PROZA dnia dzisiejszego

Kazimierz Twardowski, polski filozof

[bogatka1]

1866 – urodził się Kazimierz Twardowski, polski filozof, twórca
słynnej lwowsko-warszawskiej szkoły filozofii (zm. 1938):
„Otóż jeżeli powyższe uwagi są słuszne, uwalniają nas one w znacznej
mierze od obowiązku łamania sobie głowy nad tym, co właściwie myśli
auto filozoficzny piszący stylem niejasnym. Odgadywanie jego myśli
tylko wtedy przedstawiać będzie rzecz godną wysiłku, jeżeli skądinąd
nabyliśmy przekonania, że myśli jasno, że więc niejasność stylu
pochodzi w danym wypadku ze skażenia tekstu albo z pośpiechu w
spisywaniu dzieła. Jeżeli zaś nie mamy tego przekonania, wtedy
możemy spokojnie przyjąć, że autor nie umiejący myśli swych wyrazić
jasno nie umie też myśleć jasno, że więc jego myśli nie zasługują na
to, by silić się na ich odgadywanie.”
Źródło: O jasnym i niejasnym stylu filozoficznym 1927

Twardowski był świetnym wykładowcą i dydaktykiem. Jak wspomina jeden
z jego słuchaczy, Kazimierz Michałowski:
„Zrozumiałem wówczas dobrze potęgę autorytetu prawdziwej wiedzy.
Wykłady Kazimierza Twardowskiego były chyba najlepszymi, jakich
kiedykolwiek w życiu słuchałem. Miał on przedziwny dar
przedstawiania najtrudniejszych zagadnień w sposób tak prosty i
oczywisty, że każdemu uważnie słuchającemu wydawało się, ze słucha
rzeczy łatwych.”

[bogatka1]

Pierre Athanase Larousse (ur. 23 października 1817 w Toucy, zm. 3
stycznia 1875 w Paryżu) - francuski pisarz, gramatyk, leksykograf i
wydawca.
W wieku 16 lat otrzymał stypendium z szkole nauczycielskiej w
Wersalu, po czym od 1837 uczył w szkole podstawowej w Toucy, w
której zniechęcił się do archaicznych metod nauczania. W 1840
przeprowadził się do Paryża, gdzie nauczał według własnych metod w
prywatnej szkole i gdzie poznał też swoją przyszłą żonę, Suzanne
Caubel. Razem opracowali kurs francuskiego dla dzieci.
W 1851 Larousse poznał Augustina Boyer, innego rozczarowanego
nauczyciela, i obaj założyli księgarnię i wydawnictwo Librairie
Larousse et Boyer, wydając wiele podręczników szkolnych dla dzieci,
uważanych wtedy za nowatorskie, a także podręczników metodyki dla
nauczycieli. We wszystkich kładli nacisk na kreatywność i
niezależność intelektualną dzieci.
W 1857 r. opublikowali słownik języka francuskiego, który był
dopiero wstępem do znacznie bardziej monumentalnej pracy, 15-
tomowego słownika encyklopedycznego Grand dictionnaire universel du
XIX siècle (1864—1876 i suplementy w 1878 i 1887 roku). Słownik był
już kończony przez jego bratanka Julesa Hollier - sam Larousse zmarł
przedwcześnie wskutek udaru spowodowanego przepracowaniem i
wyczerpaniem.

Unikaj przyjaciół, którzy nie są tacy jak ty

[bogatka1]

1. Unikaj przyjaciół, którzy nie są tacy jak ty.
www.gavagai.pl/words/dao.php Wszyscy ludzie mają bardzo
wielką potrzebę konformizmu, czyli upodabniania się do osób w
najbliższym otoczeniu. Może to być grupa kolegów z klasy, czy partia
polityczna albo grupa wyznaniowa. Wchodząc do grupy zyskujemy
poczucie przynależności, ale tracimy wolność i niezależność sądów.
Jest to nieuniknione. To tak jak grawitacja - możesz ja wykorzystać,
ale nie możesz wyłączyć, a zwłaszcza ignorować.

[bogatka1]

"(...)Nad angielskojęzyczną wersją "Harry Potter and the Deathly
Hallows" i jej polskim odpowiednikiem tłumacz, Andrzej Polkowski,
głowi się już od miesięcy. Na stronie wydawnictwa Media Rodzina
dzieli się nawet swymi przemyśleniami z czytelnikami. - Im bardziej
zastanawiam się nad znaczeniem słów "The Deathly Hallows", tym
bardziej intuicja prowadzi mnie do celu wyprawy, na którą Harry
zamierza wyruszyć po śmierci Dumbledore'a - pisze Polkowski.
Słowo "wyprawa" może okazać się kluczem do rozwiązania
translatorskiego dylematu. - Wśród różnych znaczeń słowa "hallows"
jest i takie, które spotyka się w legendach starogermańskich i
celtyckich: słowo to oznacza święte regalia (berło, miecz, jabłko,
tron) albo święte przedmioty, na poszukiwanie których wybiera się
bohater, np. kielich, włócznia, miecz w legendach o świętym Graalu -
rozważa tłumacz. - W języku polskim brakuje w miarę czytelnego
odpowiednika tego słowa, najbliższe, jakie mi się na razie nasuwają,
to "regalia" albo "relikwie" - dodaje. I zaznacza, że ze
słowem "deathly" jest podobny problem: - W języku polskim
przymiotnik "śmiertelny" może oznaczać nie tylko "podlegający
śmierci", ale i "groźny", "grożący śmiercią", "zabójczy" (...). A
więc tytuł mógłby wówczas brzmieć: "Harry Potter i śmiertelne
regalia" albo "Harry Potter i śmiertelne relikwie" albo "Harry
Potter i zabójcze relikwie". Ostatecznego wyboru tytułu dokonają
internauci: wydawnictwo Media Rodzina poprosiło ich o to na swojej
stronie.
Polski Potter będzie grubszy
Od 21 lipca w księgarniach na całym świecie można kupić
anglojęzyczną wersję ostatniej części czarodziejskiego cyklu. Dwie
edycje - brytyjska i amerykańska - różnią się między sobą nie tylko
kolorystyką i grafiką okładek, ale także grubością. By poznać
zakończenie serii, amerykańscy fani Harry'ego Pottera
muszą "przekopać się" przez 784 strony. Brytyjski odpowiednik
książki jest "chudszy" aż o 176 stron. - Polskie wydanie zawsze jest
obszerniejsze od angielskiego ze względu na specyfikę naszego
języka - zapowiadają poznańscy wydawcy. (...)"

Przeklejone z Gazeta.pl

[bogatka1]

Kurt Vonnegut był pisarzem prowokującym. Bezustannie bawił się
formą, prowokował czytelnika, wciągał go w literackie pułapki i kpił
z niego. Swoje powieści ozdabiał czasem własnoręcznie wykonanymi,
prymitywnymi rysunkami, np. słynną "dziurą w zadku" (prostą gwiazdką
zbudowaną z czterech przecinających się kresek). Wiele z jego
powieści (m.in. Kocia kołyska i Śniadanie mistrzów) składa się z
licznych, króciutkich rozdziałów, podobnie jak u Julio Cortázara.
Forma i styl Kociej kołyski nawiązuje wręcz do Biblii, a autor
opisuje w niej nawet zasady fikcyjnej religii, zwanej bokononizmem.

Istotnym nurtem w twórczości Vonneguta był surrealizm. Powieści jego
były pełne dziwacznych postaci, groteskowych, makabrycznych i
onirycznych wydarzeń. Pisarz fascynował się science-fiction, co
najwyraźniej zaznaczył w powieści Syreny z Tytana i pisarskiej
kreacji swojego alter ego – Kilgore'a Trouta.

[bogatka1]

pl.wikipedia.org/wiki/Norman_Mailer Norman, jako chłopiec,
przejawiał skłonność do fantazjowania, a w wieku 9 lat napisał 250
stronicową powieść zatytułowaną Inwazja z Marsa. Jako pracowity i
ambitny uczeń zdołał dostać się na studia w Harvardzie w wieku 16
lat. Będąc jeszcze młodzieńcem, wygrał konkurs literacki dla
studentów, organizowany przez magazyn "Story".

Studia ukończył w samym środku trwania II wojny światowej i
zaciągnął się do armii Stanów Zjednoczonych. Służył na Pacyfiku. Po
wojnie studiował na Sorbonie w Paryżu, a po 15 miesiącach zakończył
pisanie swojej pierwszej poważnej powieści Nadzy i martwi (1948),
opartej na własnych przeżyciach wojennych na Filipinach. Ta
antymilitarystyczna książka cieszyła się niebywałą popularnością i
uczyniła z Mailera gwiazdę literatury w wieku zaledwie 25 lat.

Młody pisarz spędził rok w Hollywood, lecz wkrótce rozczarował się
przemysłem filmowym i zwrócił się ku polityce. Wrócił do Nowego
Jorku i zamieszkał w Greenwich Village. Kolejne dwie powieści
Mailera skupiały się wokół napięć spowodowanych przez senatora
McCarthy'ego. Były to Barbary Shore (1951) osadzona w realiach
Brooklynu, oraz The Deer Park (1955), opowieść o życiu w Hollywood.
Obie nie zostały ciepło przyjęte przez krytykę i sprzedawały się w
niewielkich nakładach. W późnych latach pięćdziesiątych Mailer
pojawiał się przeważnie na łamach prasy jako felietonista,
poruszając tematy seksu, narkotyków i przemocy. W artykule z 1957
roku zatytułowanym "Biały Murzyn" wykazywał podobieństwa pomiędzy
problemami nienawiści rasowej w Ameryce a wyobcowaniem
przedstawicieli ruchu beatników.

Część najbardziej kontrowersyjnych artykułów Mailera z lat
pięćdziesiątych ukazała się w zbiorze Advertisements for Myself
(1959). W tym samym czasie Mailer został współzałożycielem
gazety "The Village Voice". Im bardziej jego artykuły stawały się
zapalczywe, tym bardziej burzliwe stawało się jego życie emocjonalne
i prywatne. Jego fascynacja alkoholem, narkotykami i przemocą miała
tragiczny finał w roku 1960, kiedy to pchnął nożem swoją żonę, Adelę
Morales, po całonocnym przyjęciu. Adela nie wniosła jednak pozwu do
sądu i oddalono zarzuty. Wkrótce jednak małżeństwo się rozpadło.

W lipcu 1960 był sądzony za bijatykę po pijanemu, a w listopadzie
1960 za awanturnicze zachowanie w klubie na Broadwayu; w czasie
pijackiej szamotaniny z Ripem Tornem odgryzł mu niemal całe ucho.

Na wiecu 21 listopada 1961 wystąpił z wulgarnymi wyzwiskami pod
adresem rządu amerykańskiego.

W 1967 roku Mailer został aresztowany za udział w manifestacji
przeciwko wojnie w Wietnamie, co potem opisał w powieści Armies of
the Night (1968), za którą otrzymał nagrodę Pulitzera. Jego
polityczne zaangażowanie zaowocowało kandydowaniem na burmistrza
Nowego Jorku w roku 1969. Wydany w 1971 roku The Prisoner of Sex
sprowadził na Mailera konflikt z pisarkami rodzącego się ruchu
feministycznego. W połowie lat siedemdziesiątych wielu krytyków
mówiło o nim jako o pisarzu, którego lata świetności dawno minęły.
Jednak w końcówce dekady wydał błyskotliwą powieść The Executioner's
Song (1979), gdzie zrelacjonował życie Gary'ego Gilmore'a, skazanego
za morderstwo na karę śmierci. Pomimo silnego osadzenia w faktach,
książkę uznano za fikcję literacką i w tej kategorii otrzymał drugą
nagrodę Pulitzera.

Kolejna powieść Mailera, Ancient Evenings, była jeszcze większym
zaskoczeniem dla współczesnej mu krytyki, bowiem akcja została
osadzona w starożytnym Egipcie, u początku istnienia państwa. W 1984
roku nakręcił film Tough Guys Don't Dance według własnego
scenariusza.

W 1998 roku ukazał się duży zbiór dzieł Mailera zatytułowany The
Time of Our Time. W wieku 81 lat opublikował książkowej objętości
esej o sztuce pisania pt. The Spooky Art. U schyłku życia, mając za
sobą sześć małżeństw, cztery filmy i ponad 40 książek, Norman
Mailer, przez tak długi okres jawiący się jako postać
kontrowersyjna, zamieszkał w spokojnym miasteczku Provincetown.
Przez całe swoje życie wzbudzał grozę, podziw, prowokował i zdobywał
czytelników na całym świecie. Być może nie istnieje nawet choćby
jedna osoba, która podzielałaby wszystkie poglądy głoszone przez
Mailera, bowiem jego punkt widzenia wciąż ewoluował, lecz jedna
rzecz nie zmieniła się nigdy – jego ogromne poświęcenie dla
głoszenia swoich własnych poglądów, jego oddanie wolności
artystycznej ekspresji.

Stanisław Feliks Przybyszewski

[bogatka1]

Stanisław Feliks Przybyszewski (ur. 7 maja 1868, zm. 23 listopada
1927) - pisarz okresu Młodej Polski, skandalista, przedstawiciel
cyganerii krakowskiej i nurtu polskiego dekadentyzmu. Okrzyknięty za
życia legendą, stał się bohaterem wielu plotek i anegdot (min.
Tadeusza Boya-Żeleńskiego czy Stanisława Brzozowskiego). Często za
życia nazywany był Geniale Pole (Genialny Polak, autorem określenia
był sam August Strindberg)[1]. Autor haseł sztuka dla sztuki i naga
dusza oraz głośnego manifestu Confiteor, ktory zdaniem wielu
zapoczątkował epokę Młodej Polski. Kopie cyfrowe dzieł w Kujawsko-
Pomorskiej Bibliotece Cyfrowej
pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Przybyszewski

[bogatka1]

Mira Michałowska (z domu Zandel, ur. 23 listopada 1914 w Łodzi, zm.
19 sierpnia 2007) - polska pisarka, dziennikarka, satyryk i
tłumaczka literatury amerykańskiej, m.in. Hemingwaya i E. L.
Doctorowa.

Pod pseudonimem Maria Zientarowa publikowała w latach 50. i 60. XX
w. na łamach Przekroju swe opowiastki z życia dwóch rodzin. Kolejne
rozdziały "prozy w odcinkach" złożyły się na książkę; później
powstał scenariusz telewizyjny serialu Wojna domowa. Olbrzymie
powodzenie pierwszej, 7- odcinkowej, serii filmów skłoniło
realizatorów do kontynuowania serialu i nakręcenia następnych 8
odcinków. Pisała powiesci, książki dla dzieci, felietony,
opowiadania, oraz sztuki (m.i. "Madame Curie"). Przetłumaczyła wiele
książek oraz sztuk teatranych z języka angielskiego na polski.
Pisała też po angielsku; pod pseudonimem Mira Michal wydała "Nobody
Told Me How" (1962) oraz serię krótkich opowiadań w pismach "New
Yorker", "Atlantic Monthly", oraz "Harper's". W 1946 pisala
dla "Harper's" jako Mira Zlotowska.

W 1976 r. została oznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia
Polski. Była przed wojną żoną chemika Ignacego Złotowskiego, a po
wojnie Jerzego Michałowskiego, ambasadora PRL w Wielkiej Brytanii
[1], przy ONZ w Nowym Jorku, oraz w Waszyngtonie.

Została pochowana 27 sierpnia 2007 r., na Wojskowych Powązkach w
Warszawie.

[bogatka1]

Dzisiaj są urodziny Barucha Spinozy. Studenci śpiewali piosenkę, w
której przewijało się w refrenie słowo Spinoza (- nie imię to
dziewczyny!)
pl.wikipedia.org/wiki/Baruch_Spinoza
"Spinoza analizował kwestie etyczne i zauważył, jako pierwszy w
historii, że nie ma rzeczy, które są zawsze dobre lub zawsze złe,
lecz że ich wartość etyczna zawsze zależy od relacji, w jakich się
znajdują w stosunku do danego człowieka. Np.: jeśli ktoś jest chory
i dostanie lek adekwatny do swojej choroby, to ten lek będzie dla
niego dobrem; jeśli jednak ten lek przyjmie osoba chora na coś
innego, może on jej poważnie zaszkodzić, jest więc dla tej osoby
złem.
Dokładnie to samo można też powiedzieć o relacji między dwiema
dowolnymi osobami. Zło i dobro nie są więc wewnętrznymi cechami
ludzi, lecz również wynikają z relacji między nimi. Jeden i ten sam
człowiek może równocześnie czynić dobro jednemu człowiekowi i zło
drugiemu.
Okradzenie bogacza i rozdanie jego własności biednym jest czynieniem
zła bogatemu i dobra biednemu.
Praktycznie każde zdarzenie między ludźmi ma taki charakter – gdyż
zawsze można znaleźć tych, którzy na tym zyskają i tych, którzy na
tym stracą."

[bogatka1]

Zmarł Jerzy Ofierski [*]
www.ofierski.com.pl/teksty.htm
(...)Postawiłem na stole gąsiorek miodu syconego, ale pleban ręce
rozłożył

- Rok jest święty - powiada - picie nie wchodzi w rachubę.

- Rany Boskie! Dobrodzieju! To co mam z tym zrobić? Wylać, czy jak?

Ale pleban twardy.

Wylać nie trzeba. Na razie niech stoi. Za rok, dwa... Jak się nie
zepsuje, to wrócimy do tego tematu.

No to Zośka podała na stół pierniczki, serowiec domowej roboty, z
cukierni... i szklankę kawy. Ja wam powiem, że taka kolęda to też
ciężka robota. Całą wieś obskoczyć, wszędzie szklankę kawy wypić, to
trzeba mieć zdrowie.

No ale walka z alkoholizmem to jedno, a troska o człowieka drugie.
Nie chodzi o tych co pili, tylko o tych co sprzedawali. Co ma robić,
dajmy na to. bufetowy Banaszczyk? Wyjść na szosę i nierząd uprawiać
na stare lata?

Postanowiliśmy założyć dyskotekę “złotego wieku” a Banaszczyka
przekwalifikować na dysk dżokeja. Na razie. Do wyborów
prezydenckich. Może nowy prezydent będzie bardziej wyrozumiały dla
alkoholu Aktualny, to jak podaje prasa, niektóra, to nawet
bezalkoholowego piwa się nie napije. A jak przez przypadek łyknie to
zaraz wzruszony i kolana go bolą.

Niestety, nic z tej dyskoteki nie wyszło. Przez starego Bibułę.
Chłop obstarni. Po osiemdziesiątce, a sex się w nim obudził. Jak
niepełnosprawny. Taka jest prawda. Wezwałem go na słomiankę i
upominam.

- Jak wy się kumie zachowujecie? Jesteście poważny gospodarz. Nie
wypominając kombatant. Pół wieku temu na ostrzach bagnetów wolność
żeście do Chlapkowic przynieśli. On tylko zgrzytnął zębami

- Żebym wiedział co niosę, to bym wyrzucił zaraz za Przemyślem.

On ewidentnych osiągnięć PRL-u nie widzi. I faktycznie nie widzi, bo
mu się oczy popsuły.

To jest straszne, Tu cały organizm zdrowy, nastawiony na wykonywanie
normalnych funkcji, a przez te oczy, nie widzi z kim te funkcje
wykonuje.

Na otwarciu dyskoteko, wyskoczył na środek sali i zaczął reanimować
Flisowego Wojtka. Metodą usta w usta. Zachowywał się, jak by w
Czasie PRL-u na lotnisku, witał zaprzyjaźnionego sekretarza. Całuje
i podskakuje.

Wyrzuciliśmy go ze sali. Nie było wyjścia. Bo w dyskotece, jak w
polityce. Musisz wiedzieć z kim tańczysz, kogo całujesz i co się
koło ciebie dzieje. A jak nie widzisz, to przynajmniej nie podskakuj.

[bogatka1]

pl.wikipedia.org/wiki/Maria_Rodziewicz%C3%B3wna Maria Rodziewiczówna pseudonim Żmogas, Maro, Weryho (ur. 2 lutego 1863 we wsi Pieniucha na Grodzieńszczyźnie - zm. 16 listopada 1944 na folwarku Leonów koło Żelaznej pod Skierniewicami. Znana z powieści: Dewajtis, Lato leśnych ludzi, Między ustami a brzegiem pucharu, Straszny dziadunio, Wrzos.

[bogatka1]

Ludzie potrafią z całego swojego życia żyć prawdziwą pełnią zaledwie przez parę miesięcy.
Czepiają się tych przeżyć potem przez całe lata i ostatecznie, mając lat osiemdziesiąt trzymają w swych pustych dłoniach jako cały dorobek
zaledwie kilka chwil naprawdę przeżytych.
Dlaczego nie chcesz żyć naprawdę własnym życiem?
- Zawsze zdaje ci się, że żyć trzeba dla jutra. Trzeba przecież "myśleć o swojej przyszłości":
swoich egzaminach, swoim zawodzie, swoim przyszłym domu;
trochę później trzeba myśleć o przyszłości dzieci:
ich egzaminach, zdobyciu zawodu, ich przyszłych domach;
potem znowu o własnych starych latach: emeryturze, zabezpieczeniu sobie odpowiedniego domu.
Jutro będę mógł wreszcie zająć się...
Jutro będę miał nareszcie...
Jutro będę...
Dlaczego chcesz czekać jutra, żeby wreszcie zacząć żyć?
Pewnego dnia nie będzie dla ciebie żadnego więcej jutra - okaże się, że nie miałeś kiedy żyć naprawdę.

- Przywiązujesz się do przeszłości, zdaje ci się ważna, bo to twoja przeszłość. No tak, ale to co było wczoraj
- wymknęło się już spod twojej władzy.
- Zwodzi Cię przyszłość, możesz ją w swojej wyobraźni dowolnie kształtować, naginać do swych upodobań.
Ale przecież ona po prostu jeszcze nie istnieje i próżno tracisz na nią czas.
- Teraźniejszość jest taka mała, że jej wartość łatwo ci przeoczyć.
Ale tylko ona naprawdę zależy od ciebie - a twoje życie w gruncie rzeczy, krok za krokiem, składa się z bieżących w teraźniejszości chwil.

- Zawsze ci się zdaje, że szczęście jest przed tobą, tak jak i radość, miłość, Bóg. Złudzenie! Zapominasz, i to jest tragiczne, że Bóg stoi obok ciebie, dokładnie w tym miejscu i czasie, gdzie się znajdujesz, w bieżącej chwili twego życia otwierając ci wszystko, co trzyma w swych dłoniach.

- Obyś nie był tym wiecznym pielgrzymem, który pozostawia Boga na brzegu swej drogi, by biec za Jego wizerunkiem.
Pozbawiony odpocznienia człowiek wlecze za sobą swoją przeszłość i próbuje jednocześnie pochwycić w swoje ręce i przyszłość, i teraźniejszość.
Podniecony usiłuje jakby jednocześnie złapać owoc kilku godzin życia: biedny żongler, pogubi wszystkie i będzie szukał każdej z osobna.
Jeśli chcesz w swym życiu osiągnąć powodzenie, złóż spokojnie całą swoją przeszłość w ręce Boga, powierz Mu swoją przyszłość i żyj każdą bieżącą chwilą, tak jak przychodzi, w całej jej treści

- Przy robocie dziewiarskiej nie wolno ci "zgubić" ani jednego oczka, powstanie skaza, choćby niewielkie było to oczko, jest przecież niezbędne.
Nie zaniedbuj żadnej chwili. Wszystkie są nieskończenie wartościowe, jeśli chcesz, by twoje życie było tkaniną bez skaz.

- Bieżąca chwila nie jest ciężka, nie przygniecie cię;
Jest zbyt mała, by mógł się w niej zagnieździć niepokój.
Przemija tak szybko, że nie zdoła cię znużyć,
Posiada "ludzki wymiar", możesz się w niej zmieścić, możesz ją udźwignąć.
Teraźniejsza godzina jest twoim prawdziwym życiem, ona jest twoim pokarmem, jej głębia jest nieskończona, w niej mieszka miłość.

- Nie doceniać przeszłości i ze strachem odsuwać od siebie myśl o przyszłości - to życiowe tchórzostwo.
Jeśli się nie żałuje przeszłości i nie obawia przyszłości w poddaniu i zaufaniu Bogu - to jest właśnie miłość.

- Właśnie w bieżącej chwili Bóg czeka na ciebie. Jeśli pozwolisz się włączyć
- tak jak włącza się obwód prądu elektrycznego
- przejdzie przez ciebie boże światło i Jego siła.
Na tym niezmierzonym pustkowiu, gdzie się znajdujesz, obwód prądu jest bardzo, bardzo słaby.

- Bieżąca chwila jest tym punktem, w którym Bóg przenika w twoje życie i przez ciebie w życie świata.
Ale On uzależnia swoje przyjście od twojego wolnego przyzwolenia.

- Jeśli potrafisz odpowiedzieć na zaproszenie Boga, na wezwanie każdej bieżącej chwili, to znaczy dla ciebie, być naprawdę obecnym.
- Jeśli odpowiesz na wezwanie w bieżącej chwili, umożliwiasz mistyczne wcielenie się w twym życiu Bożego Syna.
- Jeżeli podejmiesz aktualny obowiązek, umożliwiasz dokonanie przez Syna dzieła stworzenia.

- Jeśli zgodzisz się na właśnie teraz konieczny wysiłek, umożliwiasz dopełnienie się Odkupienia przez Syna Bożego.

- Największym i najważniejszym "dziełem" jest dzieło aktualnej minuty; ono zobowiązuje cię do złożenia w ręce Boga całej przeszłości i przyszłości i oddania mu się całkowicie do dyspozycji.
Jeśli potrafisz zachować w tym wierność, będziesz żył pełnią swojego życia i osiągniesz niewymierne wartości.

Michel Quoist "Między człowiekiem a Bogiem"

[bogatka1]

czytelnia.onet.pl/0,87121,0,41598,recenzje.html "Fotoplastikon" jest próbą utrwalenia historii bohaterów, dopisania do ich życiorysów wydarzeń, które być może nie miały prawa zaistnieć w pewnych okolicznościach. Jacek Dehnel daje postaciom nowe życie – czasami je przedłuża, albo drastycznie skraca. Prawem pisarza jest montowanie biografii bohaterów, wrzucanie ich do wymyślonego przez siebie świata. Autorskiej wyobraźni nie da się okiełznać. (...)
Bohaterami opisanych historii są nie tylko ludzie, ale także i przedmioty, miejsca oraz światło. To ostatnie pełni w fotografii kluczową rolę - Światło i tak jest głównym bohaterem, jak zawsze. To, jak kładzie się na ciele, na ciałach, jak wydobywa z mroku jedno z nich, jak pogrąża drugie. Jak znika w głębinach. Jak przenika przez migawkę i dobija się na światłoczułej błonie albo na szklanej płytce – pisze autor."

[bogatka1]

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,96856,8128916,Udlawiony_z_milosci.html

CytatCzy w porównaniu z samym sobą - mężczyzną kiedyś 40-letnim - ma pan dziś większe, czy mniejsze potrzeby? Jest w panu owa egzystencjalna rezygnacja?

Czterdziestolatek nie jest w ogóle ciekawy. Jest za bardzo po stronie niedojrzałości. Nie ma ostrej świadomości, że zdechnie. Ta przychodzi po pięćdziesiątce. A jak się pojawi, staje się dojmująca i warunkuje to, o co pani pyta.

Faceci różnie reagują na tę nagłą galopadę czasu. Jedni wierzą, że przez wzmożenie posiadania przedmiotów uczynią z nich barykadę. I chcą mieć więcej. Kosztownych garniturów, zegarków. Albo gorączkowo stawiają z natury rzeczy warowne domy. To są próby uchwycenia wieczności. Bo skoro zbuduje dom, który 200 lat powinien stać, to trochę tej wieczności na człowieka spłynie. Pięćdziesiątka to moment wyboru drogi - albo do materialnej obfitości, albo do duchowej prostoty.

[bogatka1]

pl.wikipedia.org/wiki/Proza " Proza to:
mowa niewierszowana, przeciwieństwo wiersza
niewierszowana literatura narracyjno-fabularna, synonim beletrystyki. Należą do niej utwory epickie, np.:

nowela
e-mail
opowiadanie
pamiętnik
powieść
reportaż
mit
kronika
legenda
bajka
baśń

Prozą nazywamy również myśli sprecyzowane językiem literackim, lecz nie podzielone na wersy, strofy, wersety, nie zawierające rymów."

Jeszcze poezja, ale za moment już proza dnia codziennego

[bogatka1]

polonia.wp.pl/title,Zaczynala-jako-opiekunka-Dzis-podziwiaja-ja-w-Chicago,wid,14723827,wiadomosc.html Cytat- Każdy z nas jest inny, każdy z nas znajduje się w innej sytuacji, ma inne korzenie i swoją historię. Jedyną rzeczą, która nas łączy, jest miłość do tego, co lubimy robić. Zacznij robić to, co kochasz, nawet, jeśli możesz to tylko robić na pół etatu. Nie rezygnuj ze swojego marzenia. Czytaj dużo na temat, który Ciebie interesuje, otaczaj się osobami, które są mądrzejsze od Ciebie, tylko wtedy zauważysz różnicę, wniesiesz nowe perspektywy i pozostaniesz zmotywowany do dalszej aktywności.