Boże Ciało

[madohora]

BOŻE CIAŁO 2014 - Dziennik Zachodni - 20.06.2014

[madohora]

NADGRANICZNE BOŻE CIAŁO - Niedziela - 31.05.2018

[madohora]

Niestety nie mam zdjęć z Nikisza. Byłam poza dzielnicą.

[madohora]

Zawsze chciałam to zobaczyć. Planowałam, że kiedyś pojadę do Raciborza w Boże Ciało. Do Ostropy na Wielkanoc (konna procesja). Co roku jeździłam na Odpust u Świętej Anny do Lublińca - tam odpust jest w tygodniu, tak jak wypada. A tutaj d*u*p*a. Przyszedł wirus i pozamiatał nam i te małe i te większe plany.

[madohora]

Bożego Ciała też nie było

[madohora]

Boże Ciało jest świętem ruchomym

[madohora]

Podstaw dłoń lewą pod prawą niby tron, gdyż masz przyjąć Króla. Do wklęsłej ręki przyjmij Ciało Chrystusa i powiedz: „Amen”. Uświęć też ostrożnie oczy swoje przez zetknięcie ich ze świętym Ciałem, bacząc, byś zeń nic nie uronił. To bowiem, co by spadło na ziemię, byłoby utratą jakby części twych członków. Bo czyż nie niósłbyś złotych ziarenek z największą uwagą, by ci żadne nie zginęło i byś nie poniósł szkody? Tym bardziej zatem winieneś uważać, żebyś nawet okruszyny nie zgubił z tego, co jest o wiele droższe od złota i innych szlachetnych kamieni

[madohora]

Od wieku IV odsetek chrześcijan stale przyjmujących Eucharystię malał, bowiem w obrębie masowo przyjmowanych do Kościoła grup, część nowych wyznawców nie wykazywała wystarczającego stopnia wiary, a toczące w IV wieku spory ariańskie w kwestii natury boskiej Jezusa sprawiały, że cześć oddawana Eucharystii słabła. Przez pierwsze tysiąc lat chrześcijaństwa Najświętszy Sakrament nie był przedmiotem kultu poza liturgią. Był przechowywany w kościołach, ale służył do udzielania go chorym w okresach między celebracjam

[madohora]

Uroczystość Bożego Ciała wyrosła z adoracyjnego kierunku pobożności eucharystycznej rozwijającej się w wiekach średnich w Kościele zachodnim. W XI wieku ujawnił się nieznany wcześniej nurt pobożności eucharystycznej, który wiązał się z adoracją konsekrowanej hostii. Impulsem do ujawnienia się tego nurtu były spory teologiczne z XI i XII wieku, w których roztrząsano kwestię rzeczywistej obecności Chrystusa w postaciach sakramentalnych. Rozgłos zyskiwały poglądy Berengara z Tours (zm. 1088), który zaprzeczał rzeczywistej obecności i wskazywał na symboliczną jedynie obecność Chrystusa pod postacią chleba i wina. Poglądy te zanegował sobór laterański IV (1215), który postawił tezę o substancjalnej obecności Chrystusa w Eucharystii. Spory te oddziaływały na wiernych, którzy chcieli podkreślać boską obecność w sakramencie. Lud domagał się, by kapłani ukazywali im podczas mszy św. konsekrowaną hostię. Z tego powodu, pod koniec XII wieku wprowadzono do mszy św. ryt podniesienia, podczas którego kapłan okazywał wiernym hostię po transsubstancjacji. Postanowienia synodów tego okresu precyzują czynności, jakie ma wykonywać kapłan podczas przeistoczenia, wiernym zaś nakazują klękanie podczas podniesienia i tym samym ukierunkowują tychże na oddawanie czci. Adoracja podczas sprawowania Eucharystii stopniowo zaczynała przysłaniać znaczenie uczty ofiarnej oraz ofiary Jezusa. Wśród wiernych zaczął ujawniać się pogląd, że sama obecność i adorowanie przeistoczonej hostii daje takie same skutki jak przyjmowanie komunii. Nasilał się adoracyjny kierunek pobożności eucharystycznej. Najświętszy Sakrament był wystawiany podczas liturgii eucharystycznych, nabożeństw pozaliturgicznych czy odmawiania modlitw brewiarzowych. Przesadny akcent położony na ryt podniesienia konsekrowanej hostii powodował, że część wiernych opuszczała kościół po tej części liturgii eucharystycznej, nie czekając na komunię. Zachowało się kazanie żyjącego na przełomie XIII/XIV w. kaznodziei Peregryna z Opola, który w kazaniu o Najświętszym Sakramencie starał się wyjaśnić wiernym poprawne według niego zasady kultu. Oczekiwania wiernych wytworzyły podłoże do ustanowienia nowego święta.

[madohora]

Urban IV

Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości były widzenia św. Julianny z Cornillon (1193–1258), przeoryszy klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liège, która odznaczała się wyraźną nabożnością do Najświętszego Sakramentu. Począwszy od 1208 roku Julianna z Cornillon miała przeżywać cyklicznie powtarzające się widzenia świetlistej tarczy podobnej do tarczy księżyca, której lśnienie było zaburzane przez ciemną plamę. Juliana miała interpretować owe widzenia jako obraz Kościoła, który miał być przysłaniany przez plamę rozumianą przez nią jako brak wśród kościelnych świąt uroczystości poświęconej wyłącznie Najświętszemu Sakramentowi. Objawienia miała od początku wyznawać spowiednikowi, lecz ujawnił je dopiero po 20 latach kanonik kościoła św. Marcina w Liège, któremu Juliana także miała powierzyć informację o swoich widzeniach. Kanonik przedstawił relacje pod osąd komisji miejscowych teologów, w skład której wchodził archidiakon Jakub Pantaleone di Troświętaóźniejszy Urban IV) oraz prowincjał dominikanów Hugues de Saint-Cher (późniejszy kardynał i legat papieski). Ówczesny lokalny biskup Jean d'Eppes nie wykazywał zainteresowania tą sprawą i nie podjął rozstrzygnięcia. Dopiero jego następca, biskup Robert z Thourotte, działając pod wpływem opinii teologów ustanowił wydanym w czerwcu 1246 (lub 1247) zarządzeniem „Inter alia miro” taką uroczystość dla diecezji Liège na czwartek po oktawie Trójcy Świętej. Biskup osobiście przewodniczył pierwszej mszy św. ustanowionego święta

[madohora]

W tym samym roku (1246) biskup Robert z Thourotte zmarł, a jego następca nie kwapił się z wprowadzaniem rozporządzenia swojego poprzednika. Kardynał Hugues de Saint-Cher ponownie podjął sprawę (znał już tło i szczegóły wizji Juliany z prac w komisji teologów) i zatwierdził święto. W 1251 przybył do Liège, odprawił mszę św. z okazji zatwierdzonego święta i nakazał obchodzić je na terenie całej diecezji

[madohora]

Wydanym 29 grudnia 1252 orędziem do duchowieństwa, kardynał, jako legat papieski nakazał rozszerzenie obchodów święta na terenie podległej mu prowincji południowej Germanii. Archidiakon Jakub został w niedługim czasie ustanowiony biskupem Verdun, później łacińskim patriarchą Jerozolimy, a na koniec (27 sierpnia 1261) papieżem (1261–1264). Przyjął imię Urban IV. 11 sierpnia 1264, w ostatnim roku pontyfikatu, ogłosił bullę Transiturus de hoc mundo, którą wprowadzał w całym Kościele festum Corporis Christi (święto Ciała Chrystusa), które miało stanowić „zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, błędy heretyków oraz uczczenie pamiątki ustanowienia Najświętszego Sakramentu, która w Wielki Czwartek nie mogła być uroczyście obchodzona ze względu na powagę Wielkiego Tygodnia”. Bulla ta była jedynym wydanym w średniowieczu dokumentem papieskim, w którym autor zalecał przyjmowanie komunii poza okresem wielkanocnym. Dokument zalecał, by w tym dniu wierni powstrzymywali się od pracy oraz by świętowali pobożnie i uroczyście. Święto miało więc charakter obchodu liturgicznego, bez procesji teoforycznej

[madohora]

Do ustanowienia święta mógł się także przyczynić cud eucharystyczny, który miał mieć miejsce w 1263 podczas mszy św. w Bolsenie w regionie Lacjum. Włoski liturgista Mario Righetti wyjaśniał w „Manuale di storia liturgica”, że ów cud miał dotyczyć księdza, który wyrażał wątpienie w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii. Podczas jednej z celebracji w kościele św. Krystyny w Bolsenie miał dostrzec, że konsekrowana hostia zamieniła się w ciało, z którego wypływa krew[d]. Krew miała spływać na korporał, ołtarz i kamienną posadzkę kościoła. Lokalna tradycja z Orvieto opisuje, że na życzenie papieża Urbana IV 19 czerwca 1264 procesyjnie przyniesiono ów splamiony korporał na historyczny most Rio Chiaro, na którym odbyło się spotkanie z papieżem. Urban IV miał zalecić złożenie korporału, jako relikwii, w nowym kościele w pobliskim Orvieto. Korporał ten jest przechowywany w relikwiarzu w katedrze w Orvieto[20]. Urban IV nie wspomina o owym cudzie w swojej bulli Transiturus de hoc mundo. Bulla nie wprowadzała do obchodów święta procesji teoforycznej. Historyczność cudu eucharystycznego w Bolsenie bywa podważana. Najstarsze wzmianki o tym cudzie mają pochodzić dopiero z okresu 1375–1380.

[madohora]

Oficjum brewiarzowe oraz formularz mszalny nowego święta w wersji pierwotnej opracował augustianin, przeor szpitala dla trędowatych w Mont Cornillon, Jan. Ponowne opracowanie tekstów liturgicznych do mszy św. i do Liturgii Godzin zostało później powierzone przez Urbana IV Tomaszowi z Akwinu. Kościół katolicki używa tych tekstów do czasów współczesnych – często śpiewany jest hymn „Pange lingua” („Sław, języku”...) z dwiema ostatnimi zwrotkami („Przed tak wielkim Sakramentem”). W 1314 święto odnowił papież Klemens V.

[madohora]

Pange, lingua, gloriosi (Sław języku tajemnicę, Niech do niebios brzmi granicy) – hymn na święto Bożego Ciała.

[madohora]

Wykonanie hymnu nie dotyczy tylko Bożego Ciała. Śpiewany bywa również w czasie procesji przeniesienia Najświętszego Sakramentu do tzw. ciemnicy w czasie Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek. Fragment pieśni śpiewany jest również w czasie Adoracji Najświętszego Sakramentu (w momencie przenoszenia Najświętszego Sakramentu do ołtarza wystawienia). Autorem tekstu jest św. Tomasz z Akwinu.

[madohora]

W liturgii mariawickiej, fragment hymnu (Przed tak wielkim Sakramentem) śpiewany jest podczas udzielania błogosławieństwa Przenajświętszym Sakramentem, a także jako hymn nieszporów o Przenajświętszym Sakramencie. Całość hymnu, w mariawickim tłumaczeniu (Niech do niebios brzmi granicy) śpiewana jest w Wielki Czwartek w czasie procesji do ciemnicy.

[madohora]

Pange, lingua, gloriosi
corporis mysterium,
sanguinisque pretiosi,
quem in mundi pretium
fructus ventris generosi
rex effudit gentium.

Nobis datus, nobis natus
ex intacta Virgine,
et in mundo conversatus,
sparso verbi semine,
sui moras incolatus
miro clausit ordine.

In supremae nocte coenae
recumbens cum fratribus,
observata lege plene
cibis in legalibus,
cibum turbae duodenae
se dat suis manibus.

Verbum caro panem verum
verbo carnem efficit,
fitque sanguis Christi merum;
et si sensus deficit,
ad firmandum cor sincerum
sola fides sufficit.

Tantum ergo sacramentum
veneremur cernui,
et antiquum documentum
novo cedat ritui,
praestet fides supplementum
sensuum defectui.

Genitori Genitoque,
laus et iubilatio,
salus, honor, virtus quoque
sit et benedictio.
Procedenti ab utroque
compar sit laudatio.

[madohora]

Sław języku tajemnicę
Ciała i najdroższej Krwi,
którą jako Łask Krynicę
wylał w czasie ziemskich dni,
Ten, co Matkę miał Dziewicę,
Król narodów godzien czci.

Z Panny czystej narodzony,
posłan zbawić ludzki ród,
gdy po świecie na wsze strony
ziarno słowa rzucił w lud,
wtedy cudem niezgłębionym
zamknął Swej pielgrzymki trud.

W noc ostatnią, przy Wieczerzy,
z tymi, których braćmi zwał,
pełniąc wszystko jak należy,
czego przepis prawny chciał,
sam Dwunastu się powierzył,
i za pokarm z Rąk Swych dał.

Słowem, więc Wcielone Słowo
chleb zamienia w Ciało Swe,
wino Krwią jest Chrystusową,
darmo wzrok to widzieć chce.
Tylko wiara Bożą mową
pewność o tym w serca śle.

Przed tak wielkim Sakramentem
upadajmy wszyscy wraz,
niech przed Nowym Testamentem
starych praw ustąpi czas.
Co dla zmysłów niepojęte,
niech dopełni wiara w nas.

Bogu Ojcu i Synowi
hołd po wszystkie nieśmy dni.
Niech podaje wiek wiekowi
hymn triumfu, dzięki, czci,
a równemu Im Duchowi
niechaj wieczna chwała brzmi.

[madohora]

Niech do niebios brzmi granicy
Chwała ust Bożemu Ciału,
I drogiej Krwi tajemnicy,
Którą w okup świata szału
Owoc żywota Dziewicy
Wylał z miłości zapału.

Nam zrodzony, nam jest dany
Z najczystszego Panny łona,
I na świecie mieszka z nami,
Siejąc miłości nasiona;
Byt Mu ziemski dokonywa
Tajemnica nieskończona.

W ostatniej wieczerzy w nocy,
Przy dwunastu uczniów gronie,
Jedząc Paschę Wielkanocy,
Jak przepisano w Zakonie,
Siebie pokarm, w dziwnej mocy,
Dał swoim przez własne dłonie.

Wprzód się stało Ciałem Słowo,
Chleb się Słowem w Ciało zmienia,
A wino w Krew Chrystusową,
Nad porządek przyrodzenia;
Ale wiara w duszę zdrową
Wlewa tej prawdy twierdzenia.

Przed tak wielkim Sakramentem
Padać na twarz cześć i sława;
Niech ustąpią z Testamentem
Starzy dla nowego prawa,
Wiara będzie fundamentem,
Gdy pojęcia zmysł ustawa.

Chwała Ojcu i Synowi!
Radość, moc, błogosławienie
Wiek niech podaje wiekowi,
I Temu, co pochodzenie
Bierze od obu, Duchowi
Równa chwała nieskończenie.

[madohora]

Kilkunastu następców Urbana IV nie wprowadzało w życie jego postanowień w odniesieniu do święta. Nie było ono obchodzone w Rzymie, a prawdopodobnie zaniedbywane w samym Liège. Napomnienie o tym, by je obchodzono znalazło się w dekrecie synodalnym z 1288. O bulli Urbana IV przypomniał na soborze w Vienne Klemens V. Ostatecznie bullę napisaną przez Urbana IV ogłosił w 1317 w zbiorze „Clementinae” papież Jan XXII. Rok 1317 można traktować jako datę wprowadzenia święta w całym Kościele

[madohora]

Papież Urban VI zaliczył święto do świąt głównych, a Bonifacy IX nakazał w 1391, by wprowadzić święto wszędzie tam, gdzie jeszcze nie było do tego czasu obchodzone

[madohora]

Do upowszechnienia święta oraz praktykowanej w jego ramach procesji przyczynił się sobór w Konstancji (1414–1418), podczas którego, w uroczystej procesji, wzięli udział zgromadzeni kardynałowie, biskupi, teologowie z Paryża, Kolonii, Wiednia i Erfurtu oraz król z dworem

[madohora]

W okresie reformacji protestanccy reformatorzy negowali pogląd o realnej obecności Chrystusa w Najświętszym Sakramencie i związane z nim katolickie formy kultu eucharystycznego – procesje, błogosławieństwa i wystawienia. Sobór trydencki bronił tego poglądu i form jego wyrażania, wraz z procesjami teoforycznymi i samym świętem Bożego Ciała. Po soborze trydenckim – w znacznej mierze pod wpływem arcybiskupa Mediolanu Karola Boromeusza, oraz jezuitów – nastąpiło ożywienie kultu eucharystycznego. Wówczas udział w procesji zaczął być traktowany jako publiczne wyznanie wiary. Powstające w XIX wieku bractwa i zgromadzenia zakonne także podsycały kult Najświętszego Sakramentu

[madohora]

W 1849 (lub 1847) roku papież Pius IX dekretem Redempti sumus ustanowił święto Najdroższej Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa (Festum Pretiosissimi Sanguinis Domini Nostri Jesu Christi), które było obchodzone najpierw w pierwszą niedzielę lipca, a Pius X przeniósł święto na dzień 1 lipca. W 1955 Pius XII reformując liturgię zlikwidował obchody oktawy uroczystości. Reforma liturgiczna Pawła VI z roku 1969 połączyła oba święta.

[madohora]

Średniowieczne praktyki pobożności eucharystycznej obecne były także na ziemiach polskich i nie odbiegały od tych rozpowszechnionych na zachodzie. Dominikański kaznodzieja Peregryn z Opola przestrzegał polskich wiernych przed błędnymi praktykami przesadnego wyróżnienia rytu podniesienia konsekrowanej hostii, ale synod prowincjalny w Łęczycy z 6 lutego 1285, pouczał by w nauczaniu prawd wiary główny nacisk kładziony był na oglądanie i adorowanie hostii. Echa tego poglądu można zaobserwować w statucie synodalnym, który nakazywał, by w czasie podniesienia biły dzwony kościoła. Miało to pozwolić, by nieobecni na mszy wierni mogli zdążyć przyjść na ten – rozumiany jako centralny – fragment liturgii i uczestniczyć w akcie oglądania konsekrowanej hostii

[madohora]

Samo święto było w Polsce obchodzone od XIV w. Jako pierwszy wprowadził tę uroczystość biskup Nanker w 1320 w diecezji krakowskiej. Nanker, obejmując w tym roku urząd, zwołał synod, który obradował 2 października. Powstał szereg statutów, których autorstwo przypisuje się biskupowi Nankerowi. Statut De veneracione corporis Christi capitulum poświęcony jest wdrażaniu święta Bożego Ciała. Biskup przywoływał sformułowania z bulli Transiturus, omawiał teologię Najświętszego Sakramentu i dawał wskazówki. W 1420 na synodzie gnieźnieńskim uznano uroczystość za powszechną, obchodzoną we wszystkich kościołach w państwie. Pod koniec XIV w. święto było obchodzone już we wszystkich polskich diecezjach i było zaliczane do świąt głównych. Od końca XV w. w trakcie celebracji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Mszał krakowski z 1509 obejmował, jako istniejący zwyczaj, odbywane w oktawę Bożego Ciała procesje z poszczególnych krakowskich parafii do bazyliki Bożego Ciała w Krakowie. Najprawdopodobniej w diecezji wrocławskiej święto wprowadził Nanker, który w latach 1326–1341 był biskupem we Wrocławiu. Święto musiało być znane w Poznaniu w XIV wieku, bowiem w 1399, z fundacji Władysława Jagiełły, powstał tam kościół pod wezwaniem Bożego Ciała. Na początku XV wieku święto należało do świąt głównych w większości polskich diecezji. W Kościele unickim święto zostało wprowadzone na synodzie zamojskim w 1720

[madohora]

Od okresu rozbiorów, w świadomości polskich wiernych, udział w procesji Bożego Ciała był łączony z okazją zamanifestowania przynależności narodowej. Stan taki utrzymywał się także po II wojnie światowej. W okresie Polski Ludowej urządzanie procesji ulicami miast było niejednokrotnie zakazywane przez władze państwowe

[madohora]

W Polsce obchody uroczystości wiążą się z procesją z Najświętszym Sakramentem po ulicach (w miastach szczególnie po 1989 roku) parafii. Procesja zatrzymuje się kolejno przy czterech ołtarzach, przy których czytane są związane tematycznie z Eucharystią fragmenty czterech Ewangelii. Uroczystość Ciała i Krwi Pańskiej jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy

[madohora]

W okresie oktawy uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa odbywały się procesje, a w ludowej tradycji jest to okres święcenia wianuszków z ziół i kwiatów polnych. Wianuszki po poświęceniu służyły do przygotowywania naparów leczniczych medycyny ludowe

[madohora]

Święto nie miało jednolitej nazwy. Pierwotnie było określane jako Festum sanctissimi corporis Domini nostri Iesu Christi. W niewiele zmienionej formie przejął ją mszał z 1570: In festo corporis Christi. W Niemczech używano określenia Heiliger Blutstag (święty dzień krwi) lub Fronleichnam (jako: Herenleib, fron-Herr, lichnam-Leib = Ciało Pańskie, we Francji festivitas sacramenti, dies eucharistiae albo święto Zbawiciela (la Saint Sauveur) lub święto Boga (Fête-Dieu). Najczęściej stosowano określenie dies Corporis Christi. W Niemczech i we Francji świętowano także w oktawę, nazywając ten dzień kleines Fronleichnamsfest, petite Fête-Dieu (małe święto Bożego Ciała)

[madohora]

Procesje teoforyczne nie były elementem święta od samego jego początku. Najstarszą wzmianką na temat ich istnienia była informacja o przeprowadzanych w latach 1265–1275 uroczystych procesjach przed sumami w Kolonii, podczas których niesiony był krzyż i Najświętszy Sakrament. Taka celebracja stanowiła nawiązanie do dawniejszych zwyczajów polegających na zabieraniu w podróż Eucharystii, by była ochroną przed niebezpieczeństwami. Pierwotna forma procesji wyrażała się w prostym, nie przerywanym przejściem z Najświętszym Sakramentem i błogosławieństwem na końcu. Na terenie Niemiec wiązała się z procesyjnym przechodzeniem przez pola danej wsi lub otoczenia miasta. Wierni zatrzymywali się przy czterech stacjach, przy których udzielano błogosławieństwa wiernym, a polom błogosławieństwa „pogodowego”. Przy poszczególnych stacjach odczytywano początkowe części czterech Ewangelii, które zyskiwały funkcję formuł błogosławieństwa. Ryt był uzupełniany błogosławieństwem sakramentalnym, które było udzielane przy poszczególnych stacjach, a dodatkowo – na końcu procesji. Niemieckie procesje zawierały element błagalny o ochronę przed nieszczęściami i o sprzyjającą pogodę. Z takiego powodu włączano do procesji śpiew początkowych fragmentów Ewangelii przy czterech ołtarzach oraz uroczyste błogosławieństwo. Do Polski zwyczaj ten dotarł w XV wieku i w 1631 został wprowadzony do Rytuału Piotrkowskiego

[madohora]

Formy były z czasem urozmaicane i rozbudowywane o gry „Bożociałowe” i przedstawienia sceniczne. Zwyczaj rozpowszechniał się – w XV w. procesje były odprawiane na terenie Niemiec, Francji, Anglii, Polski i północnych Włoch. Były przeprowadzane z coraz większym przepychem. Uroczystości zyskiwały formę uroczystego pochodu, w którym niesiono monstrancję (nazywaną w Niemczech „tronem”) osłanianą baldachimem w otoczeniu asysty. Pojawiały się symbole przynależne władcom, a całe obchody podkreślały królewskość Chrystusa jako zwycięskiego wodza. Procesja rozpoczynała się przy dźwięku dzwonów. Niesiono krzyż, feretrony, figury, świece, a w orszaku uczestniczyli wierni ubrani w „szaty anielskie” i odgrywali postaci popularnych świętych. W procesji uczestniczyły dzieci. Z dzwonkami, w strojach anielskich lub z kwiatami, których płatki były rzucane przed zbliżający się baldachim

[madohora]

Istotną cezurę w ugruntowaniu się tradycji procesji stanowił Sobór trydencki (1547–1561), który wobec krytyki ruchów reformacyjnych wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego przyjął dekret podtrzymujący doktrynę transsubstancjacji, a także potwierdził potrzebę kontynuowania celebracji w formie procesji

[madohora]

Rzymskie rytuały zostały oficjalnie podane dopiero w „Caeremoniale episcoporum” z 1600 i „Rituale romanum” z 1614 jednak przewidywały wyłącznie uroczyste przejście z Najświętszym Sakramentem bez zatrzymywania się oraz udzielenie błogosławieństwa eucharystycznego na końcu liturgii. Kościół niemiecki wprowadził zwyczaj śpiewania perykop Ewangelii i udzielania błogosławieństwa przy czterech ołtarzach. Do Polski zwyczaj ten dotarł w XV wieku i w 1631 został wprowadzony do Rytuału Piotrkowskiego

[madohora]

Rzymskie rytuały zostały oficjalnie podane dopiero w „Caeremoniale episcoporum” z 1600 i „Rituale romanum” z 1614, jednak przewidywały wyłącznie uroczyste przejście z Najświętszym Sakramentem bez zatrzymywania się oraz udzielenie błogosławieństwa eucharystycznego na końcu liturgii. Kościół niemiecki wprowadził zwyczaj śpiewania perykop Ewangelii i udzielania błogosławieństwa przy czterech ołtarzach. Do Polski zwyczaj ten dotarł w XV wieku i w 1631 został wprowadzony do Rytuału Piotrkowskiego

[madohora]

Rytuał Piotrkowski, właściwie Rituale Sacramentorum ac aliarum Ecclesiae Caeremoniarum (łac.) – polska adaptacja łacińskiego Rituale Romanum z roku 1614, wydana z polecenia Gnieźnieńskiego Synodu Prowincjonalnego, który obradował w Piotrkowie w 1621 roku. Powagi tej księdze dodaje fakt, że konstytucje owego synodu zostały zatwierdzone przez papieża Grzegorza XV. Rytuał Piotrkowski ukazał się drukiem w 1631 roku.

[madohora]

[madohora]

Boże Ciało, święto katol. obchodzone w czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego (Zielone Święta) dla publicznego uczczenia Chrystusa w sakramencie Eucharystii;
zewn. formę obrzędu stanowią procesje do 4 ołtarzy, z hostią niesioną w monstrancji, którą na zakończenie kapłan udziela błogosławieństwa na 4 strony świata; uroczystość Bożego Ciała odbyła się po raz pierwszy 1246 w Leodium (Liège), 1317 święto ustanowione dla całego Kościoła zachodniego, 1320 wprowadzone w Polsce.

[madohora]

PROCESJA DO CZTERECH OŁTARZY

jest publicznym hołdem wiary i uwielbienia składanym Chrystusowi obecnemu w Najśw. Sakramencie. Taka procesja do czterech ołtarzy odbywała się w Polsce już na początku XV wie ku. Przy każdym pięknie ustrojonym ołtarzu kapłan, ubrany w ornat, śpiewa początek jed nej z czterech ewangelii na znak, że w Najśw. % Sakramencie jest obecny ten sam Jezus, który kiedyś chodził po ziemi, a którego życie opisali czterej ewangeliści.

[madohora]

PIERWSZA EWALGELIA

— (Mat. 1-16): jest rodowodem ziemskiego pochodzenia Jezu sa z rodu Dawidowego, który otrzymał posłan nictwo wydania Zbawiciela. Szczególnie piękna i głęboka jest czwarta e- wangelia w-g św. Jana (na str. 52 ost. ewan gelia mszalna), mówiąca o bóstwie Chrystusa i o naszym przebóstwieniu przez łaskę. Warto te -ewangelie głęboko przemyśleć i często je sobie odczytywać.

[madohora]

DRUGA EWANGELIA

- (Mar. 1,1—8). Początek ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bo żego. Jak napisane jest u Izajasza proroka: „Oto ja posyłam Anioła mego przed obliczem Twoim, który zgotuje drogę Twoją przed Tobą. Glos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, czyńcie proste ścieżki jego.” Przepowiadanie Jana Chrzciciela: Był Jan na puszczy, chrzcząc i przepowiadając chrzest po kuty na odpuszczenie grzechów. I wychodziła 4o niego wszystka kraina Judei i jerozolimczy- cy wszyscy: i byli od niego chrzczeni w rzece Jordanie, spowiadając się z grzechów swoich. A Jan odziany był sierścią wielbłądzią i pasem skórzanym około biódr swoich, a jadał szarań cze i miód leśny. I przepowiadał, mówiąc: Idzie a mną mocniejszy niźli ja, któremu nie jestem godzien, upadłszy, rozwiązać rzemyka trzewi ków jego. Ja chrzciłem was wodą; ale On was będzie chrzcił Duchem Świętym

[madohora]

RZECIA EWANGELIA

(Łuk. 1,5-17) „Był za dni Heroda, króla Judei, pewien ka płan, imieniem Zachariasz, ze zmiany Abiasza, a żona jego z córek Aaronowych, a imię jej El żbieta. A byli oboje sprawiedliwi przed Bogiem, postępując wedle wszystkich przykazań i prze pisów Pańskich bez przygany. A nie mieli sy na, bo Elżbieta była niepłodna, a byli już obo je podeszli w latach swoich. I stało się, gdy sprawował urząd kapłański w porządku zmiany swojej przed Bogiem, we dług zwyczaju kapłaństwa padł los na niego, że miał kadzić, wszedłszy do świątyni Pańskiej: a całe mnóstwo ludu było zewnątrz: modląc się godziny kadzenia. I ukazał mu się Anioł Psński, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. A ujrzawszy, zatrwożył się Zachariasz, i przypad ła nań bojaźń. 1 rzekł do niego Anioł: Nie bój się Zachariaszu, bo wysłuchana została prośba twoja, a żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, a nazwiesz imię jego Jan. A ty będziesz miał we sele i radość i wielu będzie się radować z narodzenia jego. Albowiem będzie wielki przed Panem i wina i sycery pić nie będzie, i będzie napełniony Duchem Świętym jeszcze w żywo cie matki swojej. I nawróci wielu synów izra elskich do Pana Boga ich; a sam pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliaszowej, aby obrócić serca ojców ku synom,a niedowiarków ku roz tropności sprawiedliwych, by zgotować Panu lud doskonały”. Codziennie przez osiem dni odbywają się pro cesje przed mszą św. i po nieszporach. Piękny to hołd dzieci i wiernych wśród krasy wiosny, słońca i kwiatów! Po ostatniej procesji w czwar tek (t. zn. w oktawę) święci się t. zw. wianki. Są to wiązanki ziół leczniczych, które składa się w ofierze Jezusowi, a przez modlitwę Ko ścioła, otrzymują one błogosławieństwo i są wy- razem faktu, że Bóg jest dawcą piękna i siły leczniczej przeciw chorobom ciała i duszy.

[madohora]

O RADOŚCIACH NIEDZIELNEJ MSZY ŚW

Każda msza św. jest źródłem radości — o ile patrzymy na nią oczyma wiary. Dla wierzące go — msza św. jest radosnym spotkaniem się z Chrystusem, ofiarującym się Bogu Ojcu w in tencji wszystkich ludzkich spraw. Przez ofiarę Pana Jezusa na krzyżu, uobecnioną we mszy św. oddajemy Stwórcy hołd godny Jego maje statu i wypraszamy sobie potrzebne łaski. Sama już atmosfera kościoła sprawia, że odrazu po wejściu do świątyni czujemy się „jakoś inaczej”. Przynajmniej na niedzielnej mszy zapominamy 0 codziennych trudach i kłopotach... Z witraży spoglądają na nas Święci Pańscy, szczęśliwi i wielcy... Słyszymy organy, a w ich melodiach odmienny świat, wielki, boży, górny...Wszyscy co stoją koło nas są odświętnie ubrani,rozmodle ni, przeżywają razem z nami tajemnicę niedzieli. Msza się rozpoczęła. „Introibo ad altare Dei...” „Przystąpię do ołtarza, do Boga, który uwesela młodość moją.” Bóg jest źródłem szlachetnych * radości całego mojego życia! ' „Confiteor Deo o m n i p o t e n t i...” ; spowiadam się z tygodniowych grzechów, za pomnień! A potem — słowa lekcji i ewangelii. Jezus uczący... uzdrawiający... pocieszający... Jego słowa kochane, upragnione, wieczne. Tyle razy ich słuchałem, — a za każdym razem są mi droższe i g{ębsze.’„Odnówcie się i obleczcie w nowego człowieka...” „Ta jest wola Boża, uświęcenie nasze...” A jak piękne i radosne jest codzienne życie w świetle mszalnego „Wierzę w Jednego Boga”. 1 w jednego Pana, Jezusa Chrystusa,... wierzę w grzechów odpuszczenie... ciała zmartwych wstanie... „Żywot wieczny...” Myślę sobie, że dla żywota wiecznego warto pracować i męczyć się... Tak mi lekko na sercu, tak maleją wszyst kich moje trudy... Prz.yehodzi mszalne ofiarowanie. Z drob ną ofiarą materialną składam Bogu przepraco wany tydzień, moje zwycięstwa i dobre uczynki. Całym sercem dziękuję za wszystkie łaski otrzy mane w tygodniu ubiegłym. Z radością czekam na przyjście Pana w białej hostii i w złotym kielichu; czekam na Niego na klęczkach i my ślą przywołuję moich bliskich żywych i umar- f łych, aby ich polecić Panu w chwili Jego obec- v ności na świętym ołtarzu. Dzwonek na podniesienie i przemienie nie... i oto Pan jest z nami. Cichy, milczący, spokojny. Ten sam, który kiedyś chodził po zie- mi. I wtedy zapominam o wszystkim: żyję, od dycham jedną myślą: „Pan jest”. Przyszedł, aby mi dopomóc w przemienianiu się w innego, lep- £ zego człowieka, aniżeli byłem przed mszą. Prze ze mnie ma się przemieniać na lepsze świat mo jej codziennej pracy i walki. Tak serdecznie modlę się do Ojca mego, który jest w niebie. „Ojcze nasz. Święć się Imię Two je... Przyjdź Królestwo Twoje.

[madohora]

Baranku Boży” Udziel nam pokoju: dla dusz naszych, dla naszych rodzin, miast i wsi! Na komunię św. zauważam, że niektórzy z otaczających mnie poszli w stronę ołtarza. Ro zumiem: idą oni aby zabrać Jezusa do domu, aby im świecił niby słońce w szare, smutne dni, aby zwiększał radości i koił cierpienia. „Ite missa est...” „Idźcie — msza skończona” Dla tych szczęśliwych, co komunikowali, msza się nie skończyła! Będą ją dalej odprawiali, u- święcając codzienne prace i radości obecnością Chrystusa. Szczęśliwi i naprawdę radośni!! Msza św. jest najdoskonalszym sposobem ucz czenia Boga i zarazem źródłem naszego ducho wego odrodzenia i przemienienia. Trzeba więc koniecznie mszę rozumieć, bywać na niej ochot nie, śpiewać i odpowiadać kapłanowi, zachowu jąc się tak, jak nas Kościół uczy! Najlepszym sposobem uczestniczenia we mszy św. pozostanie zawsze komunią św. Przynaj mniej miesięczna komunia św. jest nieodzo wnym środkiem duchowego odrodzenia. A nie wiele potrzeba, aby móc przystąpić do komunii św.: stan łaski (bez grzechu ciężkiego), dobra intencja (dla Boga a nie ze względu na ludzi) i za chowanie postu naturalnego od północy. Tyle potrzeba do radosnego spotkania się z Chrystusem, moim Odkupicielem i prawdziwym przyjacielem. Mój Przyjaciel, Jezus, czeka na mnie w ta bernakulum i myśli o mnie. Pięknie powinno być w każdym naszym kościele. Wszystko co najpiękniejsze i najdroższe powinno być w każ dym naszym kościele. Wszystko co najpiękniej sze i najdroższe powinno otaczać Pana. Ale to wszystko nie zastąp? naszej obecności przy oł tarzu; rano i wieczorem, o każdej porze dnia powinniśmy wstąpić do kościoła, by Jezusowi powiedzieć, że o Nim pamiętamy, że Go kocha my.... Wieczna lampka jest symbolem naszej przyjacielskiej pamięci i wierności. I jeszcze jedno. Pamiętając o tym, że'Jezus schodzi na ołtarz przez słowa kapłana, często należy się modlić o to, aby łaska budziła w na szej młodzieży nowm i coraz to lepsze powoła nia do służby ołtarza.

[madohora]

(Ps. 80,17) „Nakarmił ich tłustością pszeni cy, alleluja i nasycił ich miodem z opoki, alleluja, alleluja, alleluja.” (Ps. 80,2) „Sławcież ra dością Boga, wspomożyciela naszego: Wykrzy kujcie Bogu Jakubowemu”. Chwała Ojcu i Sy nowi i Duchowi świętemu, jak było na począt ku teraz zawsze i na wieki wieki. Amen.

[madohora]

KOLEKTA. Boże, któryś nam w tym cudownym Sakra mencie pamiątkę męki Swej zostawił, spraw, prosimy Ciebie, abyśmy przez głęboką cześć dla tajemnicy Ciała i Krwi Twej, owoce Twmjego odkupienia w duszach naszych odczuwali. Któ ry żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha świętego....

[madohora]

GRADUAL (Ps. 144,15 —16.) Oczy wszystkich czekają na Cie, o Panie: a Ty im dajesz pokarm czasu swojego. Otwierasz Ty rękę Swoją: i wszystko co żyje, napełniasz błogosławieństwem Twoim.

[madohora]

ŚPIEW ALLELUJA: Alleluja, Alleluja. (Jan 6,55 — 57) Ciało mo je prawdziwie jest pokarm, a krew moja praw dziwie jest napój. Kto pożywa mego ciała, a pi je moją krew we mnie mieszka, a ja w nim.

[madohora]

SEKWENCJA: Chwal Syonie Zbawiciela, Chwal pieśniami wśród, wesela, Wodza i pasterza rzesz. Ile zdo łasz, sław Go śmiało, Bo przewyższa w r szystko chwałą, I pieśń niczym, którą ślesz. Chwały przedmiot nad podziwy. Chleb, — żyjących pokarm żywy, Dzisiaj się objawia nam.

[madohora]

Za wieczerzy świętym stołem, Pan go, łamiąc z braćmi społem, Iście dał dwunastu sam. Niech brzmi sława w zgodnym dźwięku. Z serc radosnych, pełne wdzięku. Niech mu pieś ni płyną chwał. Dzień obchodzim głośny sławą, w którym pierwszą Pan ustawą, Rajski stół ten światu dał. W uczcie tej nowego Pana, Pascha, nowym prawem dana, „Fazę” dawne kończy już Prze szłość starą — nowa era, Cień rozprasza praw da szczera, Pierzcha noc przed blaskiem zórz. Co Pan czynił przy Wieczerzy, Wskazał, że i nam należy, spełniać ku pamięci nań. Pou czeni tą ustawą, Chleb i wino na bezkrwawą, Święcim Odkupienia dań. Dogmat dan jest do wierzenia, Że się w Ciało chleb przemienia, Wino zaś przechodzi w Krew. Gdzie zmysł próżno dojść się stara, Serce ży wa wzmacnia wiara, Porządkowi rzeczy wbrew. Pod odmiennych szat figurą, W znakach róż ny, nie naturą, Kryje się tajemnic cud. Ciało— strawą, Krew — napojem, W obu źnakach z Bó stwem Swoim, Cały Chrystus trwa bez złud. Przez biorących nie łamany, Nie pokruszon, bez odmiany, Cały jest w spożyciu bran. Bierze jeden, tysiąc bierze: Ten, jak tamci, w równej mierze, Wzięty zaś nie ginie, Pan,

[madohora]

EWANGELIA według św. Jana (6,56 — 59) W on czas mówił Jezus do rzesz żydow skich: Ciało moje prawdziwie, jest pokarmem, a krew maja prawdziwie jest napojem. Kto po żywa eiało moje, a pije moją krew, we mnie mieszka a ja w nim. Jako mnie posłał żyjący Ojciec, tak ja żyję prpez Ojca, a kto mnie po żywa, ten też żyć będzie przeze mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił. Nie jako ojcowie wasi jedli mannę i pomarli Kto pożywa tego chleba, żyć będzie na wieki.

[madohora]

OFIAROWANIE. (Lewit, 21,6,) Kapłani Pańscy kadzidło i chleb ofiarują Bogu: a przet© świętymi będą Bogu swemu, a nie splugawią Imienia Jego. Alleluja.

[madohora]

ŚPIEW PODCZAS KOMUNII ŚW. (Kor. 11,26 — 27). Ilekroć ten chleb jecie i kielich pijecie, śmierć Pańską opowiadacie, aż On przyjdzie: przetoż ktokolwiek je ten chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winien bę dzie Ciała i Krwi Pańskiej. Alleluja.

[madohora]

PO KOMUNII: Spraw, prosimy Cię Panie, byśmy w wiecz ności radowali się pełnym Bóstwa Twego posia daniem, które przyjęcie Najświętszego Ciała i Krwi Twojej symbolicznie wyraża. Który żyjesz i królujesz przez wszystkie wieki wieków Amen.

[madohora]

Umywam ręce na znak niewinności i obchodzę ołtarz Twój, Panie, Ażeby śpiewać głośno chwałę Twoją, Aby wysławiać wszystkie cuda Twoje. Umiłowałem, Panie, piękność domu Twego, stałe mieszkanie Twego Majestatu. Nie trać mnie Boże, razem z grzesznikami, ni życia mego z mężami krwawymi. Ich ręce bowiem splamione zbrodniami Prawica pełna zapłaty przekupstwa. Ja zaś swe życie wiodę w uczciwości ratuj mnie przeto, bądź mi litościwy. Nogi me stoją na gruncie bezpiecznym: Pragnę Cię chwalić w gronie sług Twoich,

[madohora]

Ciebie więc, najmiłościw r szy Ojcze, przez czy Jezusa Chrystusa Syna Twojego, Pana na- my szego, pokornie błagamy i prosimy: przyj mij i pobłogosław te dary, te daniny, te święte i nieskalane ofiary. Składamy Ci je ^przede wszystkim za Kościół Tw’ój święty, powszechny: racz go obdarzyć pokojem, strzec, jednoczyć i rządzić nim na całym okręgu ziemskim, wraz ze sługą Twoim Pa pieżem naszym N. i Biskupem naszym N. i ze wszystkimi prawowiernymi powszech nej i apostolskiej wiary wyznawcami

[madohora]

Wspomnienie żywych: Pomnij Panie, na sługi i służebnice Two je N. N. (kapłan wymienia osoby, za które ofiaruje Mszę św.) i na wszystkich tu obec nych, których wierność jest Ci wiadoma a gorliwość znana, za których Tobie ofiarujemy i którzy Ci składają ofiarę uwielbienia za siebie samych i za wszystkich swoich, za odkupienie dusz swoich, w nadziei zba wienia i ocalenia swego i oddają Ci dary swoje, Tobie, Bogu wiecznemu, żywemu i prawdziwemu.

[madohora]

Wspomnienie Kościoła triumfującego: „Świętych obcowanie”: W świętym obcowaniu, ze czcią wspomi namy przede wszystkim wsławioną zawsze Dziewicę Maryę, Rodzicę Boga i Pana na szego Jezusa Chrystusa, a także świętych Apostołów i Męczenników Twoich; Piotra i Pawła, Andrzeja,Jakuba, Tomasza, Jakuba, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Szymona i Tadeusza, Linusa, Kleta, Klemensa, Sykstusa, Korneliusza, Cypriana, Wawrzyńca, Chry- zogona, Jana, Pawła, Kosmę i Damiana i wszystkich Świętych Twoich ; racz dla ich zasług i modlitw wspierać nas w każdej po trzebie, pomocą Twojej opieki. Przez Chry stusa Pana naszego. Amen.

[madohora]

Kapłan trzyma złożone dłonie nad kielichem i hostia. Prosimy Cię przeto Panie, abyś tę ofiarę sług swoich i całej rodziny Twojej miłości wie przyjął, dni życia naszego w pokoju swym ustalił i zechciał od wiecznego po tępienia nas wybawić i zaliczyć w poczet wybranych Twoich. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

[madohora]

Pomnij też, Panie, na służebnikówj słu żebnice Twoje NN., którzy nas wyprzedzi li ze znamieniem wiary i śpią snem poko ju. Błagamy Cię Panie, użycz im i wszy stkim tym, którzy w Chrystusie spoczywa ją, miejsca ochłody, światła i pokoju. Przez tegoż Chrystusa Pana naszego. Amen.

[madohora]

Wybaw nas, prosimy Cię Panie, od wszel kich nieszczęść przeszłych, obecnych i przy szłych, a za przyczyną Najświętszej i chwa lebnej zawsze Dziewicy, Bogarodzicy Maryi., świętych Apostołów Twoich Piotra i Pawła oraz Andrzeja i wszystkich Świętych, udziel nam miłościwie pokoju za dni naszych, abyś my wsparci pomocą miłosierdzia Twego i od grzechu zawsze byli wolni i od wszelkiej trwogi bezpieczni. Przez tegoż Pana nasze go Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. M. Amen.

[madohora]

W Paschy Chrystusa to się zmienia, ponieważ era mesjańska rzeczywiście nadeszła przez Jego zmartwychwstanie iw Nim zostały nabyte obiecane dobra. Słowa i gesty, które kiedyś mogły jedynie symbolizować dobra przyszłe, mogą teraz urzeczywistniać dobra teraźniejsze.

[madohora]

Eucharystyczne Ciało i Krew są zatem nie tylko symboliczną pamiątką minionego wydarzenia; są całą rzeczywistością świata eschatologicznego, w którym żyje Chrystus. Podobnie jak cały porządek sakramentalny 1 , którego jest centrum, Eucharystia zapewnia wierzącemu wciąż zanurzonemu w starym świecie fizyczny kontakt z Chrystusem w całej rzeczywistości Jego nowego, zmartwychwstałego, duchowego bytu ( Jan6,63). Pokarmy, które przyjmuje, zmieniają egzystencję i stają się prawdziwym chlebem aniołów ( Ps 78,25; Mądrość 16,20), pokarmem nowej ery. Przez ich obecność na ołtarzu Chrystus umarły i zmartwychwstały jest rzeczywiście obecny w swoim wiecznym usposobieniu ofiarnym. Dlatego Msza jest ofiarą, tożsamą z historyczną ofiarą krzyża przez całą ofiarę miłości Chrystusa, która ją stanowi. Przez nią Kościół jednoczy wszędzie i aż do skończenia świata chwałę i ofiary ludzkie w doskonałej ofierze chwały i ofiarowania, jednym słowem Eucharystii, która jako jedyna ma ważność przed Bogiem i tylko je nadaje wartości ( Hbr 13, 10-15). 2

[madohora]

Ofiara jest ofiarą składaną rytualnie bóstwu, duchowi, aby przyciągnąć jego łaski, przebaczenie lub po prostu przywłaszczyć sobie przypisywane mu cechy. W starożytnych kultach ofiary o konotacjach magicznych były liczne, począwszy od ofiar z ludzi, a skończywszy na ofiarach z owoców ze świętych sadów lub produktów pracy ludzkiej. W Prawie Mojżesza wyróżniają się ofiary zadośćuczynienia, oblacji, dziękczynienia, podczas gdy ortodoksyjny islam stosuje ofiary tylko podczas pielgrzymki do Mekki. W hinduizmie składa się wiele ofiar ze zwierząt, zwłaszcza boginiom Kali i Śiwie podczas ich świąt. Ze swojej strony buddyzmodmawia składania ofiar, ponieważ zasada zakazująca zabijania jakiejkolwiek żywej istoty obejmuje również zwierzęta. Dla chrześcijaństwa wzorową i ostateczną ofiarą jest ofiara Chrystusa, który sam stał się zabitym Barankiem. Ofiarę tę upamiętnia Eucharystia, która odnawia przez postacie (chleba i wina) tajemnicę męki Chrystusa.

[madohora]

Po ustanowieniu Eucharystii Jezus powiedział: „ Daję wam nowe przykazanie: abyście się wzajemnie miłowali. Tak jak ja was umiłowałem, tak i wy miłujcie się wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali ” ( Ewangelia Jana 13,34-35)

[madohora]

Nabożeństwo eucharystycznew większości kościołów protestanckich nazywane jest Eucharystią, Wieczerzą Pańską lub Komunią . Nosi nazwę boskiej liturgii wśród prawosławnych. Nazywa się Msza wśród katolików i niektórych anglikanów.
Jest to najbardziej podstawowa i uroczysta liturgia chrześcijańska.

[madohora]

Nabożeństwo składa się z dwóch części:
- Pierwsza, zwana liturgią słowa , obejmuje czytanie Pisma Świętego, kazanie i modlitwy. Ta część, najwyraźniej inspirowana kultem sprawowanym przez Żydów w synagodze, od połowy II wieku poświęcona była nabożeństwu chlebem i winem.
- Druga część nabożeństwa, zwana nabożeństwem wyniesienia , obejmuje ofiarowanie chleba i wina (połączone z datkami pieniężnymi ze strony parafian), modlitwę eucharystyczną (lub konsekrację), rozdawanie wiernym konsekrowanego pokarmu, wreszcie ostateczne błogosławieństwo i rozwiązanie. Ta część nabożeństwa wywodzi się z dawnych tradycyjnych modlitw, odmawianych przez Żydów podczas posiłków.

[madohora]

Główna modlitwa eucharystyczna lub anafora (z greckiego anafora= ofiara), na ogół obejmuje modlitwę dziękczynną za stworzenie świata i odkupienie go przez Chrystusa. Zawiera również relację z Wieczerzy Pańskiej, ofiary lub anamnezy (ofiara chleba i wina w uznaniu i pamięci Chrystusa), epikleza lub wezwanie Ducha Świętego przez chleb, wino i wiernych, a także modlitwy wstawiennictwa.

[madohora]

Modlitwa po Komunii: Niech Twój Kościół na ziemi będzie dla nas zwiastunem niebieskiego Jeruzalem. Spraw, abyśmy tu na ziemi byli świątynią Twojej łaski i pewnego dnia weszli do siedziby Twojej chwały .

[madohora]

Spożywanie posiłku na pamiątkę Pana i wiara w obecność Chrystusa poprzez łamanie chleba było powszechne od najwcześniejszych czasów Kościoła chrześcijańskiego.
Didache, apokryf z czasów wczesnego chrześcijaństwa, dwukrotnie dość obszernie odnosi się do Eucharystii .

[madohora]

Niektóre sekty gnostyckie (II i III wiek) odrzucają wszystkie sakramenty, podczas gdy inne przestrzegają chrztu i Eucharystii, które interpretują jako oznaki przebudzenia gnozy.
Marcjonici (II w.) sprawują sakrament Eucharystii bez wina.
Enkratyci i Wodnicy używają wody zamiast wina.
Artotyryci używają chleba i sera.

[madohora]

Ignacy z Antiochii (uczeń apostołów, umęczony w 107 r.), mówiąc o pewnych heretykach, którzy zaprzeczają rzeczywistej obecności, pisze w swoim Liście do mieszkańców Smyrny : „ Oddalają się od Eucharystii, ponieważ nie wyznają, że Eucharystia jest ciałem naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, które cierpiało za nasze grzechy

[madohora]

Justyn Filozof (+ 165), wychowany w

ideach platońskich , jako pierwszy pozytywnie potwierdził rzeczywistą obecność Chrystusa w sakramencie: „ Uczymy się od Apostołów, że ten pokarm, który nazywamy Eucharystią, jest Jego Ciałem i Krwią który stał się dla nas człowiekiem . ( Apologetyka do cesarza Antoninusa Piusa). Ale nie został w żaden sposób wyjaśniony w kwestii wiedzy, czy substancja chleba i wina zniknęła (przeistoczenie), czy też przetrwała.

[madohora]

Ireneusz z Lyonu (130-208) przyznaje rzeczywistą obecność, ale bez zniknięcia substancji chleba lub wina (opinię tę podziela Luter ); uważa nawet, że Eucharystia udziela ciału niezniszczalności i zdolności do zmartwychwstania.
Hilary z Poitiers (315-367) i Ambroży z Mediolanu (339-397) przyjmują jego doktrynę

[madohora]

Alexandros, syn Alexandrosa, urodził się w Rzymie.
Człowiek kulturalny i uczony, był uczniem Plutarcha 1 i Pliniusza Młodszego 4 .
Kościół katolicki uznaje go za szóstego biskupa Rzymu, chociaż nie można było z całą pewnością określić dat jego biskupstwa (109-116).
Według niektórych źródeł jest on pierwszym biskupem Rzymu wybranym przez wiernych .

[madohora]

110 . Tacyt 2 zostaje mianowany prokonsulem Azji (do 113 r.).

[madohora]

Około 111/113 . Za namiestnika Bitynii Pliniusza Młodszego (od 111 do 113 r.) biskup Ignacy z Antiochii (ur. ok. 35 r.) zostaje zaprowadzony do Rzymu i wydany bestiom (krótko wcześniej dostarczył list do Polikarpa)

[madohora]

Aleksander I , biskup Rzymu
Alexandros, syn Alexandrosa, urodził się w Rzymie.
Człowiek kulturalny i uczony, był uczniem Plutarcha 1 i Pliniusza Młodszego 4 .
Kościół katolicki uznaje go za szóstego biskupa Rzymu, chociaż nie można było z całą pewnością określić dat jego biskupstwa (109-116).
Według niektórych źródeł jest on pierwszym biskupem Rzymu wybranym przez wiernych .

Chronologia faktów, które miały miejsce w latach 109-116, kiedy Aleksander I był biskupem Rzymu :

110 . Tacyt 2 zostaje mianowany prokonsulem Azji (do 113 r.).

Około 111/113 . Za namiestnika Bitynii Pliniusza Młodszego (od 111 do 113 r.) biskup Ignacy z Antiochii (ur. ok. 35 r.) zostaje zaprowadzony do Rzymu i wydany bestiom (krótko wcześniej dostarczył list do Polikarpa) 11 .

112 . Pliniusz Młodszy 4 , legat w Bitynii (od 111 r.), napisał do cesarza Trajana ( Marcus Ulpius Trajanus , cesarz rzymski 98-117), aby zapytać go, jak należy sądzić chrześcijan: „Jest dla mnie świętą zasadą, Panie, aby zwracać się do Ciebie we wszystkich trudnościach, które mnie zawstydzają. Któż lepiej niż Ty może mnie poprowadzić w moich wahaniach lub oświecić mnie w tym, czego nie wiem? Nigdy nie brałem udziału ani nie uczestniczyłem w procesach karnych przeciwko chrześcijanom; więc nie bardzo wiem, o co chodzi w śledztwie, o jakie dokładnie przestępstwo są oskarżani iw jakim stopniu powinni zostać ukarani. Stąd kilka punktów, które rodziły u mnie pytania: czy powinniśmy zrobić wyjątek dla wieku, czy też traktować dzieci i nieletnich na równi z osobami w wieku dojrzałym? Czy wystarczy pokuta, aby zasłużyć na łaskę, czy też każdy, kto był kiedyś chrześcijaninem, może coś zyskać, nie będąc już nim? Czy karane jest tylko imię chrześcijanina, chociaż temu, kto je nosi, nie można zarzucić żadnej zbrodni, czy zbrodnie nierozerwalnie związane z imieniem chrześcijanina? W międzyczasie oto sposób, w jaki postępowałem w odniesieniu do tych, których nazywano mną chrześcijanami. Zapytałem ich, czy są chrześcijanami; po ich przyznaniu się powtórzyłem swoje pytanie po raz drugi i trzeci, grożąc torturami. Ci, którzy wytrwali, zostali tam zaprowadzeni z mojego rozkazu; bo, co wyznali, nie miałem wątpliwości, że przynajmniej ich nieugięty upór i upór zasługiwał na karę. Wśród tych upartych głupców było kilku, których nazwiska przyjąłem i zachowałem, aby wysłać ich do Rzymu ze względu na ich status obywateli rzymskich. Wkrótce, wraz z postępem śledztwa, oskarżenia się rozeszły i zgłosiło się kilka gatunków. Wręczono mi anonimowe zniesławienie zawierające dużą liczbę nazwisk; ale ci, którzy byli do tego skłonni, zaprzeczali, że byli lub kiedykolwiek byli chrześcijanami. Po mnie uroczyście wzywali bogów i ofiarowali kadzidło i wino przed waszym wizerunkiem, który wyraźnie przyniosłem wraz z podobizną bogów; ponadto przeklinaliChrystuspowiada się, że wszystkie rzeczy, do których nie można zmusić tych, którzy są chrześcijanami w sercu; więc uznałem, że muszę je odesłać. Inni wskazani przez wspólnika najpierw przyznali się, że są chrześcijanami, potem zaprzeczyli, mówiąc, że byli, co prawda, ale że przestali nimi być, jedni na trzy lata, inni na dłużej, niektórzy nawet na dwadzieścia lata. Wszyscy czcili twój obraz i posągi bogów i bluźnili Chrystusowi. Co do reszty, twierdzili, że cała ich zbrodnia i ich błąd polegały tylko na tym, że spotykali się zwykle w oznaczonym dniu, przed wschodem słońca, i śpiewali razem i na przemian formuły modlitw do Chrystusa jako do boga, aby ślubować, że nie popełnić żadnego przestępstwa, ale nie dopuszczać się ani kradzieży, ani gwałtu, ani cudzołóstwa, nie złamać danego słowa, nie odmówić zwrotu żądanej kaucji. Po czym wycofali się każdy po swojej stronie i spotkali się ponownie, aby wspólnie spożyć wspólny i niewinny posiłek, dokładnie to, od czego wstrzymywali się od edyktu, w którym z waszego rozkazu broniłem hetairów (tajemnicy stowarzyszeń). Po czym, aby się upewnić, co jest w tym prawdą, przesłuchałem dwóch niewolników, których nazywali swoimi sługami. Ale nie znalazłem nic prócz absurdalnego i potwornego przesądu. Również podczas dochodzenia zdecydowałem się skonsultować z tobą. Sprawa w istocie wydała mi się warta bliższego przyjrzenia się, zwłaszcza ze względu na liczbę tych, którzy są skompromitowani. Wiele osób w każdym wieku, w każdym stanie, obojga płci, są i będą wezwani do odpowiedzi przed sędziami; bo to nie tylko miasta, ale wsie i wsie opanował ten zaraźliwy przesąd. Zło jednak można powstrzymać i uleczyć. Już teraz widzimy, że świątynie, które były prawie opuszczone, odkrywają na nowo tłum; uroczyste ofiary, dawno już przerwane, są ponownie celebrowane, a ofiary, które dotychczas miały bardzo niewielu nabywców, są powszechnie sprzedawane. Rozumiemy przez to, jaką rzeszę ludzi możemy przyprowadzić, otwierając drzwi do pokuty uroczyste ofiary, dawno już przerwane, są ponownie celebrowane, a ofiary, które dotychczas miały bardzo niewielu nabywców, są powszechnie sprzedawane. Rozumiemy przez to, jaką rzeszę ludzi możemy przyprowadzić, otwierając drzwi do pokuty uroczyste ofiary, dawno już przerwane, są ponownie celebrowane, a ofiary, które dotychczas miały bardzo niewielu nabywców, są powszechnie sprzedawane. Rozumiemy przez to, jaką rzeszę ludzi możemy przyprowadzić, otwierając drzwi do pokuty". Trajan w swoim reskrypcie (odpowiedź do Pliniusza wypracowana na radzie książęcej i mająca moc ustawy) nakazuje: "Mój drogi Secundusie, dobrze wykonałeś swój należny proces, badając przypadki tych, których nazywano chrześcijanami. A faktem jest, że nie można zdefiniować procedury o ogólnym zasięgu, która ma coś w rodzaju sztywnych ram. Nie powinni być ścigani z urzędu; jeśli zostaną potępieni i skazani za winę, należy ich ukarać, jednak w taki sposób, aby każdy, kto twierdzi, że nie jest chrześcijaninem - i udowodni to czynem, to znaczy składając ofiary naszym bogom - uzyskał przebaczenie po jego skruchy, niezależnie od podejrzeń co do jego przeszłości. Z drugiej strony anonimowe listy, które zostały opublikowane, nie powinny odgrywać żadnej roli w jakimkolwiek oskarżeniu. Rzeczywiście dają zgubny przykład i nie są godni naszego czasu ” (Pliniusz Młodszy,Listy , X, 96-97, przeł. Perliniego); Reskrypt Trajana ustanawia zasady antychrześcijańskich represji, usprawiedliwionych denuncjacją i publicznymi wyznaniami; chrześcijanie, jako ostatni na scenie religijnej, z tak dziwnym zachowaniem, mają obowiązek składania ofiar bogom Rzymu pod karą śmierci, podczas gdy Żydzi są od tego zwolnieni; Chrześcijanie są uważani przez Rzymian za wywrotowych przestępców, którzy tolerują stare religie, ale odrzucają każdą nową religię. Inauguracja Forum Trajana zrealizowana przez fenickiego architekta Apollodora z Damaszku (+129/130).

[madohora]

113 . W maju poświęcenie Kolumny Trajana upamiętniającej zwycięstwa Trajana nad Dakami 5i duża bazylika, które uzupełniają Forum.

[madohora]

114 . W styczniu Trajan wyrusza na wojnę z Partami, którzy zastąpili lojalnego wobec Rzymu króla Armenii i okupują Armenię przy wsparciu Kolchidów z Kaukazu (ludność Gruzji). 29 kwietnia Senat przyznaje Trajanowi tytuł Optimusa (Najlepszy) i głosuje za wzniesieniem łuku triumfalnego poświęconego cesarzowi w Benevento, na początku nowej Via Appia.

[madohora]

114/115 . Wzniesienie łuku triumfalnego przy wejściu do portu w Ankonie, ku czci cesarza Trajana, który go stworzył.

[madohora]

115. Trajan, wspierany przez Abgara, króla Edessy, zajął większość Mezopotamii odebranej Partom. Wierząc, że Imperium osłabione wojną, Żydzi z Cyrenajki, Egiptu, Cypru i Mezopotamii zbuntowali się przeciwko Rzymianom i Grekom ( tumultus iudaicus ); w obliczu krwawych represji Żydzi schronili się na pustyni, zwłaszcza w oazach Fezzan (Libia); w Jerozolimie namiestnik Judei Lusius Quietus przywrócił porządek z niezwykłą brutalnością. W Wielkiej Brytanii rzymski garnizon Eburacum (York) zostaje zmasakrowany przez tubylców; Rzymianie są zmuszeni do ewakuacji Kaledonii (Szkocja). Tacyt zaczyna pisać swoje Kroniki

[madohora]

116. 20 lutego Trajan otrzymuje od Senatu tytuł Parthicus Maximus (Wielki zwycięzca Partów) po swoich kampaniach w Azji; wiosną zdobywa Ktezyfon, stolicę Partów, i osadza na tronie króla-wasala; Armenia, Mezopotamia i Asyria stają się prowincjami rzymskimi. 3 maja, według Liber pontificalis , Aleksander zginął śmiercią męczeńską w tym samym czasie co kapłani Eventius i Teodulus: „ Mamy od niego te słowa w odpowiedzi na pytanie sędziego, dlaczego milczy podczas tortur: „Chrześcijanin kto się modli, mów do Boga”. Całe jego ciało zostało przebite drobnymi ciosami, co sprawiło, że cierpiał przez długi czas. Następnie wraz z dwoma kapłanami (Evence i Théodule) został ścięty .

[madohora]

Liber Pontificalis przypisuje Aleksandrowi włączenie do Mszy narracji o ustanowieniu Ostatniej Wieczerzy i wprowadzenie praktyki błogosławienia domów wodą zmieszaną z solą

[madohora]

Zgodnie z tradycją nakazał, aby podczas Ofiary składano tylko chleb i wino, a wodę mieszano z winem na pamiątkę krwi i wody, które wypłynęły z boku Jezusa. wody w winie mszy). Dodał do Kanonu Mszy następujące słowa: Qui pridie quam pateretur (Ten dzień przed męką...). Nadal nakazał, aby zawsze mieć w Kościele pw, do którego wsypalibyśmy sól i żebyśmy jej użyli do wypędzenia demonów , które zaatakowałyby domy. Stworzył w różnych okresach, w miesiącu grudniu, sześciu kapłanów, dwóch diakonów i pięciu biskupów dla różnych miejsc .

[madohora]

Listy przypisywane Aleksandrowi I są apokryfami (tzn. nie zostały włączone do Kanonu Pisma Świętego) ; to samo dotyczy przypisywanych mu Dziejów .

[madohora]

Według tradycji Trajan kazał aresztować Aleksandra za nawrócenie prefekta Rzymu Hermesa. Aleksander, więzień, nawraca swojego strażnika więziennego, oficera Quirinusa, którego córkę Balbine wyleczył (Quirinus i Balbine zginęli śmiercią męczeńską w 117).

[madohora]

Święty Aleksander I jest obchodzony 3 maja, w rocznicę jego męczeńskiej śmierci, na Via Nomentana w Rzymie. Mamy od niego te słowa w odpowiedzi na pytanie sędziego, który zapytał go, dlaczego milczy podczas tortur: „Chrześcijanin, który się modli, mówi do Boga”. Następnie wraz z dwoma kapłanami (Evence i Theodule) został ścięty. Od 1969 roku jego święto (3 maja) jest ograniczone do lokalnych kalendarzy ”

[madohora]

Jego szczątki zostałyby przeniesione do Freising w Bawarii w 834 r. Część jego relikwii znajdowałaby się w kościele św. Sabiny na Awentynie, a druga w Lukce w Toskanii.
Rzeźba papieża Aleksandra (2. połowa XVIII wieku?) znajduje się w kościele Saint-Philbert w Saint-Philbert-en-Mauges (Maine-et-Loire).
Witraże w Haute Chapelle Saint-Quirin (Moselle), wykonane przez V. Honera z Nancy na początku XX wieku, skupiają trybuna Quirina i papieża Aleksandra.
Aleksander I jest patronem parafii św. Aleksandra w North Lancaster we wschodnim Ontario (Kanada).
Wśród jego następców 6 papieży i 1 antypapież wybrało imię Aleksandra.

[madohora]

Eleutherius Abondio, Grek urodzony w Nikopolis w Epirze, który był pierwszym diakonem Aniceta , był biskupem Rzymu od 175 (?) do 24 maja 189.
Na prośbę Lucjusza, króla Wielkiej Brytanii , wysłał misjonarzy, aby ewangelizowali ten kraj , w szczególności Fugacjusza i Damiana, uczonych i pobożnych postaci. ( Liber Pontificalis )
Abgar IX , król Edessy , małego królestwa sprzymierzonego z Cesarstwem Rzymskim , również poprosił go o misjonarzy.
Pisze do chrześcijan z Lyonu, aby wesprzeć ich w obliczu męczeństwa. Następnie z wielką serdecznością przyjmuje poselstwo wysłane do niego przez męczenników Kościoła Lyońskiego, na czele z księdzem Irénée 1 ( przyszłym biskupem Lyonu), z którym omawia kwestię herezji montanistów .oraz kwestia hierarchii charyzmatycznej, a nie instytucjonalnej.
Ireneusz z Lyonu w liście do Eleuteriusza nazywa go Ojcem .

[madohora]

Istota działalności apostolskiej Eleuteriusza polega na sporach z licznymi sektami gnostyckimi , które się rozmnożyły, takimi jak marcjonici , walentynianie i montaniści, wobec których przyjmuje on wielką surowość po długim okazywaniu pobłażliwości.
Za Eleuteriusza wiara poczyniła wielkie postępy na całym świecie, zwłaszcza w Rzymie.
Wyświęca piętnastu biskupów, dwunastu kapłanów i ośmiu diakonów dla różnych miejsc.
Według Liber Pontificalis, edykt Eleuteriusza dekretuje, że żadne jedzenie nie jest nieczyste: „ Et hoc iterum firmavit ut nulla esca a Christianis repudiaretur, maxime fidelibus, quod Deus creavit, quae tamen racjonalis et humana est ”, zwalczając w ten sposób praktyki odziedziczone po żydowskich przepisach dotyczących czystości żywność.

[madohora]

Eleuteriusz zmarł 24 maja 189 r. Został pochowany w Watykanie obok ciała św. Piotra .
Wspomniany po raz pierwszy jako męczennik w martyrologii Adona (arcybiskupa Vienne in Dauphiné od 859 do 875), św. Eleuteriusza obchodzony jest 26 maja.

[madohora]

Pochodzący z Grecji, on (Éleuthère, przyp. red.) przyjął św. Ireneusza z Lyonu który był jeszcze tylko księdzem, aby zająć się z nim kwestią herezji montanistów i kwestią charyzmatycznej, a nie instytucjonalnej hierarchii [...] Znakomici męczennicy z Lyonu, przetrzymywani wówczas w więzieniu, napisali (do niego) szlachetny list w sprawie utrzymania pokoju w Kościele ”

[madohora]

176 . Wiosną Marc Aurèle jest w Syrii; odwiedza Antiochię, a następnie udaje się do Smyrny przez Cylicję i Karię. We wrześniu Marc Aurèle przebywa w Atenach, gdzie zostaje wtajemniczony w tajemnice Eleusis . 18 października: festiwal taurobolic w Lectoure (Gers) ku czci Cybèle . Pod koniec jesieni Marek Aureliusz wraca do Rzymu, kończąc swoją podróż na Wschód. Świętuje swój triumf nad Niemcami 23 grudnia. 27 listopada Kommodus , syn Marka Aureliusza, utożsamiany jest z władzą cesarską

[madohora]

Eleuthera
Eleutherius Abondio, Grek urodzony w Nikopolis w Epirze, który był pierwszym diakonem Aniceta , był biskupem Rzymu od 175 (?) do 24 maja 189.
Na prośbę Lucjusza, króla Wielkiej Brytanii , wysłał misjonarzy, aby ewangelizowali ten kraj , w szczególności Fugacjusza i Damiana, uczonych i pobożnych postaci. ( Liber Pontificalis )
Abgar IX , król Edessy , małego królestwa sprzymierzonego z Cesarstwem Rzymskim , również poprosił go o misjonarzy.
Pisze do chrześcijan z Lyonu, aby wesprzeć ich w obliczu męczeństwa. Następnie z wielką serdecznością przyjmuje poselstwo wysłane do niego przez męczenników Kościoła Lyońskiego, na czele z księdzem Irénée 1 ( przyszłym biskupem Lyonu), z którym omawia kwestię herezji montanistów .oraz kwestia hierarchii charyzmatycznej, a nie instytucjonalnej.
Ireneusz z Lyonu w liście do Eleuteriusza nazywa go Ojcem .
Istota działalności apostolskiej Eleuteriusza polega na sporach z licznymi sektami gnostyckimi , które się rozmnożyły, takimi jak marcjonici , walentynianie i montaniści, wobec których przyjmuje on wielką surowość po długim okazywaniu pobłażliwości.
Za Eleuteriusza wiara poczyniła wielkie postępy na całym świecie, zwłaszcza w Rzymie.
Wyświęca piętnastu biskupów, dwunastu kapłanów i ośmiu diakonów dla różnych miejsc.
Według Liber Pontificalis, edykt Eleuteriusza dekretuje, że żadne jedzenie nie jest nieczyste: „ Et hoc iterum firmavit ut nulla esca a Christianis repudiaretur, maxime fidelibus, quod Deus creavit, quae tamen racjonalis et humana est ”, zwalczając w ten sposób praktyki odziedziczone po żydowskich przepisach dotyczących czystości żywność.
Eleuteriusz zmarł 24 maja 189 r. Został pochowany w Watykanie obok ciała św. Piotra .
Wspomniany po raz pierwszy jako męczennik w martyrologii Adona (arcybiskupa Vienne in Dauphiné od 859 do 875), św. Eleuteriusza obchodzony jest 26 maja.

„ Pochodzący z Grecji, on (Éleuthère, przyp. red.) przyjął św. Ireneusza z Lyonu 1 który był jeszcze tylko księdzem, aby zająć się z nim kwestią herezji montanistów i kwestią charyzmatycznej, a nie instytucjonalnej hierarchii [...] Znakomici męczennicy z Lyonu, przetrzymywani wówczas w więzieniu, napisali (do niego) szlachetny list w sprawie utrzymania pokoju w Kościele ” 2 .

176 . Wiosną Marc Aurèle jest w Syrii; odwiedza Antiochię, a następnie udaje się do Smyrny przez Cylicję i Karię. We wrześniu Marc Aurèle przebywa w Atenach, gdzie zostaje wtajemniczony w tajemnice Eleusis . 18 października: festiwal taurobolic w Lectoure (Gers) ku czci Cybèle . Pod koniec jesieni Marek Aureliusz wraca do Rzymu, kończąc swoją podróż na Wschód. Świętuje swój triumf nad Niemcami 23 grudnia. 27 listopada Kommodus , syn Marka Aureliusza, utożsamiany jest z władzą cesarską

177 . 1 stycznia Kommodus , 15 lat, wtajemniczony jak jego ojciec Marc Aurèleprzy misteriach Eleusis w 176 r., oficjalnie współcesarz, uzyskał władzę trybuna i został najwyższym dowódcą legionów rzymskich.2 sierpnia 177 r . w Lyonie (między 50 000 a 80 000 mieszkańców), z okazji świąt cesarskich w Trois-Gaules (doroczne zgromadzenie delegatów z sześćdziesięciu narodów galijskich odbywało się w Lugdunum 1 sierpnia 4 ), chrześcijańska społeczność , oskarżona o wzniecenie zamieszek, podczas gdy to ludność, podburzona przez agitatorów (markosjan , montanistów czy wyznawców Kybele), którzy rzucali się na domy chrześcijan oskarżonych o praktykowanie kanibalizmu ( eucharystii ) i kazirodztwa , jest ofiarą wybuch lokalnego fanatyzmu i prześladowań; 47 chrześcijan 3 męczennikami są: Sanctus, diakon z Wiednia (30 000 mieszkańców) i atleta Maturus (obaj zamordowani), Attalus z Pergamonu (ścięty, ponieważ był obywatelem rzymskim), BLANDINE i inni chrześcijanie rzuceni bestiom; Euzebiusz z Cezarei zachował list od chrześcijan z Lyonu i Wiednia do ich braci w Azji i Frygii, który opowiada historię prześladowań: „Nie sposób przywołać wściekłości pogan na nas i udręk, które zostały nam zadane. Przede wszystkim grasuje wszędzie: w domach, na forach, w publicznych łaźniach. Potem były bicia, kamienowania, grabieże, więzienia. W końcu nadeszły tortury przed wielkimi tłumami, wyjącymi z radości w amfiteatrach miasta (...) Po batach, zwierzętach, grillu, ona (Blandine, przyp. byk. Kilkakrotnie wyrzucona przez zwierzę w powietrze, nie miała już pojęcia, co się dzieje, tak pochłonięta nadzieją i rozmową z Chrystusem... Ciała męczenników były wystawione na zniewagi powietrza przez kilka dni. Potem je spaliliśmy. Popioły zostały zmiecione aż do Rodanu . ”(List chrześcijan z Lyonu do Kościołów Azji , napisany być może przez Ireneusza 1 , następcę biskupa Pothina); ocaleni proszą Ireneusza, aby został ich ambasadorem u papieża; Ireneusz otrzymuje następujące zalecenie: „ Zobowiązaliśmy naszego brata i towarzysza, Ireneusza, aby dostarczył wam ten list i prosimy was, abyście go dobrze przyjęli jako gorliwca testamentu Chrystusowego. Gdybyśmy myśleli, że ranga tworzy sprawiedliwość, przedstawilibyśmy go najpierw jako kapłana Kościoła, bo nim jest ”. Po powrocie Ireneusza 1 zmarł stary biskup Pothin (90 lat, zbrukany, zmarł w więzieniu na Starym Forum ( Forum Vetus)Trajana, który dał swoje imię Fourvière, w pobliżu świątyni Lug przekształconej w sanktuarium Kybèle w 160); Mówi się, że Pothin przywiózł portret Matki Boskiej przypisywany ewangeliście Łukaszowi; z tego okresu datuje się pierwsze sanktuarium maryjne w Fourvière (samą teologię maryjną rozwinął jego następca, Ireneusz, którego tradycja skazała na śmierć w 202 r. doktorem Kościoła, aby czcić Maryję jako Nową Ewę ); na soborze wiedeńskim zostanie spisana historia tortur męczenników lyońskich (obchodzona 2 czerwca). Druga wojna Marka Aureliusza i Kommodusa z Quadami i Markomanami; Marc Aurèle otrzymuje swoją dziewiątą aklamację jako Imperator po nowych bitwach na środkowym Dunaju. Berberowie mijają Gibraltar i pustoszą Betykę (Hiszpania), zostaną wyparci w 180 roku. Celsus pisze Prawdziwą mowę (pierwsze uzasadnione i poważne obalenie doktryny chrześcijańskiej). 178 . Zmarłego biskupa Lyonu, Pothina, zastępuje Irénée 1 . Około 180 . Teofil z Antiochii używa słowa Trójca . 180-210 . W Atenach sceptyczną szkołą kieruje Sekstus Empiryk , grecki filozof, astronom i lekarz; wraz z Pyrronem i Enezydemem jest głównym przedstawicielem tzw

[madohora]

sceptycyzm ; zawdzięczamy mu Hypotyposes pyrrhoniennes i Contre les savants .

[madohora]

180 . 17 marca w Vindobona (Vienne) w Panonii Marc Aurèle, cesarz-filozof, umiera na dżumę; jego syn Kommodus ( Marcus Aelius Aurelius Commodus Antoninus Augustus ), związany już z tronem z tytułem Augusta , pozostaje jedynym cesarzem; panowanie Kommodusa naznaczone jest przemocą i rozpustą; kiedy doszedł do władzy, zaprowadził pokój nad Dunajem, ale wkrótce opanował go terror; utożsamiając się z Herkulesem, szkoli się do walki z gladiatoramipopisać się siłą fizyczną i domagać się czczenia go jak boga (zostanie jednak zamordowany dzień przed pierwszą walką); okrutny, zmusza kapłanów Izydy do bicia się szyszkami w piersi aż do śmierci; wiele spisków miało na celu zamach na jego życie i ostatecznie został zamordowany w 192 r. 17 lipca w Kartaginie, ścięcie chrześcijan z Scillium (obecnie Kasserine w Tunezji), siedmiu mężczyzn (w tym Spérat, Narzale i Cittin) i pięciu kobiet ( w tym Donate, Second i Vestive), którzy odmówili złożenia przysięgi na cesarski numen przed trybunałem prokonsula Afryki Saturninusa. 1. powstanie Bagaudes(chłopów galijskich). Śmierć Hegesippus (Hegesippus), który przybył z Palestyny ​​do Rzymu w czasach Aniceta , ułożył tam Historię Kościoła od męki Chrystusa do jego czasów. Irénée (130-202), biskup Lyonu, cytuje 4 Ewangelie . 22 października Kommodus wrócił do Rzymu, świętuje triumf zwycięstwa nad ludami naddunajskimi.

[madohora]

184 . W Chinach taoistyczne powstanie żółtych turbanów (stłumione w 196 r.); ruch niebiańskich mistrzów, podający się za pierwszego niebiańskiego mistrza, Zhanga Daolinga (34-156), ogłosił się mniej więcej w tym samym czasie, a ich doktryna, dość zbliżona do doktryny żółtych turbanów, rozprzestrzeniła się w dzisiejszym Syczuanie.

[madohora]

186 Maternus , zbuntowany żołnierz, zostaje ogłoszony cesarzem galijskim.

[madohora]

189 . 24 maja, śmierć Eleuteriusza.

[madohora]

Sirice (lub Cirice) urodziła się około 320 roku w Rzymie.
Był biskupem Rzymu (opuściłby żonę, aby nim zostać) od 22 grudnia 384 do 26 listopada 399.
Walczył z herezjami nowacjan , donatystów , pryscylianów i innych manichejczyków .
„ Współpracuje z Ambrożym przeciwko herezjom, zwłaszcza Helvidiusowi i Bonosemu z Naissos, według których Matka Jezusa miałaby kilkoro dzieci ”
Zrzesza kilka synodów: jeden w Rzymie, jeden w Kapui i trzeci w Mediolanie.
Świętowałby Quatre temps.
Termin papieżjest używany przez cesarza Teodozjusza I Wielkiego (+ 395) do opisania biskupa Rzymu.
Sirice jest autorem pierwszego uwierzytelnionego rozporządzenia w sprawach administracji kościelnej lub dyscypliny .
Zachowało się kilka jego listów.
Swoimi licznymi listami do Kościołów Afryki, Hiszpanii, Galii i Włoch daje do zrozumienia, że ​​błogosławiony Piotr z Rzymu niósł w sobie brzemię wszystkich duszpasterzy .
Wprowadziłby modlitwę przystępujących do liturgii eucharystycznej.
Saint Sirice obchodzony jest 26 listopada.

[madohora]

383 W styczniu w Trewirze Pryscylian , którego doktryna jest mieszanką sabellianizmu , doketyzmu , panteizmu i manicheizmu , zostaje skazany za zło i niemoralne praktyki; zostaje skazany na śmierć i stracony wraz z sześcioma uczniami, w tym kobietą; jako pierwsi w historii ponieśli karę śmierci za herezję ; Martin de Tours, Ambroise de Milan i Sirice protestują przeciwko temu środkowi. 12 stycznia, w odpowiedzi na konsultację biskupa Tarragony, Himère, Sirice napisał list Directa ad decessorem 4 ,odnoszących się do udzielania sakramentów chrztu , pokuty i kapłaństwa (zwłaszcza w odniesieniu do wstrzemięźliwości duchownych ) . W Aleksandrii zniszczenie świątyni Serapisa oznacza koniec pogaństwa w Cesarstwie Rzymskim.

[madohora]

386 . W styczniu sobór rzymski ustanawia kilka przepisów dotyczących celibatu kapłanów i diakonów , które są zawarte w dekrecie Cum in unum . W swoim liście Dominus inter do biskupów Galii Sirice pisze:

Jak śmie biskup lub ksiądz nawoływać wdowę lub dziewicę do wstrzemięźliwości lub nieskazitelności, a nawet nawoływać małżonków do czystości małżeńskiego łoża, jeśli on sam bardziej troszczy się o rodzenie dzieci dla świata niż o rodzenie ich dla Boga? ? ". Konstantynopol, Teodozjusz I Wielki, triumfuje nad uzurpatorem Maksymusem. Kodeks Teodozjański zabrania handlu kośćmi męczenników. Na soborze w Trewirze biskup Itaka, który skazał Pryscyliana na ostatnią egzekucję w 385 r., został przyjęty do komunii. Sobór w Kartaginie zatwierdza przepisy dyscyplinarne ostatniego soboru rzymskiego.

[madohora]

387. Walentynian II, cesarz Zachodu (375-392), syn i następca Walentyniana I, zostaje wypędzony z Italii przez Maksyma, inicjatora śmierci Gracjana, przyrodniego brata Walentyniana II, z którym był związany (cesarstwo złożone przez Afrykę Północną, Włochy i część Ilirii).

[madohora]

388 . lipiec-sierpień, Teodozjusz I interweniuje we Włoszech; pobity w Siscia iw Poetovio, wzięty do niewoli w Akwilei, Maxime został ścięty 28 sierpnia; Walentynian II ląduje na Sycylii, a następnie w Ostii; Teodozjusz I, cesarz wschodniorzymski, przywraca go na tron; Walentynian odzyskuje swoje Stany, jak również zmarłego Gracjana. 1 sierpnia w Callinicum, niedaleko Edessy, chrześcijanie palą synagogę, a mnisi niszczą kaplicę gnostyków Walentyniana ; Ambroży z Mediolanu1 protestuje, gdy cesarz Teodozjusz chce zmusić biskupa miasta do odbudowy synagogi i ukarania mnichów; Ambroży dowiaduje się od Teodozjusza, że ​​biskup Callinicos nie jest zobowiązany do odbudowy zniszczonej przez katolików synagogi. 16 sierpnia Vahram IV wstępuje na tron ​​Persji. 22 września Teodozjusz publikuje w Akwilei prawo, które sprowadza do pierwszego stanu mężów wyniesionych do zaszczytów przez tyrana Maksyma. 10 października Teodozjusz publikuje w Mediolanie ustawę znoszącą akty Maksyma.

[madohora]

389 Na soborze w Antiochii dzieciom Marcela, biskupa Apamei, spalonym żywcem przez pogan za zniszczenie świątyni Aulone, zabroniono ścigania przestępców. 7 sierpnia edykt Teodozjusza znoszący święta pogańskie i ustanawiający święta dla świąt chrześcijańskich.

[madohora]

Około 390 . Angielski mnich Pelagiusz udaje się do Rzymu.

[madohora]

390 . Sobór Rzymski zwołany przez Sirice przeciwko herezjarsze Jowinianowi, który nie przywiązuje wagi do celibatu , dziewictwa ani postu. Sobór mediolański przeciwko Jovinienowi i przeciwko Itacienom [uczniom biskupa Itaki z Ossonoba (Hiszpania), silnie związanym z uzurpatorem Maximem, którzy twierdzą, że władza świecka musi rozstrzygać sprawy kościelne]: wyrok wydany w zeszłym roku przez biskupów Galia przeciwko Itakom zostaje potwierdzona. Na soborze w Kartaginie II, zwołanym przez biskupa Genezjusza, zostaje odnowione prawo nakładające wstrzemięźliwość na biskupa, kapłana i diakona. Jerozolima, Teodozjusz I Wielki(stolica rezydencji w Arles) zbudował duże hospicjum dla chorych ubogich. 6 sierpnia Teodozjusz uchwala prawo skazujące biernych homoseksualistów na stos . 25 grudnia Ambroży I , biskup Mediolanu, zobowiązuje Teodozjusza do publicznej pokuty za to, że nakazał komendantowi Ilirii masakrę 7000 mieszkańców Tesaloniki, którzy powstali po aresztowaniu przewróconego woźnicy i zabili kilku oficerów cesarza.

[madohora]

391 . 24 lutego, prawo Teodozjusza zabraniające wszelkich pogańskich ceremonii i uczęszczania do pogańskich świątyń. 19 maja, ustawa o represjach wobec heretyków. Na soborze w Antiochii biskup Flawian rzuca anatemę na mesalianktórzy uważają sakramenty za bezużyteczne i każą całej doskonałości chrześcijanina polegać na modlitwie. W Hipponie Augustyn zostaje wyświęcony na kapłana. W Aleksandrii chrześcijański cesarz Teodozjusz I zamyka świątynię Serapisa (Sérapeion); podobno zniszczył, za namową patriarchy Teofila, rękopisy niezgodne z jego wiarą ( w Serapeion przechowywano 40 000 tomów biblioteki ) .

[madohora]

392 . 15 maja Walentynian zostaje zamordowany, prawdopodobnie przez Arbogasta, generała Franków , który następnie instaluje cesarza Galii(marionetka), Eugene, na tronie 22 sierpnia w Lyonie. 8 listopada w Konstantynopolu edykt Teodozjusza zakazujący wszelkiego kultu pogańskiego: prawo zabrania składania ofiar pod karą śmierci i innych aktów bałwochwalstwa pod karą konfiskaty domów lub ziem, na których zostałyby popełnione.

[madohora]

393 Synod w Hipponie, któremu przewodniczy Augustyn, potępia donatystów , walczy z manichejczykami i formalizuje 27 ksiąg tworzących Nowy Testament (4 Ewangelie , Dzieje Apostolskie , Listy i Apokalipsę Jana). Teodozjusz znosi igrzyska olimpijskie(lub Olimpiady) zepsute przez pewne praktyki i które Ambroży 1 uznał za bezbożne.

[madohora]

394 . 5 i 6 września we Włoszech w bitwie nad Zimną Rzeką wojska uzurpatora Eugeniusza zostają zmiażdżone przez armię Teodozjusza; Arbogast popełnia samobójstwo, Eugeniusz zostaje ścięty.

[madohora]

395 . 17 stycznia w Mediolanie śmierć cesarza Teodozjusza I Wielkiego; jego dwaj synowie zastąpili go: Arkadius na Wschodzie (Cesarstwo Bizantyjskie; stolica: Konstantynopol) i Honoriusz na Zachodzie (Rzym). 27 kwietnia ślub cesarza wschodniorzymskiego Flawiusza Arkadiusa z Eudoksją. Egipt znajduje się pod panowaniem bizantyjskim. Prefektura Galii w Arles. Na soborze w Hipponie, wbrew sobie, Augustynzostaje wyświęcony na biskupa wbrew regułom. 27 listopada zamach na Rufina, regenta Cesarstwa Zachodniorzymskiego w czasach mniejszości Honoriusza, zamordowany na rozkaz jego rywala Stylichona.

[madohora]

396 . 1 października w Nîmes sobór w sprawie itackiej (lub itackiej) herezji podważającej jedność chrześcijan (schizma felicjańska lub itacka narodziła się w Trewirze, kiedy Itaka i jego zwolennicy, prześladowcy pryscylianistów, ustanowili Feliksa z Trèves biskupem stolica Galii); Marcin z Tours odmawia udziału w tej radzie; wśród wielu nieobecnych są biskup Marsylii Proculus, biskup Wiednia Simplicius i biskup Le Puy Syagrius, który nakazuje jednemu ze swoich kolegów podpisać się za niego 2; Apodème, biskup Angers, wraz z innymi dołącza do soboru ; sobór uchyla diakonat żeński .

[madohora]

397 . 28 sierpnia III Sobór Kartagiński postanawia , że ​​wszystkim świeckim zabrania się uczęszczania na Widowiska (kanon II) i że poza kanonicznymi Pismami (które wylicza, przyp . nazwa Pism Bożych (kanon 186); kanonizuje Listy i Dzieje Apostolskie . 8 listopada, w Candes (37), śmierć Martina de Tours .

[madohora]

398 . IV Sobór Kartagiński nakazuje wypędzić ze zgromadzenia wiernych tych, którzy oddają się augurom izaklęć , a także tych, którzy przestrzegają świąt żydowskich (kanon 84) i postanawia: „ Kto w dni świąteczne opuszcza uroczyste zgromadzenie Kościoła, aby udać się na Widowiska, niech będzie ekskomunikowany ” (kanon 88); reguluje ceremonię święceń egzorcystów . Cesarstwo Wschodnie: eunuch Eutropius odnosi zwycięstwo nad Hunami .

[madohora]

399 . Sobór w Aleksandrii pod przewodnictwem biskupa Teofila potępia orygenistów . Sobór Cypru przeciwko orygenistom. Marcelle (Marcella), honor miasta Rzymu , rzymska wdowa, interweniuje na korzyść Hieronimaktóry wystąpił przeciwko Orygenesowi, z papieżem Syrysem podczas sporu orygenistów (kontrowersje wokół ortodoksji Orygenesa). Nowy król Persji Yezdgerd I nawiązuje dobre stosunki z Rzymem i toleruje chrześcijaństwo. 30 sierpnia 60 chrześcijan zostaje zabitych w Colonie Suffetana, niedaleko Hippony w północno-wschodniej części dzisiejszej Algierii, przez wściekłych pogan w odwecie za zniszczenie posągu Hermesa. 26 listopada, śmierć Sirice

[madohora]

Zefiryn (Zefiryn) urodził się w Rzymie.
Biskup Rzymu od 199 do 217 (+), ustanowił obowiązek komunii przynajmniej raz w roku w Wielkanoc .
Potępia montanistów .
Zwalcza monarchizm (Théodote le Corroyeur i Asclépiodote), ale nie zajmuje jednoznacznego stanowiska wobec Noëta (patrypasjanizmu).
Zostaje zaatakowany przez aleksandryjskiego kapłana greckiego Hipolita .
Zmarł 20 grudnia 217 r. i został pochowany na Drodze Appijskiej, w pobliżu cmentarza Calliste.
Święty Zefiryn, uważany za męczennika, obchodzony jest 20 grudnia (dawniej 26 sierpnia).

[madohora]

Zarządził, aby ci, którzy mają być dopuszczeni do święceń kapłańskich, byli promowani w obecności licznych duchownych i świeckich, we właściwym czasie i zgodnie ze zwyczajem, pragnąc, aby na ten urząd wybierano tylko ludzi nauki i godnego życia. Następnie zadekretował, że wszyscy kapłani będą asystować biskupowi w celebracji misteriów. Stanowi, że patriarcha, prymas, metropolita nie mógł bez władzy apostolskiej skazać biskupa (...) W czterech święceniach w miesiącu grudniu stworzył trzynastu kapłanów, siedmiu diakonów i trzynastu biskupów dla różnych miejsc. Został ukoronowany męczeńską śmiercią za panowania Antonina i pochowany na drodze appijskiej, w pobliżu cmentarza Kallisty, siódmego dnia kalendarza

września .Pierwotnie Rzymianin, przeciwstawiał się kapłanowi Hipolitowi, który zresztą beztrosko go oczerniał, tak jak czynił to w stosunku do następcy, papieża świętego Poncjana . Umarł spokojnie. Jemu przypisuje się decyzję, by zobowiązać wiernych do przyjmowania komunii przynajmniej raz w roku w okresie wielkanocnym .” Piotra i Pawła : „ Mogę wam pokazać, pisał do Proklosa, trofea

[madohora]

Apostołów. Czy udasz się do Watykanu, czy w drodze do Ostii, znajdziesz tam trofea tych, którzy założyli Kościół Rzymski ”.

[madohora]

około 200 . Gocispierają się z Sarmatami o równiny południowej Rosji. 200 . Gladiatorzywystępujący podczas Igrzysk Dziesięciolecia Septymiusza Sewera obrażają arystokrację zainstalowaną w loży ; cesarz zabrania wstępu na arenę kobietom. 202 . Niektórzy chrześcijanie odmawiający służby wojskowej i kultu cesarskiego, edykty Septymiusza Sewera (stosujące reskrypt Trajana) zabraniają nawracania pogan (zarówno żydowskiego, jak i chrześcijańskiego prozelityzmu), a Kościół doświadcza prześladowań w Afryce, Egipcie, w Galii (męczennik biskupa Ireneusza
W Lyonie?); prześladowania zmuszają Klemensa Aleksandryjskiego do znalezienia schronienia w Kapadocji u biskupa Aleksandra; Zéphirin musi ukrywać się do końca prześladowań po 211 roku

[madohora]

Około 203 roku . W Kartaginie męczeństwo Perpetuy (pisała pamiętnik).

[madohora]

203 . Na czele szkoły chrześcijańskiej w Aleksandrii Orygenes zastąpił Klemensa Aleksandryjskiego 3 . Septymiusz Sewer podbija Mezopotamię.

[madohora]

207 . Tertulian wlewa się w herezję Montanusa .

[madohora]

208 . W Chinach zimą bitwa pod Czerwonym Klifemprzeciwstawia sprzymierzone armie Sun Quan i Liu Bei pod dowództwem Zhou Yu armiom Cao Cao, który w ten sposób zostaje zatrzymany w swoim impecie podboju.

[madohora]

211 . 4 lutego w Yorku, podejrzana śmierć Septymiusza Sewera: jego syn Karakalla dzieli urząd cesarza ze swoim młodszym bratem, Publiuszem Septymiuszem Getą ; Caracalla, cesarz rzymski od 211 do 217, panuje pod imieniem Marka Aureliusza Antoninusa ; z imienia Bassianus urodził się w Lugdunum (Lyon); jego przydomek Caracalla pochodzi od nazwy długiego galijskiego płaszcza , który nosi i wprowadza do mody rzymskiej.

[madohora]

212. Karakalla zostaje jedynym cesarzem po tym, jak nakazał zabójstwo Gety i wymordowanie tysięcy wyznawców swojego brata; panowanie Karakalli naznaczone jest okrucieństwem, rozrzutnością i zdradą, zwłaszcza podczas kampanii wojennych przeciwko Alamanom oraz ludom Galii i Partii ; edykt Karakalli nadaje obywatelstwo rzymskie wszystkim wolnym ludziom Cesarstwa.

[madohora]

213 . Alemanowie próbują przekroczyć Ren. W swoich Sześciokątach Orygenes przedstawia sześć wersji Starego Testamentu (tekst hebrajski , transkrypcja i greckie tłumaczenia; prawie nic nie pozostało ze scholii, liczne komentarze i kazania, które napisał do każdej księgi Biblii). W De Virginibus velandis (O welonie dziewic) Tertulian prosi młode dziewczyny, aby nosiły welon poza domem, jak zamężne kobiety; oświadcza: „ Niewiasto, powinnaś zawsze nosić żałobę, być okrytą łachmanami i wyniszczoną w pokucie, aby odkupić winę zaginięcia rodzaju ludzkiego ”.

[madohora]

215 . W Tradycji apostolskiej Hipolit opisuje, jako część obrzędu chrztu , post i czuwanie przygotowawcze, wyznanie grzechów, wyrzeczenie się zła i bałwochwalstwa oraz pokropienie wodą, a następnie nałożenie rąk na ochrzczonych pomazańców olejem.

[madohora]

217 . 8 kwietnia, zabójstwo Karakalli pod Carrhae niedaleko Harran przez Martialisa: prefekt pretorium Makrynus ( Marcus Opellius Macrinus ), który zleciłby zamach, zastępuje go 10. 14 września w Rzymie Plebs odmawia uhonorowania Makryna i jego syna Diadumenianusa z okazji igrzysk z okazji urodzin tego ostatniego. Jesienią, po klęsce pod Nisibis, Makrynus musi negocjować z Partami podpisanie niekorzystnego traktatu pokojowego w 218 r. 20 grudnia, śmierć Zefirina (męczennika?); Hipolit Rzymski (170-235) kwestionuje wybórKaliksta , oskarżając go o modalizm .

[madohora]

Klemens Aleksandryjski (150-215), Orygenes (185-254), Tertulian (155-220),Atanazy (295-373), Grzegorz z Nazjanzu (330-390) i Bazyli z Cezarei (329-379) wyznają opinię o mistycznej, symbolicznej lub duchowej obecności (koncepcja ta będzie koncepcją Zwingliego i Kalwina ).

[madohora]

Pierwszy Sobór Nicejski (325) ogłosił:Zrozummy, że na ołtarzu jest Baranek Boży, który gładzi grzechy świata i który jest składany w ofierze przez kapłanów w sposób bezkrwawy; a przyjmując Jego drogocenne Ciało i Krew, wierzmy, że są to symbole naszego odkupienia .

[madohora]

Sobór Nicejski I, zwołany i któremu przewodniczył cesarz Konstantyn, był pierwszym soborem powszechnym. Odbywa się od 20 maja do 25 lipca 325 r.
W debacie dogmatycznej najważniejszą rolę odgrywa zachodni biskup Hozjusz z Kordoby.

[madohora]

Sobór potępia Ariusza i stwierdza, że ​​Syn Boży jest współistotny Ojcu, czyli ma podobną naturę.
Atanazy (w. 295-373) przeciwstawia Ariuszowi doktrynę homoousiańską (od homoousios = consubstantial) i precyzuje: „ Ojciec jest źródłem, Syn jest nazywany rzeką, mówi się, że pijemy Ducha ”.

[madohora]

318 ojców przyjęło słynny symbol : „Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stwórcę wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych, i w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Jednorodzonego Syna Bożego, zrodzonego z Ojca, czyli z substancji (ousia) Ojca, Boga Boga światłość światłości, prawdziwy Bóg z prawdziwego Boga, zrodzony i niestworzony, współistotny (homoousios) swemu Ojcu, przez którego wszystko się stało, zarówno to, co jest w niebie, jak i to, co jest na ziemi; który zstąpił z nieba dla nas i dla naszego zbawienia; który wcielił się; który stał się człowiekiem, cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił do nieba i przyjdzie sądzić żywych i umarłych; i w Duchu Świętym. „Lecz ci, którzy twierdzą, że był czas, kiedy go (Syna) nie było, że nie było go przed narodzeniem i że został stworzony z niczego,Późniejszy symbol, powszechnie i błędnie określany jako
„Credo Nicejskie” lub „Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskie”, jest oparty na symbolu z IV wieku, Prawdziwym Wyznaniu Jerozolimy , ustanowionym pod wpływem biskupa Jerozolimy, św. Cyryla ( + 387), w tym samym sensie, co w Nicei. Symbol ten zawarty jest w Ancoratusie biskupa Salaminy Epifanesa (+ 496) i jest uważany za ekumeniczny przez wyznania wschodnie i łacińskie, a także przez większość Kościołów Reformowanych.

[madohora]

Sobór głosi: „ Zrozummy, że na ołtarzu jest Baranek Boży, który gładzi grzechy świata i który jest zabijany przez kapłanów w sposób bezkrwawy; i przyjmując Jego Ciało i Jego Krewdrogocenne, wierzmy, że są to symbole naszego odkupienia. Sobór

[madohora]

Sobór przyjmuje nowacjan (kanon VIII).
„ Jeśli chodzi o tych, którzy mienią się czystymi, jeśli kiedykolwiek zechcą wstąpić do Kościoła katolickiego, ten święty i wielki sobór postanawia […] przede wszystkim, że muszą oni wyraźnie oświadczyć na piśmie, że akceptują i przestrzegają nauczania Kościoła katolickiego Kościoła: to znaczy, że muszą wchodzić w komunię z tymi, którzy zawarli drugie związki małżeńskie i z tymi, którzy zawiedli w prześladowaniach, dla których ustalono czas i warunki pokuty, aby we wszystkim postępowali zgodnie z decyzje Kościoła katolickiego i apostolskiego ”. (źródło: Chiesa)

[madohora]

Decyduje się zmienić nazwę Paulianists lub Paulinians, naśladowców Pawła z Samosaty (kanon XI).

[madohora]

Potępia schizmę melecyjską (od imienia Melitios lub Meletios, biskup Lycopolis, który kwestionował władzę Piotra, biskupa Aleksandrii, nad całym chrześcijańskim Egiptem).

[madohora]

Potępia Eliena, który mówi, że Słowo weszło przez ucho Maryi .

[madohora]

Dostęp do kapłaństwa jest zabroniony eunuchom.
Po święceniach kapłan nie może się już żenić. Paphnutius (+360), biskup Tebaidy (Egipt), wielce poważany przez cesarza Konstantyna, przekonuje biskupów, aby nie zmuszali żonatych księży do opuszczania żon.

[madohora]

Data Wielkanocywyznaczono na niedzielę, dzień inny niż święto żydowskie.

[madohora]

Pierwszym, który jasno ujawnił przeistoczenie, był Cyryl Jerozolimski (315-386), który napisał 23 traktaty o wyznaniu wiary Kościoła, obrzędach, chrzcie, Eucharystii i innych sakramentach 1 : „ Wzywamy miłosiernego Boga, aby zesłał Jego Ducha Świętego na oblatach (chleb i wino, przyp. red.), aby przemienił chleb w Ciało Chrystusa i wino w Krew Chrystusa. To, czego dotknie Duch Święty, zostaje uświęcone i całkowicie przemienione". (Cyryl Jerozolimski, em>Catéchèses)

[madohora]

Liberius Marcellinus Felix, urodzony w Rzymie, zastąpił Juliusza I 17 maja 352 r.
W 354 r., dla uczczenia Narodzenia Pańskiego, papież narzucił datę 25 grudnia, aby konkurować z pogańskimi świętami Mithras i Sol Invictus ( niezwyciężone Słońce).
Atanazy z Aleksandrii, przeciwnik arianizmu, potępiony przez sobór ariański (355), Libère odmawia podpisania tego potępienia: zostaje wygnany przez cesarza Konstancjusza II i zastąpiony przez antypapieża Feliksa II ; na wygnaniu ponownie rozważa swoją pierwszą opinię i zostaje wezwany na swoje miejsce (358); na soborze w Rimini (359) powrócił do antyarianizmu.
Heterodoksja i odmiany Liberiusza były często przywoływane przez przeciwników papieskiej nieomylności.
Liberiusz jest pierwszym papieżem, który wyznaczył Rzym na stolicę apostolską .
Zmarł 24 września 366 r.
Rocznik Papieski ( Annuario pontificio wydawany od 1912 r. przez Watykan) nie uznaje go już za świętego (czczono go 23 września).

[madohora]

Jego pontyfikat został naznaczony obroną św. Atanazego z Aleksandrii, co przyniosło mu wygnanie do Tracji przez cesarza Konstancjusza, który na soborze mediolańskim przekupił kilkuset biskupów wschodnich i zachodnich, aby obalili św. Atanazego. Ale po dwóch latach wygnania wyparł się go, porzucając, od ustępstwa do ustępstwa, odważną postawę, jaką miał do tej pory. Po powrocie do Rzymu pracował na rzecz pojednania i uspokojenia. Wspierał go św. Hilary z Poitiers i obaj pracowali nad przywróceniem jedności między Wschodem a Zachodem ”

[madohora]

352 . 17 maja, początek pontyfikatu Libere. Sobór Egiptu, składający się z 75 biskupów, skierował do papieża Liberiusza list synodalny na korzyść Atanazego . Sobór Rzymski usprawiedliwia Atanazego z oskarżeń stawianych mu przez mieszkańców Wschodu.

[madohora]

Około 352 . W Aleksandrii za panowania cesarza Teodozjusza, gdy liczba chrześcijan wzrastała, zostali zatrzymani przez czcicieli Serapisa, a ponieważ stanowczo odmówili oddania czci temu bożkowi, zostali okrutnie zmasakrowani.

[madohora]

353 . Sobór w Arles, zwołany w obecności cesarza Konstancjusza II, któremu przewodniczył Saturninus z Arles , ósmy biskup Arles, przywódca stronnictwa ariańskiegow Galii, który cieszy się poparciem cesarza i biskupów Ursace'a i Walensa, potępia Fotyna z Sirmium, Marcela z Ancyry i Atanazego oraz wygnania Paulina z Trewiru: Wincenty z Kapui, legat papieża Liberiusza, aprobuje te trzy potępienia, pomimo protestów Hilaire de Poitiers . 10 sierpnia w Lyonie uzurpator Magnencjusz, pokonany przez Konstancję II (wyzwoliciel Galów , władca Orientu sprzymierzonego z arianizmem , który został jedyną głową Cesarstwa Rzymskiego), popełnił samobójstwo. 18 sierpnia samobójstwo Decentiusa, brata Magnencjusza, w Sens.

[madohora]

354 . Wiosną Konstancjusz II opuścił Arles i udał się do Walencji, aby pomaszerować przeciwko Alamanomz Brisgau, Gundomad i Vadomar, którzy najechali Galię; słabo zaopatrzone wojska rzymskie zbuntowały się pod Cabillonum (Chalon-sur-Saône), a prefekt Galii Rufinus został prawie zmasakrowany; eunuchowi Eusébiosowi udaje się uspokoić bunt, kupując przywódców i rozdając żywność. Sobór w Antiochii pozbawia Atanazego miejsca i umieszcza na jego miejscu człowieka z ludu imieniem Jerzy. Pewien Furius Dionysius Philocalus pisze katalog liberyjski lub filokalny(lista biskupów Rzymu aż do papieża Liberiusza, stąd nazwa). 16 listopada / 13 grudnia Konstancjusz II wzywa Konstancjusza Gallusa na Zachód i każe go stracić we Flanonie w Dalmacji za zbrodnie i nadużycia popełnione na Wschodzie. 1 grudnia edykt Konstancjusza II skierowany do prefekta pretorium Flawiusza Taurusa nakazujący zamknięcie pogańskich świątyń i karę śmierci dla bałwochwalców. Dla uczczenia Narodzenia Pańskiego papież narzuca datę 25 grudnia, aby konkurować z pogańskimi świętami Mitra i Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone).

[madohora]

355 . Na soborze w Poitiers Hilaire , biskup Poitiersi kilku innych biskupów Galii odłączają się od wspólnoty Saturnina, biskupa Arles, Walensa i Ursace, i dają swoim stronnikom czas na powrót do rezygnacji. Na soborze w Mediolanie cesarz Konstancjusz II przedstawił ariańską postać i, wściekły na opór większości biskupów, dał się tak ponieść emocjom, że dobył przeciwko nim miecza: Lucyfer (+ 370/71) , biskup Carales (Cagliari) na Sardynii wierny obrońca wiary nicejskiej, odmawia potępienia Atanazego i zostaje zesłany na wygnanie przez zwolennika arianizmu Konstancjusza ; Liberes, odmawiając podporządkowania się potępieniu Atanazego, zostaje zesłany przez cesarza Konstancjusza do Beroi w Macedonii i zastąpiony przez antypapieża Feliksa II.11 sierpnia Silvanus, przywódca Franków , który w 351 r. zjednoczył się z Konstancjuszem II, sam ogłosił cesarzem przez swoje wojska w Kolonii po tym, jak został niesprawiedliwie oskarżony o podżeganie do spisku przeciwko cesarzowi. 7 września Silvanus zostaje zamordowany przez ludzi Konstancjusza II. 13 września w Jerozolimie poświęcenie Bazyliki Grobu Pańskiego. 6 listopada w Mediolanie Julian (Flavius ​​​​Claudius Julianus), brat Gallusa, zostaje mianowany przez swojego kuzyna Konstancjusza II Cezarem Galów i naczelnym wodzem wojsk rzymskich w Galii i poślubia córkę tego ostatniego, Helena; Julien czyni z Lutèce militarną stolicę imperium i swoją rezydencję; przez następne 3 lata prowadził kampanię przeciwko Alemanom i Frankomktórzy najeżdżają Galię, wypychając ich z powrotem za Ren; w 360 jego wojska ogłoszą go Augustem; wojny domowej z Konstancjuszem można było uniknąć jedynie dzięki śmierci tego ostatniego w 361 r.

[madohora]

355(lub 340, 343, 362, 370). Rada prowincji Gangres lub synod Gangres (dziś Çankırı, Turcja), metropolia Paflagonii, skupia trzynastu biskupów ormiańskich; potępia Eustacjusza z Sebasty i jego świtę; kanonicy soboru w Gangres rzucają anatemę na tych, którzy odrzucają małżeństwo (§1), którzy potępiają spożywanie mięsa (§2), którzy zalecają niewolnikowi, aby opuścił swojego pana (§3), odmawiają komunii, gdy liturgia jest celebrowana przez kapłan żonaty (§ 4), gardzi zgromadzeniami liturgicznymi w kościołach parafialnych (§ 5) lub przy grobach męczenników (§ 20), odprawiający nabożeństwa poza kościołami parafialnymi (§ 6), przyjmujący datki na rzecz kościoła lub ubodzy bez zgody biskupa (§ 7-8), ci, którzy wybierają dziewictwo z pogardy dla małżeństwa (§ 9),3356._

[madohora]

17 stycznia śmierć w wieku 105 lat pustelnika Antoine'a , zwanego Antoine le Grand , który zapoczątkował monastycyzm w 305 roku. W nocy 8 lutego książę syryjski, arianin , na czele ponad pięciu tysięcy żołnierzy, inwestuje kościół Saint-Théonas, gdzie chrześcijanie gromadzą się w tłumie, aby celebrować czuwanie; pośród krzyków i zgiełku, Atanazypozostaje niewzruszony na swojej ambonie, otoczony przez tych wiernych w zwartych szeregach, gotowych umrzeć w obronie swojego pastora; w końcu przyjaciele wyciągają go z kościoła wbrew jego woli i namawiają do ucieczki na pustynię; wkrótce w całym mieście wybuchają zamieszki przeciwko władzom; żołnierze masakrują mężczyzn, kobiety i dzieci, znieważają konsekrowane dziewice i plądrują miejsca kultu. 9 lutego Atanazy schronił się na pustyni Górnego Egiptu aż do śmierci cesarza Konstancjusza II (11.03.361), którego następca Julian natychmiast odwoła wygnańców. 19 lutego dekret cesarza Konstancjusza II nakazuje zamknięcie pogańskich świątyń i zabrania składania ofiar pod karą śmierci. Między 7 kwietnia a 19 maja: Saturnin , biskup ariańskiz Arles udaje mu się, przy okazji synodu ariańskiego, któremu przewodniczy w Béziers, obalić Hilaire de Poitiers , a następnie wygnać go do Frygii przez cesarza Konstancjusza II (ale ortodoksja nicejska zostanie wzmocniona, tak że po powrocie Hilaire'a (360/361), to Saturninus został usunięty ze stanowiska i ekskomunikowany, niewątpliwie podczas pierwszego soboru paryskiego w 361 r.); biskup Sens, Ursicin lub Ursin, zapisuje się na synod. 24 czerwca Julien, nazwany Cezarem w Galii (355-361) przez Konstancję II, wypędza Alamanów, którzy oblegali Autun.

[madohora]

357 . Na I Soborze w Sirmium arianie przedstawiają nową formę, którą sygnuje Hozjusz. Akacjusz z Cezarei, mówi Le Borgne, zwolennik arianizmu, zwołuje sobór w Cezarei, który oskarża Cyryla Jerozolimskiego 2 o sprzedanie majątku kościelnego, aby pomóc biednym w Jerozolimie i odprawia go.

[madohora]

358 . Sobór w Antiochii jednogłośnie odrzuca określenia współistotny i podobne co do istoty . Na soborze w Ancyrze pół-arianie potępili drugą formułę Sirmium (357). Na II soborze w Sirmium Konstancjusz II otrzymuje tytuł wiecznego króla ; Papież Liberiusz zostaje przywrócony na swoje miejsce po podpisaniu nowej formy ariańskiej i rzuceniu klątwy na Atanazego, co sprawia, że ​​Hilaire mówi: „ Anathema to Liberius! ". Na Soborze Rzymskim antypapież Feliksna czele 48 biskupów potępia Ursace'a, Walensa i cesarza Konstancjusza jako heretyków; Feliks, wypędzony przez Rzymian po powrocie Libère 2 sierpnia, uciekł do Kampanii. 5 sierpnia, Rzym, sprawiając, że spadła warstwa śniegu, Dziewica wskazuje papieżowi Liberiuszowi miejsce, gdzie ma stanąć kościół Sainte-Marie-des-Neiges (dziś Sainte-Marie-Majeure), pierwszy kościół pod wezwaniem św. Dziewica .

[madohora]

359 . Na soborze w Rimini Libère manifestuje swój powrót do antyarianizmu i potępia Ariusza, Ursace, Valens i kilku innych jako heretyków. Sobór w Seleucji, składający się z pół-arian, anomejczyków lub czystych arian i 15 katolików, nie daje żadnego rezultatu: pół-arianie i anomejczycy spędzają tam cały czas na sporach o podobną treść ; sobór przywraca Cyryla na jego funkcje; W soborze uczestniczy Hilaire, biskup Poitiers na wygnaniu.

[madohora]

360 . W styczniu sobór w Konstantynopolu przyjmuje formułę z Rimini, odrzuca wyrażenia o podobnej treści i wypędza Cyryla; obala Macedoniusza (Makedonios + w. 370), patriarchę Konstantynopola: założył wtedy sektę pneumatomaków(lub Macedończycy), którzy zaprzeczają boskości Ducha Świętego; 27 stycznia Eudoksos zostaje intronizowany przez patriarchę Konstantynopola. W lutym Julian przebywający od stycznia w Lutèce zostaje przez swoją armię ogłoszony Augustem i osiedla się w pałacu Thermes de Lutèce , który odtąd będzie się nazywał Paryżem ( Parisea Civitas ). Latem obraduje Sobór Paryski pod przewodnictwem biskupa Hilaire de Poitiers: odrzuca formułę z Rimini, ogłasza nicejską współistotność i potępia arianizm i jego obrońców: Ursace'a, Walensa i Saturnina z Arles. Jesienią Julien odwiedza twierdze Limes Rhenish aż do Rauracum , a następnie przez Vesontio ( Besançon ) spędza zimę w Wiedniu . Hilary z Poitierskomponuje zjadliwą broszurę Contra Constantium , w której cesarza Konstancjusza II nazywa się Antychrystem z powodu jego polityki religijnej. Sobór w Ariminum (Umbria).

[madohora]

360/363 . W Ligugé (niedaleko Poitiers) Marcin założył pierwszy galijski klasztor.

[madohora]

361 . 6 stycznia, w święto Objawienia Pańskiego, w Vienne nad Rodanem, Cezar Julian, po tajnej konsultacji z haruspicjami, udaje się do kościoła, aby złożyć hołd Bogu chrześcijan (według jego panegirysty Ammiena Marcellina). Sobór Paryski, któremu przewodniczył bp Hilaire de Poitiers , potępia arianizmi ekskomunikuje Saturnina z Arles. 3 listopada w Mopsucrène w Cylicji, u podnóża góry Taurus, cesarz Konstancja II umiera z powodu gorączki; zastępuje go Julian (ogłoszony Augustem przez jego armię w 360 r.). 11 grudnia Julian przenosi się do Konstantynopola; Julian, nazywany przez chrześcijan Odstępcą (361-363), wtajemniczony w misteria Eleusis i obrzędy Mitry , czciciel Matki Bogów i Słońca (napisał Hymn do Heliosa-Króla ) i neoplatonista , zniósł dekrety przeciwko pogaństwu; chce scalić wszystkie wierzenia pogańskie (synkretyzm); wyklucza chrześcijan z nauczania (edykt z 17 VI 362) i chce odbudować świątynię jerozolimskązmusić Chrystusa do kłamstwa, ale nie podejmuje żadnych ogólnych środków prześladowań, oświadczając, że chce, aby chrześcijanie sami uznali swój błąd i że nie chce ich do tego zmuszać; „ Wydaje mi się dobrze wyjaśnić wszystkim ludziom powody, które przekonały mnie, że machinacja Galilejczyków jest tylko ludzką fikcją, sfabrykowaną występkiem. Chociaż w tym oszustwie nie ma nic boskiego, oszukało ono część naszej duszy, która kocha bajki, która jest dziecinna i szalona, ​​i sprawiła, że ​​uwierzyła w te potworności . (Julien, Against the Galileans , tłum. Christopher Gérard, wyd. Ousia, 1995).

[madohora]

362. 4 lutego cesarz Julian ogłasza edykt tolerancji wobec wszystkich religii. 21 lutego, po sześciu latach wygnania, biskup (patriarcha) Aleksandrii Atanazy powraca do swojej diecezji aleksandryjskiej (zostanie ponownie skazany na wygnanie 23 października; po śmierci Juliana, 26 czerwca 363 r., jego następca, Jowisz , oddzwonię do niego). Wiosną Synod Aleksandryjski, znany jako Wyznawcy , któremu przewodniczy Atanazy, który dąży do pojednania zwolenników symbolu Nicejskiego w konflikcie i przywraca cześć Trójcy Świętej : obecni ojcowie podpisują Księgę Antiochianktóra głosi prawdę o osobie Ducha Świętego, który w odróżnieniu od Ojca i Syna jest im współistotny; w Bogu jest jedna ousia, czyli istota, i trzy hipostazy, czyli osoby. Cyryl zostaje wezwany na czele swojego biskupstwa w Jerozolimie. 17 czerwca cesarz Julian wydaje edykt zakazujący nauczania chrześcijan retoryki i gramatyki. 26 czerwca ścięcie Jana i Pawłajego brat, byli oficerowie domu Konstancji II: Jean był jego zarządcą, a Paul lokajem; kiedy Julian Apostata wstąpił na tron, Jan i Paweł, chrześcijanie, zrzekli się swoich urzędów na dworze cesarskim; nowy cesarz nalegał, aby wrócili, ale na próżno; Julian kazał im ściąć głowy, pochować w ich własnym ogrodzie i oznajmić, że zostali zesłani na wygnanie; cuda będą obserwowane na ich grobie; zostanie im oddana cześć i zostanie im poświęcona bazylika w Rzymie. 4 lipca, bitwa pod Mantineąw Grecji przeciwstawia się wojskom tebańskim i ich sojusznikom Mantinejczykom i Spartanom: Epaminondas zostaje śmiertelnie ranny w walce ze spartańską falangą; sparaliżowani śmiercią generała Tebańczycy nie wykorzystują zwycięstwa i przeprowadzają odwrót; Iolaidas i Daiphantus, określone delfiny Epaminondas, również giną; na wieść o tym tebański generał na łożu śmierci wzywa swoje miasto do szybkiego zawarcia pokoju, mimo odniesionego właśnie zwycięstwa. 19 lipca w Antiochii Julian przygotowuje kampanię przeciwko Persom. W Daphne Julian kazał otworzyć grób św. Babilasa, zbudowany w pobliżu świątyni Apolla, i kazał odesłać relikwie świętego biskupa do Antiochii, wywołując gniew chrześcijan, którzy spalili świątynię Apolla (22 października). Bazylia, kapłan Ancyry, przesłuchiwany przez Juliana, któremu zarzucał apostazję, upiera się przy odmowie złożenia ofiary bogini Hekate: zostaje żywcem obdarty ze skóry. Sobór Aleksandryjski postanawia, że ​​konieczne jest serdeczne przyjęcieArianie , którzy szczerze powracają na łono Kościoła: ta łagodność nie podoba się Lucyferowi, biskupowi Cagliari. Na soborze Teresy (w Numidii) Prymas, biskup Lemelle w Mauretanii, skarżył się na przemoc stosowaną wobec jego ludu przez donatystów .

[madohora]

363 . 5 marca cesarz Julian opuszcza Antiochię na swoją perską wyprawę. 19 maja Petra (w dzisiejszej Jordanii) zostaje zniszczona przez trzęsienie ziemi. 29 maja, bitwa pod Ktezyfonem między armiami cesarza rzymskiego Juliana II i Sasanidów, cesarza Persji Szapura II, poza murami perskiej stolicy Ktezyfonu. 26 czerwca Julian zostaje zabity podczas odwrotu przed Persami ; "Zwyciężyłeś, Galilejczyku! »: wykrzyknik przypisywany Julianowi Apostacie ginącemu na polu bitwy, przekazany przez Teodoreta, biskupa Syrii (+ do 453/458), według którego Julian został uderzony niewidzialną ręką (w rzeczywistości trafił go perski oszczep w plecy) w ramach kary za wyrzeczenie się chrześcijaństwa; Jowian zastępuje go jako cesarz Zachodu. Rada Aleksandryjska jest zwoływana przez Atanazego, aby zadowolić cesarza Jowisza, który poprosił go o przedstawienie prawdziwej wiary.

[madohora]

Wydany
Liberius Marcellinus Felix, urodzony w Rzymie, zastąpił Juliusza I 17 maja 352 r.
W 354 r., dla uczczenia Narodzenia Pańskiego, papież narzucił datę 25 grudnia, aby konkurować z pogańskimi świętami Mithras i Sol Invictus ( niezwyciężone Słońce).
Atanazy z Aleksandrii, przeciwnik arianizmu, potępiony przez sobór ariański (355), Libère odmawia podpisania tego potępienia: zostaje wygnany przez cesarza Konstancjusza II i zastąpiony przez antypapieża Feliksa II ; na wygnaniu ponownie rozważa swoją pierwszą opinię i zostaje wezwany na swoje miejsce (358); na soborze w Rimini (359) powrócił do antyarianizmu.
Heterodoksja i odmiany Liberiusza były często przywoływane przez przeciwników papieskiej nieomylności.
Liberiusz jest pierwszym papieżem, który wyznaczył Rzym na stolicę apostolską .
Zmarł 24 września 366 r.
Rocznik Papieski ( Annuario pontificio wydawany od 1912 r. przez Watykan) nie uznaje go już za świętego (czczono go 23 września).

"Jego pontyfikat został naznaczony obroną św. Atanazego z Aleksandrii, co przyniosło mu wygnanie do Tracji przez cesarza Konstancjusza, który na soborze mediolańskim przekupił kilkuset biskupów wschodnich i zachodnich, aby obalili św. Atanazego. Ale po dwóch latach wygnania wyparł się go, porzucając, od ustępstwa do ustępstwa, odważną postawę, jaką miał do tej pory. Po powrocie do Rzymu pracował na rzecz pojednania i uspokojenia. Wspierał go św. Hilary z Poitiers i obaj pracowali nad przywróceniem jedności między Wschodem a Zachodem ” 4 .

352 . 17 maja, początek pontyfikatu Libere. Sobór Egiptu, składający się z 75 biskupów, skierował do papieża Liberiusza list synodalny na korzyść Atanazego . Sobór Rzymski usprawiedliwia Atanazego z oskarżeń stawianych mu przez mieszkańców Wschodu.

Około 352 . W Aleksandrii za panowania cesarza Teodozjusza, gdy liczba chrześcijan wzrastała, zostali zatrzymani przez czcicieli Serapisa, a ponieważ stanowczo odmówili oddania czci temu bożkowi, zostali okrutnie zmasakrowani.

353 . Sobór w Arles, zwołany w obecności cesarza Konstancjusza II, któremu przewodniczył Saturninus z Arles , ósmy biskup Arles, przywódca stronnictwa ariańskiegow Galii, który cieszy się poparciem cesarza i biskupów Ursace'a i Walensa, potępia Fotyna z Sirmium, Marcela z Ancyry i Atanazego oraz wygnania Paulina z Trewiru: Wincenty z Kapui, legat papieża Liberiusza, aprobuje te trzy potępienia, pomimo protestów Hilaire de Poitiers . 10 sierpnia w Lyonie uzurpator Magnencjusz, pokonany przez Konstancję II (wyzwoliciel Galów , władca Orientu sprzymierzonego z arianizmem , który został jedyną głową Cesarstwa Rzymskiego), popełnił samobójstwo. 18 sierpnia samobójstwo Decentiusa, brata Magnencjusza, w Sens.

354 . Wiosną Konstancjusz II opuścił Arles i udał się do Walencji, aby pomaszerować przeciwko Alamanomz Brisgau, Gundomad i Vadomar, którzy najechali Galię; słabo zaopatrzone wojska rzymskie zbuntowały się pod Cabillonum (Chalon-sur-Saône), a prefekt Galii Rufinus został prawie zmasakrowany; eunuchowi Eusébiosowi udaje się uspokoić bunt, kupując przywódców i rozdając żywność. Sobór w Antiochii pozbawia Atanazego miejsca i umieszcza na jego miejscu człowieka z ludu imieniem Jerzy. Pewien Furius Dionysius Philocalus pisze katalog liberyjski lub filokalny(lista biskupów Rzymu aż do papieża Liberiusza, stąd nazwa). 16 listopada / 13 grudnia Konstancjusz II wzywa Konstancjusza Gallusa na Zachód i każe go stracić we Flanonie w Dalmacji za zbrodnie i nadużycia popełnione na Wschodzie. 1 grudnia edykt Konstancjusza II skierowany do prefekta pretorium Flawiusza Taurusa nakazujący zamknięcie pogańskich świątyń i karę śmierci dla bałwochwalców. Dla uczczenia Narodzenia Pańskiego papież narzuca datę 25 grudnia, aby konkurować z pogańskimi świętami Mitra i Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone).

355 . Na soborze w Poitiers Hilaire , biskup Poitiersi kilku innych biskupów Galii odłączają się od wspólnoty Saturnina, biskupa Arles, Walensa i Ursace, i dają swoim stronnikom czas na powrót do rezygnacji. Na soborze w Mediolanie cesarz Konstancjusz II przedstawił ariańską postać i, wściekły na opór większości biskupów, dał się tak ponieść emocjom, że dobył przeciwko nim miecza: Lucyfer (+ 370/71) , biskup Carales (Cagliari) na Sardynii 1 , wierny obrońca wiary nicejskiej, odmawia potępienia Atanazego i zostaje zesłany na wygnanie przez zwolennika arianizmu Konstancjusza ; Liberes, odmawiając podporządkowania się potępieniu Atanazego, zostaje zesłany przez cesarza Konstancjusza do Beroi w Macedonii i zastąpiony przez antypapieża Feliksa II.11 sierpnia Silvanus, przywódca Franków , który w 351 r. zjednoczył się z Konstancjuszem II, sam ogłosił cesarzem przez swoje wojska w Kolonii po tym, jak został niesprawiedliwie oskarżony o podżeganie do spisku przeciwko cesarzowi. 7 września Silvanus zostaje zamordowany przez ludzi Konstancjusza II. 13 września w Jerozolimie poświęcenie Bazyliki Grobu Pańskiego. 6 listopada w Mediolanie Julian (Flavius ​​​​Claudius Julianus), brat Gallusa, zostaje mianowany przez swojego kuzyna Konstancjusza II Cezarem Galów i naczelnym wodzem wojsk rzymskich w Galii i poślubia córkę tego ostatniego, Helena; Julien czyni z Lutèce militarną stolicę imperium i swoją rezydencję; przez następne 3 lata prowadził kampanię przeciwko Alemanom i Frankomktórzy najeżdżają Galię, wypychając ich z powrotem za Ren; w 360 jego wojska ogłoszą go Augustem; wojny domowej z Konstancjuszem można było uniknąć jedynie dzięki śmierci tego ostatniego w 361 r.

355(lub 340, 343, 362, 370). Rada prowincji Gangres lub synod Gangres (dziś Çankırı, Turcja), metropolia Paflagonii, skupia trzynastu biskupów ormiańskich; potępia Eustacjusza z Sebasty i jego świtę; kanonicy soboru w Gangres rzucają anatemę na tych, którzy odrzucają małżeństwo (§1), którzy potępiają spożywanie mięsa (§2), którzy zalecają niewolnikowi, aby opuścił swojego pana (§3), odmawiają komunii, gdy liturgia jest celebrowana przez kapłan żonaty (§ 4), gardzi zgromadzeniami liturgicznymi w kościołach parafialnych (§ 5) lub przy grobach męczenników (§ 20), odprawiający nabożeństwa poza kościołami parafialnymi (§ 6), przyjmujący datki na rzecz kościoła lub ubodzy bez zgody biskupa (§ 7-8), ci, którzy wybierają dziewictwo z pogardy dla małżeństwa (§ 9),3356._

_ _ 17 stycznia śmierć w wieku 105 lat pustelnika Antoine'a , zwanego Antoine le Grand , który zapoczątkował monastycyzm w 305 roku. W nocy 8 lutego książę syryjski, arianin , na czele ponad pięciu tysięcy żołnierzy, inwestuje kościół Saint-Théonas, gdzie chrześcijanie gromadzą się w tłumie, aby celebrować czuwanie; pośród krzyków i zgiełku, Atanazypozostaje niewzruszony na swojej ambonie, otoczony przez tych wiernych w zwartych szeregach, gotowych umrzeć w obronie swojego pastora; w końcu przyjaciele wyciągają go z kościoła wbrew jego woli i namawiają do ucieczki na pustynię; wkrótce w całym mieście wybuchają zamieszki przeciwko władzom; żołnierze masakrują mężczyzn, kobiety i dzieci, znieważają konsekrowane dziewice i plądrują miejsca kultu. 9 lutego Atanazy schronił się na pustyni Górnego Egiptu aż do śmierci cesarza Konstancjusza II (11.03.361), którego następca Julian natychmiast odwoła wygnańców. 19 lutego dekret cesarza Konstancjusza II nakazuje zamknięcie pogańskich świątyń i zabrania składania ofiar pod karą śmierci. Między 7 kwietnia a 19 maja: Saturnin , biskup ariańskiz Arles udaje mu się, przy okazji synodu ariańskiego, któremu przewodniczy w Béziers, obalić Hilaire de Poitiers , a następnie wygnać go do Frygii przez cesarza Konstancjusza II (ale ortodoksja nicejska zostanie wzmocniona, tak że po powrocie Hilaire'a (360/361), to Saturninus został usunięty ze stanowiska i ekskomunikowany, niewątpliwie podczas pierwszego soboru paryskiego w 361 r.); biskup Sens, Ursicin lub Ursin, zapisuje się na synod. 24 czerwca Julien, nazwany Cezarem w Galii (355-361) przez Konstancję II, wypędza Alamanów, którzy oblegali Autun.

357 . Na I Soborze w Sirmium arianie przedstawiają nową formę, którą sygnuje Hozjusz. Akacju

[madohora]

365 . Cesarz Walentynian zakazał internowania chrześcijańskich skazańców w szkołach gladiatorów . Na soborze w Nikomedii cesarz Walens zmusza pół-arianina Eleuzjusza z Kyzikos do przyjęcia komunii arian . 28 września w Konstantynopolu galijscy legioniści, weterani Juliana Apostaty, proklamują cesarza Prokopa Augusta ( Prokopę ), który zostanie ścięty z rozkazu Walensa w pobliżu Tiatyry 27 maja 366 r. 5 października Walens, arianin, poluje na Atanazego Aleksandrii (upoważnił go do powrotu tam 1 lutego 366 r.).

[madohora]

366 . 2 stycznia Alamanowie ponownie przekraczają zamarznięty Ren: pokonują wojska cesarskie dowodzone przez hrabiów Charietto i Severien pod Besançon i pustoszą kraj. Marzec-czerwiec Jovin, mistrz kawalerii, trzykrotnie miażdży Alemanów, pod Scarponna (Charpeigne), nad rzeką (być może Mozelą), a następnie pod Catalaunum (Châlons-en-Champagne). Na soborze rzymskim Macedończycy przedstawiają papieżowi Liberiuszowi dokument, w którym oświadczają, że całkowicie i po prostu przyjmują wiarę nicejską. Na soborze w Tyanie (w Kapadocji) zjednoczeni Macedończycy przynieśli listy komunii od papieża Liberiusza i innych biskupów Zachodu i wraz z katolikami ze Wschodu postanowili zwołać sobór w Tarsie, aby potwierdzić wiarę nicejską. Najświętsza Maryja Panna objawia się zamożnemu bezdzietnemu małżeństwu, a jednocześnie papieżowi Liberiuszowi, prosząc ich o zbudowanie bazyliki w miejscu, które wyznaczy śnieg, który spadł 5 sierpnia; najpierw nadano jej nazwę Sainte-Marie des Neiges, potem Bazyliki Libère, potem Sainte-Marie z Żłobka, ponieważ relikwie Żłobka są tam przywożone z Betlejem; nazywa się teraz Sainte-Marie-Majeure. 24 września, śmierć papieża Liberiusza: Diakon Ursin zostaje wybrany do Bazyliki JuliaDamazy w Bazylice Lucyny szturmuje Bazylikę Julii i masakruje swoich przeciwników.

[madohora]

Po Cyrylu następuje Jan Chryzostom (344-407) i Hieronim de Stridon (347-420).
Z drugiej strony Augustyn z Hippony (354-430) decyduje się na sens figuratywny.

[madohora]

Gelazy I , papież w latach 492-496, nakazuje, aby podczas celebracji Eucharystii używano chleba i wina; ale jego zdaniem nie ma zmiany substancji ani natury w sakramentalnych postaciach, które pozostają chlebem i winem.

[madohora]

Césaire z Arles (470-542), arcybiskup Arles w grudniu 502 r., zalecił: „ Wszyscy mężczyźni, którzy chcą przyjąć komunię, muszą umyć ręce. A wszystkie kobiety muszą nosić lniany welon, na którym przyjmą ciało Chrystusa( Kazanie 227, 5)

[madohora]

Obrazoburcz sobór w Hierii (od 10 lutego do 8 sierpnia 754) postanawia, że ​​jedyną możliwą i dozwoloną ikoną Chrystusa jest Eucharystia, ponieważ tylko w niej są zjednoczone dwie natury Chrystusa, tego, co ludzkie i boskie Drugi Sobór Nicejski , który odbył się w 787 r., kładzie nacisk na rzeczywistą obecność: „ Jest rzeczą oczywistą, że Pan, ani apostołowie, ani Ojcowie nigdy nie mówili o postaci; ale powiedzieli, że Eucharystia zawiera samego Ciała i Krwi Jezusa Chrystusa .” ( Dz VI) John Scot Erigena (810-877) pisze Traktat o Eucharystii

[madohora]

uważany za heretyka (ale który zostanie zatwierdzony przez Bérenger de Tours), dla którego ciało i krew Chrystusa są obecne na ołtarzu, ale duchowej obecności, symbolizującej prawdziwego Chrystusa, przed którym natury nie znikają chleb i wino .

[madohora]

Bérenger de Tours (1000-1088), kanonik z Angers, chcąc podnieść opinię Augustyna z Hippony, o czysto symbolicznej wieczerzy, duchowni francuscy skierowali go na sobór, który odbył się w Rzymie w 1050 r., sobór, który ekskomunikował. To zdanie zostało odnowione przez kilka innych soborów, które odbyły się w Brionne (w Normandii), w Verceil, w Paryżu, w Tours, a później jeszcze w Rzymie, gdzie jednak nadal istnieje aktywna mniejszość popierająca
Kwestię tę podjęli protestanci w XVI wieku.

[madohora]

Do XII wieku dzieci otrzymywały komunię zaraz po chrzcie z kroplą konsekrowanego wina (zwyczaj ten jest nadal przestrzegany przez Kościoły wschodnie).
Od XIII wieku zwyczajem ratyfikowanym przez Sobór Trydencki (1562) było oczekiwanie na wiek rozeznania (12 lat dla dziewcząt, 14 lat dla chłopców). Wiek ten został obniżony do 7 lat przez Piusa X w 1910 r.

[madohora]

W 1215 r. IV Sobór Laterański po raz pierwszy zdefiniował przeistoczenie: „Jest tylko jeden powszechny Kościół wiernych, poza którym nikt nie jest całkowicie zbawiony, w którym Jezus Chrystus jest Kapłanem i Ofiarą, którego Ciało i Krew są naprawdę w sakramencie Boga Ołtarz pod Postaciami Chleba i Wina; chleb przeistoczony w ciało Jezusa Chrystusa, a wino w jego krew, mocą boską …” (Kanon 1).
Dekretuje, że wszyscy wierni muszą przystępować do spowiedzi i Komunii Świętej przynajmniej raz w roku, w Wielkanoc (kanon 21: Omnis Utriusque Sexus ) .

[madohora]

Tomasz z Akwinu (1225-1274) wyjaśnia obecność Chrystusa w Eucharystii przez przeistoczenie.

[madohora]

W latach 1380-1381 Jan Wyclif opublikował swój traktat o Eucharystii (De eucharistia ), w którym kwestionuje doktrynę przeistoczenia.

[madohora]

Aby walczyć z praktykami husytów, zwanych utrakwistami, ponieważ komunikują się pod obydwoma postaciami ( sub utraque species ), Sobór w Konstancji , który potępia Jana Husa , postanawia: „Chociaż w pierwotnym Kościele ten sakrament był przyjmowany przez wiernych pod dwiema postaciami, to jednak w późniejszym okresie pod jedną i drugą postacią przyjmowali go tylko kapłani celebrujący, a pod jedyną postacią chleb dla świeckich, ponieważ trzeba mocno i bez wątpienia wierzyć, że całe Ciało i Krew Jezusa Chrystusa naprawdę zawiera się pod postacią chleba. Dlatego ten zwyczaj wprowadzony przez Kościół należy uważać za prawo, którego nie wolno odrzucać ani zmieniać dowolnie bez autorytetu Kościoła. jest popaść w błądsesja XIII, 15 czerwca 1415).

[madohora]

Od 1 do 4 października 1529 r. kolokwium w Marburgu zgromadziło kluczowe postacie protestantyzmu, aby omówić obecność Chrystusa na Ostatniej Wieczerzy: po jednej stronie byli Marcin Luter , Brenz, Osiander i Melanchthon, po drugiej Zwingli i Oecolampadius.
Marcin Luter (1483-1546) naucza o współistotności, zgodnie z którą Chrystus jest obecny w elementach, z nimi i pod nimi (obecność Chrystusa jest rzeczywista, ale substancja postaci pozostaje).
Ulrich Zwingli (1484-1531) odrzuca jakikolwiek rzeczywisty związek między chlebem i winem a Ciałem i Krwią Chrystusa. Według niego podczas celebracji Wieczerzy Pańskiej, która przypomina wiernym słowa i czyny Pana, Chrystus jest wśród nich mocą Ducha Świętego; chleb i wino przywołują na myśl Wieczerzę Pańską, ale nie przechodzą żadnej metafizycznej przemiany.
Jan Kalwin (1509-1564) potwierdza, że ​​Chrystus jest obecny symbolicznie i przez swoją duchową moc, która jest przekazywana przez Jego ciało duszom wiernych, którzy uczestniczą w Eucharystii. Ten punkt widzenia, zwany dynamiczną obecnością , stanowi złoty środek między doktryną Lutra a doktryną Zwingliego.
Guillaume Farel zaprzecza transsubstancjacji.
Doktryna anglikańska potwierdza rzeczywistą obecność Chrystusa, nie precyzując w jaki sposób.

[madohora]

Ekumeniczny Sobór Trydencki (1545-1563) postanawia: „ Jeżeli ktoś twierdzi, że nie wszystkie sakramenty Nowego Prawa zostały ustanowione przez Pana naszego Jezusa Chrystusa; lub że jest ich więcej lub mniej niż 7, a mianowicie chrzest , bierzmowanie, Eucharystia, pokuta , ostatnie namaszczenie , święcenia kapłańskie i małżeństwo; lub że którykolwiek z tych 7 nie jest właściwie i prawdziwie sakramentem: niech będzie wyklęty .

[madohora]

Sakramenty działają ex opere operato, mocą samego Boga, niezależnie od wiary czy cnót kapłana, który ich udziela.
Sobór potwierdza dogmat o przeistoczeniu: „ Święty Sobór przede wszystkim jasno i prosto wyznaje, że „in almo sanctae Eucharystiae sacramento post panis et uini consecratem Dominum nostrum lesum Christum uerum Deum atque hominem uere, realiter ac essentialiter sub sperie illamm rerum sensibilium contineri „(w Najświętszym Sakramencie Eucharystii, po konsekracji chleba i wina, Pan nasz Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, jest rzeczywiście obecny pod postaciami tych zmysłowych rzeczy). (Sesja XIII, Rozdział I) „Jeśli ktoś twierdzi, że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii substancja chleba i wina trwa wraz z Ciałem i Krwią Pana naszego Jezusa Chrystusa, a zaprzecza tej cudownej i jedynej w swoim ciele przemianie całej substancji chleba i całej substancji wina w jego krwi, podczas gdy pojawiają się chleb i wino, zmiana, którą Kościół katolicki bardzo słusznie nazywa „przeistoczeniem”, niech będzie wyklęty! (Sesja XIII, Kanon 2)]

[madohora]

Zgromadzenie trydenckie odrzuca nie tylko doktrynę sakramentaliów (ostatnia wieczerza, ceremonia upamiętniająca) i Kalwina (rzeczywista, ale duchowa obecność), ale także luterańską konsubstancjację (Chrystus jest w chlebie i wino jak ogień w rozpalonym żelazie ).cudowną i jedyną w swoim rodzaju przemianę całej substancji chleba w ciało i całej substancji wina w krew Chrystusa i oświadcza wbrew wszystkim protestantom, że msza jest rzeczywiście ofiarą, przez którą Zbawiciel nadal stosuje zbawienne działanie mocy Jego śmierci na odpuszczenie grzechów.

[madohora]

W 1548 roku Karol V zezwolił na komunię pod obiema postaciami.

[madohora]

19 lutego 1563 r. konwokacja w Canterbury w Anglii doprowadziła do opublikowania 39 artykułów wiary zatwierdzonych przez Izbę Gmin 13 grudnia 1562 r.: odrzucały one teologiczne zasady katolicyzmu, w szczególności zasadę przeistoczenia, podczas Eucharystii, potwierdzając rzeczywistą obecność Chrystusa, ale nie precyzując w jaki sposób.

[madohora]

W 1905 Pius Xwzywa do częstej, a nawet codziennej Komunii św. Dekret Quam singulari
z 8 sierpnia 1910 r. o pierwszej komunii dzieci precyzuje: „ Wiek rozeznania, zarówno dla komunii, jak i spowiedzi, to wiek, w którym dziecko zaczyna rozumować, to znaczy w wieku siedmiu lat, powyżej lub powyżej”. nawet poniżej. Od tego momentu zaczyna się obowiązek wypełniania podwójnego nakazu spowiedzi i komunii ”. W encyklice Mysterium fidei z 3 września 1965 r. Paweł VI

[madohora]

przypomina tradycyjne nauczanie, aby skorygować opinie niektórych współczesnych teologów katolickich, którzy kładą większy nacisk na wartość Eucharystii dla tych, którzy ją przyjmują, niż na rzeczywistość obecności Chrystusa w chlebie i winie.

[madohora]

30 czerwca 1968 roku Paweł VI uroczyście ogłasza Credo ludu Bożego, które głosi: „Wierzymy, że jak chleb i wino konsekrowane przez Pana podczas Wieczerzy Pańskiej przemieniły się w Jego Ciało i Krew, które miały być ofiarowane za nas na krzyżu, tak chleb i wino konsekrowane przez kapłana przemieniły się w Ciało i Krwi chwalebnego Chrystusa siedzącego w niebie i wierzymy, że tajemnicza obecność Pana, pod którą nadal tak jak poprzednio objawia się naszym zmysłom, jest prawdziwą, rzeczywistą i substancjalną obecnością

[madohora]

” . Kodeks Prawa Kanonicznego : „ Chleb eucharystyczny musi być z czystej pszenicy i świeżo upieczony. Wino musi być naturalne, z winogron i nie zepsute ”.
We Francji na ogół używamy białego wina, ponieważ mniej się plami. W kraju misyjnym, gdy nie można znaleźć wina, można macerować rodzynki w wodzie i wyciskać sok.

[madohora]

94. synod protestancki, zebrany w dniach 24-27 maja 2001 r., postanawia umożliwić komunię przed chrztem. 17 kwietnia 2003 r. Jan Paweł II (14. encyklika) o Eucharystii przypomina, że ​​nie pochwala on interkomunii

[madohora]

15 lipca 2010 r. Kongregacja Nauki Wiary publikuje Nowe Normy dotyczące najcięższych przestępstw (poprawki do Normae de gravioribus delictis z 2001 r.). "

[madohora]

Sztuka. 3 - § 1. Najcięższe przestępstwa przeciwko świętości Najświętszej Ofiary i sakramentu Eucharystii, zastrzeżone do oceny Kongregacji Nauki Wiary, to: 1° sprzeniewierzenie lub przechowanie w celu świętokradzkim
albo profanacja postaci konsekrowanych, o których mowa w kan. 1367 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 1442 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich
2° próbę sprawowania liturgicznego Ofiary eucharystycznej, o której mowa w kan. 1378 § 2 n. 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego
3° symulowanie liturgicznej celebracji Ofiary eucharystycznej, o której mowa w kan. 1379 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 1443 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich
4° koncelebracja Ofiary eucharystycznej zakazana przez kan. 908 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 702 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich, o którym mowa w kan. 1365 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 1440 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich, z szafarzami wspólnot kościelnych, którzy nie mają sukcesji apostolskiej i nie uznają sakramentalnej godności święceń kapłańskich.
§ 2. Kongregacja Nauki Wiary zastrzega również przestępstwo poświęcenia w celu świętokradczym jednego lub obu przedmiotów podczas sprawowania Eucharystii lub poza nią. Kto popełni to przestępstwo, zostanie ukarany stosownie do wagi przestępstwa, nie wykluczając wydalenia lub złożenia ze stanowiska ”.

[madohora]

14 kwietnia 2012 r. Benedykt XVIpisze do niemieckich biskupów, że Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy mówi, że Jego krew będzie przelana za wielu . Wersje posoborowe czytają w pro multis wyimaginowane pro omnibus ; i zamiast dla wielu tłumaczyli dla wszystkich. W tej sprawie Benedykt XVI wzywa biskupów do przygotowania duchowieństwa i wiernych poprzez odpowiednią katechezę do zmiany, która i tak będzie musiała nastąpić. Po tym liście łatwo zatem przewidzieć, że dla wielu przywrócona zostanie także msza odprawiana we Włoszech, mimo przeciwnego głosowania wydanego przez biskupów w 2010 r. (źródło: VIS i Chiesa ): „Podczas posiłku Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał go i dał swoim uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje ” . Następnie wziął kielich i złożywszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: „ Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, wylana za wielu na odpuszczenie grzechów. ”. (Mathieu XXVI, 26-27, przekład francuski: Canon Crampon)

[madohora]

W dniu 15 czerwca 2017 r. dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów o chlebie i winie do Eucharystii określa jakość i standardy materii eucharystycznej.

[madohora]

W sierpniu 2019 r. badanie przeprowadzone przez Pew Research Center, z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, pokazuje, że tylko jeden na trzech amerykańskich katolików wierzy w doktrynę Kościoła o Eucharystii i przeistoczeniu: 31% twierdzi, że wierzy w rzeczywistą obecność, reszta, 69%, twierdzi, że uważa chleb i wino za konsekrowane jako zwykłe symbole .

[madohora]

W dniu 9 maja 2020 r. papież Franciszek zaprasza wiernych, którzy nie mogą przyjąć komunii sakramentalnej, do odmówienia następującego aktu komunii duchowej: „Jezu mój, wierzę w Twoją obecność w Najświętszym Sakramencie. Kocham cię bardziej niż cokolwiek innego i chcę, żebyś wszedł do mojej duszy. Nie mogę teraz przyjąć was sakramentalnie do mojego Serca: przyjdźcie tam przynajmniej duchowo. Obejmuję Cię, jakbyś już przyszedł, i całkowicie jednoczę się z Tobą. Nie pozwól, abym kiedykolwiek miał nieszczęście oddzielić się od Ciebie ”

[madohora]

Nowe tłumaczenie Mszału Rzymskiego na Adwent 2021:
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, daj nam pokój. Następnie ksiądz mówi: Oto Baranek Boży, oto Ten, który gładzi grzechy świata. Szczęśliwi goście na uczcie weselnej Baranka! Wszyscy odpowiadają: Panie, nie jestem godzien, aby Cię przyjąć; ale powiedz tylko słowo, a będę uzdrowiony.

[madohora]

Tabernakulum, z łacińskiego tabernaculum (= namiot), to w kulcie katolickim mała szafka przeznaczona na konsekrowane hostie (niegdyś miała kształt miniaturowego kościoła). Zasłona (conopée) okrywająca tabernakulum symbolizuje namiot Wyjścia.
Wśród Hebrajczyków tabernakulum zawierało Arkę Przymierza. W świątyni jerozolimskiej zbudowanej przez Salomona stał się Świętym Świętych.
Gdziekolwiek się znajduje, tabernakulum przypomina pierwotną świątynię, Arkę Przymierza, skrzynię zawierającą część boskiej energii; wyobraża niebiańskie Jeruzalem. W synagodze tabernakulum zawiera zwoje Tory.
Święto Namiotów (Sukkot) jest jednym z największych świąt judaizmu.
Wśród Egipcjan tabernakulum zawierało przedstawienia wielkich bogów kosmogonii ozyryjskiej.

[madohora]

Przaśniki

Przaśniki to przaśniki, które Żydzi jedzą na Paschę na pamiątkę manny, którą otrzymali podczas pobytu na pustyni po przekroczeniu Morza Czerwonego i wyjściu z Egiptu.
W kulcie katolickim przaśny chleb jest używany do robienia hostii eucharystycznych.
W przeciwieństwie do Kościoła rzymskokatolickiego, Kościół prawosławny używa chleba na zakwasie, co było jednym z zarzutów wobec azymitów podczas schizmy w 1054 roku.

[madohora]

Pocałunek pokoju

„ Pozdrówcie się świętym pocałunkiem! » (2 Koryntian 13,12)
« Pozdrówcie wszystkich braci świętym pocałunkiem! » (1 Tesaloniczan 5,26)
Pocałunek był znakiem uznania pierwszych chrześcijan między sobą i przypominał pocałunek pokoju przekazany podczas mszy.
Obrzęd pocałunku pokoju zachował się w różnych formach iw różnych miejscach w różnych obrządkach.
W 416 papież Innocenty chciałem, aby po zakończeniu mszy został złożony pocałunek pokoju, aby pokazać ostateczny efekt sakramentu: wzajemną miłość wszystkich przystępujących.
W średniowieczu podczas mszy świętej i przed komunią wierni przekazywali sobie pocałunek wiary (lub pocałunek pokoju), który celebrans dał najpierw najbliższej sobie osobie.
Stopniowo zanikał od XIII wieku, ten obrzęd pocałunku pokoju został od tego czasu przejęty przez Sobór Watykański II i obecnie towarzyszy mu formuła: Pokój Chrystusowy .

[madohora]

Nie przyjmujemy Eucharystii jak zwykłego chleba czy zwykłego napoju. Tak jak Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, wcieliwszy się przez Słowo Boże, przyjął ciało i krew dla naszego zbawienia, tak pokarm, który stał się Eucharystią dzięki modlitwie, zawierający Jego słowo, który karmi naszą krew i w niej przemienia nasze ciało, ten pokarmem jest ciało i krew tego Jezusa, który się wcielił. Tak nas uczono [] Nikt nie powinien przystępować do Eucharystii, z wyjątkiem tego, kto wierzy w prawdę naszej nauki, kto został ochrzczony na odpuszczenie grzechów i nowe narodzenie i który żyje zgodnie z nauką, którą Chrystus przekazał przesłane do nas. (Justin Męczennik + 165, pierwsze przeprosiny )

[madohora]

Nasze ciało karmi się Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa, tak że nasza dusza jest tuczona przez samego Boga. ( Tertulian + 222, Księga Zmartwychwstania Ciał )

[madohora]

Kiedy przyjmujesz święty pokarm i ten niezniszczalny pokarm, kiedy smakujesz chleba i kielicha życia, jesz mięso i pijesz krew Pańską. ( Orygenes + 254)

[madohora]

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus złożył siebie w ofierze; na krzyżu, został złożony w ofierze przez innych. (Efrem Syryjczyk + 313)

[madohora]

To cudowna rzecz, że Bóg zesłał mannę na naszych ojców i codziennie jedli ten pokarm z nieba. Stąd to powiedzenie: Człowiek zjadł chleb aniołów. A jednak wszyscy, którzy jedli ten chleb na pustyni, nie żyją. Wręcz przeciwnie, ten pokarm, który otrzymujecie, ten żywy chleb, który zstąpił z nieba, dostarcza substancji życia wiecznego, a kto go spożywa, nigdy nie umrze, ponieważ jest to ciało Chrystusa.
Chleb przed konsekracją jest chlebem; ale kiedy nadchodzi chwila konsekracji, chleb staje się ciałem Jezusa Chrystusa! Jakim słowem? Słowem, które stworzyło wszystko. Przed stworzeniem nieba nie było; ale posłuchajcie, co mówi Pismo Święte: „On przemówił i stało się; rozkazał i zostały stworzone. Więc odpowiadam wam: przed konsekracją nie było to ciało Jezusa Chrystusa; ale po konsekracji jest to sakrament Ciała Jezusa Chrystusa. Sam Pan Jezus woła do nas: „To jest Ciało moje”. ( Ambroży z Mediolanu + 397, Księga Tajemnic , IX)

[madohora]

Całe to odkupione miasto, to znaczy zgromadzenie i towarzystwo świętych, jest ofiarowane Bogu jako powszechna ofiara przez arcykapłana, który w postaci niewolnika posunął się tak daleko, że ofiarował się uczynić nas ciało tak wspaniałej głowy. [...] Dlatego po wezwaniu nas do ofiarowania naszych ciał jako żywej hostii, świętej, przyjemnej Bogu, jako duchowy hołd [...] ponieważ ofiarą w całości jesteśmy my sami […] Taka jest ofiara chrześcijan: razem, aby być jednym ciałem w Chrystusie. ( Augustyn z Hippony + 430, Państwo Boże , X, 6)

[madohora]

Kiedy przyjmujesz Ciało Chrystusa, mówisz „Amen” temu, czym się stajesz! (Augustyn)

[madohora]

Chrystus jest chlebem zasianym w łonie Dziewicy Maryi, zmartwychwstałym w ciele, ukształtowanym w Jej męce, pieczonym w piecu grobowym, przechowywanym w kościołach i codziennie rozdawanym wiernym jako niebiański pokarm kładziony na ołtarzach. (Piotr Chryzolog + 451, Kazanie o Ojcze nasz )

[madohora]

Eucharystia.
Uroczystość Najświętszego Sakramentu (Boże Ciało)
SAKRAMENT EUCHARYSTII

Eucharystia (od starożytnej Grecji eucharistia = dziękczynienie) jest dla prawosławnych, katolików, anglikanów i innych Kościołów chrześcijańskich, które uznają ją za sakrament , urzeczywistnieniem ofiary Chrystusa, złożonej w ofierze na krzyżu i zmartwychwstaniu. Opiera się na Ostatniej Wieczerzy , ostatnim posiłku Jezusa z Nazaretu z apostołami 3 .
"Podczas posiłku Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał go i dał swoim uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje”. Potem wziął kielich i złożywszy dziękczynienie dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. grzechy. Powiadam wam, że odtąd nie będę już pił z tego owocu winorośli aż do dnia, w którym będę pił go z wami nowy w królestwie mojego Ojca ”. ( Mt 26, 26-29)
„ Ja jestem chlebem życia. Kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie; kto we mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie ”. ( Jana , 6, 35)
"Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym ” ( Jan 6:54) 2



Przejście, które dokonuje się od chleba do Ciała i od wina do Krwi, odtwarza w sposób sakramentalny przejście ze starego świata do nowego, które przeszedł Chrystus, przechodząc przez śmierć do życia.

Obrzęd paschalny, podobnie jak upamiętnione przezeń Wyjście, jest już sam w sobie obrzędem przejścia: z niewoli egipskiej do wolności Ziemi Obiecanej, a następnie coraz bardziej z niewoli cierpienia, grzechu, śmierci, do wolności szczęścia, sprawiedliwości, życia. Ale dobra mesjańskie pozostają tam przedmiotem nadziei, a pobłogosławione pokarmy mogą sprawić, że będą smakować tylko symbolicznie.

W Paschy Chrystusa to się zmienia, ponieważ era mesjańska rzeczywiście nadeszła przez Jego zmartwychwstanie iw Nim zostały nabyte obiecane dobra. Słowa i gesty, które kiedyś mogły jedynie symbolizować dobra przyszłe, mogą teraz urzeczywistniać dobra teraźniejsze.

Eucharystyczne Ciało i Krew są zatem nie tylko symboliczną pamiątką minionego wydarzenia; są całą rzeczywistością świata eschatologicznego, w którym żyje Chrystus. Podobnie jak cały porządek sakramentalny 1 , którego jest centrum, Eucharystia zapewnia wierzącemu wciąż zanurzonemu w starym świecie fizyczny kontakt z Chrystusem w całej rzeczywistości Jego nowego, zmartwychwstałego, duchowego bytu ( Jan6,63). Pokarmy, które przyjmuje, zmieniają egzystencję i stają się prawdziwym chlebem aniołów ( Ps 78,25; Mądrość 16,20), pokarmem nowej ery. Przez ich obecność na ołtarzu Chrystus umarły i zmartwychwstały jest rzeczywiście obecny w swoim wiecznym usposobieniu ofiarnym. Dlatego Msza jest ofiarą, tożsamą z historyczną ofiarą krzyża przez całą ofiarę miłości Chrystusa, która ją stanowi. Przez nią Kościół jednoczy wszędzie i aż do skończenia świata chwałę i ofiary ludzkie w doskonałej ofierze chwały i ofiarowania, jednym słowem Eucharystii, która jako jedyna ma ważność przed Bogiem i tylko je nadaje wartości ( Hbr 13, 10-15). 2

Ofiara jest ofiarą składaną rytualnie bóstwu, duchowi, aby przyciągnąć jego łaski, przebaczenie lub po prostu przywłaszczyć sobie przypisywane mu cechy. W starożytnych kultach ofiary o konotacjach magicznych były liczne, począwszy od ofiar z ludzi, a skończywszy na ofiarach z owoców ze świętych sadów lub produktów pracy ludzkiej. W Prawie Mojżesza wyróżniają się ofiary zadośćuczynienia, oblacji, dziękczynienia, podczas gdy ortodoksyjny islam stosuje ofiary tylko podczas pielgrzymki do Mekki. W hinduizmie składa się wiele ofiar ze zwierząt, zwłaszcza boginiom Kali i Śiwie podczas ich świąt. Ze swojej strony buddyzmodmawia składania ofiar, ponieważ zasada zakazująca zabijania jakiejkolwiek żywej istoty obejmuje również zwierzęta. Dla chrześcijaństwa wzorową i ostateczną ofiarą jest ofiara Chrystusa, który sam stał się zabitym Barankiem. Ofiarę tę upamiętnia Eucharystia, która odnawia przez postacie (chleba i wina) tajemnicę męki Chrystusa.

Po ustanowieniu Eucharystii Jezus powiedział: „ Daję wam nowe przykazanie: abyście się wzajemnie miłowali. Tak jak ja was umiłowałem, tak i wy miłujcie się wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali ” ( Ewangelia Jana 13,34-35)

Nabożeństwo eucharystyczne

Nabożeństwo eucharystycznew większości kościołów protestanckich nazywane jest Eucharystią, Wieczerzą Pańską lub Komunią . Nosi nazwę boskiej liturgii wśród prawosławnych. Nazywa się Msza wśród katolików i niektórych anglikanów.
Jest to najbardziej podstawowa i uroczysta liturgia chrześcijańska.

Nabożeństwo składa się z dwóch części:
- Pierwsza, zwana liturgią słowa , obejmuje czytanie Pisma Świętego, kazanie i modlitwy. Ta część, najwyraźniej inspirowana kultem sprawowanym przez Żydów w synagodze, od połowy II wieku poświęcona była nabożeństwu chlebem i winem.
- Druga część nabożeństwa, zwana nabożeństwem wyniesienia , obejmuje ofiarowanie chleba i wina (połączone z datkami pieniężnymi ze strony parafian), modlitwę eucharystyczną (lub konsekrację), rozdawanie wiernym konsekrowanego pokarmu, wreszcie ostateczne błogosławieństwo i rozwiązanie. Ta część nabożeństwa wywodzi się z dawnych tradycyjnych modlitw, odmawianych przez Żydów podczas posiłków.

Główna modlitwa eucharystyczna lub anafora (z greckiego anafora= ofiara), na ogół obejmuje modlitwę dziękczynną za stworzenie świata i odkupienie go przez Chrystusa. Zawiera również relację z Wieczerzy Pańskiej, ofiary lub anamnezy (ofiara chleba i wina w uznaniu i pamięci Chrystusa), epikleza lub wezwanie Ducha Świętego przez chleb, wino i wiernych, a także modlitwy wstawiennictwa.


Modlitwa po Komunii: Niech Twój Kościół na ziemi będzie dla nas zwiastunem niebieskiego Jeruzalem. Spraw, abyśmy tu na ziemi byli świątynią Twojej łaski i pewnego dnia weszli do siedziby Twojej chwały .

Historyczna oś czasu

Spożywanie posiłku na pamiątkę Pana i wiara w obecność Chrystusa poprzez łamanie chleba było powszechne od najwcześniejszych czasów Kościoła chrześcijańskiego.
Didache, apokryf z czasów wczesnego chrześcijaństwa, dwukrotnie dość obszernie odnosi się do Eucharystii .

Niektóre sekty gnostyckie (II i III wiek) odrzucają wszystkie sakramenty, podczas gdy inne przestrzegają chrztu i Eucharystii, które interpretują jako oznaki przebudzenia gnozy.
Marcjonici (II w.) sprawują sakrament Eucharystii bez wina.
Enkratyci i Wodnicy używają wody zamiast wina.
Artotyryci używają chleba i sera.

Ignacy z Antiochii (uczeń apostołów, umęczony w 107 r.), mówiąc o pewnych heretykach, którzy zaprzeczają rzeczywistej obecności, pisze w swoim Liście do mieszkańców Smyrny : „ Oddalają się od Eucharystii, ponieważ nie wyznają, że Eucharystia jest ciałem naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, które cierpiało za nasze grzechy . Justyn Filozof (+ 165), wychowany w

ideach platońskich , jako pierwszy pozytywnie potwierdził rzeczywistą obecność Chrystusa w sakramencie: „ Uczymy się od Apostołów, że ten pokarm, który nazywamy Eucharystią, jest Jego Ciałem i Krwią który stał się dla nas człowiekiem . ( Apologetyka do cesarza Antoninusa Piusa). Ale nie został w żaden sposób wyjaśniony w kwestii wiedzy, czy substancja chleba i wina zniknęła (przeistoczenie), czy też przetrwała.

Ireneusz z Lyonu (130-208) przyznaje rzeczywistą obecność, ale bez zniknięcia substancji chleba lub wina (opinię tę podziela Luter ); uważa nawet, że Eucharystia udziela ciału niezniszczalności i zdolności do zmartwychwstania.
Hilary z Poitiers (315-367) i Ambroży z Mediolanu (339-397) przyjmują jego doktrynę.

Zefiryn , papież w latach 199-217, ustanawia obowiązek komunii przynajmniej raz w roku w Wielkanoc.

Klemens Aleksandryjski (150-215), Orygenes (185-254), Tertulian (155-220),Atanazy (295-373), Grzegorz z Nazjanzu (330-390) i Bazyli z Cezarei (329-379) wyznają opinię o mistycznej, symbolicznej lub duchowej obecności (koncepcja ta będzie koncepcją Zwingliego i Kalwina ).

Biskup i męczenni

[madohora]

Dziękuję Ci, Panie, Ojcze Święty, wszechmogący i wieczny Boże: ja grzesznik, Twój niegodny sługa, bez żadnej zasługi z mojej strony, ale tylko dzięki Twojemu miłosierdziu, byłeś wystarczająco dobry, aby mnie nasycić Ciałem i Tak drogocenna Krew Twojego Syna, Pana naszego Jezusa Chrystusa. I proszę was, aby ta Komunia Święta nie uczyniła mnie człowiekiem godnym kary, ale zapewniła mi dobrodziejstwo przebaczenia. Niech będzie zbroją mojej wiary, tarczą mojej woli w dobru. Niech uwolni mnie od moich wad, niech zniknie ze mnie pożądliwość i nieczyste skłonności; niech wzrasta miłość i cierpliwość, pokora i posłuszeństwo oraz wszystkie cnoty. Niech Ona pomoże mi uniknąć pułapek moich wrogów, widzialnych i niewidzialnych; To doskonale uspokaja we mnie poruszenia ciała i ducha; aby mocnymi więzami związała mnie z Tobą, jedyny i prawdziwy Boże; niech prowadzi mnie szczęśliwie do końca mego przeznaczenia. Na koniec proszę Cię łaskawie wprowadzić mnie grzesznika w to niewysłowione święto, na którym jesteś dla swoich świętych, z Twoim Synem i Duchem Świętym, prawdziwym światłem, pełnią szczęścia, wieczną radością, spełnieniem wszystkich pragnień i doskonałym rozkosz. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen. (Modlitwa Tomasza z Akwinu) w to niewysłowione święto, na którym jesteś dla swoich świętych, z Twoim Synem i Duchem Świętym, prawdziwym światłem, pełnią szczęścia, wieczną radością, szczytem wszelkich pragnień i doskonałym szczęściem. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen. (Modlitwa Tomasza z Akwinu) w to niewysłowione święto, na którym jesteś dla swoich świętych, z Twoim Synem i Duchem Świętym, prawdziwym światłem, pełnią szczęścia, wieczną radością, szczytem wszelkich pragnień i doskonałym szczęściem. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen. (Modlitwa Tomasza z Akwinu)

[madohora]

Błogosławiony jesteś, Jezu Chryste, mój Panie, który przed czasem przepowiedziałeś swoją śmierć. Który podczas Ostatniej Wieczerzy wspaniale uświęciłeś materialnym chlebem Twoje Ciało, które nas odkupia. Który z miłości przekazałeś go Apostołom na pamiątkę Twojej najcenniejszej męki. Ty, który umywając im stopy Swoimi najświętszymi i najszlachetniejszymi rękami, pokornie dałeś im wzór pokory. (Modlitwa przypisywana Brygidzie Szwedzkiej + 1373)

[madohora]

Jezus Chrystus jest osobiście w Eucharystii i daje nam tam swoje Ciało w swej istocie. (Bossuet + 1704)

[madohora]

Awerroes nazwał religię chrześcijańską religią niemożliwą z powodu Eucharystii. (Renan +1892)

[madohora]

Eucharystia tworzy Kościół, a Kościół tworzy Eucharystię (kardynał de Lubac + 1991).

[madohora]

Księga Rodzaju mówi nam, że Melchizedek, „król Szalem” i „kapłan Boga Najwyższego”, pobłogosławił Abrahama i „przyniósł chleb i wino” (Rdz 14,18). Psalm 109 odnosi się do tego fragmentu, przypisując Królowi-Mesjaszowi szczególny charakter kapłański na mocy bezpośredniego inwestytury Boga: „Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka”. Dzień przed swoją śmiercią na krzyżu Chrystus ustanowił Eucharystię. On także ofiarował chleb i wino, które „w Jego świętych i czcigodnych rękach” (Kanon Rzymski) stały się Jego Ciałem i Krwią ofiarowaną. W ten sposób wypełnił proroctwo Starego Przymierza, związane z ofiarą składaną przez Melchizedeka. Właśnie w tym celu – przypomina List do Hebrajczyków – „[…](Jan Paweł II , Homilia , Uroczystość Bożego Ciała, 22 czerwca 2000)

[madohora]

Adoracja Boga Jezusa Chrystusa, który z miłości stał się chlebem łamanym, jest najbardziej słuszną i radykalną reakcją przeciw bałwochwalstwu wczorajszemu i dzisiejszemu. Uklęknięcie przed Eucharystią jest wyznaniem wolności: ten, kto kłania się Jezusowi, nie może i nie powinien kłaniać się przed żadną ziemską władzą, choćby najpotężniejszą. My chrześcijanie tylko klękamy przed Bogiem, przed Najświętszym Sakramentem, bo w Nim wiemy i wierzymy, że obecny jest jedyny prawdziwy Bóg, który stworzył świat i tak bardzo go umiłował, oddając Mu swego Jednorodzonego Syna. ( Benedykt XVI , 24 maja 2008)

[madohora]

Lektura szóstego rozdziału Ewangelii św. Jana, która towarzyszy nam w liturgii tych niedziel, skłoniła nas do refleksji nad rozmnożeniem chleba, którym Pan nakarmił pięciotysięczną rzeszę ludzi, oraz nad wezwaniem skierowanym przez Jezusa do wszystkich, których zadowolił, aby pracowali na pokarm, który trwa na życie wieczne. Jezus chce im pomóc zrozumieć głęboki sens dokonanego przez siebie cudu: zaspokajając w cudowny sposób ich fizyczny głód, uzdalnia ich do przyjęcia zapowiedzi, że jest chlebem, który zstąpił z nieba (por. J 6, 41). , co zdecydowanie satysfakcjonuje. (Benedykt XVI, 12 sierpnia 2012)

[madohora]

Boże Ciało lub święto Najświętszego Sakramentu lub święto Ciała Chrystusa ( Festum corporis Christi ), zwane dziś świętem Sakramentu Ciała i Krwi Chrystusa , zostało ustanowione 11 sierpnia 1264 roku bullą Transiturus z Urbain IV , po cudzie w Bolsenie, gdzie hostia zamieniła się w krwawiące ciało w 1263 r.
Kiedy ksiądz (podobno małej wiary) odprawiał mszę przy grobie św. Krystyny ​​w Bolsenie (Włochy), z konsekrowanej hostii trysnęła krew, zwilżenie korporała i płótna liturgicznego.
Poinformowany o zdarzeniu Urban IV wysłał na miejsce biskupa Giacomo, który umieścił zakrwawione płótno w katedrze w Orvieto, gdzie nadal można je znaleźć.

[madohora]

Jest to święto Kościoła rzymskokatolickiego, które honoruje rzeczywistą obecność Chrystusa w sakramencie Eucharystii (po łacinie eucharistia = dziękczynienie, po grecku eucharistia = uznanie).
Tekst oficjum został spisany w 1264 roku przez Tomasza z Akwinu na prośbę Urbana IV.

[madohora]

Święto obchodzono już od najdawniejszych czasów Kościoła, ale bez wielkiej uroczystości, w Wielki Czwartek Tygodnia.
Urban IV odkłada to, ze względu na liczne urzędy, którymi obciążony jest ten tydzień, na czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego.
Obchodzi się go w czwartek po niedzieli Trójcy Świętej.
Jednak od 1969 roku w niektórych krajach, takich jak Francja, odbywa się on naNiedziela następująca po Niedzieli Trójcy Świętej .

[madohora]

W 1251 roku w Liège Hugues de Saint-Cher, legat Stolicy Apostolskiej, celebrował święto Najświętszego Sakramentu, którego tak gorąco domagała się Julienne (+ 1258), przeorysza klasztoru Mont-Cornillon w ówczesnej diecezji Liège samotnik wśród cystersów z Salzinnes i Fosses.
Okólnikiem z 29 grudnia 1252 roku uczynił to święto obowiązkowym przez całe swoje poselstwo. Błogosławiona Ewa lub Evelyne (+ 1266), pustelnica cysterska, propaguje kult święta. W 1312 r. Rada Wiedeńska

[madohora]

W 1312 r. Rada Wiedeńska uznała ustanowienie tego święta za regularneco sprawia, że ​​jego przestrzeganie jest obowiązkowe; obecni na soborze królowie Francji, Anglii i Aragonii ratyfikują jego postanowienia. Po tym soborze, na którym święto zostaje ostatecznie ogłoszone, Wiedeń bierze za broń wiąz zwieńczony kielichem i hostią otoczoną tymi słowami: Vienna civitas sancta .

[madohora]

W 1317 roku Jan XXII uczynił Boże Ciało jeszcze bardziej uroczystym, inicjując procesję z Najświętszym Sakramentem.

[madohora]

Po Reformacji tylko w krajach, w których dominuje Kościół katolicki, nadal praktykowany jest zwyczaj procesji Najświętszego Sakramentu, w których uczestniczą wszystkie warstwy społeczne: duchowieństwo, szlachta, chłopi i różne zawody.

[madohora]

Jana Pawła II przywraca w Rzymie procesję Bożego Ciała, której Polska nigdy nie porzuciła.

[madohora]

Spraw, abyśmy z tak wielką miłością czcili tajemnicę Twojego Ciała i Krwi, abyśmy mogli nieustannie zbierać owoc Twojego Odkupienia.

[madohora]

Spraw, abyśmy posiedli, Panie Jezu, wieczną radość z Twojego Bóstwa, bo mamy tego przedsmak tu na ziemi, skoro przyjmujemy Twoje Ciało i Twoją Krew.
( Oracje Tomasza z Akwinu )

[madohora]

Corpus Christi
Przy Najświętszym Sakramencie kłos to pszenica.

[madohora]

Taka koronacja, takie bicie.

[madohora]

Obrzęd paschalny, podobnie jak upamiętnione przezeń Wyjście, jest już sam w sobie obrzędem przejścia: z niewoli egipskiej do wolności Ziemi Obiecanej, a następnie coraz bardziej z niewoli cierpienia, grzechu, śmierci, do wolności szczęścia, sprawiedliwości, życia. Ale dobra mesjańskie pozostają tam przedmiotem nadziei, a pobłogosławione pokarmy mogą sprawić, że będą smakować tylko symbolicznie.

[madohora]

W Paschy Chrystusa to się zmienia, ponieważ era mesjańska rzeczywiście nadeszła przez Jego zmartwychwstanie iw Nim zostały nabyte obiecane dobra. Słowa i gesty, które kiedyś mogły jedynie symbolizować dobra przyszłe, mogą teraz urzeczywistniać dobra teraźniejsze.

[madohora]

Eucharystyczne Ciało i Krew są zatem nie tylko symboliczną pamiątką minionego wydarzenia; są całą rzeczywistością świata eschatologicznego, w którym żyje Chrystus. Podobnie jak cały porządek sakramentalny 1 , którego jest centrum, Eucharystia zapewnia wierzącemu wciąż zanurzonemu w starym świecie fizyczny kontakt z Chrystusem w całej rzeczywistości Jego nowego, zmartwychwstałego, duchowego bytu ( Jan6,63). Pokarmy, które przyjmuje, zmieniają egzystencję i stają się prawdziwym chlebem aniołów ( Ps 78,25; Mądrość 16,20), pokarmem nowej ery. Przez ich obecność na ołtarzu Chrystus umarły i zmartwychwstały jest rzeczywiście obecny w swoim wiecznym usposobieniu ofiarnym. Dlatego Msza jest ofiarą, tożsamą z historyczną ofiarą krzyża przez całą ofiarę miłości Chrystusa, która ją stanowi. Przez nią Kościół jednoczy wszędzie i aż do skończenia świata chwałę i ofiary ludzkie w doskonałej ofierze chwały i ofiarowania, jednym słowem Eucharystii, która jako jedyna ma ważność przed Bogiem i tylko je nadaje wartości ( Hbr 13, 10-15)

[madohora]

Ofiara jest ofiarą składaną rytualnie bóstwu, duchowi, aby przyciągnąć jego łaski, przebaczenie lub po prostu przywłaszczyć sobie przypisywane mu cechy. W starożytnych kultach ofiary o konotacjach magicznych były liczne, począwszy od ofiar z ludzi, a skończywszy na ofiarach z owoców ze świętych sadów lub produktów pracy ludzkiej. W Prawie Mojżesza wyróżniają się ofiary zadośćuczynienia, oblacji, dziękczynienia, podczas gdy ortodoksyjny islam stosuje ofiary tylko podczas pielgrzymki do Mekki. W hinduizmie składa się wiele ofiar ze zwierząt, zwłaszcza boginiom Kali i Śiwie podczas ich świąt. Ze swojej strony buddyzmodmawia składania ofiar, ponieważ zasada zakazująca zabijania jakiejkolwiek żywej istoty obejmuje również zwierzęta. Dla chrześcijaństwa wzorową i ostateczną ofiarą jest ofiara Chrystusa, który sam stał się zabitym Barankiem. Ofiarę tę upamiętnia Eucharystia, która odnawia postaciami (chleba i wina) tajemnicę męki Chrystusa.

[madohora]

Po ustanowieniu Eucharystii Jezus powiedział: „ Daję wam nowe przykazanie: abyście się wzajemnie miłowali. Tak jak ja was umiłowałem, tak i wy miłujcie się wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali ” ( Ewangelia Jana 13,34-35)

[madohora]

Nabożeństwo eucharystycznew większości kościołów protestanckich nazywane jest Eucharystią, Wieczerzą Pańską lub Komunią . Nosi nazwę boskiej liturgii wśród prawosławnych. Nazywa się Msza wśród katolików i niektórych anglikanów.
Jest to najbardziej podstawowa i uroczysta liturgia chrześcijańska.

[madohora]

Nabożeństwo składa się z dwóch części:
- Pierwsza, zwana liturgią słowa , obejmuje czytanie Pisma Świętego, kazanie i modlitwy. Ta część, najwyraźniej inspirowana kultem sprawowanym przez Żydów w synagodze, od połowy II wieku poświęcona była nabożeństwu chlebem i winem.
- Druga część nabożeństwa, zwana nabożeństwem wyniesienia , obejmuje ofiarowanie chleba i wina (połączone z datkami pieniężnymi ze strony parafian), modlitwę eucharystyczną (lub konsekrację), rozdawanie wiernym konsekrowanego pokarmu, wreszcie ostateczne błogosławieństwo i rozwiązanie. Ta część nabożeństwa wywodzi się z dawnych tradycyjnych modlitw, odmawianych przez Żydów podczas posiłków.

[madohora]

Główna modlitwa eucharystyczna lub anafora (z greckiego anafora= ofiara), na ogół obejmuje modlitwę dziękczynną za stworzenie świata i odkupienie go przez Chrystusa. Zawiera również opis Wieczerzy Pańskiej, oblację lub anamnezę (ofiarowanie chleba i wina na pamiątkę Chrystusa), epiklezę, czyli wezwanie Ducha Świętego przez chleb, wino i wiernych, a także modlitwy św. wstawiennictwo.

[madohora]

Spożywanie posiłku na pamiątkę Pana i wiara w obecność Chrystusa poprzez łamanie chleba było powszechne od najwcześniejszych czasów Kościoła chrześcijańskiego.
Didache, apokryf z czasów wczesnego chrześcijaństwa, dwukrotnie dość obszernie odnosi się do Eucharystii .

[madohora]

Niektóre sekty gnostyckie (II i III wiek) odrzucają wszystkie sakramenty, podczas gdy inne przestrzegają chrztu i Eucharystii, które interpretują jako oznaki przebudzenia gnozy.
Marcjonici (II w.) sprawują sakrament Eucharystii bez wina.
Enkratyci i Wodnicy używają wody zamiast wina.
Artotyryci używają chleba i sera.

[madohora]

Ignacy z Antiochii (uczeń apostołów, umęczony w 107 r.), mówiąc o pewnych heretykach, którzy zaprzeczają rzeczywistej obecności, pisze w swoim Liście do mieszkańców Smyrny : „ Oddalają się od Eucharystii, ponieważ nie wyznają, że Eucharystia jest ciałem naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, które cierpiało za nasze grzechy . Justyn Filozof (+ 165), wychowany w ideach platońskich , jako pierwszy pozytywnie potwierdził rzeczywistą obecność Chrystusa w sakramencie: „ Uczymy się od Apostołów, że ten pokarm, który nazywamy Eucharystią, jest Ciałem i Krwią Tego, który stał się dla nas człowiekiem . ( Apologetyka do cesarza Antoninusa Piusa). Ale nie został w żaden sposób wyjaśniony w kwestii wiedzy, czy substancja chleba i wina zniknęła (przeistoczenie), czy też przetrwała.

[madohora]

Ireneusz z Lyonu (130-208) przyznaje rzeczywistą obecność, ale bez zniknięcia substancji chleba lub wina (opinię tę podziela Luter ); uważa nawet, że Eucharystia udziela ciału niezniszczalności i zdolności do zmartwychwstania.
Hilary z Poitiers (315-367) i Ambroży z Mediolanu (339-397) przyjmują jego doktrynę.

[madohora]

Zefiryn , papież w latach 199-217, ustanawia obowiązek komunii przynajmniej raz w roku w Wielkanoc.

[madohora]

Klemens Aleksandryjski (150-215), Orygenes (185-254), Tertulian (155-220),Atanazy (295-373), Grzegorz z Nazjanzu (330-390) i Bazyli z Cezarei (329-379) wyznają opinię o mistycznej, symbolicznej lub duchowej obecności (koncepcja ta będzie koncepcją Zwingliego i Kalwina ).

[madohora]

Biskup i męczennik Cyprian z Kartaginy (+ 258) uzasadnia, że ​​kapłan, przed ofiarowaniem wina, miesza z odrobiną wody: „ Jeśli ktoś ofiaruje tylko wino, zdarza się, że krew Chrystusa jest bez nas. Jeśli to tylko woda, to ludzie są bez Chrystusa ” ( List 63 ).

[madohora]

Pierwszy Sobór Nicejski (325) ogłosił:Zrozummy, że na ołtarzu jest Baranek Boży, który gładzi grzechy świata i który jest składany w ofierze przez kapłanów w sposób bezkrwawy; a przyjmując Jego drogocenne Ciało i Krew, wierzmy, że są to symbole naszego odkupienia .

[madohora]

Pierwszym, który jasno ujawnił przeistoczenie, był Cyryl Jerozolimski (315-386), który napisał 23 traktaty o wyznaniu wiary Kościoła, obrzędach, chrzcie, Eucharystii i innych sakramentach : „ Wzywamy miłosiernego Boga, aby zesłał Jego Ducha Świętego na oblatach (chleb i wino, przyp. red.), aby przemienił chleb w Ciało Chrystusa i wino w Krew Chrystusa. To, czego dotknie Duch Święty, zostaje uświęcone i całkowicie przemienione". (Cyryl Jerozolimski, em>Catéchèses)

[madohora]

Po Cyrylu następuje Jan Chryzostom (344-407) i Hieronim de Stridon (347-420).
Z drugiej strony Augustyn z Hippony (354-430) decyduje się na znaczenie symboliczne

[madohora]

Gelazy I , papież w latach 492-496, nakazuje, aby podczas celebracji Eucharystii używano chleba i wina; ale jego zdaniem nie ma zmiany substancji ani natury w sakramentalnych postaciach, które pozostają chlebem i winem.

[madohora]

Césaire z Arles (470-542), arcybiskup Arles w grudniu 502 r., zalecił: „ Wszyscy mężczyźni, którzy chcą przyjąć komunię, muszą umyć ręce. A wszystkie kobiety muszą nosić lniany welon, na którym przyjmą ciało Chrystusa( Kazanie 227, 5).

[madohora]

Obrazoburczy sobór w Hierii (od 10 lutego do 8 sierpnia 754) postanawia, że ​​jedyną możliwą i dozwoloną ikoną Chrystusa jest Eucharystia, ponieważ tylko w niej są zjednoczone dwie natury Chrystusa, tego, co ludzkie i boskie Drugi Sobór Nicejski , który odbył się w 787 r., kładzie nacisk na rzeczywistą obecność: „ Jest rzeczą oczywistą, że Pan, ani apostołowie, ani Ojcowie nigdy nie mówili o postaci; ale powiedzieli, że Eucharystia zawiera samego Ciała i Krwi Jezusa Chrystusa .” ( Dz VI) John Scot Erigena (810-877) pisze Traktat o Eucharystii

[madohora]

uważany za heretyka (ale który zostanie zatwierdzony przez Bérenger de Tours), dla którego ciało i krew Chrystusa są obecne na ołtarzu, ale duchowej obecności, symbolizującej prawdziwego Chrystusa, przed którym natury nie znikają chleb i wino .

[madohora]

Bérenger de Tours (1000-1088), kanonik z Angers, chcąc podnieść opinię Augustyna z Hippony, o czysto symbolicznej wieczerzy, duchowni francuscy skierowali go na sobór, który odbył się w Rzymie w 1050 r., sobór, który ekskomunikował. To zdanie zostało odnowione przez kilka innych soborów, które odbyły się w Brionne (w Normandii), w Verceil, w Paryżu, w Tours, a później jeszcze w Rzymie, gdzie jednak nadal istnieje aktywna mniejszość popierająca
Kwestię tę podjęli protestanci w XVI wieku.

[madohora]

Do XII wieku dzieci otrzymywały komunię zaraz po chrzcie z kroplą konsekrowanego wina (zwyczaj ten jest nadal przestrzegany przez Kościoły wschodnie).
Od XIII wieku zwyczajem ratyfikowanym przez Sobór Trydencki (1562) było oczekiwanie na wiek rozeznania (12 lat dla dziewcząt, 14 lat dla chłopców). Wiek ten został obniżony do 7 lat przez Piusa X w 1910 r.

[madohora]

W 1215 r. IV Sobór Laterański po raz pierwszy zdefiniował przeistoczenie: „Jest tylko jeden powszechny Kościół wiernych, poza którym nikt nie jest całkowicie zbawiony, w którym Jezus Chrystus jest Kapłanem i Ofiarą, którego Ciało i Krew są naprawdę w sakramencie Boga Ołtarz pod Postaciami Chleba i Wina; chleb przeistoczony w ciało Jezusa Chrystusa, a wino w jego krew, mocą boską …” (Kanon 1).
Dekretuje, że wszyscy wierni muszą przystępować do spowiedzi i Komunii Świętej przynajmniej raz w roku, w Wielkanoc (kanon 21: Omnis Utriusque Sexus ) .

[madohora]

Tomasz z Akwinu (1225-1274) wyjaśnia obecność Chrystusa w Eucharystii przez przeistoczenie.

[madohora]

W latach 1380-1381 Jan Wyclif opublikował swój traktat o Eucharystii (De eucharistia ), w którym kwestionuje doktrynę przeistoczenia.

[madohora]

Aby walczyć z praktykami husytów, zwanych utrakwistami, ponieważ komunikują się pod obydwoma postaciami ( sub utraque species ), Sobór w Konstancji , który potępia Jana Husa , postanawia: „Chociaż w pierwotnym Kościele ten sakrament był przyjmowany przez wiernych pod dwiema postaciami, to jednak w późniejszym okresie pod jedną i drugą postacią przyjmowali go tylko kapłani celebrujący, a pod jedyną postacią chleb dla świeckich, ponieważ trzeba mocno i bez wątpienia wierzyć, że całe Ciało i Krew Jezusa Chrystusa naprawdę zawiera się pod postacią chleba. Dlatego ten zwyczaj wprowadzony przez Kościół należy uważać za prawo, którego nie wolno odrzucać ani zmieniać dowolnie bez autorytetu Kościoła. jest popaść w błądsesja XIII, 15 czerwca 1415).

[madohora]

Od 1 do 4 października 1529 r. kolokwium w Marburgu zgromadziło kluczowe postacie protestantyzmu, aby omówić obecność Chrystusa na Ostatniej Wieczerzy: po jednej stronie byli Marcin Luter , Brenz, Osiander i Melanchthon, po drugiej Zwingli i Oecolampadius.
Marcin Luter (1483-1546) naucza o współistotności, zgodnie z którą Chrystus jest obecny w elementach, z nimi i pod nimi (obecność Chrystusa jest rzeczywista, ale substancja postaci pozostaje).
Ulrich Zwingli (1484-1531) odrzuca jakikolwiek rzeczywisty związek między chlebem i winem a Ciałem i Krwią Chrystusa. Według niego podczas celebracji Wieczerzy Pańskiej, która przypomina wiernym słowa i czyny Pana, Chrystus jest wśród nich mocą Ducha Świętego; chleb i wino przywołują na myśl Wieczerzę Pańską, ale nie przechodzą żadnej metafizycznej przemiany.
Jan Kalwin (1509-1564) potwierdza, że ​​Chrystus jest obecny symbolicznie i przez swoją duchową moc, która jest przekazywana przez Jego ciało duszom wiernych, którzy uczestniczą w Eucharystii. Ten punkt widzenia, zwany dynamiczną obecnością , stanowi złoty środek między doktryną Lutra a doktryną Zwingliego.
Guillaume Farel zaprzecza transsubstancjacji.
Doktryna anglikańska potwierdza rzeczywistą obecność Chrystusa, nie precyzując w jaki sposób.

[madohora]

Ekumeniczny Sobór Trydencki (1545-1563) postanawia: „ Jeżeli ktoś twierdzi, że nie wszystkie sakramenty Nowego Prawa zostały ustanowione przez Pana naszego Jezusa Chrystusa; lub że jest ich więcej lub mniej niż 7, a mianowicie chrzest , bierzmowanie, Eucharystia, pokuta , ostatnie namaszczenie , święcenia kapłańskie i małżeństwo; lub że którykolwiek z tych 7 nie jest właściwie i prawdziwie sakramentem: niech będzie wyklęty . „
Sakramenty działają ex opere operato, mocą samego Boga, niezależnie od wiary czy cnót kapłana, który ich udziela.
Sobór potwierdza dogmat o przeistoczeniu: „ Święty Sobór przede wszystkim jasno i prosto wyznaje, że „in almo sanctae Eucharystiae sacramento post panis et uini consecratem Dominum nostrum lesum Christum uerum Deum atque hominem uere, realiter ac essentialiter sub sperie illamm rerum sensibilium contineri „(w Najświętszym Sakramencie Eucharystii, po konsekracji chleba i wina, Pan nasz Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, jest rzeczywiście obecny pod postaciami tych zmysłowych rzeczy). (Sesja XIII, Rozdział I) „Jeśli ktoś twierdzi, że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii substancja chleba i wina trwa wraz z Ciałem i Krwią Pana naszego Jezusa Chrystusa, a zaprzecza tej cudownej i jedynej w swoim ciele przemianie całej substancji chleba i całej substancji wina w jego krwi, podczas gdy pojawiają się chleb i wino, zmiana, którą Kościół katolicki bardzo słusznie nazywa „przeistoczeniem”, niech będzie wyklęty! (Sesja XIII, Kanon 2)]
Zgromadzenie trydenckie odrzuca nie tylko doktrynę sakramentaliów (ostatnia wieczerza, ceremonia upamiętniająca) i Kalwina (rzeczywista, ale duchowa obecność), ale także luterańską konsubstancjację (Chrystus jest w chlebie i wino jak ogień w rozpalonym żelazie ).cudowną i jedyną w swoim rodzaju przemianę całej substancji chleba w ciało i całej substancji wina w krew Chrystusa i oświadcza wbrew wszystkim protestantom, że msza jest rzeczywiście ofiarą, przez którą Zbawiciel nadal stosuje zbawienne działanie mocy Jego śmierci na odpuszczenie grzechów.

[madohora]

W 1548 roku Karol V zezwolił na komunię pod obiema postaciami.

[madohora]

19 lutego 1563 r. konwokacja w Canterbury w Anglii doprowadziła do opublikowania 39 artykułów wiary zatwierdzonych przez Izbę Gmin 13 grudnia 1562 r.: odrzucały one teologiczne zasady katolicyzmu, w szczególności zasadę przeistoczenia, podczas Eucharystii, potwierdzając rzeczywistą obecność Chrystusa, ale nie precyzując w jaki sposób.

[madohora]

W 1905 roku Pius Xwzywa do częstej, a nawet codziennej Komunii św. Dekret Quam singulari
z 8 sierpnia 1910 r. o pierwszej komunii dzieci precyzuje: „ Wiek rozeznania, zarówno dla komunii, jak i spowiedzi, to wiek, w którym dziecko zaczyna rozumować, to znaczy w wieku siedmiu lat, powyżej lub powyżej”. nawet poniżej. Od tego momentu zaczyna się obowiązek wypełniania podwójnego nakazu spowiedzi i komunii ”. W encyklice Mysterium fidei z 3 września 1965 r. Paweł VI przypomina tradycyjne nauczanie, aby skorygować opinie niektórych współczesnych teologów katolickich, którzy kładą większy nacisk na wartość Eucharystii dla tych, którzy ją przyjmują, niż na rzeczywistość obecności Chrystusa w chlebie i winie.

[madohora]

30 czerwca 1968 roku Paweł VI uroczyście ogłasza Credo ludu Bożego, które głosi: „Wierzymy, że jak chleb i wino konsekrowane przez Pana podczas Wieczerzy Pańskiej przemieniły się w Jego Ciało i Krew, które miały być ofiarowane za nas na krzyżu, tak chleb i wino konsekrowane przez kapłana przemieniły się w Ciało i Krwi chwalebnego Chrystusa siedzącego w niebie i wierzymy, że tajemnicza obecność Pana, pod którą nadal tak jak poprzednio objawia się naszym zmysłom, jest prawdziwą, rzeczywistą i substancjalną obecnością

[madohora]

Kodeks Prawa Kanonicznego : „ Chleb eucharystyczny musi być z czystej pszenicy i świeżo upieczony. Wino musi być naturalne, z winogron i nie zepsute ”.
We Francji na ogół używamy białego wina, ponieważ mniej się plami. W kraju misyjnym, gdy nie można znaleźć wina, można macerować rodzynki w wodzie i wyciskać sok.

[madohora]

94. synod protestancki, zebrany w dniach 24-27 maja 2001 r., postanawia umożliwić komunię przed chrztem. 17 kwietnia 2003 r. Jan Paweł II (14. encyklika) o Eucharystii przypomina, że ​​nie pochwala on interkomunii

[madohora]

15 lipca 2010 r. Kongregacja Nauki Wiary publikuje Nowe Normy dotyczące najcięższych przestępstw (poprawki do Normae de gravioribus delictis z 2001 r.). "

[madohora]

Sztuka. 3 - § 1. Najcięższe przestępstwa przeciwko świętości Najświętszej Ofiary i sakramentu Eucharystii, zastrzeżone do oceny Kongregacji Nauki Wiary, to: 1° sprzeniewierzenie lub przechowanie w celu świętokradzkim
albo profanacja postaci konsekrowanych, o których mowa w kan. 1367 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 1442 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich
2° próbę sprawowania liturgicznego Ofiary eucharystycznej, o której mowa w kan. 1378 § 2 n. 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego
3° symulowanie liturgicznej celebracji Ofiary eucharystycznej, o której mowa w kan. 1379 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 1443 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich
4° koncelebracja Ofiary eucharystycznej zakazana przez kan. 908 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 702 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich, o którym mowa w kan. 1365 Kodeksu Prawa Kanonicznego i kan. 1440 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich, z szafarzami wspólnot kościelnych, którzy nie mają sukcesji apostolskiej i nie uznają sakramentalnej godności święceń kapłańskich.
§ 2. Kongregacja Nauki Wiary zastrzega również przestępstwo poświęcenia w celu świętokradczym jednego lub obu przedmiotów podczas sprawowania Eucharystii lub poza nią. Kto popełni to przestępstwo, zostanie ukarany stosownie do wagi przestępstwa, nie wykluczając wydalenia lub złożenia ze stanowiska ”.

[madohora]

14 kwietnia 2012 r. Benedykt XVIpisze do niemieckich biskupów, że Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy mówi, że Jego krew będzie przelana za wielu . Wersje posoborowe czytają w pro multis wyimaginowane pro omnibus ; i zamiast dla wielu tłumaczyli dla wszystkich. W tej sprawie Benedykt XVI wzywa biskupów do przygotowania duchowieństwa i wiernych poprzez odpowiednią katechezę do zmiany, która i tak będzie musiała nastąpić. Po tym liście łatwo zatem przewidzieć, że dla wielu przywrócona zostanie także msza odprawiana we Włoszech, mimo przeciwnego głosowania wydanego przez biskupów w 2010 r. (źródło: VIS i Chiesa ): „Podczas posiłku Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał go i dał swoim uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje ” . Następnie wziął kielich i złożywszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: „ Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, wylana za wielu na odpuszczenie grzechów. ”. (Mathieu XXVI, 26-27, przekład francuski: Canon Crampon)

[madohora]

W dniu 15 czerwca 2017 r. dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w sprawie chleba i wina do Eucharystii określa jakość i standardy materiałów eucharystycznych.

[madohora]

W sierpniu 2019 r. badanie przeprowadzone przez Pew Research Center, z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, pokazuje, że tylko jeden na trzech amerykańskich katolików wierzy w doktrynę Kościoła o Eucharystii i przeistoczeniu: 31% twierdzi, że wierzy w rzeczywistą obecność, reszta, 69%, twierdzi, że uważa chleb i wino za konsekrowane jako zwykłe symbole .

[madohora]

W dniu 9 maja 2020 r. papież Franciszek zaprasza wiernych, którzy nie mogą przyjąć komunii sakramentalnej, do odmówienia następującego aktu komunii duchowej: „Jezu mój, wierzę w Twoją obecność w Najświętszym Sakramencie. Kocham cię bardziej niż cokolwiek innego i chcę, żebyś wszedł do mojej duszy. Nie mogę teraz przyjąć was sakramentalnie do mojego Serca: przyjdźcie tam przynajmniej duchowo. Obejmuję Cię, jakbyś już przyszedł, i całkowicie jednoczę się z Tobą. Nie pozwól, abym kiedykolwiek miał nieszczęście oddzielić się od Ciebie ”.

[madohora]

Nowe tłumaczenie Mszału Rzymskiego na Adwent 2021:
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, daj nam pokój. Następnie ksiądz mówi: Oto Baranek Boży, oto Ten, który gładzi grzechy świata. Szczęśliwi goście na uczcie weselnej Baranka! Wszyscy odpowiadają: Panie, nie jestem godzien, aby Cię przyjąć; ale powiedz tylko słowo, a będę uzdrowiony.

[madohora]

KATOWICE. PROCESJA ULICAMI MIASTA - Gość - 08.06.2023

[madohora]

KATOWICE. CENTRALNA PROCESJA BOŻEGO CIAŁA - Gość - 08.06.2023

[madohora]

UROCZYSTOŚCI BOŻEGO CIAŁA - Radio Katowice - 08.06.2023

[madohora]

Żywotny w Wielkopolsce jest zwyczaj święcenia wianuszków z ziół, kwiatów i pachnących krzewów. Dawniej kobiety i dziewczęta wiły wianki małe jak bransoletka i niosły je do poświęcenia w oktawę Bożego Ciała. Wierzono, że mają one magiczną moc, dlatego wieszano je pod świętymi obrazami, podczas burzy wieszano w oknie lub palono w piecu, żeby piorun nie strzelił w dom. Wianki miały zastosowanie także w medycynie ludowej do leczenia ludzi i zwierząt, dlatego pieczołowicie je przechowywano i palono dopiero przed oktawą następnego Bożego Ciała.

[madohora]

Zwyczaj ten pojawił się po raz pierwszy w 1247 roku w diecezji Liege (Belgia). W 1264 roku papież Urban IV uczynił to święto świętem ogólnokościelnym, udzielając odpustu wszystkim, którzy wzięli udział w świątecznej mszy. Nabożeństwo na uroczystość Bożego Ciała ułożył Tomasz z Akwinu, a tekst tego nabożeństwa uznawany jest za jeden z najpiękniejszych w Brewiarzu Rzymskim.

[madohora]

Święto to zyskało szczególną miłość dzięki bogato zdobionym procesjom, które odbywają się tego dnia ulicami miast, co można zobaczyć także na terenie dzisiejszych Niemiec.

[madohora]

[madohora]

Święto Bożego Ciała w Brazylii
Data wydarzenia jest dla każdego roku inna. W 2024 roku tą datą jest 30 maja

[madohora]

Święto Najświętszego Serca i Krwi Chrystusa w Brazylii nazywane jest Bożym Ciałem. Nie jest ona związana z żadną tradycją przedchrześcijańską i ma charakter całkowicie religijny.

[madohora]

Głównym znaczeniem tego święta jest przypomnienie głównego sakramentu Kościoła – Eucharystii (od greckiego dziękczynienia ), zwanego inaczej sakramentem komunii.

[madohora]

Zgodnie z nauką Kościoła, podczas sprawowania Eucharystii chleb i wino przemieniają się w Ciało i Krew Jezusa Chrystusa, z którymi dokonuje się Komunii.

[madohora]

Oficjalnie Święto Najświętszego Serca i Krwi Chrystusa pojawia się w brazylijskim kalendarzu świątecznym od 1961 roku, kiedy w stolicy Brasilii mała procesja przechodziła z jednego kościoła do drugiego.

[madohora]

Później narodziła się tradycja ozdabiania ulic, które po raz pierwszy ozdobiono w mieście Ouro Preto, historycznym centrum stanu Minas Gerais.

[madohora]

Uroczystość Bożego Ciała składa się z uroczystej mszy świętej, procesji i adoracji Najświętszego Sakramentu.

[madohora]

Ten dzień jest oficjalnym świętem w Brazylii.

[madohora]

[madohora]

Święto Bożego Ciała w Austrii
Data wydarzenia jest dla każdego roku inna. W 2024 roku tą datą jest 30 maja

[madohora]

Święto Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) obchodzone jest w Austrii, podobnie jak w innych krajach Europy, co roku w czwartek po Zesłaniu Ducha Świętego.

[madohora]

Święto Bożego Ciała zyskało szczególną miłość dzięki bogato zdobionym procesjom, które odbywają się tego dnia ulicami miast, co można zobaczyć także na terenie dzisiejszej Austrii.

[madohora]

W każdym kraju związkowym święto Bożego Ciała ma swoje własne, unikalne różnice. Na przykład w Górnej Austrii organizowane są „procesje nad jeziorem”, aby upamiętnić wprowadzenie tego święta w okresie kontrreformacji.

[madohora]

A w kraju związkowym Salzburg podczas świątecznej procesji niesie się pięknie udekorowany prangstangen (drewniany słup o długości 6-8 metrów, ozdobiony girlandami kwiatów

[madohora]

[madohora]

Święto Bożego Ciała w Chorwacji
Data wydarzenia jest dla każdego roku inna. W 2024 roku tą datą jest 30 maja

[madohora]

Ciało Chrystusa (Festum Corporis Christi) to nazwa szczególnego święta w Kościele katolickim ku czci Ciała Chrystusa, ustanowionego w 1264 roku przez papieża Urbana IV. Od 1311 roku wprowadzono go wszędzie.

[madohora]

Obchodzone w pierwszy czwartek po Dniu Trójcy Świętej.

[madohora]

W dniu uroczystości Bożego Ciała odbywają się uroczyste procesje. W Chorwacji święto to jest świętem państwowym.

[madohora]

[madohora]

Święto Bożego Ciała w Brazylii
Data wydarzenia jest dla każdego roku inna. W 2024 roku tą datą jest 30 maja

[madohora]

Święto Najświętszego Serca i Krwi Chrystusa w Brazylii nazywane jest Bożym Ciałem. Nie jest ona związana z żadną tradycją przedchrześcijańską i ma charakter całkowicie religijny.

[madohora]

Głównym znaczeniem tego święta jest przypomnienie głównego sakramentu Kościoła – Eucharystii (od greckiego dziękczynienia ), zwanego inaczej sakramentem komunii.

[madohora]

Zgodnie z nauką Kościoła, podczas sprawowania Eucharystii chleb i wino przemieniają się w Ciało i Krew Jezusa Chrystusa, z którymi dokonuje się Komunii

[madohora]

Sakrament Eucharystii został ustanowiony przez Zbawiciela podczas Ostatniej Wieczerzy z uczniami, kiedy wypowiedział słowa: „Bierzcie, jedzcie… pijcie wszystko… czyńcie to na moją pamiątkę…”.

[madohora]

Oficjalnie Święto Najświętszego Serca i Krwi Chrystusa pojawia się w brazylijskim kalendarzu świątecznym od 1961 roku, kiedy w stolicy Brasilii mała procesja przechodziła z jednego kościoła do drugiego.

[madohora]

Później narodziła się tradycja ozdabiania ulic, które po raz pierwszy ozdobiono w mieście Ouro Preto, historycznym centrum stanu Minas Gerais.

[madohora]

Uroczystość Bożego Ciała składa się z uroczystej mszy świętej, procesji i adoracji Najświętszego Sakramentu.
Ten dzień jest oficjalnym świętem w Brazylii.

[madohora]

[madohora]

Święto Bożego Ciała w Hiszpanii
Data wydarzenia jest dla każdego roku inna. W 2024 roku tą datą jest 30 maja

[madohora]

Święto Ciała i Krwi Chrystusa obchodzone jest corocznie w czwartek po Zesłaniu Ducha Świętego . Główną ideą Bożego Ciała (jak brzmi nazwa święta w języku hiszpańskim) jest przypomnienie istoty katolickiego dogmatu o sakramencie – Eucharystii (Eucaristia). Święto to nie jest zatem związane z żadnymi pogańskimi tradycjami przedchrześcijańskimi, ma charakter religijny w treści i miejski w organizacji społecznej.

[madohora]

Struktura święta od samego początku obejmowała uroczystą procesję ulicami miasta i uroczystą mszę w katedrze. W minionych wiekach podczas nabożeństw wykonywano tzw. „auto sakramentalne” (czynność sakralna, performans) – przedstawienie na temat dnia. Współcześnie echem dawnego auto jest udział we mszy chórzystów, a w procesjach tancerzy-chłopców, tzw. seises . Podobno na początku w zajęciach uczestniczyło 6 dzieci (stąd nazwa: seis = sześć). Teraz liczba ta może się zmienić np. w najsłynniejszych zespołach, w Sewilli – 10 sesji, a w Toledo – 7.

[madohora]

Procesje w święto Bożego Ciała odbywają się z niezwykłą pompą. Na ulicach wiszą jasne transparenty, girlandy z kwiatów, dywany ze świeżych kwiatów pokrywają ulice miasta, wzdłuż których maszerują zatłoczone procesje. W przeddzień święta miejscowi mieszkańcy zbierają z najbliższej okolicy kwiaty i pachnące zioła (rozmaryn, tymianek), aby ułożyć całe kilometry krótkotrwałych dywanów ze wspaniałymi wielobarwnymi wzorami.

[madohora]

W uroczystych procesjach biorą udział „Giganci” (gigantes) i „golovany” (cabezudos). „Giganci” to wysokie, 3-4 metrowe lalki w jasnych ubraniach, przedstawiają różne postacie: biblijne (Herod, Goliat), historyczne (Kaligula, Tyberiusz, Neron) lub alegorie jakiejś idei. Wśród „gigantów” nie brakuje także postaci czysto hiszpańskich: Cid Campeador czy średniowiecznych królów. „Golovany” lub „krasnoludki” z ogromnymi głowami wykonanymi z papier-mache (enanos, cabezudos) to postacie komiksowe bez żadnych prototypów; najprawdopodobniej pojawiły się jako rodzaj kontrastowego dodatku do „gigantów” w świątecznych procesjach.

[madohora]

Oprócz „olbrzymów” i „karłów” w procesjach biorą udział także „konie” (kabaliny): do pasa uczestnika przyczepiona jest rama pokryta tkaniną, niczym koń z kocem; Z przodu przymocowana jest głowa konia wykonana z malowanego papier-mache, z tyłu ogon wykonany ze liny lub końskiego włosia. Często pojawia się kolejna fantastyczna postać, jest to „Tarasca” - ogromny wąż, siedmiogłowa hydra, smok, który na przemian otwiera i zamyka swoją straszliwą paszczę.

[madohora]

Święto Bożego Ciała, mające podłoże czysto religijne, z czasem stało się świętem prawdziwie narodowym, łączącym w sobie rygorystyczne rytuały nabożeństwa, uroczystą procesję i elementy zabaw charakterystyczne dla hałaśliwych uroczystości przedchrześcijańskich.

[madohora]

[madohora]

BOŻE CIAŁO NA TYSIĄCLECIA - 30.05.2024

[madohora]

POGODA W BOŻE CIAŁO - Interia - 30.05.2024

[madohora]

POGODA NA BOŻE CIAŁO - Gazeta - 30.05.2024

[madohora]

SZWAJCARIA. WYPADEK PODCZAS UROCZYSTOŚCI BOŻEGO CIAŁA - Gazeta - 30.05.2024

[madohora]

BOŻE CIAŁO W KATOWICACH - www.wkatowicach.eu - 19.06.2025

[madohora]

[madohora]

„Dlaczego ludzie obchodzą pola, grunty orne i łąki w procesjach? – Aby prosić dobrego Boga o błogosławienie pól swoją łagodną, ​​ojcowską ręką, o zachowanie plonów ziemi, i tak jak On napełnia błogosławieństwem wszystkie zwierzęta i daje im pożywienie we właściwym czasie, tak samo powinien zapewnić nam, ludziom, niezbędne pożywienie”.

[madohora]

Tak pisze Leonhard Goffiné w swoim „Christian Catholic Instruction Book” z 1690 r. o funkcji Dni Krzyżowych w tradycji katolickiej

[madohora]

Nieszczęście rozumiano jako konsekwencję winy człowieka. Procesje pokutne mają zatem charakter pokutny , a kolorem liturgicznym jest fioletowy.

[madohora]

Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego z 1917 roku ( Codex Iuris Canonici ) za procesje uważano jedynie procesje „zorganizowane pod przewodnictwem duchowieństwa” (kan. 1290 § 1). Jeżeli nie było duchownych lub nie prowadzili procesji, decyzją Kongregacji Obrzędów uznawano, że nie można jej uznać za procesję. Takie procesje uważano za pia exercitia ( ćwiczenia pobożne ).

[madohora]

Rituale Romanum w wersji obowiązującej aż do Soboru Watykańskiego II przewidywał nakazy modlitw w „procesjach nadzwyczajnych”, m.in. o deszcz, o dobrą pogodę i przeciwko burzom.

[madohora]

Przepisy Kościoła rzymskokatolickiego , obowiązujące od 1969 roku , pozostawiają lokalnym biskupom decyzję o tym, kiedy i w jakiej formie odbywają się regularne procesje rogacyjne. W regionach niemieckojęzycznych nabożeństwa rogacyjne (z procesjami lub bez) powinny być utrzymane, o ile to możliwe, a modlitwy powinny obejmować „wszystkie istotne obszary i zagrożenia współczesnego życia”. Pierwotnie rolniczy charakter procesji rogacyjnych został w ostatnich latach poszerzony. Mszał Kościoła katolickiego stanowi: „W dni rogacyjne i Suche Dni Kościół modli się o różne potrzeby ludzkie, zwłaszcza o owoce ziemi i o pracę”. Oprócz „zachowania stworzenia” inne motywy mogą obejmować pracę dla wszystkich, pokój, chleb dla świata i szacunek dla ludzkiego życia.

[madohora]

Łacińska nazwa Dni Rogacyjnych w liturgii katolickiej – litaniae ( „ litanie ”) – pochodzi stąd, że procesje w te dni rozpoczynały się od śpiewu Litanii do Wszystkich Świętych i towarzyszyły im żarliwe modlitwy błagalne.

[madohora]

Oprócz okresowo powtarzających się procesji, w sytuacjach wyjątkowych organizowano jednorazowe lub – często jako ślubowanie – powtarzające się procesje apotroficzne w celu odwrócenia niebezpieczeństwa:
Procesje gradowe jako regularne procesje polowe lub ślubowania po silnych burzach
Procesje zarazy, ślubowane po epidemiach zarazy
Procesje ogniowe, ślubowane po pożarach miast.

[madohora]

Procesje można rozumieć jako późnoantyczną transformację rzymskich procesji polowych, ambarvaliów . Mogą być one również związane z germańskimi zwyczajami prawnymi, zgodnie z którymi każdy właściciel ziemski musiał raz w roku obejść swoją posiadłość, aby zachować prawo własności .

[madohora]

Święty Jan Chryzostom nakazał procesję w Dniu Krzyżowym w kwietniu 399 roku z powodu uporczywych opadów. Procesje w Dniu Krzyżowym wywodzą się z zarządzenia wydanego przez biskupa Mamertusa z Vienne w latach 469/470. Z powodu powszechnych trzęsień ziemi , burz i nieurodzaju w kilku krajach, zwłaszcza we Francji, a także wynikającego z tego głodu, nakazał on procesje pokutne połączone z postem na trzy dni przed świętem Wniebowstąpienia . Sobór Orleański uczynił je obowiązkowymi dla wszystkich kościołów w Galii w 511 roku. Około 800 roku papież Leon III również wprowadził Dni Krzyżowe w Rzymie i w całej liturgii rzymskiej, aczkolwiek bez przepisanego postu.

[madohora]

Początkowo procesje rogacyjne nie były procesjami eucharystycznymi . Mogły się one odbywać, i nadal mogą, bez udziału kapłana . Wraz z rozwojem procesji sakramentalnych w XIII wieku, a coraz częściej od czasów kontrreformacji w XVI wieku, te dwa rodzaje procesji często się łączyły. Również w procesjach rogacyjnych niesiono Najświętszy Sakrament , czyli Ciało Chrystusa w monstrancji – w całości lub na części drogi – a Najświętszy Sakrament dawano na czterech stacjach na trasie , zwanych również ołtarzami .

[madohora]

Według folklorysty Manfreda Beckera-Hubertiego , w okresie wczesnonowożytnym procesje przez pola „często odbywały się bez proboszcza” i przeradzały się w „dzikie wydarzenia z dużą ilością alkoholu” . Procesje takie rozpoczynały się po północy i trwały wiele godzin. Duchowni albo nie brali w nich udziału wcale, albo angażowali się jedynie sporadycznie, wygłaszając krótkie kazania na stacjach wzdłuż drogi, albo spotykając procesję z Najświętszym Sakramentem na ostatnim etapie

[madohora]

W Bösensell w 1662 roku procesja po polach w dniu poprzedzającym święto św. Jana Chrzciciela trwała od godziny 4 rano do około 14 po południu; podczas wizytacji biskupiej pastor Johannes Beckhaus doniósł, że podczas tej processio incongrua („nieuporządkowanej procesji”) nie okazywano Najświętszemu Sakramentowi należnej czci. W Marl miejscowi strzelcy otrzymali beczkę piwa jako rekompensatę za pomoc i wysiłek włożony w procesję graduacyjną o charakterze policyjnym w XVIII wieku.

[madohora]

W 1616 roku Christoph Bernhard von Galen, książę-biskup Münster, nakazał połączenie procesji Bożego Ciała i obchodów Dnia Zdrowaś Panu, częściowo po to, by wyrazić pobożność wobec Eucharystii poprzez częstsze uczestnictwo we Mszy Świętej, a nie poprzez rozbudowane procesje . W ten sposób zrealizował zamiar Soboru Trydenckiego (1545–1563), by „zwalczyć wpływy światowe w czci świętych i procesjach oraz ustanowić kult jako całość na poziomie pożądanym przez Sobór” i stłumić „przesąd, nadzieję na pomoc poprzez zjawiska nadprzyrodzone w sferach pseudoreligijnych”, powszechny w społeczeństwach agrarnych

[madohora]

Jednakże polecenia księcia-biskupa Bernharda były przestrzegane z niechęcią. Na przykład w 1662 roku w Ostbevern odbywały się jeszcze dwie procesje : święto gradu w dzień po Wniebowstąpieniu i druga procesja w piątek przed świętem św. Jana Chrzciciela, a więc również nie w Boże Ciało.

[madohora]

W regionie Eifel procesje były w XVII i XVIII wieku kilkakrotnie zakazane, a jeszcze w 1830 roku biskup Trewiru von Hommer nakazał, aby procesja do fontanny miejskiej w Hillesheim (Eifel) w wigilię dnia św. Jana, pozostałość po dawniej trzydniowym festiwalu graduacyjnym w Hillesheim, była odtąd uważana za niewłaściwą.

[madohora]

Procesje są w protestantyzmie odrzucane , a nawet zakazane przez władcę – na przykład w Brunszwiku. Niemniej jednak procesje przez pola odbywały się okazjonalnie w parafiach protestanckich aż do XVIII wieku. W brunszwickim rozporządzeniu kościelnym z 1709 roku książę Anton Ulrich nakazał „ Obchody Dnia Gradu ” jako dzień modlitwy (bez procesji) na „poniedziałek po piątej niedzieli po Wielkanocy”. W 1968 roku synod Kościoła stanowego w Brunszwiku odnowił praktykę Obchodów Dnia Gradu, obchodzonych podczas nabożeństw szkolnych i wieczornych, jako dzień dziękczynienia za plony i ustalił datę na pierwszą niedzielę po Trójcy Świętej lub dzień w następnym tygodniu.

[madohora]

[madohora]

W XVII wieku procesja mogła przebiegać w następujący sposób – jak w pokazanej tu procesji Ösch w Rottenburgu: „Nieżonaci młodzi szli za krzyżem niesionym na czele, następnie szła czerwona flaga i dwie latarnie procesyjne, za nimi duchowieństwo i lud”. Po drugiej stacji procesja rozdzielała się. Duchowni jechali do trzeciej stacji w towarzystwie ministrantów, dyrygenta chóru, niosących flagi i latarnie oraz konnej grupy wiernych. Dołączali do procesji pieszych przed czwartą stacją. Wzdłuż drogi niesiono mały ołtarz dla kolejnych stacji. Po procesji wszyscy uczestnicy byli częstowani winem i chlebem „na koszt szpitala”.

[madohora]

Zwyczaj procesji w Dniu Krzyżowym często zachował się na obszarach wiejskich, a w niektórych przypadkach nawet odrodził. Społeczności wiejskie na nowo odkrywają dawne trasy procesyjne, podczas gdy w miastach testowane są nowe formy – często wieczorne, dostosowane do współczesnego rytmu pracy i stylu życia. Do tradycyjnych elementów tych procesji należą Litania do Wszystkich Świętych , inne litanie, psalmy i modlitwy responsoryjne, a także Różaniec .

[madohora]

Po drodze zazwyczaj ustawia się „stacje”, na przykład przy kaplicach przydrożnych lub krzyżach, gdzie czyta się Biblię i odmawia modlitwy wstawiennicze. Podczas procesji eucharystycznych na tych stacjach udzielane jest błogosławieństwo sakramentalne. Procesje eucharystyczne rozpoczynają się po Mszy Świętej w kościele parafialnym. Mszę Świętą można również odprawić – jako „centrum procesji” – na stacji na drodze, jak ma to miejsce w Rottenburgu od lat 60. XX wieku , lub w miejscu docelowym. W Ostbevern procesja z graduacją w latach 70. XX wieku przebiegała jako procesja pokutna bez żadnych stacji po drodze, aż do kaplicy św. Anny , gdzie odprawiano Mszę Świętą. Następnie, jako procesja eucharystyczna, przechodzi ona do kościoła parafialnego, gdzie udzielane jest ostateczne błogosławieństwo

[madohora]

Przebieg procesji pokutnej mógłby dziś wyglądać następująco:

[madohora]

Na pierwszej stacji zgromadzenie prosi o błogosławieństwo dla swojej pracy. Odczytuje się fragment z Księgi Rodzaju 1,26-29 : „ Czyńcie sobie ziemię poddaną ” .

[madohora]

W drugiej stacji prośba o chleb powszedni jest w centrum adoracji. Perykopa Mt 6, 25-33 UE : Nie martwcie się.

[madohora]

Na trzeciej stacji zgromadzenie modli się o bezpieczeństwo na drodze. Odczytany zostanie fragment Ewangelii Marka 4,35-41 : „ Nawet wiatr i jezioro są Mu posłuszne” .

[madohora]

W czwartej stacji uwaga skupiona jest na pokoju we wspólnocie zgromadzonych. Czytanie brzmi: J 15, 9-15 UE: ​​Trwajcie w miłości mojej .

[madohora]

[madohora]

Czas wielkich
procesji Bożego Ciała w Montbrison
W Montbrison, mieście podzielonym na dwie parafie od czasu konkordatu z 1801 roku, dwie procesje Bożego Ciała tradycyjnie gromadziły parafian z Notre-Dame i Saint-Pierre. Pierwsza odbywała się w sam dzień święta, a druga w następną niedzielę. W ten sposób każdy z proboszczów zajmował honorowe miejsce.

[madohora]

Pod przewodnictwem Jego Eminencji
Kardynała-Arcybiskupa Lyonu, uroczystości 25 czerwca 1843 roku , w dniu „drugiej procesji Bożego Ciała”, rozwinęły się w całej swej okazałości, gdyż – i to jest absolutny wyjątek – przewodniczył im Jego Eminencja Kardynał-Arcybiskup Lyonu, Monsignor de Bonald. Fasady były udrapowane białymi tkaninami, zarezerwowanymi przez szanowane rodziny wyłącznie w tym celu. Triumfalne łuki z liści przecinały ulice. Oprócz duchowieństwa parafialnego z kohortami ministrantów, obecne było całe niższe seminarium duchowne z jego księżmi i studentami. Gwardia Szwajcarska, w bogato zdobionych szatach, nieśli laski i halabardy, sutanny i czerwone podsufitki, koronkowe komże, pochodnie i kadzielnice – feeria barw! Pod aksamitnym baldachimem ozdobionym czterema białymi piórami, prałat niósł Najświętszy Sakrament w złocistym słońcu. Kroczy drobnymi krokami po dywanie z płatków róż. Jego ciężka, haftowana złotem kapa lśni olśniewająco. Wokół niego unosi się lekki obłok kadzidła… Wszyscy mali uczniowie. Piękne miejsce zarezerwowane jest dla uczniów, których w Montbrison jest już wielu. Posłuchajmy kronikarza z „Journal de Montbrison”: „Na czele kolumny centralnej, ubrane i otulone bielą, maszerowały młode uczennice Dames Saint-Charles; za nimi szły ich internaty i różne szkoły z internatem dla młodych dam, wszystkie również w białych sukniach i welonach; a na końcu, wciąż w tym samym stroju, młode kobiety ze zgromadzenia, śpiewające hymny. Prawe skrzydło tworzyły małe sieroty Opatrzności, a lewe – Małe Córki Miłosierdzia, obie ubrane w błękitne tkaniny… Następnie szły liczne dzieci ze szkół Doktryny Chrześcijańskiej, prowadzone przez czcigodnych i pobożnych nauczycieli. Pięćdziesięcioro tych małych dzieci utworzyło mały, kwadratowy batalion w centrum, maszerując w równym tempie, śpiewając hymny, których piękne melodie, zlewające się w oddali z chórem młodych dziewcząt, wywoływały najbardziej magiczny efekt… ” . Całe miasto podążało za nimi, z różnymi zgromadzeniami i bractwami, każde pod swoim sztandarem. Miejska straż pożarna udziela wsparcia, aby uświetnić paradę. Następnie tłumnie przybywają zwykli ludzie, mężczyźni i kobiety należycie oddzieleni.

[madohora]

Od jednego miejsca spoczynku do drugiego, całe miasto – obie parafie razem – podążają w procesji, eskortując księcia Kościoła, który łaskawie raczył odwiedzić swój wierny lud. Wreszcie, w oświetlonym i pachnącym kościele, rozkwita cały splendor starożytnej liturgii Lyonu

[madohora]

[madohora]

Ze świętem Bożego Ciała wiąże się wspólne budowanie i ozdabianie ołtarzy rzygotowywanych na te uroczystości. Są one bogato dekorowane w zależności od inwencji ich twórców. Do dzisiaj powszechny jest także zwyczaj obłamywania gałązek z brzózek ozdabiających ołtarze i przynoszenia ich do domu, by chroniły mieszkańców przed nieszczęściami i chorobami na cały kolejny rok. Gdzieniegdzie np. w Wilczy w gminie Pilchowice wokół ołtarzy układa się tzw. kwietne dywany, czyli wzory z żywych kwiatów lub ich płatków. W końcówce oktawy Bożego Ciała, zwłaszcza na terenie gminy Sośnicowice, do dziś mieszkańcy robią kwietne wianuszki z dostępnych na łąkach i polach kwiatów oraz ziół. Wianuszki te wieszają później na drzwiach domów lub stajni i obór, aby chronić się przed chorobami i zapewniać urodzaj i dobrobyt. W razie choroby zwierząt domowych wianuszek należy pokruszyć, by odrobinę suszonych ziół i kwiatów dodać zwierzętom do jadła. Podobne kwietno-zielne wianuszki mieszkańcy Sośnicowic i okolic wyplatają na 15 sierpnia czyli w święto Matki Boskiej Zielnej. Święci się je w kościele obok bukietów kwiatów i ziół. Poświęcone wianuszki również mają swoją ochronną moc.

[madohora]

Tradycyjnie tego dnia pi mszy świętej następuje procesja do specjalnie zbudowanych w tym celu czterech ołtarzy.

[madohora]

Przy każdym z nich odczytywany jest fragment Ewangelii. Dzieci posypują drogę procesji kwiatami, niesione są święte obrazy. Śpiewane pieśni ku czci NS.

[madohora]

MSZA ŚWIĘTA NA UROCZYSTOŚĆ BOŻEGO C I A Ł A Modlitwy podane poniżej należy odmawiać wplatając je mię dzy części stałe Mszj, świętej, padane przy końcu ! ej ksią żeczki, w miejscach oznaczonych tą samą nazwą.

[madohora]

LEKCJA (z 1-ego listu św. Pawła do Koryntian, 11,23—29) Bracia, Albowiem ja wziąłem od Pana, com i wam podał, iż Pan Jezus tej nocy, której był zdradzon, wziął chleb: a dzięki uczyniwszy, ła mał i rzekł: bierzcie i jedzcie, to jest Ciało Mo je które za was wydane będzie: to czyńcie na moją pamiątkę. Podobnie i kielich po wiecze rzy, mówiąc: Ten kielich, jest nowe przymierze we Krwi mojej: to czyńcie, ilekroć pijecie, na mają pamiątkę. Gdyż ilekroć ten chleb jecie i ten kielich pijecie, śmierć Pańską opowiadacie, aż On przyjdzie. Przetoż ktokolwiek je ten ehleb lub pije kielich Pański niegodnie, winien bę dzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niechajże tedy do zna człowiek samego siebie, a tak niechaj je z chleba tego i z kielicha pije..Bo kto je i pije nie godnie, potępienie sobie je i pije, iż nie rozróż nia Ciała Pańskiego.

[madohora]

Biorą dobrzy i grzesznicy, Lecz się losów przyjrz różnicy: Życie tu, zagłada tam. Złym śmierć niesie, dobrym życie, Patrz, jak w skut kach rozmaicie, Czyn ujawnia się ten sam. Kiedy kruszą się znamiona, Nie wątp, lecz wierz z głębi łona, Że toż kryje ukruszona, Czą stka, co i całość wprzód. Rzecz się sama nie rozrywa, Znaków kruszą się ogniwa, Przez co stan i postać żywa. Znaczonego nie zna szkód. Oto chleb Aniołów błogi, Dan wędrowcom po śród drogi, Synów wraca w Ojca progi, Rzucać go nie można psom. Figur głoszą go osłony. Izaak na stos wiedziony, Jagniąt Paschy krwa we zgony, Manna, ojcom dana w dom. Dusz Pasterzu, prawy Chlebie. Dobry Jezu, prosim Ciebie: Ty nas karmij, broń w potrze bie, Ty nam dobra okaż w niebie, Kędy jest żyjących kraj Twa dłoń, Panie, wszystko zdo ła Ty nas karmisz z Twego stoła: Gdzie wciąż uczta trwa wesoła, W gronie niebian nasze czo ła. Na twe łono skłonić daj. Amen.

[madohora]

SEKRETA: Udziel łaskawie, prosimy Cię Panie, Kościo łowi Twemu darów jedności i pokoju, które zło żona Ci ofiara symbolicznie wyraża. Przez Pa na naszego Jezusa Chrystusa, który z Tobą ży je i króluje w jedności Ducha św. Przez wszy stkie wieki wieków 7 . Amen.

[madohora]

PREFACJA. Prawdziwie godną i sprawiedliwą jest rzeczą, słuszną i zbawienną, abyśmy Tobie zaw r sze i wszędzie dzięki czynili,, Panie święty: Ojcze wszechmogący, Boże wieczny. Albowiem przez tajemnicę wcielenia Słowa (Syna Bożego), no wy blask Twej promiennej śwdatłości oczom duszy nasze] zajaśniał, abyśmy na widok Boga w widzialnej postaci, przezeń byli porwani do miłości rzeczy niewidzianych. I dlatego z Anio łami i Archaniołami, z Trony i Panowaniami, oraz ze wszystkimi hufcami niebieskiego woj ska hymn chwały Twojej śpiewany, ’bez końca mówiąc: Święty, święty, święty...

[madohora]

Panie Jezu Chryste, któryś rzekł Aposto- stołom Twoim: pokój wam zostawiam, po kój mój wam daję, patrz nie na grzechy moje, lecz na wiarę Twojego Kościoła i racz go według Twej woli obdarzać pokojem i w jedności umacniać, który żyjesz i królujesz, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen. Panie Jezu Chryste, SynuBoga żywego,któ ry z woli Ojca, za sprawą Ducha Świętego przez śmierć swoją świat ożywiłeś, wybaw mnie przez to przenajświętsze Ciało i Krew Twoją, od wszelkich nieprawości moich, i od wszelkiego złego, i spraw, bym zawsze strzegł przykazań Twoich i nie dozwól, bym się kie dykolwiek odłączył od Ciebie, który z tymże Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królu jesz, Bóg na wszystkie wieki wieków. Amen. Przyjęcie Ciała Twego Panie Jezu Chry ste, które ja niegodny sługa spożywać się ważę, niechaj mi się nie obróci na sąd i po tępienie, lecz niechaj raczej z dobroci Two jej posłuży mi ku obronie i uzdrowieniu duszy i ciała. Który żyjesz i królujesz z Bo giem Ojcem w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

[madohora]

Na początku było słowo, a słowo była u Bo ga, *& Bogiem było Słowo. Ono to było na początku u Boga. Wszy tko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało co się sta ło. W Nim było życie, a życie było Światłoś cią ludzi, a Światłość w ciemnościach świeci, a ciemności jej uie ( garnęły. Był człowiek posłany od Boga, na imię mu było Jan. Ten przyszedł dla świadectwa, aby świadectwo dać o światłości, aby przezeń wszyscy wie rzyli. Nie był on Światłością, ale miał świad czyć o Światłości. Było Światło prawdziwe, które oświeca każdego człowieka, gdy na ten świat przy chodzi.Ono było na świecie, a świat przez nie został uczynion, a świat Go nie po znał. Do swego przyszedł, a swoi Go nie przy jęli. Tym zaś wszystkim, którzy Go przyjęli, dałmoc, aby się stali synami Bożymi. Tym co wierzą w Imię Jego, którzy nie ze krwi, ani z pożądliwości ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A słowo ciałem się stało, i mieszkało między nami. 1 oglądaliśmy chwałę Jego, chwałę, jako Jcdnorodzonego od Ojca, pełnego łaski i prawdy.

Opis obrzędów Bożego Ciała z 1946 roku

[madohora]

Do czasu reformy soborowej istniało osobne święto ku czci Najdroższej Krwi Chrystusa

[madohora]

Biskup i męczennik Cyprian z Kartaginy (+ 258) uzasadnia, że ​​kapłan, przed ofiarowaniem wina, miesza z odrobiną wody: „ Jeśli ktoś ofiaruje tylko wino, zdarza się, że krew Chrystusa jest bez nas. Jeśli to tylko woda, to ludzie są bez Chrystusa ” ( List 63 ).

[madohora]

PROCESJA BOŻEGO CIAŁA PRZESZŁA ULICAMI KATOWIC - Dziennik Zachodni - 08.06.2023

[madohora]

Magiczną moc miały także brzozowe gałązki zdobiące ołtarze, do ktrórych pielgrzymowano podczas procesji Bożego Ciała. Jeszcze w latach 60. i 70. szczególnie w środkowej i południowej Wielkopolsce, częściowo również na Pałukach, gałązki obłamane z procesyjnych ołtarzy wkładano do ziemi w zagonach kapusty, co miało ochronić ją przed robactwem, a także zatykano je za strzechy zabudowań gospodarskich, żeby ustrzec się przed pożarem (Brencz 2006: 227-228).

[madohora]

BOŻE CIAŁO. PROCESKJE PRZESZŁY ULICAMI KATOWIC - www.tvp.pl - 30,05.2024

[madohora]

PROCESJE PRZESZŁY ULICAMI KATOWIC - Radio Katowice - 30.05.2024

[madohora]

UROCZYSTOŚCI BOŻEGO CIAŁA W KATOWICACH - Radio Piekary - 31.05.2024

[madohora]

BOŻE CIAŁO W KATOWICACH - Gość - 31.05.2024

[madohora]

UROCZYSTOŚĆ BOŻEGO CIAŁA - Gość - 19.06.2025

[madohora]

24 czerwca: Święto św. Jana Chrzciciela , Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela i Przesilenie Letnie
26 czerwca: Święto świętych Jana i Pawła Rzymian, patronów pogody
30 czerwca: Donat z Münstereifel , czczony jako patron chroniący przed piorunami, burzami i ogniem
27 lipca: święto św. Anny , popularnej patronki chroniącej przed burzami
16 sierpnia: Rochus z Montpellier , patron ofiar zarazy i zwierząt domowych
14 września: Święto Podwyższenia Krzyża Świętego z procesją krzyżową ( "Procesja Krzyżowa" )

[madohora]

Pielgrzymka do Pszowa

Kole Farorza zebrali się ludzie
Godajom kiery z zadku, kiery z przodku pódzie
Najporzód ministranty się rychtowały
Kobiyty pobożne śpiewać zaczynały
Chopy się za ksiyndzym równo ustawiły
I krokiem miarowym pielgrzymka zaczyły


Do Pszowa. Do Pszowa, tam do naszy Matki
Idom łojce, syny, idom śląskie dziatki
Na pielgrzymka idom bo jom ślubowali
Trocha łodpoczyli i zaś idom dali
Świynto Maryjo Pszowsko ty się módl za nami
Idymy do ciebie razym z familiami

Kurz na drodze srogi, jadom autobusy
A my sam idymy jak jake andrusy
Przyjmi nasze wandrowanie, Pszowsko Matko Bosko
Wejrzyj na nos łaskawie i na cało Polsko
Za nami grzesznymi wstawiej się u syna
Do Pszowa ostała nom jeszcze godzina

Do Pszowa, do Pszowa tam do naszy Matki
Idom łojce, syny, idom śląskie dziatki....

[madohora]

Boże Ciało

Słuchajcie i radością
Napełniajcie dusze
Jak słońce lazurami
Napełnia krynicę
W blasku świec, w mgle kadzideł
W dzwonów zawierusze
Sam Chrystus dzisiaj przejdzie
Przed osiedli ulice

Sam Pan Jezus w dobroci
Swej nieodgadniony
Przejdzie dziś ulicami
Wespół z ludzi zgrają
Aby pobłogosławić
Nasze polskie strony
I hołd radosny przyjąć
Tych co go kochają

Po drodze usypanej
Płateczkami kwiatów
W dzwoneczków rozdzwonieniu
I dymów powodzi
Przejdzie dziś razem z nami
Pan Stwórca Wszechświatów
Tą drogą, którą co dzień
Każdy z nas przechodzi

Cztery razy zatrzyma
Się w progach ołtarzy
W monstrancji utajony
Ojciec dobrotliwy
I cztery razy z dobrym
Uśmiechem na twarzy
Pobłogosławi krzyżem
Pracy naszej niwy

Słuchajcie i radością
Napełniajcie dusze
Bo oto Pan nasz zejdzie
Dzisiaj w nasze rzesze
Te który za nas cierpiał
Krzyżowe katusze
I życie swoje oddał
Ku człeka pociesze

Idźcie dziś kornie śladem
Niebieskiego Gościa
Do ołtarzy w Polsce
Dzisiaj rozkwitają
I sławiąc chwałę Jego
Gorąco go proście
O opiekę w dniach ciężkich
Dla siebie i kraju

Jotes

[madohora]

Bzy

Takie dziwne uczucie dziś we mnie powstaje
Naraz ogarnia serce i radość i łzy
Naraz w tęsknoty idę i szczęśliwe kraje
Bo płynie do mnie woń
(to pachną łzy)

O kiedy minie wiosna jak wszystko na świecie
Niechaj weźmie ze sobą wszystkie szczęścia skry
Tylko niech mi zostawi to cudowne kwiecie
Niech zawsze pachną mi
Niech pachną bzy

Old

[madohora]

Cichą słoneczną modlitwą me życie znów się rozkwietnia
Wiosenne płoną znów światy w zimowych śnione snach
Melodyj słodko dzwoniących i jasnych uczuć gra fletnia
I woń się wije i skrzy w młodziuchnych nikłych bzach

I jakaś miłość co nie jest spełnionych marzeń rozkoszą
Ale dopiero czekaniem na coś co przyjdzie jak cud
Złotą się w sercu rozkłada i pełną słońca poroszą
I w duszy mojej modli u świętych szczęścia wrót.

Old

[madohora]

Zadumała się noc majowa
W jaśminów woni...
(Kto sny dogoni
Które już przeszłość chowa?)

Zadumała się noc pachnąca
W legendzie bzów
(Żal mi tych snów
Które jawa strąca)

Old

[madohora]

Ze świętem Bożego Ciała wiąże się wspólne budowanie i ozdabianie ołtarzy rzygotowywanych na te uroczystości. Są one bogato dekorowane w zależności od inwencji ich twórców. Do dzisiaj powszechny jest także zwyczaj obłamywania gałązek z brzózek ozdabiających ołtarze i przynoszenia ich do domu, by chroniły mieszkańców przed nieszczęściami i chorobami na cały kolejny rok. Gdzieniegdzie np. w Wilczy w gminie Pilchowice wokół ołtarzy układa się tzw. kwietne dywany, czyli wzory z żywych kwiatów lub ich płatków. W końcówce oktawy Bożego Ciała, zwłaszcza na terenie gminy Sośnicowice, do dziś mieszkańcy robią kwietne wianuszki z dostępnych na łąkach i polach kwiatów oraz ziół. Wianuszki te wieszają później na drzwiach domów lub stajni i obór, aby chronić się przed chorobami i zapewniać urodzaj i dobrobyt. W razie choroby zwierząt domowych wianuszek należy pokruszyć, by odrobinę suszonych ziół i kwiatów dodać zwierzętom do jadła. Podobne kwietno-zielne wianuszki mieszkańcy Sośnicowic i okolic wyplatają na 15 sierpnia czyli w święto Matki Boskiej Zielnej. Święci się je w kościele obok bukietów kwiatów i ziół. Poświęcone wianuszki również mają swoją ochronną moc.

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chciałam pojechać na Boże Ciało do Borowej Wsi. Tam jest taki nieduży drewniany kościółek. Niestety trochę mi się pokrzyżowały plany.

[madohora]

BOŻE CIAŁO - Radio Katowice - 04.06.2015

[madohora]

[madohora]

BOŻE CIAŁO - Radio Katowice - 26.05.2016

[madohora]

***

[madohora]

PROCESJE BOŻEGO CIAŁA - Nasze Miasto - 15.06.2017

[madohora]

BOŻE CIAŁO - Radio Katowice - 15.06.2017

[madohora]

*

[madohora]

**

[madohora]

[madohora]

Procesji nie mało
Jest w Boże Ciało

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

BĄDŹ JAK JEZUS W BOŻE CIAŁO - Gość - 28.05.2018

[madohora]

BRZEZIE WIERNE TRADYCJI NA BOŻE CIAŁO PIĘKNE DYWANY Z...KWIATÓW - Nasz Racibórz - 11.06.2020

[madohora]

PROCESJE BOŻEGO CIAŁA - www.msn.com.pl - 08.06.2023

[madohora]

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w całej Polsce zwana jest potocznie Bożym Ciałem. Najważniejszym wydarzeniem jest procesja po mszy św., podczas której kapłan niesie Najświętszy Sakrament do czterech ołtarzy w różnych stronach wsi. W Wielkopolsce święto to obchodzone jest szczególnie uroczyście. Należy podkreślić, że m.in. dzięki niemu kultywowana jest tradycja noszenia stroju ludowego właściwego dla danego regionu. W procesji uczestniczą mieszkańcy wsi, bardzo często w strojach ludowych. Najczęściej stroje regionalne przywdziewają kobiety niosące sztandary, feretrony i wstęgi u chorągwi. W procesji idą też ubrane na ludowo dziewczynki, które sypią kwiatki pod nogi księdza niosącego monstrancję (Brencz 2006: 221).

[madohora]

BOŻE CIAŁO W KATOWICACH - www.wkatowicach.eu - 29.05.2024

[madohora]

BOŻE CIAŁO - www.tvp.pl - 31.05.2024

[madohora]

PRZEZ CENTRUM KATOWIC PRZESZŁA PROCESJA BOŻEGO CIAŁA - www.katowice24.info - 19.06.2025

[madohora]

• Pochód Lajkonika: klasztor

[madohora]

[madohora]

Jest to święto nakazane, zatem wierni mają obowiązek uczestnictwa we mszy świętej. Boże Ciało zostało ustaniwione dniem wolnym od pracy. Obchodzone jest w 60 dni po Wielkanocy.

[madohora]

W starożytnym Kościele Eucharystię pojmowano jedynie jako ofiarę i ucztę funkcjonującą jako element całej liturgii (mszy św.). Na przestrzeni lat pogląd ten ulegał przeobrażeniom. W jednej katechez mistagogicznych wygłaszanych w oktawie Wielkanocy do neofitów Cyryl Jerozolimski pouczał słuchaczy, by przyjmowali i adorowali Eucharystię ze czcią, z rękami złożonymi i by nic z niej nie uronili

[madohora]

ŚWIĘTO BOŻEGO CIAŁA zostało ogłoszone w całym Kościele katolickim w r. 1264, przez papieża Urbana IV, dzięki nie wątpliwym zasługom świątobliwej Lulianny z Mont Cornillon. Wiek XIII jest początkiem pięk nej i społecznej czci Najśw. Sakramentu, poza mszą św., która była dotąd jedyną okazją od dania czci Panu Jezusowi, pozostającemu pod postacią chleba i wina. ... Gdy maleńki Jezus spoczął na sianie w u- bogiej stajence betlejemskiej, pozbawiony ja kiegokolwiek ziemskiego majestatu i blasku — to tylko wiarą piożna było uznać w Nifn Sy nostwo Boże. Gdy zawisł na krzyżu, opuszczo ny i znękany — to i wtedy zataił swą moc, po tęgę i osobisty wpływ, którymi promieniował w godzinach sw'ego nauczania i cudów. I dziś, gdy spoczywa na ołtarzu w ukrycin materialnych, znikomych postaci chleba i wina wymaga od nas żywej i pełnej wytrwałości wiary Matki Bożej i pasterzy w stajence betle jemskiej, pełnej uwielbienia wiary rzesz, któ rym chleb rozmnażał, pełnej miłości wiary Pio tra, który wyznawał: „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego W Najśw. Sakramencie ukryte jest nie tylko Bóstwo, ale i Człowieczeństwo Jezusowe. Ta wiara w obecność żywego Jezusa, Boga i Człowieka — rodzi Miłość pełną poświęcenia i Nadzieję — sięgającą poza grób. Msza święta na uroczystość BożegÓ Cia ła jest streszczeniem dogmatycznej nauki o Najśw. Sakramencie. Dzisiejsza lekcja i ewan gelia przypomina ustanowienie Sakramentu Oł tarza podczas ostatniej wieczerzy i obietnice Pana Jezusa: „KTO POŻYWA CIAŁA MEGO I PIJE MOJĄ KREW WE MNIE MIESZKA, A JA' W NIM”.... „ KTO POŻYWA CIAŁA MEGO ŻYĆ BĘDZIE NA WIEKI” Modlimy się żarliwie o to, abyśmy umieli wy korzystać dar Jezusowej obecności. „Spraw, abyśmy przez naszą cześć dla tajemnicy Cia ła i Krwi Twojej, doznawali w sobie owoców Twojego Odkupienia“ (kolekta) ....„Spraw, prosimy Cię, Panie, abyśmy w wieczności radowa li się pełnym Bóstwa Twego uczestnictwem,, które przyjęcie Najśw. Ciała Twego i Krwi sym bolicznie wyraża.. .” (modlitwa po komunii św.) Sekwencja — jest wspaniałym hymnem pochwalnym wielkiej miłości Zbawiciela dla nas i rozważaniem tajemnicy komunii św., która jest według słów św. Pawła uczestnictwem w męce i śmierci Pana Jezusa: „Ilekroć ten chleb jecie i kielich pijecie, śmierć Pańską opowiada cie”. Komunia św. jest źródłem sił do trwania w braterskiej jedności i zgodzie (sekreta). Stąd nie ma piękniejszego sposobu uczczenia Najśw. Sakramentu, ponad dobrą, godnie i szczerze przyjętą komunię św.

[madohora]

[madohora]

Obrzęd paschalny, podobnie jak upamiętnione przezeń Wyjście, jest już sam w sobie obrzędem przejścia: z niewoli egipskiej do wolności Ziemi Obiecanej, a następnie coraz bardziej z niewoli cierpienia, grzechu, śmierci, do wolności szczęścia, sprawiedliwości, życia. Ale dobra mesjańskie pozostają tam przedmiotem nadziei, a pobłogosławione pokarmy mogą sprawić, że będą smakować tylko symbolicznie.

[madohora]

Wedle podania ma on przypominać zdarzenie
historyczne z czasu trzeciego napadu Tatarów na
Kraków w r. 1287. Obiegli oni miasto obwarowane,
którego mieszkańcy bronili się dzielnie: z tyłu po-
tnogli im włóczkowie, z bractwa istniejącego na
Zwierzyńcu, które się trudniło spławem drzewa Wi
słą z okolicznych lasów i ubili Tatarom dowódzcę.
To miało skutek zbawienny, bo poganie od oblęże
nia odstąpili. Naczelnik włóczków przebrany w ubiór
zabitego hana wjechał do miasta jako zwycięzca.
Leszek Czarny panujący wówczas w Polsce nadał
niieszczanom przywileje pewne w nagrodę ich mę
stwa, o czem mówi tekst przywileju. Ma więc ob
chód konika w Krakowie tło historyczne.

[madohora]

Przejście, które dokonuje się od chleba do Ciała i od wina do Krwi, odtwarza w sposób sakramentalny przejście ze starego świata do nowego, które przeszedł Chrystus, przechodząc przez śmierć do życia.

[madohora]

Jest to stosunkowo nowe święto katolickie, oficjalnie ustanowione na pamiątkę ustanowienia przez Jezusa Chrystusa sakramentu komunii (Eucharystii). Kościół katolicki postrzega Eucharystię jako święty dar pozostawiony przez Chrystusa swojemu Kościołowi.

[madohora]

Procesje błagalne występują we wszystkich religiach. W chrześcijaństwie są one znakiem wiary w Boga, w moc ufnej modlitwy i w pomoc wstawiennictwa świętych.

[madohora]

PRYMAS POLSKI BOŻE CIAŁO - Niedziela - 31.05.2018
--

[madohora]

Autorem tekstów liturgicznych mszy świętej i oficjum
Przed tak wielkim sakramentem
O zbawcza hostio
które do dziś stosuje kościół katolicki jest święty Tomasz z Akwinu

[madohora]

BOŻE CIAŁO W KATOWICACH - Nasze Miasto - 30.05.2024

[madohora]

BOŻE CIAŁO. PROCESJA - Moje Katowice - 01.06.2018

[madohora]

onik Zwierzyniecki w Krakowie. Po procesyi w oktawę Bożego Ciała odbywa się w Krakowie uroczystość ludowa, zwa na „Konikiem Zwierzynieckim." Tłumy po skończonej procesyi podążają na plan tacje i ulicę Zwierzyniecką, skąd pokazu je się w czerwonym stroju, z turbanem na głowie, w żółtych butach, niby siedzący na drewnianym koniku, jaskrawo przy strojonym, uwijający się z buławą w ręku włóczek czyli flis ze Zwierzyńca. Obok niego kilku jakoby Tatarów z proporczy kami, a przed nim jeden z wielką chorą gwią, stanowią* orszak przyboczny, wraz z piskliwą muzyką. W tłumie podążają cym z miasta idą włóczkowie czyli bractwo flisów zwierzynieckich, niosąc proporzec z białym orłem i włócznie, i tak spotyka ją owych Tatarów. Wódz tatarski, harcu- jąc w tą i ową stronę, bije ludzi buławą z sierści i zmusza do ucieczki, spotkawszy włóczków, gdy ci zatoczą nad nim trzy krotnie proporzec z orłem, uważa się za zwyciężonego i uderza czołem przed pała cem biskupów, a tłumy wiodą go w ry nek na harce. Wrzawa i popłoch na wszy stkie strony znamionują obroty Tatarzy- na, który łączy się napowrót z włóczkami i na ich czele z powagą wodza powraca na Zwierzyniec, gdzie cały obrzęd kończy się wesołą biesiadą włóczków. Zwyczaj po wyższy, jak niesie podanie ludowe, po wstał na pamiątkę zwycięstwa, odniesio nego nad Tatarami przez mieszczan kra kowskich, w którem rybacy czyli flisacy z przedmieścia Zwierzyńca zaszczytny mieli udział. Dzieje znają istotnie fakpodobne go zwycięstwa przy bramach miasta roku 288, za co Leszek Czarny, idąc „za jedno myślną radą panów", uwolnił Kraków od opłaty ceł rozmaitych. Porażka pohańców nastąpiła według podaniapod bramą Wiśl- ną w oktawę Bożego Ciała. Stąd miej sce i dzień zwyczaju krakowskiego. Tata rem zaś jest zawsze starszy włóczek ze Zwierzyńca. W r. 1825 był nim Kulisie wicz. Znakomity Woronicz,, będąc bisku pem krakowskim (od r. 1815 do 18'27), po lecił malarzowi Stachowiczowi, który o- zdabiał freskami pałac biskupi, przedsta wić uroczystość Konika Zwierzynieckie- ckiego. „Pszczółka krakowska" w r. 1820 powtórzyła ten wizerunek, później znisz czony w wielkim pożarze Krakowa.

[madohora]