepsza w swojej pracy po gorszej szkole.

[jogo2]

który pojawił się w wątku o przeprowadzce? że atutem W-wy są te dobre szkoły -
jako hasło samo w sobie. Podnoszony między innymi przez Verdanę, która jak widać
tutaj, "dobrą" szkołę wspomina fatalnie. No, że jest ten wybór. Człowiek to
potrzebuje mieć wybór w szafie - bo ciągle w tym samym chodził nie będzie. A
szkołę to i tak trzeba wybrać jedną, a nie zmieniać co roku. Więc czy to będzie
wybór z 2 czy z 10 to naprawdę wychodzi na jedno.
Dziecko to trzeba nauczyć dobrego zorganizowania i samodzielnej pracy. Przykład
z artykułu jak dla mnie - dzieciak zajeżdżony tłuczeniem się w samochodzie po
wielkim mieście - spędzający najlepsze godziny dnia, kiedy jest jako tako
wypoczęty - w korkach. Przekładanie intensywnej pracy umysłowej na wieczór i
brak pomocy rodzicieli, żeby usiadł i z każdego przedmiotu pouczył się 5 min. A
potem kolejne 5 min. No ale jak tu poświęcić tylko 5 min. kiedy on ma już
taaaakie zaległości. I korki, i mama staje na uszach i napięta atmosfera w domu
aż do jego dorosłości i wszyscy łącznie z nim już mają dosyć tego tematu od
samego rana przez 7 dni w tygodniu, a odpuścić nie można. Brak organizacji, brak
organizacji i brak organizacji od samego początku. A wystarczyło tylko na
początku edukacji przypilnować dzieciaka i da to więcej niż wszystkie "dobre"
szkoły. Chęci do nauki nic nie zastąpi, a ta sama nie przychodzi i na zywa się
po prostu dobra organizacja w szybkim robieniu niemiłych rzeczy (czyt.
odrabianie lekcji) oraz posiadanie pewnych zainteresowań związanych z
czymkolwiek czego uczą w szkole nie dlatego że tam tego uczą, tylko dlatego, że
to interesujące. Ale to się głównie wynosi z domu. Szkolny program jest w stanie
z każdego przedmiotu zrobić papkę bez smaku (por. wątek: nieprzeciętnie zdolne
dziecko).

[verdana]

"Dobra" szkoła to nie szkoła ze szczytu rankingów. Dobra oznacza
taka, ktora czegoś uczy, ale jest przyjazna uczniom. Moja córka
chodzila do doskonałego liceum, 40-60 miejsce na liscie rankingowej.
Miejscowa szkola moze być niedobra wcale nie dlatego, ze ma niski
poziom.

[srebrnarybka]

Popieram w 100%. A jeśli chodzi o omawiany w tym wątku tekst, to
problemem nie tylko jest szkoła, ale i rodzice, którzy świadomie
zaprogramowali cyborga "dla jego dobra" i pilnują, żeby w cyborgu
wszystko stykało. Takie dziecko nawet w bardziej przyjaznej szkole
pozostałoby cyborgiem. Problem w tym, że to wcale nie działa na
rzecz dziecka. Schody się zaczną na studiach, a nawet przy wyborze
kierunku studiów, jeżeli rodzice będą tę sprawę konsultowali choćby
w 5% z dzieckiem. Widziałam już maturzystkę, która przez całe liceum
była komputerem zaprogramowanym do tego, by się dorbze uczyć.
Wygrała parę olimpiad, dostała sie na dwa prestiżowe, ale dość od
siebie odległe, kierunki studiów i rodzice, którym już zabrakło
inwencji, przyprowadzili ją do mnie, bym doradziłą co wybrać
(nawiasem mówiąc maturzystkę przyprowadziła mi do domu mamusia, bo
przecież 19latka nie może sama poruszać się po mieście). Problem był
straszny, bo panna to były nowoczesny komputer bez programu.
Dotychczasowy program Micrsoft KUJON nie umiał już sobie poradzić z
refelksją na temat, co właściwie chcę w życiu robić i co mnie
interesuje. I nowego programu Microsoft nie wyprodukował ...

[andaba]

jogo2 napisała:

Brak organizacji, bra
> k
> organizacji i brak organizacji od samego początku. A wystarczyło tylko na
> początku edukacji przypilnować dzieciaka i da to więcej niż wszystkie "dobre"
> szkoły. Chęci do nauki nic nie zastąpi, a ta sama nie przychodzi




Ale dowcip.

[jogo2]

A co Ciebie tak razi w tym stwierdzeniu?

[marycha.tamasuka]

Mnie razi sugestia, ze checi do nauki wynikają z dobrej organizacji i pilnowania.
Myslę, ze one rodzą się o wiele wcześniej, kiedy dziecko jest małe i odkrywa
swiat, a my albo to odkrywanie wspieramy, albo dusimy w zarodku - co jest częstsze.

[paszczakowna1]

Coś w tym jest. Miałam na studiach koleżakę po jednym z najbardziej renomowanych
liceów w W-wie (w tej konkretniej dziedzinie absolutnie bezkonkurencyjnym jeśli
chodzi o olimpiady). Na ważnym egzaminie z matematyki na pierwszym roku był
system, że aby dostać ocenę wiekszą niż 3, trzeba było oprócz pisemnego egzaminu
przystąpić do ustnego. Ona nie przystąpiła, mimo iż pisemny napisała na 5. I
później też starannie unikała podjęcia jakiegokolwiek wyzwania, jakiejkolwiek
możliwości porażki. A szkołę wspominała jako koszmar.

> Nie naciągany, niestety.
> Ja chodzilam do takiej "dobrej szkoły", dawno temu, jeszcze przed
> modą na dobre szkoly. Ta była jedna z najbardziej renomowanych w
> Warszawie. Rodzice błagali mnie prawie na klęczkach, abym nie była
> idiotką - nie zmianilam zdania. Cóż ja, olimpijka, nie dam sobie
> rady???
> Niby dałam. Na samych trójach (jedynek jeszcze wtedy nie było, wiec
> na dzisiejszy poziom - na samych trójach i dwójach). Mając
> swiadomość, ze jestem głupia. Że uczę sie, a nie umiem (w związku z
> tym przestałam sie uczyc i to była dobra decyzja).
> Na studiach ze zdumieniem stwierdziłam, ze jednak nie jestm głupia.
> Ale kompleksy - z "dobrej" szkoly przeszkadzaja mi do dziś. Jestem
> pewna, ze bylabym duzo lepsza w swojej pracy po gorszej szkole

[protozoa]

Chodziłam, pewnie tak samo dawno jak Ty, do tzw. dobrej warszawskiej
szkoły. Byłam 4 uczennicą, zdarzały sie 5 ( 6 nie było), czasem 3,
sporadycznie 2 ( pał nie było).
W szkole panowała atmosfera konkurencji i nauki, ale w dobrym tego
słowa znaczeniu. Zresztą nie tylko uczylismy się, był czas i na
sport i na liczne (!!!!) wycieczki, i wypady do teatru, do Krakowa,
Gdańska. Na życie towarzyskie.
Na studia, a medycyna była wówczas bardzo obleganym kierunkiem,
dostałam sie bez problemu. Na studiach, na których trzeba było sie
uczyć, tez nie miałam problemów, bo wiedziałam czym jest nauka.
Dzis moi synowie kończą tę sama szkołe. Szkołę, w której nauka jest
priorytetem, ale bez przesady. Szkołę, bez przemocy i z umiarkowanym
wyścigiem szczurów. Są uczniami nieco lepszymi niz ja i jestem
spokojna o ich maturę.
P.S Córka kolegi na samych 5 i 6 skończyła liceum, takiej "średnie"
50-60 miejsce na liście rankingowej. Z klasy 1 osoba jest na
bezpłatnych dziennych studiach.
Pozostawię to bez komentarza.

wiesz ja konczyłam szkole

[ciociacesia]

chyba nawet nie ujeta w rankingu jedyna w miescie - z mojej klasy
kólo 20 osob pokonczyło dzienne studia. wiec nie jest tak zle

[agatka_s]

Mnie sie wydaje ze tekst jest prawdziwy, ale niestety rodzice sa
sami sobie winni, i sami nakrecili taka spirale.

Poslanie dziecka do prywatnej szkoly, z dwoma jezykami, z czesto
rozszerzonym programem-moim zdaniem absolutnie powinno wystarczyc w
sferze edukacji. Poprawne przejscie przez taka szkole-naprawde
gwarantuje ze dzieciak wychodzi z niej niezle wyedukowany. Ja w
kazdym razie taki mialam plan-dziecko chodzi do dobrej szkoly, ktora
zalatwia wszystko, i dzieki temu dziecko ma czas na odpoczynek na
pasje. Posylam dziecko do dobrej, wszechstronnej szkoly, ale to
zalatwia mi juz wszystko w dziedzinie edukacji tradycyjnej.

Posylanie dziecka do dobrej szkoly, ale tez i organizowanie pan do
dodatkowej nauki, posylanie na dodatkowe jezyki-to zwykle
przegiecie. Dzieciak nie ma czasu, ani ochoty aby po pierwsze
koncentrowac sie na obowiazkach szkolnych, a poza tym miec czas i
ochote na inne rzeczy (sport, hobby, odpoczynek).

Moj syn chodzac do szkoly publicznej zaliczal dodatjkowe
(uzupelniajace szkole) zajecia (basen, angielski), ale gdy znalazlam
szkole ktora to wszystko miala w ofercie, zrezygnowalismy z rzeczy
dodatkowych. Moj syn koncentruje nauke tylko na tym czego wymaga
szkola- i poza lekcjami w szkole (fakt koncza sie pozno bo maja
wiecej godzin) i 1/2 godziny dziennie srednio na odrabianie lekcji,
juz wiecej go szkola nie zajmuje. Choc oczywiscie wbrew pozorom w
czasie wolnym uczy sie sporo, tylko ze to jest nauka poprzez
realizacje jego pasji, poprzez czytanie, poprzez rozne wyjazdy. Ja
sama uwazam ze tydzien spedzony we Wloszech, gdzie byl u wloskiej
rodziny i zyl normalnym zyciem, jest wieksza nauka niz ten sam
tydzien spedzony w szkole (no ale nie wszyscy rodzice tak uwazaja,
sa i tacy ktorzy nie wyobrazaja sobie ze dziecko przez tydzien moze
nie wkuwac).

Wydaje mi sie ze opisany tu problem tkwi w rodzicach ktorzy sami
sobie ale tez i dziecku (choc moze nie wprost) narzucili sobie
jakies ponad mozliwe oczekiwania.

Moj syn w tym roku zdaje do gimnazjum-wybiera tzw "dobre" gimnazjum,
ale tez wlasnie po to aby ten wybor zalatwial na 100% jego edukacje,
zeby przez nastepne 3 lata nie zawracac sobie glowy zajeciami
dodatkowymi, korepetycjami itp.

[rycerzowa]

Każdy kogoś zna, każdy o kimś słyszał!
O takim, co maturę oblał i naukowcem został, 4 lata nie mówił, i dali mu Nobla,
skończył marne prowincjonalne liceum a studiuje dwa dobre kierunki, ma same
piątki na studiach, a wszędzie chodzi z mamusią, całe życie bał się i uczył i
dalej tylko się boi i uczy, itp.
A ja słyszałam o takiej mojej ciotecznej babce, co to paliła codziennie 40 sztuk
papierosów, dożyła dziewięćdziesiątki i zdrowa umarła.
No i co z tego?
Tak,zdarzają się wśród ludzi takie rzeczy, o których nie śniło się nawet filozofom.

Ale świat z grubsza jest normalny, zwyczajny, i obowiązują w nim pewne reguły.

Agatko, możesz spać spokojnie i nie zadręczać się myślą,że zadręczysz dziecko.
Twój syn jest chłopcem mądrym, inteligentnym, dobrym uczniem, ciekawym świata,
bez dysfunkcji, bez szczególnych, wąsko ukierunkowanych uzdolnień, które
utrudniałyby mu funkcjonowanie w szkole.
Dla takich są bardzo dobre gimnazja, świetne licea, prestiżowe studia. Tacy
studiują teraz i po dwa dobre fakultety, ale mają czas na kluby, kino, teatr,
inną rozrywkę, wolontariat.
Jest ich sporo, prawie cała prawa część krzywej Gaussa, ale nie dość, by
wypełnić te wszystkie dobre szkoły i studia.
I ta reszta się szarpie.
Niech Verdana sama powie, jaki procent jej studentów reprezentuje przyzwoity
choćby poziom?

Jak jest różnica między szkołą ze szczytu listy rankingowej, a tą z piątej
dziesiątki?
Verdana w tym ma racje, że w tej drugiej nauczyciele często lepiej uczą. Muszą
się wysilić, bo inaczej nie osiągnęliby nic.
Dziecko szczególnej troski ( w dobrym sensie) na tym może skorzystać.

W super szkole nauczyciele często nic nie robią, bo mogą sobie na to pozwolić.
Zdolni uczniowie to samograj. Przykładowo z matematyki lub fizyki pisze się nowy
temat na tablicy i rusza do rozwiązywania zadań.( Najlepsze ścisłe liceum w moim
mieście).
Po lekcjach młodzież zbiera się i tłumaczy sobie nawzajem.
I to jest właśnie ten największy plus, największa wartość dobrej szkoły -
świetni koledzy. Żadne kujony, żadne szczury, zwyczajni inteligentni młodzi
ludzie, oczytani, o szerokich horyzontach.

Owszem, zdarzają się i cyborgi-olimpijczycy, ale z natury rzeczy w śladowych
ilościach, więc nikomu nie są zagrożeniem ani wyzwaniem.
Wymienione wyżej liceum szczyciło się licznymi sukcesami na olimpiadach,a jak
się okazało, 80% tych laurów zawdzięczało jednemu jedynemu uczniowi, który
swojej szkole absolutnie nic nie zawdzięczał.
Teraz pojawił się następny.

Zatem dziewczyny, wyluzujcie.
Wasze dzieci dadzą sobie radę.

[verdana]

To nie do konca jednak tak jest.
Trzeba pamiętać, ze w dobrej szkole (dzis, kiedys było nieco
inaczej) jest sporo osób, ktore chcą byc najlepsze za wszelka cenę -
albo, znacznie gorzej - ich rodzice chcą, aby dzieci były najlepsze.
Co z tego, ze oni "daja sobie radę", kiedy jak slusznie zauwazyla
Srebrnarybka, z niektorych zdolnych dzieci otrzymuje sie w efekcie
cyborgi - nastawione na wyniki - i tylko na wyniki. I to
kolezenstwo tez nie jest takie idealne - rywalizacja zabija
współpracę - nie warto koledze pomoc, bo w dobrze rozumianym
interesie ucznia jest, aby konkurentowi noga się podwinęła.
Uczylam 9 lata w liceum, ktore bylo ponizej poziomu morza.
Wyobrazalam sobie, za absolwenci tej żałosnej szkoły nie poradza
sobie w życiu - no, moze zalożą sklepik warzywny. Nic bardziej
mylnego - kulku już ma doktoraty (przed 30-tka!), dwoch czy trzech
dorobilo się miliona, jeden studiuje na Tajwanie czy w Tajlandii i
pisze absolutnie fantastyczny blog. W sumie znacznie większy , a
wkazdym razie nie mniejszyprocent osiagnięć niż w tzw. "dobrej
szkole". Niemal wszyscy skonczyli studia i to niektorzy - calkiem
dobre. Bo ta szkoła UCZYŁA i wymagala inicjatywy, a nie tylko
wymagała stopni. Mowila uczniom, ze moga wiele osiągnąć mimo
wszystko, a nie ze zly stopień przekresla ich szanse na zawsze.

[protozoa]

Verdano, z tego co piszesz wynika, ze zła szkoła gwarantuje sukces,
a dobra to taka, która skazuje na porażkę!
Dziś, aby DOSTAĆ SIĘ do dobrej szkoły trzeba dobrze zdać egzamin
gimnazjalny czy egzamin wewnętrzny przeprowadzany w przypadku
DOBRYCH szkół niepublicznych. A miernota raczej tego nie zrobi.
Nawet gdyby rodzice stawali na rzęsach.
Nie jest prawdą, ze rywaliacja zabija koleżeństwo, natomiast prawda
jest, że młodziez ze złych szkół potrafi zdołowac
lepszego/zamożniejszego czy wogóle innego ucznia. Ba,
nawetdoprowadzić go do takiego stanu, że targnie na swoje życie.
Studenci dzienni dobrych uczelni najczęściej rekrutuja się z....
dobrych szkół. Nie twierdzę, że miliona nie może się dorobic
absolwet szkoły z trzeciej pięćdziesiątki w Warszawie, ba znam nawet
absolwenta zawodówki, który ma całkiem pokaźne konto.
Nie rozumiem też dlaczego za wszelka cenę usiłujesz udowodnic, że w
dobrych szkołach źle się dzieje. Może czaem, ale nie jest to reguła
a wręcz przeciwnie.

[verdana]

Nie - problem w tym, ze zadna szkola nie gwarantuje sukcesu. Szkoła
powinna być dobrana do temperamentu (nie tylko uzdolnień!!!!)
dziecka. Sa dzieci, ktore swietnie poradza sobie w doskonałej
szkole, a sa takie, które mimo zdolnosci - ta szkola po prostu
zmarnuje.
A szkola, ktora wymaga wszystkiego, jedynie dobrych stopni, bardzo
wysokiej sredniej - to szkola dla bardzo niewielu.
Studenci dziennych uczelni rekrutują się z bardzo wielu róznych
szkół, niestety - kryterium jest tu bardziej zamozność rodziców, niż
poziom szkoly. Ale warto wiedziec, ze np. na UW na wydziale
historycznym wykladowcy twierdza, ze najlepsi uczniowie to wcale nie
ci sami, co dobrzy studenci. na przyklad z ogromnej liczby
olimpijczykow tylko trzech-czterech odniosło praedziwy sukces.
Reszta nawet nie byla szczególnie dobra na studiach.
Jesli kryterium "dobrej szkoly" jest % zdajacych na studia, to
oczywiscie "dobra" szkola gwarantuje zdanie na studia predzej, niż
slaba. Tylko to naprawde nie jest jedyne kryterium.

[protozoa]

Połowicznie się zgadzam - % dostających sie na dobre, publiczne
uczelnie jest jednym z kryteriów. I to dość waznym, ale nie jedynym.
Innym waznym jest bezpieczństwo. A to jest w większym stopniu w
szkołach, do których trafiaja uczniowie, których priorytetem jest
nauka a nie znęcanie sie nad innymi, wymuszanie itd. Dzis, gdy
zawodówki prawie zniknęły z edukacyjnej mapy, do liceów trafiaja
młodzi ludzie, których miejsce jest własnie w takich szkołach. I,
przykro mówić, ale to oni są autorami takich numerów jak
przysłowiowy juz kosz na smieci na głowie nauczyciela.
Innym kryterium jest to, aby młodzi ludzie dobrze sie czuli. A
dobrze czuja sie podobni z podobnymi ( np. ateista będzie
nieszczęśliwy w szkole prowadzonej przez siostry zakonne). Jeżeli
priorytetem jest nauka zdolniejsi i bardziej pracowici podciagną do
góry mniej zdolnych kolegów, gorzej jesli priorytetem jest olewanie.
Jesli olewa większość ten potencjalnie niezły młody człowiek zacznie
olewac i się zmarnuje.
Nie wiem jak jest na histrii, moge powiedzieć o Uniwersytecie
Medycznym ( ju nie jesteśmy Akademią). Z Warszawy najlepsi studenci
są z Hoffmanowej, Władysława IV, Poniatowskiego, Witkacego,
Czackiego, Batorego, Kochanowskiego. Koledzy mający zajęcie z
anatomii prawidłowej ( kobyła na I roku) potrafią bezbłednie wskazać
absolwentów tych szkół. Co więcej są grupy, które w połowie znają
się ...z ogólniaków. O czymś to świadczy.

[ally]

verdano, a na czym polega "prawdziwy sukces" na studiach? co przez to rozumieją
ci wykladowcy?

[agatka_s]

Pewnie tak sie zdarza (patologiczne parcie do bycia pierwszym nawet
po trupach), ale mimo wszystko wydaje mi sie ze to jest margines,
patologia.


Moje dziecko konczy dobra podstawowke (warszawska, spoleczna z
czolowki rankingow wg sprawdzianu)-ale prosze mi wierzyc, tam nie ma
rywalizacji. Ja nie mam pojecia jak ucza sie inne dzieci, jakie
maja oceny, to wogole nie jest i nigdy nie byl zaden temat.
Porownanie jest czasem na koncu klasy, bo dzieciaki sobie licza
srednia-ale to mysle bardziej dla zabawy niz z powodu jakiejs
rzeczywistej rywalizacji. Taka pokusa ze ma sie jakis namierzalny
wynik w postaci 1 liczby i sie mozna porownac (kobiety sobie chyba
tak porownuja swoje wagi, albo BMI....).

Nawet teraz kiedy dzieci tluka sprawdziany 6-klasisty i co tydzien
otrzymuja oceny w punktach, ja nie mam pojecia czy syn jest
najlepszy czy najgorszy, kompletnie mnie to nie intersuje. (swoja
droga te cwiczenia tych testow, to jest chore, caly rok tluka te
testy....)


Mysle ze jak ktos ma chorobliwa obsesje rywalizacji, pokonywania
innych za wszelka cene, to w kazdej szkole (i w dobrej i w gorszej),
w zyciu osobistym, wsrod przyjaciol to wyjdzie-jak ktos ma parcie na
bycie pierwszym, to jest to cecha charakteru, kwestia wychowania-a
nie wplyw szkoly. Jesli dziecko nie nauczone zostalo ze nie zawsze
ma byc/moze byc najlepsze, to bedzie miec kiepsko w zyciu,
niezaleznie gdzie pojdzie sie uczyc.

Wedlug mnie opisany tu problem tkwi w blednym, zbyt wygorowanym
zalozeniu jakie sie przyjmuje wobec edukacji dziecka. Mysle ze
czasem rodzice poprostu przeginaja. Zaczyna sie od nauczania 2
latka czytania,to 6 latka trzeba juz uczyc dzialan na procentach, a
w gimnazjum okazuje sie ze poziom nauki elitarnego gimnazjum, to
wciaz za malo....i to jest ta spirala. Rodzice chca wiecej i
wiecej, az konczy sie na obsesyjnym sprawdzaniu czy aby dzieciak nie
traci czasu na glupoty , czy nie marnuje czasu ktory moglby
wykorzystywac na nauke 5 jezyka z rzedu...

[verdana]

I o to chodzi. Dziecko może sobie poradzić w kazdych warunkach, jak
nie ma za plecami rodziców, którzy maja "parcie na sukces".
Niestety, z przykroscią widze, ze takich rodziców jest coraz więcej
i robia oni (bezwiednie) cholerną krzywdę dzieciom.

[agatka_s]

Mnie sie wydaje ze nie ma tak wielu rodzicow takich jak piszesz, ja
w kazdym razie takich nie spotkalam (moze mam szczescie).

Pewnie sa tacy, ale naprawde jest to margines.

W naszej szkole (spoleczna podstawowka+gimnazjum), wiekszosc wybrala
wariant bezpieczny-kontynuowanie dobrego, bezstresowego gimnazjum do
ktorego dzieci przechodza automatycznie, po podstawowce. Jakies 20-
30% uczniow podejmuje wysilek (no bo trzeba zdac egzamin, stresowac
sie itp) zdawania do "jeszcze lepszych szkol", z tego co wiem kazdy
ma jakies powody takiej decyzji, wybiera konkretna szkole bo z
jakiegos wzgledu mu sie ona podoba (albo stara sie z jakiegos nie
podoba)-z tego co sie zdarzylam zorientowac nie chodzi tu o poziom
wybranej szkoly, raczej chodzi o konkretne zainteresowania dziecka
(kolega np bardzo interesuje sie informatyka, wiec idzie do
gimnazjum ktore znane jest z tego ze stwarza dzieciom mozliwosci
poglebiania zaintersowan), albo o to ze szkola twporzy calosc z
Liceum i stosuje program na cale 6 lat, a nie tylko 3 lata (nasza
motywacja). Sa tez osoby ktore chca sie uczyc jakiegos konkretnego
jezyka (mamy kolezanke ktora szukala szkoly z hiszpanskim). Jest
tez kilka osob ktore szukaly szkol publicznych (ze wzgledow
finansowych) ale w ktorych dziecko mogloby dalej uczyc sie 2 jezykow
jak w podstawowce.

Jakos nikt z osob z ktorymi rozmawialam o wyborze gimnazjum nie
wspominal o tym ze wybieraja bo dziecko ma byc najlepsze.
Oczywiscie ludzie moga byc nieszczerzy i moze tak byc ze prawda jest
inna...

[verdana]

Bo obracasz się w gronie rodziców, których stać na społeczna szkołę.
To jednak pewien luz - można wybierac ze znacznie szerszej "gamy",
ni mowiac już o tym, ze jak dziecko zda marnie np. egzamin
gimnazjalny, to prywatne licea i tak go przyjmą.
W gimnazjum mojego syna (I klasa!!!!) już panika jest podsycana
przez nauczycieli - oswiadczono rodzicom, ze egzamin po klasie III
jest najwazniejszy w zyciu i ze musza być swiadomi, ze jak dziecko
zda go słabo, to własciwie nie ma juz w zyciu żadnych szans na dobrą
pracę. Wiesz, jak to działa na rodziców, nawet tych 'normalnych"??

[protozoa]

A czy nie uważasz, że jest w tym nieco prawdy? My, na szczęście,
egzamin gimnazjalny mamy już dość dawno za sobą....

[myszmusia]

verdana napisała:
> ni mowiac już o tym, ze jak dziecko zda marnie np. egzamin
> gimnazjalny, to prywatne licea i tak go przyjmą.

to akurat nie jest prawda - nie każde, tylko kiepskie

- oswiadczono rodzicom, ze egzamin po klasie III
> jest najwazniejszy w zyciu i ze musza być swiadomi, ze jak dziecko
> zda go słabo, to własciwie nie ma juz w zyciu żadnych szans na dobrą
> pracę.

A to w dużym stopniu prawda, a napewno na dobra- z wysokim poziomem - pozwalająca w miare bezboleśnie zdac bardzo dobrze maturę- szkołę


Ale nie każdy musi chodzić do liceum, czy końćzyć studia

[michal_powolny12]

Witam
Masz rację. Sam jestem absolwentem liceum które na moich oczach
powstawało. Byłem pierwszym rocznikiem którego absolwenci złożyli
egzaminy maturalne. Przez lata nazywano nas łodzką sorboną to od
współokatora czyli CKU. I co? Jesteśmy geodetami, radcami prawnymi,
dziennikarzami, prowadzimy własne firmy. Szkoła jakoby na samym dnie
a studiowaliśmy dziennie. Tam nas nie dołowano. Mówiono każdy ma
szansę. Nic się nie stało że repetujesz, że musisz mieć indywidulany
tok nauki. Liczy się tylko to co chcsze osiągnąć. Wcześniej byłem
uczniem tak zwanego dobrego liceum i żałuję. Zmarnowałem tam pół
roku swojego życia. Pół rokuy wyrwane z życiorysu. To co że owa
rzekomo dobra szkoła miała jedną z najsłynniejszych łodzkich drużyn
harcerskich jak atmosfera w niej panująca była patologiczna. W
belejakiej według panów dzienikarzy szkole uczyli mnie najlepsi
nauczyciele a atmosfera sprzyjała i nauce i przyjaźniom.

[rycerzowa]

No to już wiecie, dziewczyny, jak zadbać o przyszłość waszego dziecka.
Wybrać najgorszą z możliwych szkół, broń Boże żadnych zajęć dodatkowych - i
spokojnie czekać na doktorat lub milion. A najlepiej jedno i drugie, ale to już
trzeba szkołę starannie wybrać, dokładnie z ostatniej dziesiątki.;-(

Verdano, w swoim czasie starałam ci się na przykładzie twego syna wykazać,że nie
da się ugotować zupy z gwoździa!

Jasne,że absolwenci najgorszych nawet szkół kończą studia, pracują, robią
doktoraty. Teraz to żaden problem. Wszyscy, którzy chcą, kończą studia, jest
mnóstwo miejsc na bezpłatnych państwowych uczelniach. Zrobienie doktoratu,
szczególnie w humanistyce,wymaga mniej wysiłku intelektualnego, niż prowadzenie
warzywniaka, wybacz.
Takie są czasy po prostu.
A że ludzie pracują, zakładają firmy, to co w tym dziwnego?

Ale wystarczy popytać szefów firm, jakich mają u siebie absolwentów, do jakich prac.

[verdana]

Rycerzowo! Nie przekrecaj moich słów.
Żeby zadbać o dziecko nalezy mu wybrać DOBRĄ szkołę ( a jeszcze
lepiej pozwolic mu samemu wybrać). DOBRĄ, co nie oznacza szkołe o
najwyższym mozliwym poziomie. Dobra, czyli dostosowana do dziecka, a
nie do ambicji rodziców. Dla jednego będzieto najlepsze liceum w
okolicy, a dla innego - absolutnie nie.
To samo dotyczy zajęć dodatkowych - one maja byc dla dziecka, a nie
wyłacznie dla jego przyszej kariery.
Poczytaj sobie artykuł w dzisiejszej "Polityce" o bardzo dobrej
szkole. Polecam.
A zatrudnia sie ludzi przebojowych, takich, ktorzy nie nabawili sie
po drodze kompleksów - an nie tych, ktorzy skonczyli "dobre liceum".
Na to nie patrzy żaden pracodawca...

[rycerzowa]

Zgadzam się,że szkoła ma być dostosowana do dziecka.
Ale watek jest o lękach matek zdolnych dzieci (Agatka), które
wpędza się w histerię artykułami z przegięciem.
I straszeniem testami, jak w gimnazjum twojego najmłodszego.

Artykuł w Polityce wpisuje się w tę sama konwencję.
Mój zięć ( zwyczajnie zdolny młody człowiek) jest absolwentem tej szkoły i
zapewnia,że jest normalna.

[agatka_s]

Poniewaz zostaly mi przypisane leki, i zadreczanie...

Oswiadczam co nastepuje: Nie mam lekow, ani sie nie zadreczam.
Sytuacja mojego dziecka pod wzgledem edukacyjnym jest bardzo
stabilna, uwazam ze jest on juz (na etapie podstawowki) ponad
przecietnie wyedukowany (w duzym stopniu to jego zasluga, bo ma
sporo zainteresowan i jakas przedziwna zdolnosc chwytania wiedzy "z
powietrza"). Dziecko mam tez bardzo samodzielne, takie co to w
kasze sobie dmuchac nie da (nawet mamie), ktore poradzi sobie zawsze
i wszedzie (tj w kazdej szkole), bo to taki typ ktoremu
zadne "otoczenie" nie przeszkadza.


Przejelam sie bardziej ta historia, konkretna. To byl autentyczny
list i najzwyczajniej bylo mi zal i tej mamy i tego dzieciaka. Nie
przejelam sie tym co opisuje ta Pani jako zjawiskiem czyms co
dotyczy duzej liczby rodzin, bardziej jej osobista tragedia. I
tyle, jesli chodzi o mnie, i o moje ewentualne leki.

Sprobowalam sie tez zastanowic jaka jest geneza takiej sytuacji. Co
zostalo zrobione nie tak, ze teraz i mama i syn tak sie mecza.

I to tyle. Prosze mi nie imputowac ze jestem osoba na tyle
glupiutka i naiwbna aby z powodu czyjejes niewatpliwie smutnej
historii wpadac w histerie. Tak to moze kucharki od Arlekinow
reaguja....

Pozdrawiam

[rycerzowa]

Tak, czytelniczki Harlekinów też wierzą, że te opowieści są oparte na faktach....

[protozoa]

Verdano, ja odnoszę takie samo wrażenie co Rycerzowa.
Zgadzam się, że nie dla każdego ta sama szkoła jest DOBRA. Człowiek
mało inteligentny , a nie ukrywajmy wielu jest takich, nie poradzi
sobie w szkole trzymającej wysoki poziom. On raczej sprawdziłby się
w zawodówce, ale niestety prawie nie ma tego rodzaju szkół. ktos
kiedys postanowił upowszechnic srednie wykształcenie i na siłe
wpycha się do ogólniaków takich właśnie uczniów.
Zdolny młody człowiek w takim towarzystwie raczej straci potencjał,
będzie równał do słabych.
Renomowane szkoły wcale nie muszą być bezduszne i męczyć uczniów.
Nie musi tam byc wyścigu szczurów, bezsennych nocy i gnębienia
psychicznego. Moi synowie z 6 ( przewaznie) spadli na 4 ( czasem
dostają 5, incydentalnie 6, zdarzają im się 2 były tez pały). I co z
tego? Nie zarywają nocy, maja kolegów z podobnych domów, o podobnych
zainteresowaniach, na podobnym poziomie, o zblizonych priorytetach i
planach. Lekcje sa lekcjami a nie tłumaczeniem po 50
razy "oczywistych oczywistości", nikt nie znęca sie nad
nauczycielami. Co więcej uczniowie wiedzą po co przyszli do szoły i
cenia ja, bo dostać się do niej nie było łatwo.
Verdano, dobra szkoła sorry, szkoła o dużych wymaganiach i mająca
wysoki poziom wcale nie powoduje, że jej uczniowie nabawią się
kompleksów. Przeciwnie - sa pewni swojej wiedzy, kreatywni i
otwarci. Większość z nich zna języki obce, swobodnie porusza się po
świecie.
Kompleksy mają, najczęściej rodzice dzieci, które nie dostały się
do "dobrych" szkół i za wszelka cenę usiłuja wmówić, że są one
przepełnione patologią.

[verdana]

Mój syn (zaskoczenie?) chodzi do jednego z najlepszych gimnazjow w
Warszawie. Ale jest to gimnazjum, ktore widzi tez ucznia, nie tylko
wyniki egzaminu. Natomiast nie zgodze sie, ze wszystko zależy od
zdolnosci i inteligencji - sporo zdolnych dzieci nie radzi sobie w
tzw. "dobrych" szkołach. Sama miałam kilkoro niezwykle zdolnych,
utalentowanych uczniów, wyrzucanych z renomowanych liceów.
Ja sama konczylam renowmowana szkołę i zaręczam - ona nie byla dla
mnie. Cztery najgorsze lata mojego życia, stres, obnizenie aspiracji
i poczucie beznadziejności. A chyba jednak jestem zdolna))
W "dobrych" szkołach zbiera sie smietanka uczniów. Tylko część z
nich będzie w tej szkole takze dobra - większość bedzie słabsza od
kolegów, okaże sie, ze z czymś sobie nie radza, że "zaniżają
poziom" - sadzisz, ze wyjdą z tych szkół jako ludzie pewni siebie?
Nie sądzę, szkola nauczy ich, ze wcale nie są tacy zdolni i
inteligentni...
Mój brat cioteczny chodzi do doskonałego, renomowanego,
dwujęzycznego liceum. Radzi sobie dobrze. Szczyci sie tym, ze od
dwóch lat nie wyjeżdżał na wakacje, ze nie obejrzał filmu i nie
przeczytał zadnej książki poza lekturą.
Szkola, ktora wymaga od uczniów dobrych ocen ze wszystkiego - wcale
nie ulatwia poruszania się po swiecie, nie ulatwia sprecyzowania
zainteresowań. Dobra szkoła - jak liceum obok mnie, jedno z
pierwszych w Warszawie - wymaga od uczniów, aby byli dobrzy w tym,
co ich interesuje - i tez ma wspaniałe wyniki.
Troje dzieci moich znajomych, po doskonalych liceach właśnie zawala
studia. Moze to jednostkowe przypadki, a może i nie.

[agatka_s]

Czy naprawde uwazasz verdano, ze fajny mlody czlowiek taka wage
przywiazuje do tego czy jest najlepszy, czy nie w szkole ?

Nie wiem to chyba naprawde trzeba miec jakies strasznie niskie
mniemanie o sobie aby to ze nie jest sie pierwszym jesli chodzi o
oceny mialo wplyw na cale dalsze zycie. Jakis mieczak to musi byc.



Tak jak patrze na mojego syna, to szkola jest jakas tam ktoras
aktywnoscia z rzedu dla niego. Pewnie cieszy sie jak cos mu w
szkole wyjdzie i jak dostanie swiadectwo z paskiem, ale to nie jest
szczyt jego aspiracji zyciowych. Nawet teraz wybor gimnazjum, jasne
wazne, ale nie najwazniejsze (napewno F1 i sledzenie absolutnie
wszystkiego w tym temacie i w ujeciu historycznym i technicznym i
kazdym innym, jest tysiac razy istotniejsze niz tak banalne sprawy
jak szkola)

Naprawde szkola to jakis tam fragmencik, i duzo bardziej ciesza go i
satysfakcjonuja inne rzeczy.

Przyklad z dzis: rano zdawal sprawdzian, po przyjsciu do domu nawet
nie mial czasu czekac na wyniki (gazeta miala podac o 11.00) bo
lecial na spotkanie z kolegami, bo ostatnio trenuja skoki na
rowerach, i to ze wykona jakas tam ewolucje i moze pocwiczyc jest
duzo wazniejsze niz sprawdzenie czy ma maxa czy nie. (ja bylam inna,
czekalabym i chcialabym wiedziec).

Dziecko ktore lokata (nie pierwsza!!!) w szkole doluje i wprawia w
kompleksy, jest naprawde biedne. Znaczy to ze oprocz szkoly nie ma
zadnych zainteresowan, zadnych pasji, zadnych rzeczy w ktorych sie
realizuje.

Ja w podstawowce bylam prymusem, w Liceum bardzo dobrym w tamtych
czasach, bylam srednia raczej dobra, ale byli lepsi. W zyciu sie
tym nie zadreczalam, zreszta zwyczajnie nie mialam czasu, mialam
tyle innych rzeczy do roboty....


Obawiam sie ze demonizujesz role szkoly i sukcesow lub braku w niej
na zycie ludzi. Albo jestes osoba ktora kompleksow nabawia sie
latwo (to wnioskuje z licznych historii w kltorych opisujesz jak to
nabawialas sie kompleksow). Nie wszyscy tak maja, niektorzy
potrafioa niezle funkcjonowac, nawet jak nie byli najlepsi w szkole
(podejrzewam 99,9% populacji nie jest).

Pozdrawiam

[harrypotter]

teraz naprawde tak jest, szkola, szkola i tylko szkola. Rodzina, dom,
przyjaciele, pasje to przestaje sie liczyc, uczniowe nakrecaja sie sami zeby
byc lepszym od kogos tam (jesli najlepsza ocena to -3 to wystarczy miec 3) Nie
mowe ze wszyscy tacy sa ale to dosc spora grupa

[myszmusia]

harrypotter napisał:

> teraz naprawde tak jest, szkola, szkola i tylko szkola. Rodzina, dom,
> przyjaciele, pasje to przestaje sie liczyc, uczniowe nakrecaja sie sami zeby
> byc lepszym od kogos tam (

nie zgodzę się, córka jest w gimnazjum (dla odmiany jednym z lepszych niepaństwowych, nie jak verdany panstwowym rejonowym i tam ani max wyniki (chociaż szkoła w testach, egzaminach itp jest bardzo wysoko) nie są najwazniejsze ani za pieniądze nie kupuje się stopni jak z kolei co poniektórzy sugerują.
Zdecydwanie pasje i umiejętnosći w konkretnym kierunku są bardzo cenione a nie dobrośc czy średniośc ze wszystkiego. A już kto co dostał - tak jak ktos napisał wyżej ani nie znam ani nie chce znac wyników innnych - co mnie to obchodzi (córkę zreszta tez nie) ważna jest wiedza a nie cyferka cząstkowa.A potem dostają się gdzie chcąnie tylko do prywatnych płatnych Tak jak napisałam wyżej dobre prywatne licea nie biora uczniów "jak leci"mają egzaminy i to wcale nie najłatwiejsze.

[verdana]

Zalezy - znam troche takich, co się nakrecają. Od 13 lat prowadze
kursy na studia i do matury - mam przeglad warszawskich szkół,
raczej tych najlepszych i dobrych(co roku pytam, skąd są). Wiem skad
nie ma - z kilku renomowanych szkół niepaństwowych. Nie wiem, czy to
swiadczy o poziomie, czy prywatnych korepetycjach.
Nie wiem, czy dzieciaki same się nakręcają - ale bywaja rodzice,
ktorzy przychodzą, aby dowiedzieć sie jak pełnoletniemu czlowiekaowi
idzie i czy odrabia zadania... A ja mowie o ochronie danych
osobowych.
Co jest najgroźniejsze - od paru lat nie zbieram testów - dzieciaki
boją się je oddawać, mimo, ze przecież moja ocena na nic nie wplywa.
Nie wiedzą - czują się skompromitowane, choc przeciez po to jest
kurs, aby się dowiedziały. Na pytania "rzeczowe" odpowiadaja chórem,
na pytania "dlaczego?" - jest cisza. A już pytanie o opinię zwykle
zaczyna się od proby wybadania, co ja sądze na ten temat.
To ponura wizja.

[myszmusia]

Wiem skad
> nie ma - z kilku renomowanych szkół niepaństwowych. Nie wiem, czy to
> swiadczy o poziomie, czy prywatnych korepetycjach.

moge ci odpowiedzic na przykąłdze "naszej" szkoły. Nie po to dziecko chodzi tam gdzie chodzi żeby miało dodatkowe korkiSumarycznei podliczając to się chyba bardziej opłaca Stres mniejszy a forsa płącona raz i cczciwie a nei na "poprawianie" po "niby nauczycielach"
Przed maturą to są rozszerzenia z takich przedmiotów jakie się chce zdawac przygotowujące do matury na rozszerzonym poziomie w SZKOLE a nie na korkachJak ktoś dobrze zdaje mature po korkach to zasługa szkoły jest żadna.A odpowiadać i mówic własnego zdania to tam się nikt nie boi

[protozoa]

Mam pytanie - kto płaci za kursy???? I drugie - jak uczniowie
kontroluja swoje postepy?

[myszmusia]

> Mam pytanie - kto płaci za kursy???? I drugie - jak uczniowie
> kontroluja swoje postepy?


Kursy (rozszeżenia)- "w cenie" czesnego,dopasowane do planu lekcji , nie bardzo rozumiem co masz na myśli piszac o kontrolowaniu? tutor - nauczyciel prowadzący - jest na bieżaco z postępami przygotowania do matur rozszerzonych. (zresztą do normalnych tez można na konsultacje chodzić)

Zreszta trzecia klasa gimnazjum też ma przygotowanie do sprawdzianu.

[protozoa]

Liceum przy Bednarskiej ( Raszyńskiej), Nowowiejskiej, SGH
przeprowadza bardzo trudny egzamin wstepny. Przeciętni uczniowie
raczej się tam nie dostaną. A są to licea niepubliczne. Podobno
analogicznie jest w niepublicznych na Iwickiej, Hawajskiej,
Abramowskiego. Więc znów mity, mity, mity......

[myszmusia]

> przeprowadza bardzo trudny egzamin wstepny

dokładnie tak nawet jeżeli ten egzamin nazywa się"rozmową kwalifikacyjną" cheć płacenia czesnego to nie wszystko.I w państwowych i w niepaństwowych jest bardzo różnie - sa szkoły ,które zbierają wszystkich "jak leci" byle miejsca zapełnić, i są takie gdzie jest po ileśtam osób na miejsce. I to wcale nie sa kandydaci wyłącznie do "wyścigu szczurów"

[agatka_s]

potwierdzam


my zdajemy do jednej z wymienionych szkol.

Egzamin jest bardzo trudny. Tak jak sprawdzian 6-klasisty oceniam
na naprawde latwizne, tak egzamin do szkoly do ktorej chce zdawac
syn, jest wedlug mnie trudny i chyba rzeczywiscie powinien dawac do
myslenia osobom ktore by wybieraly taka szkole (czy sobie potem
poradza). Egzamin wstepny wykracza sporo poza wymagania przecietnej
szkoly podstawowej (tzn nie programowo, ale zadania sa tak
sformulowane ze przecietne dziecko, z przecietnej podstawowki raczej
bedzie miec spore problemy jesli dotad z czyms podobnym sie nie
spotkalo).


My liczymy sie z mozliwoscia ze sie nie uda. no i nic trudno,
czasem i tak bywa.


Niemniej szkola prywatna z wysokim czesnym ma bardzo trudny, bardzo
odsiewajacy egzamin wstepny-to fakt.

[srebrnarybka]

my zdajemy do jednej z wymienionych szkol

- powodzenia Agatko, jeżeli jeszcze nie ukończyłąć edukacji
szkolnej. Sformułowanie "my zdajemy" pisane przez matkę, mówi chyba
wszystko.

[agatka_s]

a to "wszystko" to co ?

[srebrnarybka]

To to, że utożsamiasz siebie z dzieckiem, czyli, że nie traktujesz
dziecka jako odrębnej osoby. Napiszes oczywiście, że Ci się
wymknęło. Oczywiście - wymknęło, ale takie lapsusy najlepiej oddają
przeonania, nawet głęboko ukryte. Cóż, miałam studenta, któremu na
II roku studiów matka sprawdzała referaty, przy czym syn studiował
inną dziedzinę, niż niegdyś matka. Ale młodzieniec na II roku był
przyzwyczajony, że mamusia z nim odrabia lekcje i nie umiał
samodzielnie pracować. Tak dalece nie umiał, że referat zerżnął
dosłownie z książki i nie zaliczyłam mu tego jako plagiatu. Matka,
nauczycielka, zadzwoniła do mnie do domu, że jej 21 letni syn od
wczoraj płacze, że nie dostał zaliczenia, a przeciez ona mu pracę
sprawdzała i jej się podobała. Mamusia włożyła w edukcję syna masę
niepotrzebnego wysiłku, skutecznie oduczając go myślenia.

[agatka_s]

Nic mi sie nie wymknelo i nic nie jest ukryte. To "my" jest jak
najbardziej swiadome i uzyte z pelna premedytacja, oddaje dokladnie
to co MY robimy.

to my dzieck+rodzice probujemy dostac sie do gimnazjum. I powiem
wiecej jestem absolutnie przekonana ze to jest normalna i prawidlowa
postawa rodzica ze jest z dzieckiem w takiej pierwszej , swiadomej
decyzji.

A na czym moja rola polega:

Zaczelo sie rok od zorientowania w procedurze (jak moze ktos pamieta
rok temu bylam totalna ignorantka, dzis juz moge dawac rady na temat
na czym polega rekrutaja do nierejonowych szkol), potem byly
spotkania w szkolach zeby poznac i zobaczyc te ktore ewentualnie nas
moga interesowac(rok temu odwiedzilam ich kilka, sama), potem
rozmowy z synem , rozmowy z innymi rodzicami, zbieranie roznych info
z tzw "rynku", potem w koncu wybor szkoly (glownie syn musial podjac
decyzje czy zostaje w starej szkole czy zdaje gdzies indziej i w
koncu gdzie), spotkanie informacyjne w wybranej szkole na ktore
poszlam z synem, jutro jest lekcja w wybranym gimnazjum-na ktora
idzie syn ale ja tez bo chce zobaczyc szkole od srodka (jnnym
budynku niz Liceum gdzie byly zebrania)trzeba wplacic wpisowe, juz
nie wspomne o takim drobiazgu jak to ze dziecko robi zadania z
pprzednich lat ktore daje szkola a ja jako mama sprawdzam.

Tak zdecydowanie jest to czynnosc zbiorowa w ktorej 13-latek nie
jest w stanie uczestniczyc samodzielnie, nawet najbardziej
dojrzaly.

Nie mam nic do ukrycia nie ma nic wstydliwego w tym ze jestem z
dzieckiem w czasie tego pierwszego swiadomego wyboru, nie wyobrazam
sobie aby kochajacy rodzic zostawil dziecko same i aby nie
indentyfikowal sie w tym wyborze z dzieckiem.


Powiem zartobliwie z 6-klasista ktory wybiera gimnazjum (jesli chce
wybrac, a nie idzie z automatu do rejonowego)
to troche jak z alkoholikiem i jego rodzina
, cala rodzina jest uzalezniona.

[srebrnarybka]

Jeśli Ci się nie wymknęło, to właściwie sama odpowiedziałaś. Nie
sugeruję, żeby dziecko zostawiać samo z deyczją wyboru gimnazjum
(także nawet liceum, czy studiów, dziecko powinno mieć wtedy oparcie
w rodzicach), ale, nawet jeśli wkładasz sporo wysiłku w te
czynności, to prawidłowe określenie powinno brzmieć: syn zdaje do
gimnazjum, a ja go wspieram. Bo ostateczny rezultat zależy od syna i
to syn w przyszłości będzie ponosił konsekwencje tego wyboru. A w
każdym razie to syn będzie zdawał egamin. Co więcej: uważam, że
stwierdzając MY zdajemy, pozbawiasz go czegoś ważnego, mianowicie
satyssfakcji z ewentulnego dobrego wyniku, którego życzę, Bo będzie
wiedział, że to nie on zdał, tylko mama.
Cóż, moi rodzice dbali bardzo o moja edukację, miałam więc prywatne
lekcje angielskiego, a niemieckiego nauczyłam się w liceum (marnym,
mozna). Studia wybrałam zgodnie z zainteresowaniami, które
rozbudzili mi moi rodzice, chociaż wybór był autentyczny i praca
naukowa po dziś dzień daje mi dużo radośći. Ale wiekiej satysfakcji
doznałam, gdy na egzaminie doktorskim wybrałam język francuski,
którego uczyłam się dopiero na studiach, fundując sobie prywatne
lekcje z pieniędy przeznaczonych na życie poza domem i odejmując
sobie od ust. Miałam poczucie, że po raz pierwszy zdaję egzamin z
umiejętności, której w najmniejszym nawet stopniu nie zawdzięczam
moim rodzicom. I byłam szczęśliwa, że oto sprzedałam umiejętność od
A do Z nabytą na własny rachunek. Dlaczego chcesz pozbawić takiej
radości swoje dziecko?

[agatka_s]

A mnie sie wydaje ze bawisz sie w psychanalize, i wiesz
juz "wszystko" na podstawie freuidowskiego przejezyczenia (to znaczy
ty zakladasz ze to przejezyczenie). Masz teze i pewnie cokolwiek
nie napisze, ty i tak wiesz swoje. No i niestety ja nie udowodnie
ze wielbladem nie jestem (poza tym mi sie nie chce, bo to jalowe
zajecie przekonywac kogos kto i tak wie "wszystko").

Umowmy sie wiec, niech bedzie: jestem despotyczna matka, ktora
zmusza dziecko do pojscia do gimnazjum wedlug moich ambicji,
odbierajac mu radosc wyboru. No i jeszcze robie za niego lekcje, a
jak bedzie na studiach to bede chodzic do jego wykladowcow. Jesli to
ma ci poprawic humor, i potwierdzic teze to mozesz zalozyc ze tak
jest.

A teraz serio:

Dziecko 13-letnie NIE PODEJMUJE SAMO decyzji o wyborze szkoly. Nie
jest na tyle dojrzale, nie umie jeszcze zbierac informacji,nie umie
i nie jest w stanie (nie powinno)wziac na siebie konsekwencji
ewentualnie zlego wyboru.

Caly zreszta system jest tak pomyslany ze angazuje sie w ten proces
rodzicow-spotkania informacyjne w gimnazjach sa dla rodzicow (tez i
dla dzieci), to rodzic (lub opiekun) musi przyjsc i podpisac zgode
aby dziecko zdawalo egzamin, to rodzic wnosi oplate za egzamin itd.
Dziecko nawet gdyby chcialo, nie zrobi nic bez rodzicow.

Dziecko 13-letnie uczestniczy w procesie podejmowania decyzji
WSPÓLNIE z rodzicami, ma prawo wybrac szkole taka jaka bedzie jemu
odpowiadac, -ale gdzies na koncu to rodzic czuwa nad tym wszystkim i
de facto angazuje sie bardzo mocno i czasowo i emocjonalnie.

Byl tu ostatnio watek czy pozwolic kupic nastolatce samodzielnie
ciuchy-i bylo sporo watpliwosci, czy "juz moze". co dopiero
zostawic dziecko samo z decyzja o wyborze szkoly. Nie sadze aby
byly dzieci ktore w wieku 13 lat sa tak dojrzale ze nie oczekuja
wsparcia logistycznego a przede wszystkim EMOCJONALNEGO w tej bardzo
waznej sprawie (waznej bo jak juz pisalam iles tam razy , to jest
ich pierwsza powazna decyzja o ich zyciu-dzieciaki to bardzo
przezywaja, i to nie w kontekscie zdam-nie zdam, to jest stres duzo
wiekszy niz tylko czy zdam, stresem jest to ze musza decyzje podjac,
ze czuja ze to jest wazna decyzja a nie zawsze maja taka decyzje
podejmowac, nie wiedza jak, boja sie odpowiedzialnosci). Dziecko
chocby nie wiem jak twardego udawalo, naprawde jest w tym roku (bo
to i sprawdzian, i nowe miejsce, i decyzja wciaz cos sie dzieje)
bardzo biedne i naprawde bez wsparcia rodzicow nie przebrnie samo.

Moze sa rodzice ktorzy maja gdzies, to gdzie dalej dziecko bedzie
sie uczyc i zostawiaja dziecko samo. Ja nie, i nie wstydze sie
tego, a nawet wiecej uwazam ze robie to co do mnie nalezy.

[kkokos]

agatka_s napisała:


>
> Naprawde szkola to jakis tam fragmencik, i duzo bardziej ciesza go i
> satysfakcjonuja inne rzeczy.
>
> Przyklad z dzis: rano zdawal sprawdzian, po przyjsciu do domu nawet
> nie mial czasu czekac na wyniki (gazeta miala podac o 11.00) bo
> lecial na spotkanie z kolegami, bo ostatnio trenuja skoki na
> rowerach, i to ze wykona jakas tam ewolucje i moze pocwiczyc jest
> duzo wazniejsze niz sprawdzenie czy ma maxa czy nie.
>

a to dla mnie trochę chore.
w dodatku trąci mi protekcjonalizmem tak mamy, jak synka przyzwyczajonych do
"mam maxa". cóż, my szaraczki skrzętnie dziś liczyliśmy, czy mamy szansę na 38
czy tylko na 35.
w tym świetle zupełnie inaczej widzę pierwszy post agatki.

[agatka_s]

kkokos napisała:

> > a to dla mnie trochę chore.
> w dodatku trąci mi protekcjonalizmem tak mamy, jak synka
przyzwyczajonych do
> "mam maxa". cóż, my szaraczki skrzętnie dziś liczyliśmy, czy mamy
szansę na 38
> czy tylko na 35.
> w tym świetle zupełnie inaczej widzę pierwszy post agatki.



W jakim swietle niby ? Jaki protekcjonizm ? Protekcjonizm wobec
kogo ? I niby jak 13-latek ktory ma juz dosyc wszelkich testow i
ich wynikow ma potad i szybko zwiewa na rower , ma byc
protekcjonalny ?


To ("my szaraczki"),to sa chyba wlasnie kompleksy. I to te o
ktorych tak ciagle pisze verdana.


Jest faktem obiektywnym ze istnieja dzieci dla ktorych sprawdzian 6-
klasisty nie jest trudny, i ktore na wszystkich testach probnych
(akurat w szkole syna robili srednio po 3 testy na tydzien-i tu sie
zgodze to bylo chore, no ale taki system miala szkola, 1 h
tygodniowo dodatkowo tylko na testy) dostaja zawsze w okolicy 40
punktow.

Tak jak jest faktem, ze sa dzieci ktore zostaja laureatami olimpiad
i to z kilku przedmiotow naraz(moj nigdy nie zostal i nie zanosi sie
aby mial, nie ten temperament). Ale ze sa takie dzieci naprawde
nie psuje mi samopoczucia ani nie pogarsza mi snu.

[myszmusia]

> Jest faktem obiektywnym ze istnieja dzieci dla ktorych sprawdzian 6-
> klasisty nie jest trudny, i ktore na wszystkich testach probnych
> (akurat w szkole syna robili srednio po 3 testy na tydzien-i tu sie
> zgodze to bylo chore, no ale taki system miala szkola, 1 h
> tygodniowo dodatkowo tylko na testy) dostaja zawsze w okolicy 40
> punktow.


Absolutnie zgadzam się z ta wypowiedzia agatki U nas w zeszłym roku też pisanie było totalnie bezstresowe "Najgorsza" osoba w klasie miała o ile pamiętam 34? punkty.To naprawde przy odpowiednim nastawieniu i przygotowaniu jest po prostu jeszcze jednen test do napisania bez nerwów i bóli brzuchaByłyśmy ciekawe ile będzie punktów ale po prostu ciekawe i tyle
a u Agatki do tego syn o ile zrozumiałąm może się zdecydować na gimnazjum przy swojej obecnej podstawówce - to już w ogóle stres zerowy.

[paszczakowna1]

Trochę przesadzasz, Verdano, ale o tyle masz rację, że mogą się zdarzyć
uczniowie, którzy w szkole (czy klasie) z wysokim poziomem będą czuli się źle.

Sama chodziłam w liceum do klasy wyselekcjonowanej na postawie egzaminu
wstępnego i olimpiad przedmiotowych z podstawówki, w dobrym (choć już wtedy nie
w czołówce) liceum warszawskim. Na studia dzienne (UW, bardzo oblegana wówczas
SGH, PW) dostali się, o ile mi wiadomo, wszyscy oprócz dziewczyny zdajacej na
ASP, a z osób studiujących na UW czworo miało dyplom z wyróżnieniem (zatem o
'zawalaniu studiów' mowy nie ma). Była w klasie rywalizacja, owszem, zwłaszcza z
prestiżowo traktowanej matematyki, ale przyjacielska (często pracowaliśmy razem)
i nie mierzona wyłącznie stopniami (wiedzieliśmy na przykład, że niewątpliwie
najlepszy matematyk na ogół miał obniżone oceny ze sprawdzianów pisemnych, bo
często coś przekręcał w treści). Ja czułam się tam świetnie, mimo że przez
pierwszy rok musiałam ciężko pracować by odrobić zaległości z marnej podstawówki
- ale to ja. A miałam kolegę, który czuł się fatalnie, uczył się średnio, i w
końcu przed samą maturą omal nie zmienił szkoły, bo czuł, że tłumi mu
indywidualność i że nie pasuje do reszty klasy - bynajmniej nie z powodu, jak
tu sugerowano, niskiej inteligencji, tylko osobowości.

Tyle że to się zdarza stosunkowo rzadko.

[protozoa]

Verdano, chyba zyjemy ch róznych światach. W ciągu 2 lat nauki moich
synów w renomowanym ( naprawdę bardzo dobrym) liceum NIKT NIE ZOSTAŁ
WYRZUCONY ANI NIKT NIE ZREZYGNOWAŁ. Owszem uczniowie 6 mogli,
zwłaszcza w pierwzej klasie stac sie trójkowymi, ale to nie znaczy,
że mieli rezygnowac ze szkoły.
Co więcej - żadne z dzieci moich znajomych nie ma opisywanych pzez
Ciebie doświadczeń.
Jestem nauczycielem akademickim. Mam co prawda zajęcia na wyższych
latach, gdy studenci sa juz zaprawieni w nauce, ale zawalanie
studiów nie jest zjawiskem powszechnym. U nas kilkoro odpada na I
roku przez anatomię prawidłową, ale jest to max 2% studiujących i
najczęściej powody są inne - źle wybrane studia ( najczęściej przez
rodziców).
Moje 4 lata w bardzo dobrej szkole były fantastyczne. I choc
kończyłam klase biologiczno-chemiczną nie było tygodnia, zebym nie
chodziła do teatru, były dyskoteki, wycieczki itd. Do dziś zachowały
sie przyjaźnie - w tym z nauczycielami. Na 32 osoby 3 nie skończyły
studiów. 1 kolezanka poszła do szkoły pomaturalnej ( radziła sobie
od początku srednio, 2 zaraz po maturze założyły rodziny.
Tyle moich obserwacji, ale przejdźmy do faktów- tabelek w
Perspaktywach nr 2. UW - na czele tabeli ilości przyjętych
absolwenci Nowowiejskiej, Mokotowskiej, Witkiewicza, Batorego ,
Kopernika, Staszica, Bednarskiej, Hoffmanowej, Czackiego.
Politecnika - Staszic, Kochanowski, Bednarska, UniwersytetMedyczny (
d. AM): Poniatowski, Kopernik, Hoffmanowa, Batory, Czacki, Lelewel.
SGH - Mokotowska, Kopernik, szkoła przy SGH, Frycz, Staszic, Batory,
Czacki. Prawie wszystkie szkoły z pierwszej 10, a już wszystkie
mieszczą sie wśród najlepszych 16. Szkół znajdujących sie w rankingu
na pozycji 40 i dalej nie ma wśród tych których absolwenci syudiują
na renomowanych bezpłatnych uczelniach. Może , dzieki staraniom i
korepetycjom, znajdą się pojedyncze osoby.
Statystyki rzadko kłamią.Rankingi o czyms mówią. Podkresle po raz
kolejny - renomowane szkoły nie musza byc szkołami bezdusznymi,
których uczniowie kończa na kozetkach u psychoterapeutów. Natomiast
złe szkoły, o niskim progu punktowym najczęściej zbierają uczniów
niekwalifikujących sie do liceum. Oni nie tylko zaniżaja pziom, ale
często sa siedliskiem przemocy, patologii. Ambitni uczniowie z
takich szkół maja marne szanse na naukę, za to spore, aby stac się
ofiarami kolegów.

[rycerzowa]

Protozoa, my patrzymy na problem statystycznie, od strony reguł, Verdana zaś to
taki głos sumienia, który mówi,że czasem bywa inaczej.
Dlatego jest nam tu potrzebna, niemniej do każdego swego "ale" powinna dodać
"ale" kolejne. Żeby było uczciwie, w sensie naukowym.

Owszem, można osiągnąć wiele, kończąc marną szkołę, ale trzeba być szczególnie
zdolnym, albo mieć odpowiedni background, i inne takie,
a najlepiej wszystko naraz.
Można nie odnieść szkód na charakterze, siedząc w ławce z narkomanem, ale trzeba
ten charakter mieć silny (odziedziczony po matce, he he?), poza tym mieć
background, itd.

Przeciętny człowiek myśli "statystycznie", szuka reguł, bo tak łatwiej.
Tymczasem życie jest skomplikowane.

Najgorzej, gdy jedna generalna reguła występuje przeciwko drugiej.
Z jednej strony rodzic wie,że edukacja na odpowiednim poziomie to sprawa numer
jeden we współczesnym świecie, jest bombardowany informacjami,że tylko najlepsi
mają szansę, że trzeba zaczynać coraz wcześniej, itd.itp.
Z drugiej - straszony jest katastrofalnymi skutkami wyścigu szczurów, ganiony
za swoją "nadmierną troskę", za ambicję, przekonuje się go, że "zamęcza" swoje
dziecko.
Współczesny młody rodzic bywa ogłupiony, bo cokolwiek by zrobił, robi źle.
Albo zaniedbuje, marnuje potencjał, albo zamęcza.

[kkokos]

>>>Można nie odnieść szkód na charakterze, siedząc w ławce z
narkomanem,

o właśnie, to także mocno protekcjonalnie i lekceważąco zabrzmiało

rozumiem, że jeśli liceum nie z pierwszej 10, to na pewno moje
dziecko czeka ławka z narkomanem

w głowach się wam poprzewracało, moje drogie.

[myszmusia]

jak dla mnie to "siedzenie w łąwce z narkomanem" to nie kwestia szkód na charakterze tylko tego ,że coś jest bardzo nie ok.
Bo jak to ma być? (poupraszczam dla ułatwienia wszyscy wiedza? wiedzą uczniowie a nauczyciele nie? ,że ten ktos jest narkomanem - i nic nie robią? Takie bycie w klasie z narkomanem jest dla mnie o tyle co najmniej dziwne,że dobra szkołą do tego nie dopuści (nie krzyczcie od razu) nie chodzi mi o to,że należy natychmiast wywalicale dobra szkołą albo nie dopuści do takiej sytuacji (no jestem naiwna albo jak już coś takiego jest to przecież narkomania to ponoc choroba - czyli należy leczyć taką osobę - nieprawdaż? a na 100% pamagac w wyjściu z nałogu a nie po prostu "siedzieć w ławce" i cieszyć się,że mnie to nie dotyczny bo mam silny charakter i nie dam się wciągnąć w nałóg.


A w skrajnym przypadku - niestety chyba jednak zawieszenie/urlopowanie/ wydalenie ze szkoły. Bo to chyba w zgodzie z regulaminem żadnej szkoły niezależnie od tego jak dobra czy zła ta szkoła jest nie jest zgodne.

[rycerzowa]

Co do tego narkomana:
Piszę o konkretnej dziewczynie, znanej z forum, która miała delikatnie mówiąc,
różne towarzystwo w szkole, co jednak nie przeszkadza jej , o ile wiem, wyrastać
na mądrego, wartościowego człowieka.

Verdana zaraz napisałaby - no właśnie, "dobra" szkoła od razu pozbędzie się
problemu, czyli ucznia, a ta niby gorsza, wprost przeciwnie, będzie się starała
dzieciakowi pomóc, przywrócić go społeczeństwu. Przy okazji zahartuje się
charakter kolegów.

Bywa tak. Ale muszą być spełnione inne warunki.A zazwyczaj nie są. Dlatego
przeciętny rodzic boi się klas "z elementem".

[myszmusia]

rycerzowa napisała:

> Co do tego narkomana:
> Piszę o konkretnej dziewczynie, znanej z forum, która miała delikatnie mówiąc,
> różne towarzystwo w szkole, co jednak nie przeszkadza jej , o ile wiem, wyrasta
> ć
> na mądrego, wartościowego człowieka.
>
> Verdana zaraz napisałaby - no właśnie, "dobra" szkoła od razu pozbędzie się
> problemu, czyli ucznia, a ta niby gorsza, wprost przeciwnie, będzie się starała
> dzieciakowi pomóc, przywrócić go społeczeństwu. Przy okazji zahartuje się
> charakter kolegów.



ale ,że zacytuje sama siebie moim zdaniem w dobrej szkole to:

" Takie bycie w klasie z narkomanem jest dla mnie o tyle co najmniej dziwne,że dobra szkołą do tego nie dopuści (nie krzyczcie od razu) nie chodzi mi o to,że należy natychmiast wywalicale dobra szkołą albo nie dopuści do takiej sytuacji (no jestem naiwna albo jak już coś takiego jest to przecież narkomania to ponoc choroba - czyli należy leczyć taką osobę - nieprawdaż? a na 100% pamagac w wyjściu z nałogu a nie po prostu "siedzieć w ławce" i cieszyć się,że mnie to nie dotyczny bo mam silny charakter i nie dam się wciągnąć w nałóg."

czyli dobre szkoła jak problem się pojawia to nie wywala z punktu tylko będzie chciała pomóc.Dopiero ja delikwent bedzie "niemodyfikowalny" to wtedy można drastyczniej. Ale do współpracy to potrzebna jest wola obu stron a nie "olanie z którejś "

No nie, odpadłam teraz

[triss_merigold6]

Co masz na myśli pisząc o narkomanach? Pokłutych igłami ćpunów z
bajzlu na Centralnym?
Chodziłam do super hiper renomowanej szkoły, na początku lat 90-tych
w pierwszej piętnastce liceów w Polsce. Narkotyki miękkie były na
imprezach, kupno - no problem, koledzy z klasy mieli. Na lekcje nikt
upalony nie przychodził ale po to różnie było, zasadniczo skręty
były jakąś odmianą od alkoholu. Moja siostra również super hiper
renomowane liceum i również miękkie odurzacze traktowane dość
lightowo. Na wyniki w nauce to okazjonalne palenie nie wpływało, na
dostanie się na dzienne studia również.
Gdyby ktoś nas usiłował prowadzać do poradni to zabiłabym śmiechem.
Szkoła nie mogła zrobić absolutnie NIC, bo nie był to szkolny
problem ani w ogóle żaden problem. Amatorską dilerkę uprawiali
zresztą uczniowie więc to nie kwestia "złych wpływów z zewnątrz".

mientkie powiadasz?

[ciociacesia]

bo ja znam liceum z czołówki wojewódzwta łodzkiego gdzie amfetamina
była na porzadku dziennym i to wcale nie celem poprawy wyników w
nauce...

[protozoa]

Nie, ale dzieci z pierwszej 10 sa , zazwyczaj, bardziej zadbane a
rodzice bardziej czujni. Dzieci ze szkół z 8 dziesiątki pochodzą z
róznych domów, osiagnęły, najczęściej, gorsze wyniki, rodziców mniej
interesuje szkola a częściej i bardziej, flaszka, maja inne
priorytety i ambicje. Nauka jest mniej ważna niż chęć zaimponowania
kumplowi . A zaimponować można tłamsząc kolege, wymuszając od niego
pieniądze, kradnąć, ćpając. Wiem, ze to co piszę jest znacznie
uproszczone, ale takie są realia.
Narkomana trzeba leczyć, ale nie wbrew jego woli. Jesli on nie
będzie chciał odejść od ćpania mozna sobie darować podejmowanie
jakichkolwiek działań.
W szkole mojego syna jest kilka osób, które próbowały zapalić skręta
czy miały kontakt z amfa. Zdeklarowanych narkomanów nie ma.
Dyżuruje dość często w Izbie Przyjęć ( choćby dziś). I to do
chirugra, ze względu na obrażenia, trafia większość narkomanów.
Pytamy o szkołę. Ani razu nie natknęłam sie na ucznia z renomowanych
liceów, choć powtarzam, tam tez uczniowie maja kontakt z
narkotykami.

[agatka_s]

rycerzowo, trafione w 100%. Gratuluje trzezwego osadu (i to mimo iz
zakwalifikowalas mnie do kucharek od Arlekinow, a fakt ten odbije
sie na calym moim dalszym zyciu i kompleks ten przesladowac mnie
bedzie az do smierci).

[rycerzowa]

agatka_s napisała:

> zakwalifikowalas mnie do kucharek od Arlekinow, a fakt ten odbije
> sie na calym moim dalszym zyciu i kompleks ten przesladowac mnie
> bedzie az do smierci).

Jest kilka osób na forum, na których poczucie humoru liczę.;-0
I liczę też na wzajemność.

[agatka_s]

rycerzowa napisała:

> >
> Jest kilka osób na forum, na których poczucie humoru liczę.;-0
> I liczę też na wzajemność.

Na mnie nie licz raczej, bo ja skonczylam prestizowe Liceum, no a to
raczej wiadomo: depresja i problemy z soba murowane )))

[protozoa]

Tak, ale każdy najlepiej czuje się wśród podobnych sobie. Ja nie
przyjaźnię się z salowymi, sanitariuszami, coć jestem wobec nich
uprzejma i.... tyle. Nie mamy wiele sobie do powiedzenia, wspólnych
zainteresowań ani spraw. Moje kontakty z nimi sprowadzaja się do
tego, że proszę ( najczęściej przez pielegniarke), aby przewieźli
corego X w miejsce Y. Oni tez nie czują się dobrze w moim
towarzystwie - jesli maja jakis interes przychdzą, proszą, dziękuja.
Z uczniami jest dokładnie tak samo. Ucznia ambitnego, zdolnego
niewiele będzie łączyło z kolegą z klasy/podwórka, który ma ambicje
jak ukraść, żeby nie być złapanym, jak oszukać, co zrobić, żeby
okazać sie cwanym.

A Ty skad wiesz,

[nangaparbat3]

że sanitariusz nie ma nic ciekawego do powiedzenia, skoro nawet polecenia
wydajesz mu przez pielęgniarkę?
Napisz: nie interesuje mnie, co ma do powiedzenia sanitariusz. To by było OK.

[protozoa]

Tak, nie interesuje mnie co ma do powiedzenia saniariusz.Jak będzie
miał do mnie interes to sie zgłosi.

[nangaparbat3]

protozoa napisała:

> Tak, nie interesuje mnie co ma do powiedzenia saniariusz.Jak będzie
> miał do mnie interes to sie zgłosi.

Nie interesuje mnie...
Jak bedzie miał do mnie interes...
Toz to prawie poezja - lingwistyczna!

[srebrnarybka]

Myślę, że między menelami, którzy myślą tylko, jak ukraść, a
sanitariuszami wykonującymi ucciwie swój zawód, też jest przepaść, i
tym, co napisałaś, obraziłaś sanitauszy. Także mniej ambitny uczeń
nie musi być złodziejem, ale może zwyczajnie nie mieć chęci do nauki
i pragnąć być w przyszłości kucharzem, gotografem czy krawcem. Na
etapie szkolnym nie widzę w ogóle problemu w koleżeństwie między
przyszłym krawcem i profesorem: bo wspólne zainteresowania
pozaszkolne młodzieży w tym wieku to nie tylko czyanie książek, ale
gra w piłkę, chodzenie na wycieczki, jeżdżenie na rowerze czy
chodzenie na koncerty rockowe. I to można robić wspólnie. A w wieku
dojrzałym: owszem, pewnych tematów się omawiać nie da, ale nie jest
tak, że od tzw. prostego człowieka nie można się niczego dowiedzieć.
A i coś w rodzaju przyjaźni też być może - chociażby na bazie
wspólnych wartości czy szacunku dla pracy i postawy życiowej. Pod
warunkiem, że człowiekiem mniej wykształconym się nie gardzi.

[protozoa]

Bardzo, bardzo rzadko dzieci ambitne przyjaźnia sie z tymi mniej
ambitnymi. Po prostu maja inne zainteresowania. Wspólne klasowe
wycieczki - owszem, tyko te ambitne sa najczęściej ciekawe świata, a
te mniej chciałyby, żeby program jak najszybciej się skończył i
przewodnik przestał nudzić.Kino - zgoda tylko każdą z tych grup
interesuje nieco inny repertuar, muzyka - tez najczęściej odmienna.
Być może w szkole podstawowej różnica jest mniejsza, ale w wieku
licealnym całkiem spora. Można oczywiście równac w dół. Kiedys nawet
było to bardzo popularne. Inzynier i robotnik z jednej fabryki mieli
taki sam regał, jeździli takim samym maluchem, na te same wczasy
zakładowe do identycznych domków i wywodzili sie najczęściej z
podobnych środowisk. W niedziele spotykali sie na mszy a w tygodniu
na zebrniu partyjnym. Do inżyniera mówiono "panie inżynierze", a do
robotnika "panie Heniu" albo "panie majster"( nie "majstrze"). I
było wszystko ok.
Brak wpoólnych tematów, wspólnych zainteresowań, wspólnych spraw nie
oznacza, że gardzi sie osobą mniej wykształconą.
Mam wśród znajomych osobę ultra katolicką. Dla niej wszystko obraca
się wokół księdza, kościoła, mszy, komunii itd. Znam ja, nie gardzę,
ale nie mamy żadnych wspólnych spraw. Ona świat widzi przez pryzmat
kościoła, ja nie. I nie zapzyjaźnimy się bo zbyt duzo nas dzieli.

[srebrnarybka]

Jeżeli ambicja licealisty ma polegać na pogardzaniu kolegami mniej
zdolnymi lub z "gorszych" domów, to ja chromolę taką ambicję. Mój
ojciec był profesorem uniwersytetu, miałam własny pokój, prywatne
lekcje nagielskiego i dwa miesiące podczas wakacji przebywałam nad
morzem. BYłam też, bo w tych warunkach nietrudno, prymuską. I
rodzice zawsze mnie uczyli, że moja piątka warta jest połowę piątki
koleżanki ze slumsu, która mieszka w jednej izbie i że moich
kolegów biedniejszych i mniej wykształconych rodzin należy
szanować.
A skoro mówimy o tym, co było kiedyś, to może sięgnę do jeszcze
starszych przykładów sprzed wojny Zdarzało się owszem haniebne
pogardzanie służbą, wykorzystywanie, niepłacenie. Ale nie zawsze
natomiast zdarzały się też wypadki, że wierna służąca stawała się de
facto cłonkiem rodziny i powiernicą swoich pańśtwa (nie chodzi mi tu
o haniebne wypadki wykorzystywania sesualnego służąćych ale o
prawdziwą przyjaźN). I przy wszystkich wadach przedwojennego
systemu, do któego nie powinniśmy wracać, było jedno: nikt
rzeczywiście kulturalny nie potrzebował poprawiać sobie samopoczucia
poprzez stałe podkreślanie, że jest bardziej wykształcony od swojej
słuzącej. Stałe podkreślanie, że się jest kimś lepszym od
niewykształconych współpracowników raczej jest dowodem na to, że
człowiek musi stale podbudowywać sobie ego.

[protozoa]

Czytaj, proszę, to co napisałam a nieto co chciałabyś, żebym
napisała, bo to pasuje Ci do mojego portretu psychologicznego.
Nie pogardzam ludźmi niewykształconymi, ale są oni z innej bajki.
Nie mam z nimi wspólnych spraw, tematów, poglądów. Nic nas nie łączy.
Mówie pierwsza ( to w ramach pogardy - wiesz) dzień dobry dozorczyni
ale nie przyjaźnię się z nią, nie rozmawiam bo nie mamy o czym.
Nie pogardzam pania z warzywniaka, ale nasze kontakty ograniczają
sie do spraw związanych z kupnem warzyw i owoców.
Bardzo jestem ciekawa czy do Twojego profesorskiego domu
zapraszanybył portier, szatniarz, pomoc kuchenna, a jesli tak to o
czym rozmawiano?
Powtarzam poraz kolejny - ludzie dobieraja sie na zasadzie
podobieństw, drastyczne róznice moga fascynować na etapie fascynacji
seksualnej. I tylko takiej.

[srebrnarybka]

Do prosorskiego domu moich rodziców była regularnie zapraszana
przedwojenna niańka mojej mamy, która opiekowała się nią podczas
dzieciństwa w dworze i praktycznie stała się członkiem rodziny.
Mieszkałą na wsi w niewielkim gospodarstwie na Podlaiu, sama też ją
odwiedzałam tam. Mój Ojciec krespondował i odwiedział swego kolegę
szkolnego, który nie zdał przed wojną matury, nie uzupełnił tego po
wojnie i prowadził zakład fotograficzny w małym miasteczku.
Regularnie odwiedział go też inny kolega z tej klasy, lekarz i jakoś
mieli o czym rozmawiać. Teraz moich rodziców odwiedza regularnie
starsza pani, emerytowana krawcowa.
Mnie odwiedzali w domu koledzy szkolni, którzy nie pochodzili z
profesorskich domów, a ci z podstawówki niekoniecznie nawet uzyksali
później matury.
No, ale moi rodzice nie musieli nikomu udowadniać, że są kimś.

[protozoa]

Być może dobrze czuli sie z krawcowa i mieli o czym z nia rozmawiać -
chwała im za to.

[michal_powolny12]

Mój dom także należał do otwartych i przyjaznych. Pamiętam z
dzieciństwa iż jak zmarł mój dziadek-radca prawny to pierwsza oferta
pomocy pochodziła od okolicznych meneli którym on za życia pisał
wnioski do sądów i urzędów. Sami z siebie przyszli do mojej babci
(notabene kobiety o otwartym umyśle a formalnie absolwentki
gimnazjum) zapytać w czym mogą pomóc-czy dać (nie pożyczyć-dać!)
pieniądze a może trzeba pomóc załatwić karawan, a może zająć się
dwójką małych dzieci. Wiedzieli sami z siebie że stało się u nas coś
bardzo złego. Podobnie było jak zmarła moja babcia.
Moi rodzice także utrzymywali bardzo serdeczne i bliskie relacje z
ludźmi różnych zawodów i wykształcenia. Bo tak naprawdę liczy się
nie formalny papier ale to jakim ktoś jest człowiekiem.
Tak na marginesie-moja otwartość na ludzi ma niezłą wartość rynkową-
w mediach bez nich niewiele się znaczy. Mógłbym się zamknąć w swoim
środowisku-dziennikarzy, prawników i politologów. I tak kisić się we
własnym sosie. A tak mam nowe spojrzenie na wiele spraw. Wiem jak
ulica myśli o X czy Y.

[protozoa]

I chwała Wam za to!!! Serio. Dziennikarz, ze względu na syfike
zawodu, styka sie z róznymi ludxmi, w tym i menelami. A czy sie juz
z nimi przyjaźni? Tego nie wiem. Na gruncie zawodowym tez mam
kontakkt z cała gamą ludzi - i wykształconych i po podstawówce. I
naprawdę, tym drugim czasem trzeba tłumaczyć po 100 razy rzeczy
jasne i oczywiste. Z ludxmi wykształconymi pracuje sie na ogół
inaczej - rozumieja co się do nich mówi, pytają jesli maja
wątpliwości, nie wygłaszają absurdalnych teorii. Pokuszę sie o
twierdzenie, że po 5 minutach rozmowy będę wiedziała czy jest to
człowiek po przyzwoitych studiach ( nie płatnych szkółkach wyższych)
czy po lub bez matury

[michal_powolny12]

Dziennikarze mają kontakty z różnymi ludźmi. Niewielu zawiera
przyjaźnie poza swoim środowiskiem. No cóż "elity" patrzą na swój
but.

O dobrej szkole

[triss_merigold6]

Skończyłam Batorego w czasach jego świetności - z klas mat/fiz na 32
uczniów w klasie średnio 30 dostawało się na DZIENNE studia;
olimpijczyków dziesiątki etc. Przy innym systemie maturalnym
(egzaminy na studia) nie było parcia na oceny. Z przedmiotów
totalnie mnie nieinteresujących spokojnie płynęłam na 3- i zupełnie
mnie to satysfakcjonowało, podobnie jak innych uczniów. Na jedyną
dziewczynkę w klasie, która miała niemal same piątki patrzono z
pewnym współczuciem, była tym nudnym solidnym kujonem, zapraszanym
na imprezy żeby ktoś robił kanapki i pomógł zmywać.
W domu uczyłam się do klasówek, ściągałam regularnie (fizyki czy
chemii kompletnie nie opłacało się uczyć, i tak z tego nikt matury
nie zdawał) i miałam sporo czasu na życie towarzyskie, prywatne i w
ogóle robienie mnóstwa fajnych rzeczy. 3 i 4 klasę wspominam głównie
przez pryzmat imprez i wyjść.
Oczywiście z wzorowej uczennicy w podstawówce zjechałam do średniej
poniżej 4 ale ponieważ dotyczyło to wszystkich więc nikt się z tego
powodu nie załamywał. Zagrożona bywałam regularnie, podonie jak 3/4
klasy. Mogłam się uczyć więcej i bardziej systematycznie? Mogłam
naturalnie ale mi się NIE CHCIAŁO. Nie widziałam w tym absolutnie
żadnego sensu.
Z mojej klasy wszyscy skończyli niezłe studia, robią interesujące
rzeczy, część zrobiła autentyczną karierę, reszta ma po prostu
ciekawą i satysfakcjonującą pracę.

W życiu nie poslę dziecka do szkoły w której istnieje tak ogromne
parcie na sukces specyficznie rozumiany jak w artykule.

[verdana]

A mnie śmieszą statystyki - - ze z najlepszych szkół najwiecej osób
dostaje sie na studia.
Oczywiscie, ze tak!!! Bo najlepsze szkoły przyjmuja najlepszych,
wyselekcjonowanych uczniów, tych najpracowitszych (nie zawsze
najinteligentniejszych, ale przynajmniej chccacych się uczyć),
ambitnych, często jeszcze dodatkowo z zamoznych domów (a
przynajmniej sredniozamoznych), mniej w klasach dzieci zaniedbanych
(o ile w ogóle sa). I potem - cud - te dzieci dostają się na studia,
kto by to przypuszczał?
Problem w tym, ze te same dzieci, wysłane do innych szkół średnich
tez na studia się dostaną. Ale statystyki nie poprawią zanadto,
skoro w klasach, ktore uczyłam, w klasie mojej córki cżęść osób,
zdolnych i bardzo zdolnych, nawet nie myslała o dziennych studiach
na UW - bo nie miała na to pieniędzy, rodzice nie mieli ochoty
utrzymywać ani dnia dłuźej itd. Więc oni nie zdawali i nie zdali -
zanizyli statystyki, tylko co z tego (na 28 osób z klasy córki tylko
ok. 10 zdawała na dzienne studia ).Czy to znaczy, ze w tej drugiej
szkole zdolny uczeń nie ma szans? Absolutnie nie - moze się nauczyć
często nie mniej, niż w "dobrej" i tak samo zdać. Bo, niestety, w
wiekszości wypadków to dom, a nie szkoła determinuje dalsze życie.
szkoły o wsysokich wymaganiach bardziej sa potrzebne dzieciom z
tzw. "gorszych domów", niż tym, ktore z domu i tak wynoszą ambicje i
sporo wiedzy.
No i jeszcze jedno - mam wrazenie, ze większość osób nie widzi
psychozy, pogłebiającej się z roku na rok, presji wywieranej na
dzieci już od 6 klasy, zbyt wczesnej selekcji. Nie ma co porównywać
tzw "naszych czasów" z dzisiejszymi. Ja widze dramatyczny skok
pomiędzy czasami mojej córki - pierwszy rocznik gimnazjium, a syna -
obecna pierwsza klasa. Presja rosnie .
I tak jeszcze myślę - skonczylam prestiżowe LO, i prestizowe studia
(7-11 osób na miejsce). A ilość idiotów i w szkole i na roku była
niewiarygodna. Czy zatem selekcja, jakakolwiek selekcja spowoduje,
ze w elitarnej szkole nasze dziecko bedzie kontaktowało się z
miniejsza liczba glupich ludzi? Moze w minimalnym stopniu.
No i ja przyjaźnie się z osobami bez habilitacji, ba! bez wyższego
wykształcenia, jakos nie czuje ujmy na honorze.

[triss_merigold6]

Psychoza jest. Kiedyś była ale na innym poziomie. Nastolatek idący
do zawodówki po podstawówce praktycznie trwale określał swoje
przyszłe miejsce w hierarchii społecznej i zawodowej. Pamiętam
przedegzaminacyjny stres do liceum i świadomość, że jak się nie
dostanę to trafię do np. gastronomika czy handlówki. Matura i
egzaminy na studia to był przy tym luzik totalny.

U mnie w szkole byli durnie, owszem. Na studiach również. Ale
generalnie w moim LO było bardzo dużo młodzieży mającej mnóstwo
zainteresowań, ciekawej świata po prostu a szkoła to podsycała.

[nisar]

I o to chodzi. O takiej szkole marzę dla mojej córki - takiej, która nie będzie
oczekiwała samych piątek (bo inaczej zaniża się średnią klasy), tylko która z
radością zobaczy w swoich szeregach kogoś, kto lubi czytać czy wyjeżdżać na
wycieczki poznawcze (a nie "wypij swoje piwa w innym mieście"). Marzę o szkole
która pomoże nastolatce określić swoje zainteresowania (moja poza czytaniem nie
jest konkretnie ukierunkowana w żadną stronę), o szkole w której nauczyciele
będą nastawieni do młodzieży przyjaźnie a nie krytycznie.
Ech, rozmarzyłam się...

[triss_merigold6]

Dobra, dobra. W mojej szkole co roku po pierwszej klasie parę osób
dostawało propozycję nie do odrzucenia: powtarzają rok albo
zmieniają szkołę. Zazwyczaj zmieniali. Nie radzili sobie ogólnie
intelektualnie. Stresujący nauczyciele też byli, bo z góry
traktowano nas jak elitę i wymagano zwłaszcza z przedmiotów
kierunkowych. Znaczy na humanie mogłam być idiotką z chemii, fizyki
i matematyki ale nie z języków czy historii bo to by było żenujące.
Teraz się pozmieniało w tych liceach bardzo.

[protozoa]

Verdano, świat jest tak skonstruowany, że ci najlepsi wygrywają
wyścig ( niekoniecznie wyścig szczurów). Nawet największa
inteligencja nie pomoże gdy ktos jest leniem i obobokiem. Czasem
lepiej byc nieco mniej błyskotliwym za to pracowitym, skrupulatnym,
dokładnym i odpowiedzialnym.
Verdano, jesli DZIŚ ktoś chce sie uczyc ma ku temu mozliwości. Nie
spotkałam się, a żyję w Warszawie i obracam sie wśród ludzi, zeby
ktos powiedział dziecku - stop. nie utrzymuję cie ani dnia dłużej.
do pracy. Oczywiście o ile dziecko jest zdolne i pracowite a nie co
roku zmienia zainteresowania i uczelnie.
Jest system stypendialny, jest mozliwość pracy - nawet w przypadku
studiów dziennych.
I kolejny mit - o tym, że dom a nie szkoła determinuje dalsze życie.
Mam kilku kolegów wywodzących sie z rodzin z problemami. Byli
zdolni, pracowici, skończyli dobre szkoły i studia. Jeden z nich
jest bardzo znanym profesorem, pionierem na światową skalę w swojej
dziedzinie. Dom mu nie pomógł - szkoła - owszem.
Osobiście nie widzę niczego złego, gdy dziecko od przedszkola uczy
się angielskiego. Im wczesniej zacznie tym będzie mu łatwiej. I
większość dzieci wcale nie rozpacza z tego powodu, bo dobrze sie
przy tym bawi.
Szkoła prestiżowa,dobra, ambitna wcale nie musi byc stresogenna. I
najczęściej nie bywa.
Ludzie dobierają sie według podobnych zainteresowań, doświadczeń
życiowych, świtopoglądu i...wykształcenia. Nie ma to nic wspólnego z
ujmą na honorze tylko z tym, ze będąc wśród zgoła innych nie
znajduje się z nimi na dłuższą metę wspólnego języka. ałżeństwa o
rażących róznicach w wykształceniu ( zwłaszcza, gdy osobą lepiej
wykształconą jest kobieta) zwykle rozpadają się. O czym ma rozmawiać
sprzedawczyni z warzywniaka z ekonomistą? Co ma wspólnego
dziennikarz z dozorcą czy listonoszem? Lekarz z kucharką? yle samo
co ambitny uczeń z takim, którego zainteresowania koncentruja się na
nicnierobieniu.

[srebrnarybka]

Do tego kilka uwag, bo do całej długiej wypowiedzi ustosunkować się
trudno.
1. Świat nie jest tak skonstruowany, że szansę mają tylko najlepsi,
bo nie każdy musi, a nawet chce, być lekarzem (podobno to
niskopłatny zawód, a taki popularny i prestiżowy, chociaż przecież
kandydaci nie idą tam z powołania ...). Mogą być ludzie, którym
wystarczy i znajdują radość, spełnienie, a także jakieś dochody, i
są na swoim miejscu jako np. wterynarze, farmaceuci, archiwiści,
instrukotorzy rehabilitacji, a nawet tfu tfu nauczyciele. I ważne
jest nie to, żeby każdy dostał się na uniwersytet medyczny (czym się
tak chlubisz, że akademię przemianowano na uniwersytet), ale aby
znalazł w życiu to, co robi najlepiej i co chce robić. Nawet, jeżeli
będzie to prowadzenie knajpy czy punktu ksero. I nie ma powodu, jak
często mają w zwyczaju lekarze, pogardzać ludźmi, ktorzy nie zdali
na medycynę, albo w ogóle na nią nie zdawali, jako na głupszych od
lekarzy. Nie każdy, kto nie jest lekarzem, jest nieudanym lekarzem.
2. Nie
> spotkałam się, a żyję w Warszawie i obracam sie wśród ludzi, zeby
> ktos powiedział dziecku - stop. nie utrzymuję cie ani dnia
dłużej. - to tylko potwierdza poglądy Verdany. Obracasz się wśród
ludi zamożnych i wykształconych i tacy ludzie są skłonni utrzymywać
dzieci na studiach czy nawet dłużej. Ale dzieci rodziców
niewykształconych czy mniej zamożnych nieraz to słyszą.
3. I kolejny mit - o tym, że dom a nie szkoła determinuje dalsze
życie.
> Mam kilku kolegów wywodzących sie z rodzin z problemami. Byli
> zdolni, pracowici, skończyli dobre szkoły i studia. Jeden z nich
> jest bardzo znanym profesorem, pionierem na światową skalę w
swojej
> dziedzinie. Dom mu nie pomógł - szkoła - owszem
- życie ludzkie to nie teoria medyczna, że stan zapalny należy
lecyzć antybiotykami i zawsze musi to przynieść efekt. Nasze życie
jest wypadkową róznych czynników. Co do wływu domu: zwykle wybór
tzw. dobrej, czyli prestiżowej szkoły, jest wynikiem presji domu,
więc nawet, jeśli potem szkoła, a nie dom, kształtuje wiedzę ucznia
(zresztą prawidłowo, bo od tego jest szkoła), to i tak wybór szkoły
jest zwykle wynikiem presji rodzicielskiej. A Twoim znajomym z
rozbitych rodzin nie pomogłaby i szkoła, gdyby sami tego nie
chcieli. Pamiętajmy, że licealista to już prawie dorosły człowiek i
to on coraz bardziej kształtuje swoje życie. Nie dom, ani szkoła.

[protozoa]

Wbrew temu co piszesz mam do czynienia z bardzo róznymi ludźmi -
chocby z racji wykonywanego zawodu. I powtarzam, nie spotkałam się,
aby ktokolwiek zabronił dziecku dalszego kształcenia. Jedna z
naszych salowych ręce sobie do przysłowiowych łokci urabia, żeby
tylko jej syn skończył studia. I to bynajmniej nie medyczne.
Daję przykład ze swojej działki, bo znam ja najlepiej, ale sądzę, że
podobnie jest na Uniwersytecie, Politechnice itd.
Jeśli już zdecydowałas się na porównywanie wszystkiego do medycyny
pragne sprostowac, że nie każdy stan zapalny winien być leczony
antybiotykami. Infekcje o podłozu wirusowym już nie. I nie każdy
antybiotyk zadziała, źle dobrany bywa nieskuteczny , ba wręcz
szkodliwy ze względu na działanie jatrogenne.
Zgadzam się, że życie jest wypadkową, ale cd jak załatwię pacjentów.

[verdana]

Ty sie nie spotkałas, a ja spotykalam takich rodzicow stosunkowo
często. Więc są.

[michal_powolny12]

Zabronić nie a jak jest pusto w budżecie to nawet gdyby jtoś stanął
na głowie to z pustki pieniędzy nie zrobi.
A tan na marginesie nie jestem wstanie zrozumieć ludzi którzy
uważają się za lepszych bo skończyli studia. Toż to prawdziwa
patologia. Tam naprawdę wolę towarzystwo kuzynów mojej żony
(zwykłych kolejarzy) niż "profosurską" własną rodzinę. Z bufonami
trudno się rozmawia. A prości ludzie wiedzą o życiu znacznie więcej
od niektórych pseuodo intelektualistów od siedmiu boleści.
Dziwne prawda? Ale naprawdę ci ludzie są sympatyczni, ciekawi świata
a i jednicześnie są fachowcami w swojej działce.

[protozoa]

A gdzie ja napisałam, że jestem lepsza? Napisałam natomiast, że
podobni znajdą wspólny języki z podobnymi. Prości ludzie moga byc
znakomitymi ślusarzami kolejarzami, kucharzami itd, ale najczęściej
wspólne tematy są mocno ograniczone.

[michal_powolny12]

I znowu piszesz nieprawdę. Z prostymi ludźmi fantastycznie się
rozmawia. Można od nich dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy.
Trzeba tylko chcieć. Bardzo wielu rodziców z tak zwanych dobrych
domów popełnia błąd ograniczając swoim dzieciom relacje rówieśnicze.
Moi na szczęście tego błędu nie popełnili. Do podstawówki (jednej
i drugiej) oraz drugiego ogólniaka chodziłem z normalnymi nie
profesurskimi dziećmi. Wśrod moich znajomych są więc i pracownicy
wyższych uczelni, księgowe, dziennikarze (to takie zawodowe
zboczenie), prawnicy, kolejarze, robotnicy budodowlani, elektrycy,
salowe. W takim samym środowisku dorasta mój syn. I ma się
świetnie.

[protozoa]

A ja wśród swoich znajomych mam i dziennikarzy i nauczycieli,
prawników, pracowników naukowych, ekonomistów. Nie mam przyjaciół
ani znajomych wśród pracowników budów, salowych, sprzedawców.
Sprząta u mnie salowa. Nawet gdybym bardzo się starała nie
miałybysmy o czym rozmawiać - najwyżej powtórzyłaby mi kilka
szpitalnych plotek z kuchenki oddziałowej lub ,najwyżej, pokoju
pielęgniarskiego.
Kiedys jeden z fajnych kolegów miał żonę pielegniarkę. Nie po
studiach a po liceum medycznym ( były takie czasy). Śliczna
dziewczyna, fajnie ubrana, ale gdy otworzyła buzię, gdy zaczęła się
rechotac nie wiadomo z czego... Małżeństwo szybko się rozstało, bo
nie mieli punktu stycznego.

[verdana]

jakoś miałam doskonale o czymrozmawiać z pania, ktora sprzatała u
moich rodziców - miała znacznie wiecej mądrego do powiedzenia
(chocby na temat wychowania dzieci) niż lekarka, ktora te dzieci
leczyła, a była dobrą lekarka, aczkolwiek glupią jak but w
dziedzinach pozazawodowych.
Moja najblizsza przyjaciółka pochodzi z tzw. "nizin", a mimo to z
jej matką można bylo pogadac o wszystkim, moze poza współczesna
literatura. No, a żona mojego przyjaciela ma doktorat, a jak otworzy
usta...
Snobizm to cięzka choroba. Nie doberam dzieciom towarzystwa, ale
gdyby zaczęły przyjaźnić się z kimś, kto dobiera sobie towarzystwo
jedynie wg. wyksztalcenia, to poradziłabym, aby zastanowili się, czy
warto przyjaźnić sie z głupcem.

[agatka_s]

A nie sadzisz ze na tym forum moga pisac salowe ? I co wtedy ? masz
jakos o czym z nimi rozmawiac, nawet tego nie bedac swiadoma....


Nie moge sie zgodzic z takim rozumowaniem.

Pisalam juz kiedys o mojej babci-gospodyni domowej ktora poswiecila
zycie wychowaniu 3 dzieci i bardzo malo feministycznemu prowadzeniu
domu-no coz byla to jedna z najbardziej wszechstronnie
wyksztalconych osob jakie znalam, coc formalnie miala tylko 7 klas,
a za maz wyszla w wieku lat nastu. Z nikim mi sie tak dobrze nie
gadalo jak z moja babcia, bo babcia zawsze byla otwarta i cale swoje
zycie uczyla sie, co wbrew pozorom w czasach gdzie zrodlem wiedzy
byla tylko ksiazka a dzien powszedni nie byl tak sielankowy tak
latwy, bylo nie lada sztuka.

Ja bardzo lubie ludzi prostych, nie bardzo wyksztalconych, bo czesto
tacy ludzie maja duzo do powiedzenia i to bardzo interesujacych
rzeczy.

[protozoa]

Agatko, chyba niewiele widziałaś w życiu salowych.....
Jeśli ktoś chciał zdobyć wyższe wykształcenie i był na tyle zdolny
to mógł. Nawet bardzo dawno temu, gdy dzień nie był taki
sielankowy...Jedna z moich prababek ( rocznik 1897) skończyła
medycynę, jej siostra ( rocznik 1900) była adwokatem, inna siostra
ukończyła wydział filozoficzny na Uniwersytecie we Lwowie...Można
było.

[verdana]

Mozna było - dla 1% populacji.
No, ale rozumiem, ze osobie z tak wykształconej rodziny po prostu
nie wypada rozmawiać z szaraczkami. Musze o tym pamietać, bo chyba
mam niewlasciwych znajomych.

[protozoa]

Wolno Ci miec znajomych takich z jakimi dobrze się czujesz. Jesli
masz potrzebę wymiany poglądów z dozorczynia - rób to. Jesli chcesz
iść do teatru z kasjerką z Tesco - Twoja sprawa. I pozwól, zebym ja
miała odmienny pogląd.

[agatka_s]

Nie czasem tak sie ukladaly losy, ze mimo zdolnosci, mimo nawet
pochodzenia z dobrej bogatej rodziny, nie dalo sie.

Mojej babci przeszkodzily 2 rzeczy- po pierwsze byla najmlodsza
corka z 3, w ktora rodzice z jakis powodow nie bardzo chcieli
inwestowac (mimo ze obiektywnie jak znalam moje 2 cioteczne babki,
to musze powiedziec moja babcia byla najzdolniejsza) i postanowili
ze babci edukacja na poziomie szkoly podstawowej wystarczy (glownie
edukowali najstarsza corke, ktora uchodzila za te "madra" w
rodzinie). Poza tym babcia wyszla za maz w wieku lat 16 (za mlodego
inzyniera), po roku urodzila corke (moja mame) a 3 miesiace po
narodzinach mojej mamy wybuchla wojna. Wojna ktora poprzestawiala
zycie kompletnie. Potem babcia urodzila jeszcze 2 dzieci, i moze
choc czasem i myslala o edukacji, nie bylo to mozliwe.

Losy ludzkie sa rozne....juz nie bede wspominac ze pani Grohola,
ktorej ksiazek mozna nie lubic, ale ktora jest z pewnoscia osoba z
ktora warto rozmawiac, byla salowa przez jakis czas.

No coz jesli ja nie mialabym z czego zyc to tez pracowalabym jako
salowa, gdyby trzeba bylo, tylko czy to oznacza ze nie warto byloby
ze mna juz rozmawiac ?

A wiesz, protozoa

[nangaparbat3]

u moich rodzicow sprzatała pani doktor - weterynarii - za to z Kazachstanu.

Ciekawe, do ktorej grupy bys ją zaklasyfikowała.

[nangaparbat3]

protozoa napisała:

> A gdzie ja napisałam, że jestem lepsza? Napisałam natomiast, że
> podobni znajdą wspólny języki z podobnymi.

Kazde Twoje zdanie aż zionie poczuciem wyzszości. Jak chocby to:

Prości ludzie moga byc
> znakomitymi ślusarzami kolejarzami, kucharzami itd, ale najczęściej
> wspólne tematy są mocno ograniczone.

[rycerzowa]

Owszem, to dom określa poziom dziecka i jego szanse. Ale również środowisko
rówieśnicze. W tzw. dobrej szkole uczeń ma szansę spotkać ludzi na swoim
poziomie, o podobnych zainteresowaniach, podobnej pasji do nauki.

Presja jest, zgadzam się.
Ale zdolni i tak są dobrzy, niezależnie od presji.
Dlatego rodzice tych zdolnych powinni wyluzować.

Najgorzej mają dzieci mniej zdolne, którym stawia się wygórowane wymagania. Bo
program jest jednakowy dla wszystkich.

Kiedyś były dobre szkoły zawodowe. Uczeń słabszy, albo po prostu rozwijający się
w swoim tempie, albo z zaległościami, miał szanse na wydłużenie nauki o dwa
lata. (3lata ZSZ + 3 lata technikum uzupełniającego). Znam wielu ludzi po
studiach, nawet z tytułami naukowymi, którzy przyznawali się do tej ścieżki
edukacji.
Często szkoła zasadnicza odkrywała zdolności dziecka z ubogiej rodziny. Albo
dziecko nagle rozkwitało.
Teraz szkoła zasadnicza to pogrzebanie szans dziecka.

Niektóre dzieci są tak mało inteligentne,że tylko skończenie studiów jest dla
nich szansą na jakakolwiek pracę, bo do niczego konkretnego się nie nadają.
Żadnego fachu nie są w stanie się nauczyć.
Problemem jest matura, rodzice muszą się więc bardzo postarać, potem już leci.

Są dzieci z rodzin "wysoce" inteligenckich, gdzie dyplom wyższej uczelni jest
oczywistością, i dzieci są rzeczywiście gnębione, by go zdobyć.
Jeśli dziecko jest mniej zdolne, albo uparte, to jest problem.
Córka znajomych, z rodziny profesorskiej, niedługo (mam nadzieję) skończy
studia, ale właśnie kosztem licznych korepetycji, uruchamiania znajomości,
ciężkiej pracy całej rodziny przed każdym kolokwium.Tu "histeria" się przydaje.

Gorzej z uparciuchami.
W znanej mi innej rodzinie "profesorskiej" żadne z trojga dzieci nie ma
"magistra", ot, tak na złość rodzicom.
Rodzice uskuteczniają płacz i zgrzytanie zębów, ze skóry wychodzą, wszystko na nic.

No pliz...

[triss_merigold6]

Kiedyś były dobre szkoły zawodowe to znaczy kiedy? Zdawałam do
liceum w 1989 r. i do zawodówki wybierała się mniej więcej 1/3
klasy. Najsłabsi uczniowie i ci z rodzin z problemami, bo kasa była
potrzebna. Pamiętam schizę nas, zdających do liceów, co będzie jak
się nie dostaniemy, perspektywa zawodówki była horrorem. Były
POJEDYNCZE oblegane szkoły zawodowe do których słabsi nie mieli
szans ponieważ był konkurs świadectw. Pozostałe zawodówki -
zwłaszcza budowlanki - plasowano w rankingach poziomu nauczania
gdzieś tuż przed szkołami specjalnymi.

Właśnie TERAZ szkoły zawodowe są lepsze, bo zmieniła się kadra,
techniki nauczania, poziom zajęć warsztatowych, kiedyś to było dno,
syf i patologia najczęściej. Opowieści rówieśników o fali w
zawodówkach męskich mogę przytaczać ale mnie wytną za drastyczność.

[rycerzowa]

"Dobroć" szkół, jak i wszystkiego, jest pojęciem względnym.
O dobrych onegdaj szkołach zawodowych piszę w tym sensie,że szło do nich właśnie
ok.30 procent rocznika w dużych miastach, a w mniejszych - ponad połowa. Czyli
w sumie normalne, przeciętne , czasem zdolne dzieci,żadna patologia.
Nawet w szkołach tzw. przyzakładowych nie działo się najgorzej; pisałam o nich
pracę. Były to szkoły dla dzieci z rodzin, gdzie trzeba było szybko zarabiać.
Dla najsłabszych były OHP - Ochotnicze Hufce Pracy.

( Z punktu widzenia tych z dobrych ogólniaków, zawodówka to była owszem, klasa
niższa, ale w rzeczywistości to była przeciętność).

Teraz ta młodzież w zdecydowanej większości poszła do gimnazjów i ogólniaków, a
potem idzie na studia. Do zawodówek chodzą dzieci upośledzone umysłowo, lub
prawdziwa patologia.
Świetny program i kadra niewiele może pomóc.
Do aż tak pustego i Salomon niewiele naleje.

[verdana]

O nie!
Do zawodowek - przynajmniej z klas moich dzieci - szły dzieci z
rodzin, ktore nie maily ambicji "wyksztalecnia", a uznawały, ze
dzieci powinny jak najszybciej zarabiać - bo albo w domu nie bylo
pieniedzy, albo zarabianie jawilo się jako dobro najwyższe - na
dzis, a nie za parę lat.
To wcale nie byla patologia, normalne dzieci, tylko z innych
srodowisk. Wszyskie tutejsze dyskutantki wywodza się z jednego
środowiska i tylko je znają. A naprawdę, wielkomiejska inteligencja
to jeszcze nie wszyscy.

Jeszcze raz

[triss_merigold6]

Nie powiedziałam, że do zawodówek szły dzieci patologiczne tylko, że
szły tam dzieci z rodzin biednych, z problemami i takich w których
kasa była szybko potrzebna. W zawodówkach męskich kwitła przemoc i
chamstwo w maksymalnie brutalnym wydaniu, chłopcy chlali i siłą
ustalali hierarchię w grupie. Nie opowiadajcie głupot, że nie, bo
miałam kolegów w szkołach zawodowych, część z nich opowiadała co się
działo dopiero jako dorośli ludzie. Paru zmieniało szkoły właśnie z
powodu przemocy, nauczyciele nie byli w stanie tego ogarnąć wcale.
Warsztaty i praktyki to był smiech na sali i okazja do chlania.
Chodzenie na przerwie na wino czy wodkę to była norma i standard,
kupowanie flaszek panom nauczycielom również. Moja szkoła graniczyła
z budowlanką, no sorry to były dwa różne kosmosy.

Owszem część poszła później do techników (jakich dziennych? robota i
nauka w trybie wieczorowym, bo kasa w domu potrzebna) ale tylko
część.
Rycerzowa pisze, że w porównaniu z liceami to była klasa niższa?
Qrde, to była przepaść. W życiu nie słyszałam o takiej chamówie w
liceach jaka była na porządku dziennym w wielu zawodówkach.
Dzieci szły normalne ale atmosfera szkoły i kumulacja problemów
wychowawczych, rodzinnych, środowiskowych była demoralizująca. Panny
z zawodówek można było w autobusie rozpoznać po ciężkiej tapecie i
języku a chłopaków też po bluzgach i podpiciu.

[marycha.tamasuka]

Strasznie rozbudowany watek i późno na niego trafiłam, więc bedzie jeszcze
bardziej chaotycznie niz zwykle.
Wychowałam się w rodzinie, gdzie dyplom od kilku pokoleń jest oczywistością,
skończylam (dawno bo dawno, ale jednak) renomowane liceum, elitarne (podowczas)
studia. Pracowałam parę lat w podstawowce na blokowisku, a od kilkunastu - w
renomowanym liceum, uważanym przez uczniów za "przyjazne".
Sadzę, że:
1. Wylewamy krokodyle lzy nad dziecmi azjatyckimi, że ciężko pracują -
jednocześnie zmuszając nasze własne (zwlaszcza wyksztalceni i tzw. na poziomie
rodzice) do pracy wcale nie lzejszej, główna róznica - odroczenie w czasie
korzysci materialnych. Przeczytajcie uwaznie list - 7-8 lekcji codziennie, w
domu lekcje 2 jezykow obcych, wiec siadanie do odrabiania zadań domowych i nauki
dopiero wieczorem to koniecznośc, wcześniej sie po prostu nie da. Nawet jeśli
policzymy: 7 godzin w szkole+1angielskiego+2 zadań domowych - to juz 10. A my,
dorosli, mamy osmiogodzinny dzień pracy.
2. Główny pproblem to nie szkoła, a nadambitni rodzice, co zresztą bardzo ladnie
wykazala Wieczna Gosia. Nawet w szkole o najbardziej wysrubowanym poziomie
(cokolwiek mialoby to znaczyc) mozna załozyc, że tylko z przedmiotów, ktore
ucznia interesują i ktore bedzie zdawac na maturze, powinien miec dobre oceny. Z
reszty - niech przejdzie do nastepnej klasy. Kiedy sugeruje taka postawe naszym
uczniom proszą, by to powtorzyc rodzicom - powtarzm, bez wiekszego skutku.
3. Jeśli ktoś chce się nauczyc, zrobi to (mowie o licealiscie) bez szkoły, a
nawet wbrew szkole.
Nauczyciele celują w tworzeniu mitów, ze jeśli uczeń nie bedzie miał ilus tam
godzin jego przedmiotu, nigdy nie zda matury. Sekundują im w tym rodzice,
opłacając korepetycje. Jedni i drudzy przejmuja za dziecko odpowiedzialnośc za
naukę, co wiecej daja mu odczuc, że samo sobie nie poradzi.
4. Bardzo zdolni uczniowie wcale nierzadko nie znoszą szkoły - niestety bardzo
często szkoła jest znakomita w gaszeniu zapału, przedstawianiu zagadnień
fascynujacych w sposób nieznosnie nudny, sekowaniu osób myślących tworczo i
oryginalnie.
Dla niektorych bardzo zdolnych młodych ludzi (w tym i takich, którzy naprawdę
lubia sie uczyc) szkoła jest udręką, koszmarnym czasem, który trzeba przetrwac.
5. Obecnie głównym celem dobrego liceum jest wychowanie sprawnego pracownika
wielkiej korporacji,pracoholika nastawionego na rywalizację, perfekcyjnie i bez
refleksji wykonujacego stawiane przed nim zadania . Nie jest to cel
uswiadamiany, często nauczycielom jest wręcz obcy,jednak do niego dążą zmiany w
ststemie ksztalcenia, glównie nowa matura.
6. W przeprowadzonej przez prof. Czapińskiego diagnozie okazało się, ze im
starszy uczeń, tym bardziej nastawiony na rywalizację, mniej na współpracę. Tego
uczą i rodzina, i szkoła.
7. I na koniec powtorzę, co juz kiedys pisalam: Dlaczego wyscig szczurów jest
zły? Bo nawet jak wygrasz, dalej jestes szczurem.

[verdana]

Nareszcie.... 100% prawdy.
Nareszcie ktos zrozumiał - własnie tak jest. Wychowujemy
pracoholików dla pracodawców i tyle.
W jakiej szkole uczysz? Wysłalabym na nauke do Ciebie dziecko.

[srebrnarybka]

Bardzo mi się Twoja wyowiedź podoba.

[baba06]

chciałabym,żeby moje dziecko uczyli tak myślący nauczyciele

arykuł z przekroju

[saskia123]

Do gimnazjów trafi w tym roku ponad 400 tysięcy uczniów. Prawie
połowa z nich nie dowie się skąd się wziął renesans. Dowie się co to
wyścig szczurów, przemoc i berekcw..ony. Witajcie w szkolnym piekle

10 kwietnia 2008

Przeciętnemu polskiemu gimnazjaliście najlpepiej wychodzi pisanie.
Zaproszeń i ogłoszeń zadanych na egzaminie gimnazjalnym. Nie potrafi
już za to na egzaminie wyjaśnić, z czego wyniknął melodyjny
charakter wiersza. Myli też średnicę figury geometrycznej z jej
obwodem i nie potrafi obliczyć procentu z liczby. Połowa (!)
gimnazjalistów nie ma bladego pojęcia o tym, że matematyka może
przydać się w życiu.
– Prawda jest taka, że poziom wiedzy, jaki w ubiegłym roku wyniósł
mój syn z typowego polskiego gimnazjum, byłby żenujący, gdyby nie
moja ciężka praca i zatrudniona przeze mnie armia korepetytorów –
przyznaje Barbara Chwatiuk, właścicielka niewielkiej firmy z
Katowic. Ma ona jeszcze jednego, młodszego syna, 13-latka. – W tym
roku obiecałam sobie, że nie popełnię błędów – zapewnia. – Zaczęłam
od stawiania pytań.
Pytań jest sporo. Wydawać by się mogło, że na niektóre odpowiedź
jest prosta. Większość rodziców za szczyt marzeń uważa renomowane,
publiczne gimnazjum, do którego trafiają wybrańcy. Jednak tam
najpierw trzeba się dostać – decydują o tym oceny ze szkoły
podstawowej, wyniki testu na koniec szóstej klasy, a często także
dodatkowe wewnętrzne sprawdziany gimnazjum. Nic więc dziwnego, że
wielu zdesperowanych rodziców decyduje się dziś nawet na fikcyjną
przeprowadzkę z dziećmi i zmianę adresu zameldowania w pobliże
szkoły. Pomocne są w tym szczególnie odpowiednio rozlokowane babcie
i znajomi. Uczeń z rejonu dostaje się bowiem do dobrej szkoły bez
egzaminu. Potem jednak i gimnazjalista, i jego rodzice muszą się
liczyć z godzinami spędzonymi w korkach, bo mieszkają przecież tam,
gdzie mieszkali. Tymczasem – jak coraz częściej zauważają naukowcy –
wiele renomowanych gimnazjów uczy wyłącznie poprawnego rozwiązywania
testów, rzadziej samodzielnego myślenia i rozwijania pasji. Liczą
się w nich nie uczniowie, ale ich wyniki.

Tłok w klasie
– To zwykły wyścig szczurów. Dlatego takie gimnazja pełne są
samotnych, zestresowanych dzieciaków niepotrafiących dotrzymać kroku
prymusom – ostrzega profesor Krzysztof Kruszewski z Wydziału
Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego.
Może więc lepiej wybrać gimnazjum bez większych wymagań, za to tuż
za rogiem, w którym dziecko poczuje się swojsko, bo znajdzie wielu
kolegów z podwórka? Co prawda będzie to najpewniej pełne przemocy
gimnazjum z 40-osobową nawet klasą, ale do którego nie trzeba zdawać
żadnych egzaminów...
– Nie radziłbym – ostrzega doktor Maciej Jakubowski z Wydziału Nauk
Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego, który badał wpływ
wielkości klasy na wyniki uczniów. – Tłok w klasie sprawi, że
dziecko nie będzie miało większych szans na otrzymanie odpowiedniej
porcji wiedzy.
Może zatem lepsze perspektywy czekają gimnazjalistę w szkole bardzo
kameralnej?
– Też nie – mówi doktor Jakubowski. – Zbyt mała liczba uczniów to
mniejsza szansa na to, że nasze dziecko znajdzie kolegów na podobnym
poziomie intelektualnym, że będzie się odpowiednio w grupie rozwijać.
Czy w takim razie lepiej rozwinie się na prowincji, czy w dużym
mieście?
– Statystycznie szkoły w miastach powyżej stu tysięcy mieszkańców
uzyskują z egzaminu średnie wyniki wyższe niż szkoły w mniejszych
miastach i szkoły wiejskie, a szkoły niepubliczne – wyniki nieco
wyższe niż szkoły publiczne – wyjaśnia Tadeusz Mosiek z Wydziału
Egzaminów dla Uczniów Gimnazjów Centralnej Komisji Edukacyjnej.
Tyle tylko, że statystyki nie wyjaśniają wszystkiego. Nie do końca
jeszcze wiemy, dlaczego na przykład wiejskie gimnazja mają często
lepsze wyniki w nauce niż szkoły w małych miasteczkach, a w części
humanistycznej egzaminu w ubiegłym roku najniższy średni wynik miała
szkoła położona w mieście powyżej 100 tysięcy mieszkańców. I
dlaczego w takich Żorach (62 tysiące mieszkańców) publiczne gimnazja
w osiągnięciach biją na łeb renomowane publiczne i niepubliczne
szkoły z wielkich miast.

Odtwórczy i sztampowi
– Co zatem mamy robić? – głowi się dziś większość z prawie 900
tysięcy rodziców polskich 13-latków. I słusznie, bo eksperci w
jednym są zgodni: to nie podstawówka i nie liceum, ale właśnie
gimnazjum ma największy wpływ na to, czy nasze dziecko odniesie w
późniejszym życiu sukces. Intelektualny i materialny.
Tymczasem okazuje się, że aż 40 procent absolwentów polskich
gimnazjów nie ma pojęcia, że renesans narodził się we Włoszech, co
trzeci uczeń nie kojarzy czasów króla Stanisława Augusta z
rozbiorami, a połowa nie potrafi obliczyć zużycia paliwa w
samochodzie i odczytać zwykłej mapy. To także wynika z
ubiegłorocznych wyników egzaminów gimnazjalnych. I co potwierdza
wydaną rok wcześniej opinię polskich badaczy, którzy w ramach
Programu Międzynarodowej Oceny Umiejętności Uczniów PISA OECD
zauważyli, że uczniowie polskich gimnazjów w umiejętności twórczego
rozumowania znacznie odstają od swoich zachodnich kolegów. Są
odtwórczy, nie potrafią samodzielnie wymyśleć najprostszego
eksperymentu. Winą za to naukowcy obarczyli szkołę. Bo uczy rutynowo
i wycinkowo. I zaproponowali, by w Polsce przeprowadzić publiczną
debatę pod znamiennym tytułem „Syndrom niedokończonej reformy”*.
Debata jak dotąd się nie odbyła.
– Polskie gimnazja wciąż są nastawione na wpajanie uczniom regułek –
wyjaśnia profesor Kruszewski. – Te lepsze potrafią robić to w taki
sposób, by przełożyło się to na wyniki testów, te gorsze nawet tego
nie potrafią.
Egzamin gimnazjalny z ubiegłego roku ujawnił, że z co 10. polskiego
gimnazjum nastolatek nie wyniesie nic. Może poza siniakami.
– W 10 procentach gimnazjów uczniowie nie zdobyli na egzaminie
żadnych punktów! – załamuje ręce profesor Krzysztof Konarzewski z
Instytutu Psychologii PAN.
Te dane są szokujące. Bardziej szokujące jest to, że wynikami
egzaminów w gimnazjach nikt się nie zainteresował, z Ministerstwem
Edukacji włącznie.
– Zostaliśmy z tym problemem sami – przyznaje Piotr Zaczkowski ze
śląskiego kuratorium oświaty. – My i dyrektorzy kiepskich szkół, bo
większość z nich bezradnie rozkłada ręce. Nie mogą zbyt wiele zrobić
bez poparcia resortu, bez pieniędzy na dokształcanie słabych
nauczycieli, bez rządowego pomysłu na to, jak uzdrowić sytuację w
szkole położonej w okolicy, w której panują marazm i bezrobocie. I
zakamuflowany analfabetyzm.
Gdy zapytaliśmy ministerstwo o przyczynę braku reakcji, otrzymaliśmy
odpowiedź, że: „MEN przypomniało kuratorom o możliwości stosowania
programów poprawy efektywności w zakresie dydaktyki, opieki i
wychowania w trybie art. 34 ustawy o systemie oświaty”.

cdn

artykuł cd.

[saskia123]

Przemoc nauczycielem
Skoro przeciętny gimnazjalista przez trzy lata nauki w szkole nie
zdoła się dowiedzieć, gdzie narodziło się odrodzenie, to może
chociaż szkoła zapewni mu bezpieczeństwo i rozwój w przyjaznej
atmosferze. By rozwiać i te złudzenia, wystarczy zapytać
przeciętnego gimnazjalistę, co to jest berekcw..ony. Nieświadomym
wyjaśniamy: gimnazjalista znienacka zachodzi kolegę od tyłu,
przytrzymuje go siłą i pozoruje stosunek płciowy.
– Nie twierdzę, że za PRL panowała w szkole sielanka, wręcz
przeciwnie. Ale tak źle jeszcze nie było. Dziś najważniejszym
nauczycielem w polskim gimnazjum stała się przemoc – mówi profesor
Janusz Czapiński, psycholog społeczny z Uniwersytetu Warszawskiego,
ekspert ogólnopolskiego programu „Szkoła bez przemocy”. Właśnie z
badań Czapińskiego jednoznacznie wynika, że największa agresja wobec
nauczycieli i kolegów pojawia się w gimnazjach: na chamstwo uczniów
skarży się tylko 15 procent nauczycieli szkół podstawowych i 21
procent ponadgimnazjalnych. Za to aż 27 procent nauczycieli
gimnazjów.
– To nie tylko przemoc fizyczna i psychiczna. To także coraz większy
cynizm i obojętność całej szkolnej społeczności wobec zła – dodaje
Czapiński. Profesor podstawowej przyczyny eskalacji gimnazjalnej
przemocy upatruje w reformie oświaty. – Skracając dzieciom
podstawówkę, wyrwano je z poczucia bezpieczeństwa, które budowały
razem ze swoimi znanymi dobrze nauczycielami – uważa psycholog.
Z opublikowanych w styczniu tego roku badań socjologów z
Uniwersytetu Łódzkiego, którzy przyjrzeli się między innymi
gimnazjom (łódzkim), wynika, że – zdaniem samych uczniów – na
agresję najbardziej narażeni są ich chuderlawi koledzy: tak
odpowiedziało 45 procent ankietowanych. Przechlapane mają również
szkolni pupile, uczniowie z biednych rodzin (14 procent) i wreszcie
ci, którzy mają problemy z nauką (13 procent). Najlepsza pogoda
panuje dla dzieci bogatych.

Brutalne reguły
Przemoc szkolna ma wiele odcieni. Coraz częściej objawia się przy
zastosowaniu nowych technologii. W zimie po Internecie hulał film z
15-letnią Ulą z Opola. Ula oddaje się koledze w toalecie. Wczesną
wiosną widzieli to już wszyscy gimnazjaliści z Opola. Kiedy Ula
przechodziła ulicą, krzyczeli za nią: „Ty ku..!”. W marcu podcięła
sobie żyły. Na szczęście dziewczynkę uratowano. – Młodzi ludzie
czują się w otaczającej ich rzeczywistości coraz mniej pewnie, są
coraz mniej odporni na stresy – wyjaśnia psycholog Anna Resler-Maj
z Kliniki Psychiatrii Wieku Rozwojowego Akademii Medycznej w
Warszawie.
Artysta plastyk z Bydgoszczy Grzegorz Pleszyński, który prowadzi
zajęcia ze sztuki z gimnazjalistami, widzi to tak: – Nastolatek to
dziecko, które już chce w życiu czegoś ważnego szukać,
eksperymentować, czasem pobłądzić. Dlatego potrzebuje oparcia,
przewodnika, kogoś, kto doradzi mu, jak poradzić sobie z napięciami,
ale też wskaże mu najlepsze, najciekawsze drogi opisania świata.
Czy oparcie w szkolnym pedagogu miał szansę znaleźć gimnazjalista z
Jarosławia, który obrzucił kamieniami szczeniaka? I robił to z taką
pasją, że poranionego psa trzeba było uśpić. Co wyniósł ze szkoły
uczeń gimnazjum z Lubelszczyzny, który rozprowadzał wśród szkolnych
kolegów podrobione kartki obiadowe i sprzedawał im filmy
pornograficzne? Co nauczyciel powiedział o Żydach 10 gimnazjalistom
z Andrychowa, którzy pod koniec ubiegłego roku umieścili w necie
własnej produkcji filmik pod tytułem „Rozstrzelanie”?
– Młodzież ma wpojone przekonanie, że świat jest brutalny i rządzi
się coraz bardziej brutalnymi regułami – ocenia Grażyna Małkowska,
pedagog szkolna i autorka sztuki „Blackout”, która poświęcona jest
przemocy w polskiej szkole.

Kopnął Piotruś
Ale w gimnazjum kwitnie także przemoc nauczycieli wobec uczniów.
Opublikowane właśnie badania firmy SMG KRC wykazały, że aż 23
procent gimnazjalistów skarży się na agresję ze strony pedagogów.
– Nauczycielom coraz częściej puszczają nerwy – przyznaje Sławomir
Broniarz, prezes Związku Nauczycielstwa Polskiego. I dodaje, że
dzieje się tak po pierwsze, dlatego że wciąż w Polsce nauczycieli
nie szkoli się pod kątem pracy wychowawczej z młodzieżą, a po
drugie, zabrano im wiele narzędzi, którymi kiedyś mogli się
posługiwać.
– Kiedyś krnąbrnego ucznia piętnowano za złe zachowanie na szkolnym
apelu – wyjaśnia. – Dziś nie wolno tego robić, bo uznano, że
naruszałoby to godność młodzieńca.
W związku z tym wielu pedagogów zamiata problem pod dywan lub na
agresję odpowiada agresją. Albo stara się pozbyć problemu w
najprostszy z możliwych sposób. Na przykład wzywa policję, bo we
wrześniu ubiegłego roku nadano mu prawa funkcjonariusza publicznego.
I jego znieważenie ściga się dziś z urzędu. Może też poskarżyć się
na zachowanie ucznia dyrektorowi szkoły.
– Kopnął Piotruś nauczycielkę, to Piotrusia ze szkoły wyrzuciłem –
mówi bez ogródek Andrzej Cichoń, dyrektor Gimnazjum numer 73 w
Krakowie. Cichoń słynie z kilku innych niekonwencjonalnych metod
wychowawczych. Od kilku lat na zakończenie roku rozdaje discmany tym
podopiecznym, którzy nie opuścili ani jednego dnia szkoły bez lewego
usprawiedliwienia. Trzy lata temu rozdawał 200 discmanów, a w tym
roku już tylko 18. Dlaczego? Może dlatego, że zdaniem wielu
psychologów, ale także samych nauczycieli, uczynienie z pedagoga
funkcjonariusza niczego nie załatwia. – To tylko kolejny dowód na
to, że w typowym polskim gimnazjum nauczyciel przestaje być
przyjacielem ucznia, tylko staje się kimś, kto jest po drugiej
stronie barykady, kimś, kto z założenia jest wrogiem, kimś, kto
słyszy, a nie słucha – mówi gimnazjalny matematyk Grzegorz Nicpoń,
który przez swoich wychowanków gremialnie nazywany jest i
przyjacielem, i mistrzem.
Zdaniem Piotra Machowskiego, dyrektora Prywatnego Gimnazjum numer 8
imienia Mikołaja Reja w Krakowie, publiczne gimnazja mają jeszcze
jeden poważny problem.
– Nie stanowią wspólnot z jasno wytyczonym kodeksem postępowania, w
których wszystkim na sobie zależy, w których o problemach rozmawiają
po partnersku, życzliwie wszyscy: uczniowie, rodzice i nauczyciele –
uważa Machowski. W jego gimnazjum przemoc praktycznie nie istnieje,
choć nie ma w nim kamer. Może dlatego, że klasy są niewielkie, a
reguły gry jasno określone. Podobnie jak w wielu innych prywatnych
gimnazjach, w których jednak za spokój dziecka trzeba zapłacić
comiesięczne czesne.
Ogólnie spoko szkoła
W kilkudziesięcioosobowej klasie w szkole publicznej też są jasne
reguły. Tyle że często nieco odmienne. Na Portalu Edukacyjnym
niejaki Lord zachwala swoje warszawskie gimnazjum: „Jest fajnie. Jak
ci się coś nie podoba, można spuścić łomot nauczycielowi, alkohol
tolerowany, ziółko się znajdzie, ogólnie spoko szkoła”.
Co robić? Według Sławomira Broniarza z ZNP rodzice i ich dzieci
powinni postawić na dobrych nauczycieli. Wprowadzone przez reformę
zewnętrzne egzaminy w gimnazjach mają jedną zaletę: obiektywnie
pokazują nie tylko słabe i mocne strony uczniów, ale także ich
pedagogów. Pozostaje wierzyć, że większości gimnazjalistów uda się
trafić w ręce takich nauczycieli jak Grzegorz Pleszyński. Człowieka,
który namówił już wielu uczniów i ich nauczycieli, by w ramach
wspólnej akcji „Antydepresyjna szkoła” starali się w niej mimo
wszystko żyć. A nawet, o dziwo, uśmiechać.

ANNA SZULC
"Przekrój" nr 15/2008

[agatka_s]

Nawet boje sie komentowac....

Jakbym o jakims kosmosie czytala. Ja i moje dziecko jednak zyjemy w
calkiem innym swiecie, chyba odleglym o lata swietlne od tych
problemow o jakich pisze autor. Jesli rzeczywiscie istnieje taka
rzeczywistosc to jest to strasznie przykre.

[verdana]

No, my tez w innym swiecie. A jestem matka niewatpliwie chuderlawego
syna, o głowe nizszego od kolegów.

[kkokos]

hm, tyle że gimnazja w mojej okolicy, w tym rejonowe mojego dziecka (a wszystkie
są raczej przeciętne niż dobre), mają w klasach 27-30 osób. 40 osób w klasie to
ma nie "szkoła za rogiem", a elitarna (bo przecież tak trudno się dostać) Twarda...

[protozoa]

O kolory i upodobania nie trzba się spierać.Ta łacińska sentencja
podsumowuje dyskusję. Macie prawo twierdzić, że najlepszymi szkołami
są te, w których mozna sptkac dzieci z róznych środowisk, nauka jest
albo jej nie ma ( prawdziwe talenty i tak sie nie zaprzepaszczą),
macie prawo każdą szkołe, która wymaga i znajduje się na topie w
rankingach uważać za wylegarnie stresów i kompleksów. Macie w końcu
prawo do dowolnych znajomych, przyjaciół i kontaktów towarzyskich.
I przyjmijcie, że sa ludzie, którzy mysla tak jak ja.

Ależ przyjmujemy!

[nangaparbat3]

Świetnie wiemy, ze mnóstwo ludzi mysli tak jak Ty.
Niektórzy myslą inaczej.
Bardzo Ci jestem wdzięczna za przyznanie mi (w końcu) prawa do przyjaźnienia się
z kim zechcę. Wśród moich przyjacioł są profesorowie, są też bezrobotni
analfabeci o ciemnej karnacji.
Byc moze jedna z przyczyn takiej głebokiej roznicy pogladow jest utozsamianie
przez Ciebie (tak to odbieram) przyjaźni z prowadzeniem zycia towarzyskiego.

Hahaha

[saskia123]

Czytam i czytam i śmieszno i straszno...
Takie elyyyytarne towarzystwo dyskutuje zażarcie, buduje zamki z
piasku a nie widzi że to tylko piasek . Spieracie się o sprawy
które nie są czarno białe. Nie ma jedynie słusznej opcji więc
polecam sypnąć garść pokory do kociołka z megalomanią.
Osiołkowi w żłoby dano.

[konfest]

Ale jak to przyjemnie kiedy się mówi: jestem lepsza!

Pax!

[rycerzowa]

I znowu każdy ma troszkę racji.
Na pewno nie można oceniać ludzi według dyplomu.
Każdy (ja też) zna prymitywów z tytułami i ciekawe osobowości wśród ludzi
niewykształconych.
Ale - znów!- popatrzcie na statystykę.
Jak mam rozmawiać z ludźmi po przysłowiowej zawodówce, skoro 80% z nich uważa,że
w Polsce jest źle, bo rządzą w niej "Żydy", że stryczek to najskuteczniejsza
profilaktyka przestępczości, a najciekawszy program w tv to Kiepscy.
Owszem, wśród "elyt" też zdarzają się tacy, ale jest ich kilka procent.

Sąsiad z działki wspaniale opowiada o swoich kwiatkach i lubię go słuchać, ale
tylko w tym temacie. Nie ma on ogólnej wiedzy, rozeznania w rzeczywistości, nic
nie czyta, niczego poważnego nie słucha.Zatem wygłasza gotowe sądy, w rodzaju,że
ujawnienie sprawy szczecińskiej jest opluwaniem Kościoła. I nie ma z nim żadnej
dyskusji. I tak myślą wszyscy jego krewni i znajomi.
Nikt ze znanych mi ludzi wykształconych, głęboko wierzących , tak nie myśli.Może
dlatego m.in., gdyż wiedzą, gdzie leży Irlandia i USA.

[agatka_s]

No tak.

Ale ty to mowisz o konkretnej osobie, i OK. Ja tez znam takie
osoby, ktore sa tak prymitywne ze az zeby bola.

Ja dzisiaj jechalam taksowka, i pan taksowkarz, raczyl mnie
roznymi "opowiesciami", sluchalam, bylo to tak niesamowicie inne od
moich doswiadczen (jak mu sie kiedys pasazerka rozebrala np...)ze az
ciekawe. Niemniej tej ciekawosci starczylo mi na 1 kurs, i
wystarczy. Nie sadze jednak ze z tego powodu nigdy nie
zaprzyjaznilabym sie z taksowkarzem czy ze uwazam ze taksowkarze to
idioci z ktorymi nie ma oczym rozmawiac. Gdyby to byl fajny
czlowiek, why not ?

Mysle ze wszyscy troche zdenerwowalismy sie z powodu tonu i poczucia
niczym nieuzasadnionej wyzszosci protoazy wobec ludzi wykonujacych
okreslone profesje, nie mogacych sie pochwalic dyplomami. Zwykle
poczucie przyzwoitosci kazalo nam stanac w obronie ich honoru i czci.

A swoja droga jak czytam posty protazy, to przypomnialy mi sie moje
dawne :"potyczki" (tez na tym forum i tez w sprawach szkoly)z osoba
ktora w niku miala nazwe kaktusa, ten sam ton, te same argumenty,
nie wiem moze to tylko przypadkowa zbieznosc, ale tak mi sie
skojarzylo.

pozdrawiam

[rycerzowa]

Widzisz, Agatko, to nie chodzi o to,że ta konkretna osoba jest prymitywna.Tylko
o regułę,że brak wiedzy, tzw. ciemnota, rodzi prymitywizm, często zło.
Tezą książki Grossa jest,że aktów agresji wobec ocalałych z okupacji Żdów
dokonywali ludzie ciemni, przesądni, uprzedzeni, podatni na prowokację.
W gruncie rzeczy mogli to być przyzwoici ludzie, i na tym polega tragedia.

Dlatego tak ważna jest jak najszersza edukacja, kultura.

Jakie takie wykształcenie, obycie, dużo daje nawet mało inteligentnemu
osobnikowi, nawet takiemu, który na tych swoich studiach niewiele się
nauczył.Przybyły z prowincji na studia krewniak jeszcze kilka lat temu uważał,że
"miejsce Asfaltu jest na ulicy". Teraz już tak nie uważa, chociaż jego poziom
intelektualny wzrósł w bardzo nieznacznym stopniu.

[agatka_s]

Wyksztalcenie jest bardzo wazne.

Ale czasem nie najwazniejsze. A moim zdaniem segregowanie ludzi
(choc nie twierdze ze protoaza miala takie intencje) wedlug pozimu
wyksztalcenia nie wiele sie rozni od segregowania wedlug innych
rzeczy (o ktorych piszesz ze niektorzy juz sie wyedukowali ze nie
nalezy).

Mnie duzo bardziej niz brak wyksztalcenia (takiego formalnego)
draznia bufonowatosc, brak kindersztuby i cos co powszechnie
nazywamy chamstwem. O tak z chamami to nie bardzo mam o czym
rozmawiac (nawet jak maja doktoraty). TYLKO NIECH NIKT TEGO NIE
WEZMIE DO SIEBIE !!!! to naprawde byla a-personalna deklaracja.

Tyle o sobie wiemy, ile

[kkokos]

tyle o sobie wiemy, ile nas sprawdzono - cytat oklepany, ale niestety tak jest.
lubimy o sobie myśleć, że tacy jesteśmy otwarci na świat, nikogo nie traktujemy
gorzej, szanujemy sprzątaczki. a może po prostu tylko głęboko przyswoiliśmy
sobie myśl, że nie wypada wygłaszać opinii antysemickich czy segregować ludzi
pod względem wykształcenia. jako ludzie z kindersztubą z pewnością nie powiemy,
że asfalt powinien znać swoje miejsce, mało tego, czarnego kolegę w klasie
naszego dziecka powitamy radośnie - ale tak naprawdę przekonamy się o naszej
otwartości, gdy do klasy naszego dziecka przyjdzie dwójka cyganów, a w szkole,
przypadkiem w tym samym czasie, zaczną się kradzieże. gdy mieszkanie obok
wynajmie trzech ponurych facetów z dowolnego kraju arabskiego. albo gdy syn
przyprowadzi narzeczonego.
protozoa jest po prostu szczera. czytałam gdzieś forach gazety, że polskie
szpitale są niezwykle hierarchiczne, że to normalne, iż niezależnie od wieku
lekarze tykają pielęgniarki, a one do nich mówią "pani doktor", "panie
doktorze". protozoa zapewne przesiąkła atmosferą "kopania w dół". ale poza tym
nie sposób odmówić jej pewnej racji. oczywiście każdy zna jakiegoś "szlachetnego
prostaczka", życiowo mądrą, dobrą, choć niewyedukowaną osobę, którą szanuje,
której opowieści lub opinii lubi słuchać. ale to jedna osoba, może trzy. a z
resztą - panem z warzywniaka, dozorcą, sprzątaczką w firmie, gdzie pracujemy,
hydraulikiem, sąsiadką pracującą "na kasie" w hipermarkecie itd. - raczej pani
profesor nie będzie miała o czym rozmawiać. chyba że jest typem osoby lubiącej
pogawędki o niczym, o pogodzie, o korkach ulicznych, o drożyźnie...
sytuacje takie jak przytoczona przez protozoę - rozpad małżeństwa zawartego z
kimś "nie z własnego podwórka" - są naprawdę bardzo częste i nie udawajcie, że
tego nie wiecie. ludzie lubią przebywać wśród swoich - co w tym zdaniu jest
nieprawdziwego? fajnie jest poutwierdzać samego siebie w mniemaniu, jaki to ja
jestem otwarty i życzliwy wobec świata, ale o tym, czy tak naprawdę jest, to się
można niestety przekonać dopiero w konkretnej sytuacji. a nie wtedy, gdy się
samemu przyznaje, że żyje się "w innym kosmosie", bo się o przypadkach przemocy
w szkole nie słyszało.

[srebrnarybka]

Przez parę lat sąsiadowałam z Arabem, który mieszkał 2 piętra niżej,
był bardziej wesoły, niż smutny, bo odwiedzały go damy nieciężkich
obyczajów, które czasem myliły nr mieszkania i dzwoniły do mnie 2
piętra wyżej, stąd wiem, ale specjalnie mi to nie przeszkadzało.
Sąsiadki były zaskoczone, że sama z Arabem wsiadam do windy: To pani
się nie boi?????? - a niby dlaczego bardziej miałabym się bać Araba
niż nie-Araba? Przecież sąsiad, niezależnie od koloru skóry, nie
zgwałci w windzie znanej sobie sąsiadki, bo wie, że i ona go zna i
oskarży. Po cóż zresztą miałby mnie gwałcić, jeśli komfortowo
uzyskiwał te pożytki w wydaniu profejonalistek?
Kompletnie mnie to nie obchodziło i sąsiedztwo Araba mi nie
przeszkadzało.
Obecnie mieszkam w bloku, gdzie mieszka masę Wietnamczyków, którzy
handlują na pobliskim bazarze. Są bardzo grzeczni, zawsze mowią
dzień dobry, nie robią awantur i nie upijają się. Wolę ich od
sąsiada Polaka, który często leży pijany koło windy, bo nie ma siły
wejść do włąsnego mieszkania.
Co do szczerości pani Protozoa (nie wiem, jak to odmieniać?) - cóż,
może jest szczera, ale mówi za siebie. Mnie doktorat nie przeszkadza
rozmawiać z panią portierką na mojej uczelni. Mówię do niej: Pani
Krysiu i mówienie przez ty byłoby w moim rozumieniu objawem
absolutnego chamstwa i poniżenia. Owszem, jest prawdą, że większość
moich znajomych ma ukońcozne studia, a często doktoraty, habilitacje
czy aplikacje prawnicze, ale też nigdy nie stawiałam sobie żadnych
ograniczeń w tej dziedzinie. Tak wyszło naturalnie, ale jestem już w
tym wieku, że wiekszość moich znajomych to koledzy bardziej lub
mniej związani z pracą. Mówimy zaś cały czas o uczniach, a na etapie
licealnym nie zawsze musi być wiadomo, czy z kogoś będzie profesror
czy fotograf.

[kkokos]

dawno przestałyśmy mówić o uczniach

ale to miło, że dalej chcesz się sama utwierdzać w tym, że jesteś świetna: "mnie
doktorat nie przeszkadza rozmawiać z panią portierką na mojej uczelni".

z sąsiadami wietnamczykami kłaniacie się sobie na schodach, ale jakoś się nie
przyjaźnicie, prawda? z arabem też jakoś nie. cóż, nie jesteście do siebie
podobni - a więc może jednak chociaz w tym protozoa ma rację?

nie napisałaś nic, co zaprzeczyłoby temu, że to wszystko sfera twojego mniemania
o sobie - nie byłaś w sytuacji, w której twoja otwartość na innych byłaby
poddana rzeczywistej próbie.
moja zresztą też nie. dlatego przyznaję się, że nie wiem, czy zdałabym egzamin.
ja tez rozmawiam ze sprzątaczkami w mojej firmie - i co z tego?

[srebrnarybka]

Rozumiem, że dopiero wtedy uwierzyłabyś mi, że nie mam uprzedzeń,
gdyby te Arab jednak zgwałcił mnie w windzie, a ja nie złożyłabym
skargi, żeby nie krzywdzić Araba. Muszę Cię więc rozczarować, Arab
miał dobry gust i wybierał atrakcyjniejsze ode mnie
profesjonalistki. Z nikum z sąsiadów w tamtym domu (nie mieszkam tam
od 14 lat) nie zaprzyjaźniłam się, bardzo rzadko korzystałm z
telefonu sąsiadki, bo ie miałam własneog, ale było to pewnie z
częstotliwością raz na półtora roku. Moje kontakty z Arabem nie były
więc słabsze niż z innymi sąsiadami, natomiast inni sąsiedzi, a
zwłąszcza sąsiadki, traktowali Araba nieufnie, bo to, panie, ...
Arab jest.
Co do poertierki - wstyd powiedzieć, ale nie wszyscy wykładowcy
mojej uczelni witają się z portierkami, rozmawiają z nimi i np.
skłądają im życzenia świąteczne. Ja mam taki zgniłointeligencki
zwyczaj.

[rycerzowa]

kkokos napisała:

> dawno przestałyśmy mówić o uczniach

To wszystko się z sobą łączy.

Każdego człowieka należy szanować za to, za co go szanować można.
Szanuję dozorczynię,że dorabia sprzątając biura i mieszkania, by zapewnić
dzieciom przyzwoity byt. Bardziej, niż pana magistra, któremu wystarczy 1200 zł
pensji.
Podziwiam Wietnamczyków za twardość i pracowitość.

Tu nie chodzi o poczucie wyższości z racji inteligenckiego statusu.
Chodzi o utrzymywanie bliskich kontaktów , o więzi.
Człowiek potrzebuje kontaktu z innymi, potrzebuje porozumienia, wymiany
poglądów, dyskusji, kłótni, odwołania się do wspólnych lektur, wspólnego
doświadczenia.
Szuka kogoś na podobnym poziomie intelektualnym, o podobnych zainteresowaniach,o
PODOBNYM SYSTEMIE WARTOSCI - by zrozumieć i być zrozumianym.

Dzieci zaczynają się dobierać według tych kryteriów od wieku dojrzewania. To
jest naturalny proces.
Czyli podstawówka powinna być jak najbardziej demokratyczna, ale od gimnazjum
dziecko może już chcieć poszukać sobie kolegów, z którymi czuje się dobrze.
Nie ma potrzeby gorszyć się, że cyborg-olimpijczyk lgnie do innych cyborgów, bo
on wtedy wreszcie jest wśród swoich, czuje się normalnie, nikogo nie
szokuje,nikt się z niego nie śmieje (że kujon) ma z kim i o czym pogadać.

Człowiek dorosły też szuka podobnych sobie.
Pogadać może z każdym, uprzejmym może być wobec każdego, ale aby wyjść ze swojej
samotności, potrzebuje tych, z którymi może nadawać na tych samych falach.

[srebrnarybka]

Bardziej, niż pana magistra, któremu wystarczy 1200 zł
> pensji.
- nie rozumiem. Bo ja np. szanuję bardziej pana mgra pedagogiki
specjalnej, który za małe pieniądze pracuje z powołaniem i
poświęceniem jako wychowawca w internacie dla dzieci upośledzonych,
znajduje w tym radość, spełnienie i powałanie niż pana mgra tej
samej specjalności, który pracuje za 10 tys. w firmie PRwoskiej,
czyli nie robi nic pożytecznego społecznie. Zgodnie z tym, co
piszesz, najbardiej godną szacunku osobą jest pracownica agencji
towarzyskiej, bo zarabia na pewno więcej niż Twoja dozorczyni.
Co do uczniów i koleżeństwa - oczywiście, że ludzie dość często
szukają osób podobnych sobie, ale nie uważam, że należy ten proces
sztucznie wzmacniać. Co więcej, koszarowanie ze sobą wyłącznie
cyborgów sprawi, że nie mają szansy dowiedzieć się, że są inni
młodzi ludzie. Natomiast w klasie zróznicowanej cyborgi zapewne i
tak się odnajdą, ale sam proces szukania drugiego cyborga wśród
niecyborgów może być awwrtościowy intelektualnie.

ranyboskieświęte

[nangaparbat3]

Przeoczyłam to o magistrze.
Zatkało mnie.
Bo pan magister moze za 10 - czy wiecej - tysiecy siedziec na d. i wystepowac
jako expert w kilkunastu różnych programach, nie kiwajac palcem i zgarniajac
forsę, moze tez za te 1200 ciezko harowac, robiąc naprawdę fantastyczne, ważne
rzeczy.
Nie przyszło mi jak dotąd do glowy, ze stopień szacunku mam uzalezniac od sumy
pieniedzy, jakie ktos zarabia.

[nangaparbat3]

Szanowac trzeba czlowieka za to, że jest - po pierwsze zywą istotą, po drugie
człowiekiem. To jest taki podstawowy szacunek, który nalezy się kazdemu, łacznie
z najgorszym bamdziorem i psychopatą. Katolicy mowia chyba w tym miejscu o
"przyrodzonej godnosci ludzkiej", tak mi sie wydaje.
Ten rodzaj szacunku mowi zresztą zdecydowanie wiecej o szanujacym niz o szanowanym.
Za wszelkie pozytywy mozna czlowieka raczej cenic (choc oczywiście potocznie
mowimy o szacunku), nawet podziwiac.

[kkokos]

> Rozumiem, że dopiero wtedy uwierzyłabyś mi, że nie mam uprzedzeń,
> gdyby te Arab jednak zgwałcił mnie w windzie, a ja nie złożyłabym
> skargi, żeby nie krzywdzić Araba.

możesz się wyzłośliwiać, ale co to za argument?

pozostanę przy swoim - ty nie wiesz, czy nie masz uprzedzeń, ty
jesteś przekonana, że nie masz, ale to przekonanie niesprawdzone w
żadnej kryzysowej sytuacji.

[nangaparbat3]

Moja babcia, która medycyne konczyła jeszcze we Lwowie, a pielęgniarki w pracy
stawiała na bacznośc, miała przyjaciołkę pielegniarke własśnie. Gosposię, ktora
pracowała u niej przez wiele lat, traktowała jak członka rodziny. A ja,
profesorskie dziecko, od paru dobrych lat zadaję sie z Cyganami, i to tymi
najbiedniejszymi, i bardzo sobie te relacje chwalę.
Wiem, ze ulegam uprzedzeniom, w kontaktach z Romami często się odzywają -
przygladam im sie i łagodnie odsuwam. Że są, to nie znaczy, ze muszą mną kierowac.
Protazoa z góry kasuje ludzi niewyksztalconych, a priori stwierdza, ze nie maja
jej nic waznego do powiedzenia, co najwyzej mogą miec do niej "interes". Uważam,
ze taka postawa jest zła, bo obie strony pozbawia szansy na kontakt, poznanie,
dialog. A nawet więcej - rozpoznana przez tych "gorszych", moze wzbudzic w nich
gniew, niechęc, agresję. Skądeś sie przecież biorą rewolucje.

[kkokos]

nangaparbat3 napisała:
Gosposię, ktora
> pracowała u niej przez wiele lat, traktowała jak członka rodziny.

tak, moja ciotka podobnie, a gdy już gosposia pracować nie bardzo mogła, miała u
ciotki dożywocie, i to nie w komórce. ale podejrzewam, że układ z gosposią czy
nianią, już tu kilkakrotnie przywołany, jest szczególny, charakter pracy tych
osób wymusza bliskość, a nawet zażyłość, kogoś, z kim nie można się dogadać, nie
trzymano by zresztą w domu latami.


A ja,
> profesorskie dziecko, od paru dobrych lat zadaję sie z Cyganami, i to tymi
> najbiedniejszymi, i bardzo sobie te relacje chwalę.
> Wiem, ze ulegam uprzedzeniom, w kontaktach z Romami często się odzywają -
> przygladam im sie i łagodnie odsuwam.


no właśnie: samoświadomość, wiedza o własnych zachowaniach i reakcjach zdobyta w
praniu - a nie zapewnianie samego siebie, jaki jestem świetny, podczas gdy być
może jestem tylko poprawny politycznie. i tylko o to mi chodziło

[protozoa]

Tak! Tykam pielęgniarki, co więcej one są speszone gdy zwracam sie
do nich per pani, bo czuja, że cos przeskrobały. Tykam mlodszych
lekarzy. Sama byłam tykana przez poprzedniego szefa ( obecny jest
moim kolegą) i nie widziałam w tym nic niestosownego.
Codziennie rano gdy wchodzę do pokoju pielegniarek mówie dzień
dobry, ale nie popijam z nimi kawy, nie plotkuję - najwyżej
wymieniamy uwagi o pogodzie lub dzieciach.
Pracowałam z 2 Arabami - jeden fajny,bywał u nas w domu, drugi mocno
problematyczny - niewiele nas łączyło prócz wspólnie wykonywanej
pracy.
Miałam kiedys sąsiadkę - ekspedientkę ze sklepu papierniczego. Mój
mąż operował jej brata i postanowiła się zrewanżować. Koniecznie
chciała cos nam kupić, nagabywała nawet dzieci ( wtedy chyba 7-8
letnie), ale na moje stanowcze "nie"! ktos jej poradził, żeby
zaposic nas na obiad. Poszliśmy, chociaż sytuacja była dla obu stron
mocno krępująca. My czulismy sie głupio, sąsiadka była spieta, jej
mąż po kilku głębszych opowiadał dowcipy typu jaka jest róznica
między panią doktor a panią doktoprową ( to niby o mnie, chociaz
jestem 2 w 1) no i naprawde nie było o czym rozmawiać. W sumie
mówiło sie o kwiatkach na podwórku i chwaliło kunsz kulinarny
gospodyni.
Dlaczego o tym piszę? Dlatego, ze jest to tylko potwierdzenie mojej
tezy - ludzie łączą sie, przyjaźnia, bywają u siebie na zasadzie
podobieństw. My tu mamy wspólny temat - dzieci!!! Czy ktos z nas
bywałby na forum dla emerytów, kibicow piłki nożnej czy buddystów?

[srebrnarybka]

W dyskusji dość daleko odchodzimy od wychowania, raczej sprawa
dotyczy pewnych poglądów na życie.
Ale skoro już, to parę uwag: być może w służbie zdrowia panuje
feudalna hierarchia, w innych miejscach jednak niespotykana. Nie
wyobrażam sobie tykania portierek czy np. studentów. Mnie na
uczelni, mimo, że jestem tylo drem tuż przed habilitacją, tyka tylko
jeden z profesorów, co toleruję wychodząc z założenia, że czyjeś
niekulturalne zachowanie wobec mnie obraża nie mnie, ale tego, kto
się tak zachowuje. Ale jest to zachowania odbiegające od ogólnie
przyjętej normy.
Co do sąsiadki, która zaprosiłą na obiad - cóż, domyślam się, że
trudno było z nią rozmawiać o filoofii albo o najnowszych teoriach
medycznych. Tyle, że człowiek kulturalny potrafi rozmawiać także z
ludźmi mniej wykształconymi, umie ich uszanować i do nich "dotrzeć"
i na tym też polega kultura. Oczywiście rozumiem, że nie można mieć
wyłącznie znajomych wśród ludzi gorzej wykształconych, ale nie ma
obaw, ludzie pracujący z osobami o poodbnym poziomie wykształcenia i
tak będą mieli najwięcej znajomych spośród tej grupy, z którą
spotykają sie najczęściej.
A co do uczniów - wmawianie nastolatkom, że nie powinny przyjaźnić
się z gorszymi uczniami, bo to złodzieje i menele, wydaje mi się
głęboko niewychowawcze i doowdzi głębokiego poczucia wyższości.

[srebrnarybka]

I generalnie - wykształcenie to jeszcze nie wszystko. Poza
wykstałceniem istnieje jeszcze coś takiego, jak kultura, która nie
ogranicza się do umiejętności jedzenia nożem i widelcem, ale włąśnie
do kulturalnego sposobu zachowania się w różnych sytuacjach.

[kkokos]

> Tak! Tykam pielęgniarki,

> Miałam kiedys sąsiadkę - ekspedientkę ze sklepu papierniczego


no i o ile cię rozumiem w tej drugiej sytuacji (na dwoje babka
wróżyła - mogłaś trafić na panią ze sklepu, z którą znalazłaś fajny
temat, ale niekoniecznie), to kompletnie nie rozumiem jednostronnego
tykania w pracy osób stojących niżej ode mnie. jak strasznym trzeba
być bucem, by wprowadzić w swojej takie stosunki???

[nangaparbat3]

protozoa napisała:

> Tak! Tykam pielęgniarki, co więcej one są speszone gdy zwracam sie
> do nich per pani, bo czuja, że cos przeskrobały. Tykam mlodszych
> lekarzy. Sama byłam tykana przez poprzedniego szefa ( obecny jest
> moim kolegą) i nie widziałam w tym nic niestosownego.

Znowu mnie zatkało.
Mój ojciec, profesor medycyny, nie tykal ani pielegniarek, ani mlodszych
kolegów, ani salowych czy sanitariuszy.
Do studentów zwracał się "panie kolego".
I nie było to tak znowu dawno temu.

[verdana]

Prawdę mówiąc, na wydziele (elitarnym) Uniwersytetu Warszawskiego
wiekszość (no moze oprzesadzam - w kazdym razie bardzo duzo, nie
kilka procent)studentow i profesury też uwaza, ze Polską żądzą Żydy,
KK nalezy zaostrzyć, karę śmierci przywrocić, kobiety odesłać do
garów, a Lwów odebrać. Tylko trochę kulturalniej o tym mowią, a i
to nie zawsze...
Najwyraxniej nie bywasz na Radach Naukowych, stad masz lepsze
mniemanie o inteligencji "elyt" niż ja ostatnio.

ROTFL

[triss_merigold6]

To samo chciałam napisać. Mam identyczne obserwacje z innego
wydziału UW aczkolwiek nie z rad naukowych. Miałam nieprzyjemność
kontaktów z profesorami skrajnymi mizoginistami, z profesorem
doradcą Samoobrony (patologiczny antysemita), z profesorami
zwolennikami tzw. polityki historycznej i rygoryzmu prawnego.
Człowiekowi po podstawówce mogę wybaczyć takie poglądy, im nie.

Na "moich" kierunkach bylo spore grono studentów mocno
konserwatywnych oraz paru faszystów z NOP-u.

[nangaparbat3]

Niestety mogę sie tylko pod tym podpisac.
Bardzo bym chciała przyznac racje Rycerzowej - ano oświecimy ciemnotę, i ludzie
zmądrzeją. Cudowny pozytywistyczny optymizm - w tym mnie wychowano. Ale - ku
memu nieustajacemu i głebokiemu ubolewaniu - wykształcenie wcale nie przekłada
sie na mądrośc.
Grossa niestety jeszcze nie czytałam, leży koło mego łóżka i czeka, aż sie
poczuję na siłach, ale znajomy, który czytał, powiedział mi, ze najbardziej
wstrząsajace były dla niego cytowane w "Strachu" wypowiedzi ludzi bardzo, ale to
bardzo wykształconych.

[rycerzowa]

Słuchajcie, jak pisałam,każdy zna kogoś,kto palił 40 papierosów dziennie i
zdrowy umarł.
Każdy zna wyborcę Leppera z dyplomem dobrej uczelni.
Każdy zna kogoś bez wykształcenia, za to o szerokich horyzontach, szczególnie
ze starszego pokolenia.
Niemniej statystyki bezlitośnie mówią, kto głosował na Samoobronę, LPR, PiS, PO.
Statystyki mówią o zależnościach między np. ksenofobią a poziomem wykształcenia
obywateli.
W naukach społecznych nigdy nie ma 100% korelacji między przyczyną i skutkiem.

Każdy zna super wykształconego chama i prymitywa, mizoginistę i antysemitę, ja
też. Ale czy to oznacza, że niesienie kaganka oswiaty nie ma sensu, bo cham na
zawsze będzie chamem?

Taż niesę

[nangaparbat3]

ten kaganek.
BTH - spotkałam takze wyrafinowanych intelektualnie ksenofobów, mizoginistów i
antysemitów. I to jest najgorsze.

[srebrnarybka]

Ja też niosę kaganiec oświaty w pewnej prowincjonalnej uczelni. I
jakoś tak wierzę, że robi się to skuteczniej, jeśli szanuje się
tych, którym się ten kaganiec niesie, choćby byli fatalnie
przygotowani do studiowali (tak jest niestety najczęściej) i
opowiadali kwadratowe bzdury (tak też jest niestety najczęściej).
Owszem, kolekcjonuję humor zeszytów szkolnych, bo inaczej bym
zwariowała, ale w trakcie rozmowy ze studentem zwracam się do niego
z największym szacunkiem, choćby nie wiem co mi powiedział na
egzaminie. Bo student to człowiek i należy mu się szacunek.

[rycerzowa]

Na Radach Naukowych nie bywam, i jak widać, nie ma czego żałować.
Moi znajomi to inteligencja techniczna, specjaliści, a za tych nie muszę się
wstydzić.

Umysł ścisły myśli logicznie i nie jest podatny na demagogię.
Zatem, dziewczyny, uczcie dzieci matematyki i fizyki!
Wtedy i historię zrozumieją.

Tylko, że to znowu jakieś zadania, jakieś kółko, jakieś wymagania (myślenia!),
jakieś obowiązki.
I wątek apiat' ad nawa !

[verdana]

Troche Ci się myli - kółka, wymagania itd - to nie to samo co
zmuszanie dziecka do chodzenia do szkoły, gdzie albo maszerujesz,
albo giniesz.

[srebrnarybka]

Z tym, że inteligencja techniczna jest rozsądniejsza od humanistów
też można polemizować. Ludzie, którzy mają dużą wiedzę techniczną, a
mniejszą z historii czy filozofii (tak często bywa, skoro nie jest
to ich główny przedmiot zainteresowania) też mogą zostać
wmanipulowani, bo nie mają wiedzy potrzebnej, by się bronić przed
manipulacją. Więc na dwoje babka wróżyła. Wydaje mi się, że nie
można twierdzić, że lakarze są lepsi od historyków, socjologowie od
lekrzy, a lekarze od polonistów i filozofów. Po prostu każdy, kto
uczciwie wykonuje swój zawód zgodnie z własnymi preferencjami,
zdolnościami i zamiłowaniami, jest na swoim miejscu i jest
równie "wartościowy", cokolwiek by to znaczyło. Ponieważ jestem
humanistką, więc nie mądrzę się na temat elektryczności, bo nie
bardzo odróżniam napięcie od natężenia, i wolę słuchać, co mają na
ten temat do powiedzenia fachowcy, jeśli już się o tym rozmawia. I
na tym polega bogactwo świata, że ludzie są różni, każdy zna się na
czym innym i czym innym interesuje. Inaczej świat byłby bardzo
nudny. W mojej rodzinie mawiało się, że na świecie tak już jest, że
jeden lubi czekoladę, a drugiemu nogi się pocą. I lepiej tak trzymać.

[ratyzbona]

Tyle rozmawiamy o naprawdę dobrych szkołach że postanowiłam przeprowadzić
prawdziwy test - korzystając z systemu USOS ( pomiot diabła sprawiający że
studenci nie śpią po nocach ) w którym można wyszukać każdego studenta UW (
znając jego imię i nazwisko) postanowiłam sprawdzić jak radzą sobie na studiach
moi znajomi z najlepszego liceum w Warszawie i z jednego z lepszych gimnazjów.
oczywiście UW nie jest marzeniem wszystkich więc możemy odliczyć jakieś kilka
procent na SGH i UM ( idąc z duchem czasu piszę o Uniwersytecie a nie Akademii).
Wnioski pokontrolne- to jak ktoś się uczył w gimnazjum czy liceum nie ma wpływu
czy na UW się znajdzie czy nie. Moi leniwi koledzy studiują po dwa kierunki
podczas gdy przy nazwiskach najbardziej zapracowanych często widzę adnotację że
jest studentem byłym ( albo odszedł sam albo go wykopali). Nie twierdzę że
pozostali uczniowie z moich wybranych szkół nie studiują - pewnie płacą gdzieś
za całkiem niezłą prywatną naukę. W momencie w którym zda się egzamin na studia
( bądź odpowie na zestaw piramidalnie głupich odpowiedzi na maturze) to jaką
szkołę kto skończył przestaje mieć znaczenie. Taka mała statystyczna dygresja
osoby po nierenomowanej szkole
Moje forum dla wszystkich z dysfunkcjami. ZAPRASZAM!

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=42552