Ostatki

[madohora]

[madohora]

MALARABIA

- 6 dojrzałych zielonych bananów
- 2 czerwone cebule, pokrojone w kostkę
- 3 łyżeczki oleju roślinnego
- 2 posiekane żółte papryki
- 1 łyżeczka mielonego annato
- 3 pokrojone w kostkę pomidory
- 300 gramów świeżego sera pokrojonego w kwadraty
- Sól i pieprz do smaku

Następnie w garnku - najlepiej glinianym - trzeba ugotować banany (ze wszystkim i skórką). Ta procedura powinna trwać około 10 minut.

Gdy banany będą gotowane przez wskazany czas, należy je wyjąć z garnka, aby je obrać. Następnie trzeba je rozgnieść widelcem lub moździerzem, aby uzyskać gęste puree.

Po wykonaniu powyższej procedury posiekaną cebulę należy zrumienić. Wkład ten należy umieścić na patelni z gorącym olejem. Dodatkowo cebulę należy wymieszać z posiekaną żółtą papryką, pokrojonym pomidorem, łyżeczką mielonego annato, pieprzem i solą do smaku.

Następnym krokiem jest dodanie rozgniecionych bananów i pokrojonego w kostkę świeżego sera do poprzedniej mieszanki. Połączenie obu mieszanek należy wykonać drewnianą łyżką, aby uzyskać lepszą konsystencję i smak.

Do Malarrabii można podać tradycyjnego dorsza, ryż lub dowolny rodzaj gulaszu

[madohora]

O jedenastej melonera i mulatka z klasztoru sprzedawały
Ranfañote , cocadę , bocado de Rey, Chancaquitas de cancha, orzeszki ziemne i przecedzoną fasolę .
Ricardo Palma. peruwiańskie tradycje.

[madohora]

Jest to pikantny rosół przyrządzany od czasów przedhiszpańskich przez rybaków ze strefy przybrzeżnej Peru , którzy przyrządzali pikantny gulasz na bazie ryb z dodatkiem kwaśnego elementu. Jego nazwa pochodzi od miasta Chilca , na południe od Limy . Według Mejía Xeespe , pierwotna nazwa potrawy to chalwa chupe chilcano , słowa keczua oznaczają choleryczną ( chillca ) zupę rybną ( chalwa ) ( chupe ).

[madohora]

Od 2015 roku każdego 9 sierpnia w Paragwaju obchodzony jest Narodowy Dzień Chipa.

[madohora]

W dziennikach (podróżników, takich jak Niemiec Ulrico Schmidl ) oraz w dokumentach historycznych z czasów wicekróla, w kilku akapitach pojawia się informacja, że ​​Carios Guarani (plemię zamieszkujące obszar Asunción ) przygotowywało ciasta i chleby na bazie manioku , kukurydzy i kukurydza, słodka zmieszana z tłuszczem zwierzęcym , znana jako „mbuyapé” („chleb” w Guaraní ). Uzupełnieniem diety Cario-Guarani były potrawy kreolskie, które Hiszpanie przywieźli ze starego kontynentu. Było to spowodowane wprowadzeniem bydła w 1556 roku, iz tych „nowych” pokarmów otrzymywano takie jak: mięso wołowe i baranie, mleko, jaja, sery itp. W ten sposób potrawy ze składników z bazy gastronomicznej Cario-Guarani (kukurydza, maniok, dynia, batat itp.) mieszano ze składnikami przywiezionymi przez Hiszpanów (mięso, mleko, ser, jajka itp.). Ten związek dał początek posiłkom, które były spożywane od czasów wicekróla do chwili obecnej. W tym kontekście powstał przepis na typowe dania paragwajskie, których podstawowymi składnikami są maniok, kukurydza, ser, mleko i wołowina.

[madohora]

Jeśli chodzi o konsumpcję w Paragwaju , z socjologicznego punktu widzenia stanowi ona całą instytucję, ponieważ jest nie tylko obszerna, ale masywna, będąc jednym z głównych dań porannych, z którymi tereré rupá („łóżko” lub podstawa tereré ) . Społecznie jest to jedzenie masowo spożywane w środku poranka, bez podziału na klasy, jedynie akceptacja jego delikatnego smaku. W godzinach popołudniowych jest idealnym uzupełnieniem cocido , naparu przygotowanego z yerba mate, która w zależności od gustu może być z mlekiem lub wiórkami kokosowymi. Jako przystawka przy najbardziej wykwintnych stołach, w porze koktajlowej, wysoko ceniona jest odmiana zwana „chipita”, która jest sucha, chrupiąca i nieduża, idealna na spotkania i spotkania

[madohora]

Chipa aramirõ : tradycyjna chipsa skrobiowa, która otrzymuje ogólny i skrócony termin „chipa”. Jest to najbardziej znana odmiana, a składniki, które zawierają to skrobia z manioku , ser półtwardy lub ser paragwajski , słonina wieprzowa , margaryna lub masło , likier anyżowy lub ziarna anyżu

[madohora]

Chipa asador, caburé lub mbocá : gotuje się na ogniu żaru wokół patyczka, który nie ma gąbczastej części wewnętrznej. Mają wydłużony kształt i delikatną i pustą w środku teksturę, a dzięki swojej konsystencji mogą być wystawione na bezpośrednie ciepło z ognia z drewna lub węgla drzewnego , logicznie w wysokich temperaturach, bez spalania. Jeśli chodzi o nazwę, ta żywność nazywa się „chipa caburé” w Misiones , w północno-wschodniej części Corrientes i w prowincji Formosa. Z kolei w Paragwaju zwykle nazywa się to "chipa asador". Przygotowanie chipa mbocá jest tak dobrze znane w tym regionie, że Osvaldo Sosa Cordero uwiecznił jego nazwę, wymieniając ją w swoim chamamé „Cambá cuá”.

[madohora]

Chipa jaśminowa : składa się z 3/4 skrobi z manioku i 1/4 mąki pszennej, sera paragwajskiego , tartego sera , tłuszczu wieprzowego , jajek i innych składników. Jest to najlżejsza odmiana, ponieważ nie przenosi ciężaru całej skrobi z manioku.

[madohora]

W Guerrero jest używany jako część masúchiles ( w języku nahuatl bukiety kwiatów) ofiarowanych San Francisco de Asís w Olinalá ( stan Guerrero ).

[madohora]

To właśnie Fray Bernardino de Sahagún w Historii general de las cosas de la Nueva España po raz pierwszy opisał po hiszpańsku gulasz z czasów przedhiszpańskich, który został zaoferowany Montezumie i który był przygotowywany z rosołowego sosu chili , zwanego chilmulli lub chilmole , stale powtarzając słowo mulli w odniesieniu do sosu. Te mulli były również ofiarowane bogom jako wyraz wdzięczności po długich podróżach.

[madohora]

Sam Fray Pascual zaczął gromadzić wszystkie składniki na tacy, aby przechowywać je w spiżarni. A jego pośpiech był taki, że potknął się tuż przed zapiekanką, gdzie soczyste indyki były już prawie gotowe.

[madohora]

[madohora]

La Fanesca to gulasz z delikatnych zbóż i suszonych ryb, który jest przygotowywany w Ekwadorze i graniczącym z nim kolumbijskim departamencie Nariño ( Kolumbia ) w okresie Wielkiego Postu . Istnieje szereg wierzeń i legend, które dają wskazówki dotyczące jego pochodzenia. Uważa się, że Hiszpanie sprowadzili francuskiego szefa kuchni, aby stworzyć „ciężkie” danie, które miało służyć jako pokuta podczas Wielkiego Tygodnia , lub że kobieta o imieniu Juana wymyśliła to danie w klasztorze w Quito iz tego powodu początkowo nazywano je Juanesca w Ekwadorze , nazwa, która jest nadal zachowana w Kolumbii. Jednak badanie przeprowadzone przez grupę „Na ratunek tradycyjnym smakom Ekwadoru” utrzymuje, że początki tego ekwadorskiego dania sięgają czasów przedhiszpańskich. Z drugiej strony niewykluczone, że choć danie jest autochtoniczne, to nazwa wzięła się stąd, że jednym z głównych składników jest dorsz, którego bliskim krewnym jest dąs, ryba z tej samej rodziny występująca w wodach Atlantyku, znana na północy Hiszpania i Portugalia.

[madohora]

Zwykle podaje się go na gorąco na talerzu i tradycyjnie dekoruje się go kawałkami gotowanego lub smażonego dorsza, soloną masą w postaci empanad, bajgli lub małych kulek. Do tego smażony dojrzały babka lancetowata, czerwona papryka, liście pietruszki, świeży ser, kawałek białej cebuli i plastry jajka na twardo. Puree ziemniaczane podawane na liściu sałaty jako danie główne udekorowane plastrami jajka i sera. W niektórych rejonach zwykle towarzyszą jej również osobne plastry awokado, na koniec dania kładzie się ser, który jest bardzo ważnym elementem tego dania, a na koniec podaje się również porcję ryżu.

[madohora]

W kilku krajach Ameryki Łacińskiej - takich jak Argentyna , Chile , Kolumbia , Salwador , Paragwaj , Peru , Meksyk , Urugwaj i Wenezuela - jest przygotowywany w tradycyjny sposób, składa się z naprzemiennych warstw ciasta francuskiego i kremu do ciasta, zwykle posypanych z cukrem pudrem lub w specjalny sposób dodaje się dulce de leche do dekoracji. W Kostaryce ten sam preparat jest również znany jako „ciasto chilijskie”.

[madohora]

Istnieją różnorodne archeologiczne dowody na istnienie tej techniki kulinarnej, które sięgają czasów pierwszych mieszkańców Ameryki Południowej . Najstarsze ślady dziury curanto znaleziono w północnym obszarze Isla Grande, na terenie dzisiejszego Ancud , a którego jeden pochodzi z około 11 525 ± 90 lat BP (bez kalibracji) w miejscu zwanym Ancud 078.2 znajdującym się w sektorze wiejskim Punta Arenas, półwysep Lacuy .

[madohora]

KARPATKA

Ciasto

5 jajek
1 szklanka mąki pszennej
1 szklanka wody
125 g masła
szczypta soli
ew pół łyżeczki proszku do pieczenia

Krem budyniowy

750 ml mleka
3 żółtka
1 budyń śmietankowy
pół szklanki cukru
3 czubate łyżki mąki ziemniaczanej
2 łyżeczki cukru waniliowego
250 g masła
cukier puder do posypania ciasta po upieczeniu

CIASTO
Masło i wodę umieścić w garnku, podgrzać do roztopienia się masła, doprowadzić do wrzenia. Zdjąć z palnika, wsypać szczyptę soli i mąkę, ponownie postawić na ogniu i miesza łopatką do powstania gęstej, bezgrudkowej masy odchodzącej od brzegów garnka. Wystudzić. Ciasto przełożyć do miski miksera i dodawać po jednym jajku w trakcie miksowania. Formę wyłożyć papierem do pieczenia. Połowę ciasta rozsmarować na dnie formy tworząc smugi. Piec 25-30 min. Później tak samo upiec drugą część ciasta. Ostudzić.
2

KREM
Do garnka wlać 2 szklanki mleka, dodać pół szklanki cukru i 2 łyżeczki cukru waniliowego. Zagotować. Do drugiego naczynia wlać resztę mleka, czyli 1 szklankę, dodać 3 żółtka, budyń i 3 czubate łyżki mąki ziemniaczanej. Dokładnie wymieszać i wlać do gotującego się mleka. Gotować kilka minut, cały czas mieszając, aż powstanie gęsty budyń. Następnie nakryć wierzch budyniu folią i odstawić do ostygnięcia.
Masło zmiksować i dodawać po 1 łyżce zimny budyń, cały czas miksując.
Na jednym blacie ciasta rozsmarować krem. Przykryć drugim blatem. Ciasto oprószyć cukrem pudrem.

[madohora]

DROŻDŻÓWKA ZE ŚLIWKAMI I KRUSZONKĄ

Ciasto
1,5 kg śliwek węgierek
250 ml ciepłego mleka
7 g drożdży instant
520 g mąki pszennej
150 g cukru
½ łyżeczki cukru
120 g roztopionego, chłodnego masła
2 jajka
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
Kruszonka
130 g mąki pszennej
200 g cukru pudru
1 łyżeczka cynamonu
120 g miękkiego masła
Dodatkowo
masło do wysmarowania blachy

Przygotuj ciasto.

Drożdże wsyp do 150 ml ciepłego mleka i poczekaj aż zaczną pracować przez 5-10 minut.
Do miski wsyp mąkę, cukier i sól. Następnie wlej mleko z drożdżami i roztopione masło, jajka oraz ekstrakt waniliowy.
Zamieszaj całość łyżką do wstępnego połączenia składników, a następnie ugnieć ciasto dłońmi lub hakiem do ciasta drożdżowego. W razie potrzeby, jeśli masa będzie zbyt gęsta, dodawaj małymi porcjami pozostałe 100 ml mleka.
Przykryj ciasto lnianą ściereczką i odstaw w ciepłe miejsce na ok. godzinę lub do podwojenia objętości.
Blachę od piekarnika dobrze oczyść i wysmaruj masłem.
Kulę ciasta rozwałkuj i rozciągnij na całą blachę od piekarnika. Dobrze dociśnij je do boków.
Śliwki umyj i pokrój na ćwiartki. Wyjmij pestki. Owoce rozłóż bardzo gęsto na cieście.
Blachę odłóż w ciepłe miejsce na godzinę.
Przygotuj kruszonkę.
Wszystkie składniki umieść w misce i razem zagnieć pod palcami, aż utworzą się grudki kruszonki. Posyp nią wierzch ciasta.
Piekarnik rozgrzej do 180 st. Celsjusza. Drożdżówkę ze śliwkami i kruszonką pierz przez 35 minut lub do zrumienienia kruszonki.
Ciasto wyjmij i odstaw na co najmniej 10 minut przed krojeniem. Podawaj na ciepło lub zimno.

[madohora]

PLACEK UCIERANY ZE ŚLIWKAMI

Składniki:

1 kg śliwek( mogą być inne owoce, np brzoskwinie, morele, borówki, jabłka)
3 jaja duże lub 4 małe
1 cukier waniliowy
1/2 szkl oleju
1/2 szkl mleka
3/4 szkl cukru
2 i 1/2 szkl mąki tortowej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody oczyszczonej
1/2 łyżeczki cynamonu

Kruszonka:

1 i1/2 szkl mąki
125 g masła
3/4 szkl cukru
cukier waniliowy

Sposób wykonania:

Najpierw przygotowujemy kruszonkę. Wszystkie składniki kruszonki wrzucamy do miski i łączymy rękami do konsystencji żwirku. Gotową kruszonkę wkładamy do lodówki.

Śliwki myjemy, przekrawamy na połówki i pozbawiamy pestek. Odstawiamy na bok.

Formę do ciasta o wymiarach 25 x 30 cm wykładamy papierem do pieczenia lub natłuszczamy i posypujemy bułką tartą.

Piekarnik nastawiamy na 180 °C i nagrzewamy.

Teraz wbijamy do dużej miski jajka, dodajemy cukier i cukier waniliowy. Ubijamy jajka z cukrem na puszystą masę( ok. 5 min). Do ubitej masy wlewamy mleko i olej, krótko mieszamy. Wsypujemy przesianą mąkę z sodą i proszkiem do pieczenia. Łączymy składniki. Ciasto wylewamy na blaszkę i układamy śliwki skórką na dół. Posypujemy śliwki cynamonem i kruszonką. Tak przygotowany placek wstawiamy do nagrzanego piekarnika do 180 °C ( bez termoobiegu)na 50 - 55 min.

[madohora]

W Polinezji dania składające się z mieszanek żywności różnego pochodzenia przygotowywane są w dołach z gorącymi kamieniami, które przypominają curanto, ale różnią się rodzajem użytych owoców morza, warzyw i mięs. Ten rodzaj przygotowania nazywa się hāngi w Nowej Zelandii , kalua na Hawajach i umu pae na Wyspie Wielkanocnej . Inne podobne potrawy w procesie gotowania to meksykański grill , głowa guateada , z północno-zachodniej Argentyny , huatia z wyżyn andyjskich i peruwiańska pachamanca

[madohora]

[madohora]

Jego popularność rozprzestrzeniła się na całą Europę Wschodnią i dawne Imperium Rosyjskie , a poprzez migrację na inne kontynenty. W Ameryce Północnej barszcz jest często kojarzony z Żydami lub mennonitami, grupami, które jako pierwsze przywiozły go z Europy . Barszcz , w różnych lokalnych formach, jest uważany przez różne grupy etniczne za własne danie narodowe spożywane jako część rytualnych posiłków w ramach tradycji religijnych prawosławnych , greckokatolickich , łacińskokatolickich i żydowskich .

[madohora]

Gorący barszcz jest najbardziej popularny i jest zupą zawierającą najwięcej opcjonalnych składników. W zależności od gastronomii może zawierać różne warzywa ( fasola , kapusta , marchew , ziemniaki , cebula lub pomidory ), grzyby i mięsa (kurczak lub wołowina). W tym przypadku bardziej przypomina gulasz niż zupę.