Odpust

[madohora]

[madohora]

A TO JUŻ JANÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU W NIEDZIELĘ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

20 LIPCA ODPUST U ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

www.dziennikzachodni.pl/artykul/621055,katowice-szykujcie-sie-na-odpust-u-babci-anny-w-nikiszowcu,id,t.html

[madohora]

Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa. Nie można uzyskać odpustu dla innego żyjącego. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia (wyjątek stanowi chwila śmierci, w której to można uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia wierny uzyskał już wcześniej inny[5]), natomiast odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie

[madohora]

Po jednej spowiedzi można uzyskać kilka odpustów zupełnych, natomiast po jednej komunii i jednej modlitwie zyskuje się tylko jeden odpust zupełny

Trzy ostatnie warunki (spowiedź, komunia, modlitwa) można wypełnić na wiele dni przed lub po wykonaniu przepisanej czynności. Wypada jednak, by Komunia św. i modlitwa w intencjach papieskich miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się wspomnianą czynność związaną z odpustem

W przypadku odpustu cząstkowego wymagane jest jedynie wykonanie czynności i przynajmniej skrucha serca

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. Kodeks prawa kanonicznego, skrót: CIC lub KPK) – podstawowy dokument ustawodawczy Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowany 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II konstytucją apostolską Sacrae disciplinae leges. Wszedł w życie 27 listopada 1983 r. Zastąpił pio-benedyktyński kodeks prawa kanonicznego i liczne ustawy kościelne wydane po 1917.

[madohora]

Kodeks nie jest jedynym obowiązującym źródłem prawa kanonicznego.

[madohora]

W latach 1973–1980 dokonano rewizji pierwotnego projektu. Efektem prac było połączenie wszystkich schematów w całość, nadanie ciągłej numeracji przepisom i wydane ich drukiem. Opracowana nowa wersja została przedstawiona do zatwierdzenia Papieskiej Komisji dla Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego.

[madohora]

[madohora]

zwyczajne‎ ‎odmówi‎ ‎modlitwy,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎Anioł‎ ‎Pań ski,‎ ‎lub,‎ ‎nie‎ ‎umiejąc‎ ‎tego,‎ ‎zmówi‎ ‎Ojcze nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya,‎ ‎jak‎ ‎również w‎ ‎godzinę‎ ‎po‎ ‎zmierzchu‎ ‎na‎ ‎głos‎ ‎dzwonu, co‎ ‎jest‎ ‎wtedy‎ ‎znakiem‎ ‎modlitwy‎ ‎za‎ ‎umar łych,‎ ‎zmówi‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎psalm‎ ‎De‎ ‎prof‎un- dis,‎ ‎lub‎ ‎nie‎ ‎umiejąc‎ ‎takowego,‎ ‎zmówi raz‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya, dostąpi‎ ‎sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎Piątkowym‎ ‎rozmyślać‎ ‎bę dzie‎ ‎pobożnie‎ ‎o‎ ‎męce‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Boskiego Zbawiciela‎ ‎naszego,‎ ‎i‎ ‎odmówi‎ ‎trzy‎ ‎razy Ojcze‎ ‎n‎ ‎a‎ ‎s‎ ‎z‎ ‎i‎ ‎Z‎ ‎d‎ ‎r‎ ‎o‎ ‎w‎ ‎a‎ ‎ś‎ ‎M‎ ‎a‎ ‎r‎ ‎y‎ ‎a,‎ ‎zyska sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎uczyni‎ ‎rachunek‎ ‎swego‎ ‎sumienia, szczerze‎ ‎żałuje‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy‎ ‎z‎ ‎mocnem postanowieniem‎ ‎poprawy‎ ‎z‎ ‎tychże,‎ ‎i‎ ‎po bożnie‎ ‎zmówi‎ ‎trzykroć‎ ‎Ojcze‎ ‎Nasz‎ ‎i Zdrowaś‎ ‎Marya‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Przenaj świętszej‎ ‎Trójcy,‎ ‎lub‎ ‎też,‎ ‎na‎ ‎pamiątkę‎ ‎pię ciu‎ ‎ran‎ ‎Pana‎ ‎Naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa zmówi‎ ‎pięć‎ ‎razy‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Marya,‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎dni‎ ‎stu. Kto‎ ‎pobożnie‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎będzie‎ ‎za wiernych‎ ‎konających,‎ ‎lub‎ ‎choć‎ ‎zmówi‎ ‎za nich‎ ‎raz‎ ‎Ojcze‎ ‎Nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Ma rya,‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎pięćdziesiąt‎ ‎dni. Wszystkie‎ ‎powyżej‎ ‎wyliczone‎ ‎odpusty mogą‎ ‎albo‎ ‎dla‎ ‎siebie‎ ‎zatrzymać,‎ ‎albo‎ ‎też za‎ ‎dusze‎ ‎będące‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎ofiarować. Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎wyraźnie‎ ‎oznajmia,‎ ‎że, dozwalając‎ ‎powyższych‎ ‎odpustów,‎ ‎nic‎ ‎za mierza‎ ‎wcale‎ ‎znosić‎ ‎odpusty‎ ‎pozwolone od‎ ‎poprzedzających‎ ‎go‎ ‎Papieży,‎ ‎za‎ ‎różne uczynki‎ ‎pobożne,‎ ‎powyżej‎ ‎wymienione: owszem‎ ‎chce,‎ ‎aby‎ ‎wszystkie‎ ‎owe‎ ‎odpusty pozostały‎ ‎w‎ ‎pełnej‎ ‎swojej‎ ‎mocy. Rozkazuje‎ ‎następnie‎ ‎tenże‎ ‎Ojciec‎ ‎Świę ty,‎ ‎wedle‎ ‎dekretu‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎Aleksandra‎ ‎VII, dnia‎ ‎6‎ ‎Lutego‎ ‎1657‎ ‎wydanego,‎ ‎że‎ ‎odpu sty‎ ‎nadane‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎posiadają‎ ‎u‎ ‎sie bie‎ ‎którykolwiek‎ ‎z‎ ‎przedmiotów‎ ‎przez‎ ‎Pa pieża‎ ‎błogosławionych‎ ‎od‎ ‎osoby,‎ ‎dla‎ ‎któ rej‎ ‎były‎ ‎poświęcone,‎ ‎lub‎ ‎od‎ ‎której‎ ‎wprost drugim‎ ‎osobom‎ ‎były‎ ‎rozdane,‎ ‎nie‎ ‎prze chodzą‎ ‎nigdy‎ ‎na‎ ‎innych:‎ ‎a‎ ‎że,‎ ‎jeśli‎ ‎ten przedmiot‎ ‎był‎ ‎stracony‎ ‎czy‎ ‎zgubiony,‎ ‎nie można‎ ‎go‎ ‎dowolnie‎ ‎jakim‎ ‎innym‎ ‎zastąpić, niepoświęconym‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎Świętego,‎ ‎po mimo‎ ‎jakiegokolwiek‎ ‎przywileju‎ ‎i‎ ‎pozwo-

[madohora]

Kiedy‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎15‎ ‎Sierpnia‎ ‎Roku Pańskiego‎ ‎1900‎ ‎rozległ‎ ‎się u‎ ‎podnóża‎ ‎klasztoru‎ ‎Jasnogórskiego zwłowrogi‎ ‎okrzyk‎ ‎„gore!“‎ ‎ścisnęły‎ ‎się serca‎ ‎wszystkich‎ ‎pątników.‎ ‎Rzucono się‎ ‎na‎ ‎ratunek,‎ ‎dokazywano‎ ‎cudów poświęcenia‎ ‎aby‎ ‎Najświętszy‎ ‎przyby tek‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej‎ ‎od grożącej‎ ‎mu‎ ‎zagłady‎ ‎ochronić. I‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎niemal‎ ‎cud.‎ ‎Ogień‎ ‎silny strawił‎ ‎wprawdzie‎ ‎wielką‎ ‎wieżę,‎ ‎co przez‎ ‎lat‎ ‎szereg,‎ ‎jak‎ ‎latarnia‎ ‎na‎ ‎morzu, wskazywała‎ ‎drogę‎ ‎wiernym‎ ‎czcicielom Maryi,‎ ‎lecz‎ ‎kościół‎ ‎Jasnogórski‎ ‎ocalał.

[madohora]

A‎ ‎dostał‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Carogrodu‎ ‎z‎ ‎Jerozo limy,‎ ‎gdzie‎ ‎przez‎ ‎trzy‎ ‎wieki‎ ‎czcią‎ ‎oso bliwą‎ ‎był‎ ‎przez‎ ‎święte‎ ‎dziewice‎ ‎ota czany.‎ ‎Nie‎ ‎zaginął‎ ‎święty‎ ‎Wizerunek nawet‎ ‎w‎ ‎ciężkiej‎ ‎chwili‎ ‎zburzenia‎ ‎Je rozolimy‎ ‎przez‎ ‎rzymian‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎66‎ ‎po Narodzeniu‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎bo‎ ‎po bożni‎ ‎chrześcianie‎ ‎unieśli‎ ‎go‎ ‎w‎ ‎góry Pella,‎ ‎i‎ ‎skąd‎ ‎dopiero‎ ‎przez‎ ‎św.‎ ‎Helenę, matkę‎ ‎Konstantyna‎ ‎wielkiego‎ ‎cesarza wschodniego,‎ ‎do‎ ‎Carogrodu‎ ‎przewie ziony‎ ‎został.‎ ‎Tu‎ ‎uroczyście‎ ‎z‎ ‎proce sjami‎ ‎wprowadzono‎ ‎Obraz‎ ‎Matki‎ ‎Naj świętszej‎ ‎do‎ ‎świątyni,‎ ‎i‎ ‎odtąd‎ ‎Matka Najświętsza‎ ‎została‎ ‎Patronką‎ ‎całego miasta.‎ ‎Do‎ ‎Jej‎ ‎wstawiennictwa‎ ‎zaw sze‎ ‎się‎ ‎uciekano‎ ‎ilekroć‎ ‎ogień,‎ ‎głód lub‎ ‎powietrze‎ ‎nawiedzało‎ ‎miasto.‎ ‎„Pod Twoją‎ ‎obronę‎ ‎uciekamy‎ ‎się!“.‎ ‎I‎ ‎zaw sze‎ ‎prośba‎ ‎serdeczna‎ ‎nie‎ ‎pozostawała bez‎ ‎skutku,‎ ‎po‎ ‎procesyjnym‎ ‎pochodzie w‎ ‎mieście‎ ‎klęska‎ ‎ustawała. Przez‎ ‎pięć‎ ‎wieków‎ ‎Obraz‎ ‎Święty był‎ ‎w‎ ‎Carogrodzie.‎ ‎Wtedy‎ ‎straszne koleje‎ ‎przechodziło‎ ‎państwo‎ ‎bizantyj skie.‎ ‎Wstrząsały‎ ‎jego‎ ‎posadami‎ ‎walki religijne,‎ ‎świętokradzcy‎ ‎nauczyciele odmawiali‎ ‎czci‎ ‎obrazom,‎ ‎niszczyli‎ ‎je‎ ‎i‎ ‎pa lili.‎ ‎Zaciekłość‎ ‎zaślepieńców‎ ‎była‎ ‎wielką zdarzało‎ ‎się‎ ‎bowiem‎ ‎nawet,‎ ‎że‎ ‎sami cesarze‎ ‎należeli‎ ‎do‎ ‎obrazoburców,‎ ‎to jest‎ ‎zaprzeczających‎ ‎czci‎ ‎wizerunkom świętych.‎ ‎W‎ ‎wielkiem‎ ‎niebezpieczeń stwie‎ ‎był‎ ‎nieraz‎ ‎Obraz‎ ‎Święty,‎ ‎ukry wały‎ ‎go‎ ‎z‎ ‎narażeniem‎ ‎życia‎ ‎święte niewiasty,‎ ‎święty‎ ‎German‎ ‎i‎ ‎święty‎ ‎Ni- cefor,‎ ‎a‎ ‎kiedy‎ ‎walka‎ ‎ta‎ ‎zakończoną została,‎ ‎Obraz‎ ‎do‎ ‎dawnej‎ ‎czci‎ ‎po wrócił. Kiedy‎ ‎Ruś‎ ‎kijowska,‎ ‎do‎ ‎Polski‎ ‎przy legła,‎ ‎przyjęła‎ ‎Chrześciaństwo,‎ ‎a‎ ‎książę ruski,‎ ‎Włodzimierz,‎ ‎pojął‎ ‎za‎ ‎żonę‎ ‎Annę, siostrę‎ ‎cesarzów‎ ‎bizantyjskich‎ ‎Bazyle go‎ ‎i‎ ‎Konstantyna,‎ ‎Obraz‎ ‎Święty,‎ ‎ja ko‎ ‎najpewniejsza‎ ‎ostoja‎ ‎w‎ ‎wierze‎ ‎do Rusi,‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎Wiarą‎ ‎Świętą‎ ‎zawitał. Ztąd,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎spokrewnienia‎ ‎się książąt‎ ‎ruskich‎ ‎z‎ ‎książętami‎ ‎polskimi

[madohora]

większych‎ ‎obrońców‎ ‎po‎ ‎wieczne‎ ‎cza sy‎ ‎przetrwa‎ ‎imię‎ ‎Ks.‎ ‎Augustyna‎ ‎Kor deckiego.‎ ‎Mąż‎ ‎ten‎ ‎wielki‎ ‎wiarą‎ ‎swą potężną‎ ‎i‎ ‎bezgranicznem‎ ‎oddaniem Najświętszej‎ ‎Pannie‎ ‎sprawił,‎ ‎że‎ ‎Klasz tor‎ ‎nie‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎łupem‎ ‎Szwedów,‎ ‎któ rzy‎ ‎całą‎ ‎Polskę‎ ‎pod‎ ‎koniec‎ ‎wieku XVII‎ ‎opanowali. Wśród‎ ‎straszliwych‎ ‎nieszczęść,‎ ‎któ re‎ ‎Szwedzi‎ ‎na‎ ‎kraj‎ ‎Polski‎ ‎sprowadzili, jeden‎ ‎oddział‎ ‎wyprawił‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Czę stochowę,‎ ‎żeby‎ ‎złupić‎ ‎głośne,‎ ‎od‎ ‎wie ków‎ ‎nagromadzone‎ ‎skarby‎ ‎w‎ ‎klaszto rze‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.‎ ‎Spodziewano‎ ‎się wziąść‎ ‎forteczkę‎ ‎bez‎ ‎wielkiego‎ ‎zacho du;‎ ‎nie‎ ‎przewidywano,‎ ‎że‎ ‎o‎ ‎tę‎ ‎małą opokę,‎ ‎na‎ ‎której‎ ‎stał‎ ‎obronny‎ ‎ko ściółek,‎ ‎miało‎ ‎rozbić‎ ‎się‎ ‎całe‎ ‎powo dzenie‎ ‎Szwedów.‎ ‎Ale‎ ‎w‎ ‎zaciszu‎ ‎kla- sztornem‎ ‎znajdował‎ ‎się‎ ‎mąż,‎ ‎jedyny podobno,‎ ‎co‎ ‎natenczas‎ ‎w‎ ‎Polsce‎ ‎umiał wnieść‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎wszelkie‎ ‎rachuby;‎ ‎znaj dowała‎ ‎się‎ ‎tam‎ ‎dusza‎ ‎najmocniejsza i‎ ‎najczystsza‎ ‎z‎ ‎dusz‎ ‎polskich.‎ ‎Walka
pod‎ ‎murami‎ ‎Częstochowy‎ ‎natężała‎ ‎się tak‎ ‎wysoko,‎ ‎że‎ ‎poruszone‎ ‎tym‎ ‎sposo bem‎ ‎tętno‎ ‎powszechnych‎ ‎uniesień‎ ‎prze jęło‎ ‎Polaków‎ ‎jednem‎ ‎uczuciem,‎ ‎zro biło‎ ‎ich‎ ‎niezwyciężonymi. Człowiekiem,‎ ‎co‎ ‎odegrał‎ ‎tę‎ ‎wielka rolę,‎ ‎jak‎ ‎powiedzieliśmy,‎ ‎był‎ ‎ks.‎ ‎Augu styn‎ ‎Kordecki,‎ ‎przeor‎ ‎księży‎ ‎Paulinów na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.‎ ‎Opuszczony‎ ‎od‎ ‎swo ich,‎ ‎musiał‎ ‎siłą‎ ‎własną‎ ‎zniewalać‎ ‎ich do‎ ‎boju.‎ ‎Ale‎ ‎kapłan‎ ‎był‎ ‎spokojny i‎ ‎mężny,‎ ‎bo‎ ‎czuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎głos‎ ‎Boga, któremu‎ ‎służył,‎ ‎i‎ ‎przewidywał‎ ‎zwy- cięztwo‎ ‎nad‎ ‎Szwedami.‎ ‎On‎ ‎sam‎ ‎zo stawił‎ ‎nam‎ ‎opisanie‎ ‎wytrzymanego oblężenia,‎ ‎skreślone‎ ‎z‎ ‎prostotą‎ ‎godną pióra‎ ‎bohatera. Pierwszy‎ ‎oddział‎ ‎wojska,‎ ‎wysłany pod‎ ‎Częstochowę,‎ ‎składał‎ ‎się‎ ‎najwię cej‎ ‎z‎ ‎Polaków,‎ ‎którzy‎ ‎przyłączyli‎ ‎się do‎ ‎Szwedów.‎ ‎Dowodził‎ ‎nim‎ ‎Jan‎ ‎hra bia‎ ‎na‎ ‎Wrzeszczowicach‎ ‎Wejhard,‎ ‎da wniej‎ ‎dobroczyńca‎ ‎klasztoru,‎ ‎teraz‎ ‎usłu żny‎ ‎stronnik‎ ‎Karola‎ ‎Gustawa.‎ ‎Chciał

[madohora]

Walka‎ ‎trwała‎ ‎dalej,‎ ‎i‎ ‎każdy‎ ‎dzień wymagał‎ ‎niesłychanych‎ ‎wysileń,‎ ‎aż‎ ‎na reszcie‎ ‎doszła‎ ‎wieść‎ ‎o‎ ‎zwycięztwach Stefana‎ ‎Czarneckiego,‎ ‎o‎ ‎powrocie‎ ‎kró la‎ ‎do‎ ‎Polski,‎ ‎i‎ ‎wkrótce‎ ‎potem‎ ‎Miller odstąpił‎ ‎od‎ ‎Częstochowy.

[madohora]

IV.‎ ‎Odpust‎ ‎pięciu‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎tyleż kwadr‎ ‎ag‎ ‎en‎,‎ ‎kto‎ ‎będzie‎ ‎wykony wał‎ ‎te‎ ‎same‎ ‎uczynki‎ ‎w‎ ‎niedziele i‎ ‎w‎ ‎każde‎ ‎inne‎ ‎święto‎ ‎roku. V.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎pod‎ ‎tymi samymi‎ ‎warunkami‎ ‎każdego‎ ‎in nego‎ ‎dnia‎ ‎w‎ ‎roku. VI.‎ ‎Dwieście‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎,‎ ‎kto odwiedza‎ ‎więźniów‎ ‎albo‎ ‎chorych w‎ ‎szpitalu,‎ ‎aby‎ ‎im‎ ‎przyjść‎ ‎z‎ ‎po mocą‎ ‎jaką,‎ ‎kto‎ ‎uczy‎ ‎religii‎ ‎kato lickiej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎albo‎ ‎w‎ ‎domu swoje‎ ‎dzieci,‎ ‎swoich‎ ‎krewnych i‎ ‎służących. VII.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎,‎ ‎l-o‎ ‎kto na‎ ‎głos‎ ‎dzwonu‎ ‎rano,‎ ‎w‎ ‎połu dnie‎ ‎albo‎ ‎wieczór‎ ‎odmawia‎ ‎Anioł Pański‎,‎ ‎albo‎ ‎jeśli‎ ‎nie‎ ‎umie,‎ ‎od mawia‎ ‎1‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś Mary‎ ‎a,‎ ‎jak‎ ‎również‎ ‎kto‎ ‎o‎ ‎1‎ ‎-‎ ‎ej godzinie‎ ‎w‎ ‎nocy,‎ ‎gdy‎ ‎dzwon wzywa‎ ‎wiernych‎ ‎do‎ ‎modlitwy‎ ‎za umarłych,‎ ‎odmawia‎ ‎psalm‎ ‎Deprofundis‎,‎ ‎albo‎ ‎jeśli‎ ‎nie‎ ‎umie, odmawia‎ ‎jedno‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Mar‎ja,‎ ‎ ‎—‎ ‎2)‎ ‎kto‎ ‎w‎ ‎piątek rozmyśla‎ ‎pobożnie‎ ‎Mękę‎ ‎i‎ ‎śmierć Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa i‎ ‎odmawia‎ ‎3‎ ‎Ojcze‎ ‎nssz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Mary‎ ‎a,‎ ‎—‎ ‎3-e‎ ‎wreszcie,‎ ‎kto prawdziwie‎ ‎żałuje‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎swo je,‎ ‎stanowi‎ ‎mocną‎ ‎poprawę,‎ ‎czyni rachunek‎ ‎sumienia,‎ ‎i‎ ‎zmówi‎ ‎po bożnie‎ ‎3‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś, Mary‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenaj świętszej‎ ‎albo‎ ‎5‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Marya‎ ‎dla‎ ‎uczczenia‎ ‎pięciu ran‎ ‎Zbawiciela. VIII.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎krom tych‎ ‎odpustów‎ ‎nadanych‎ ‎przez św.‎ ‎Papieża‎ ‎Piusa‎ ‎V‎ ‎otrzymuje kto‎ ‎odmawia‎ ‎przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎na tydzień‎ ‎cząstkę‎ ‎jedną‎ ‎albo‎ ‎cały różaniec,‎ ‎Oficyum‎ ‎do‎ ‎Panny‎ ‎Naj świętszej‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎albo‎ ‎Nieszpór,‎ ‎albo‎ ‎jeden
Nokturn‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎Laudes,‎ ‎albo‎ ‎7 psalmów‎ ‎pokutnych‎ ‎z‎ ‎dodaną‎ ‎do nich‎ ‎Litanią‎ ‎i‎ ‎modlitwami. IX.‎ ‎Pięćdziesiąt‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎, za‎ ‎każdym‎ ‎razem:‎ ‎l-o.‎ ‎Kto‎ ‎przed odprawieniem‎ ‎Mszy‎ ‎św.‎ ‎albo przed‎ ‎przyjęciem‎ ‎Komunii‎ ‎świętej, albo‎ ‎przed‎ ‎odmówieniem‎ ‎Oficyum Boskiego,‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎do‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎przygo tuje‎ ‎się‎ ‎dobrze.‎ ‎2-o.‎ ‎Kto‎ ‎pobożnie pomodli‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎tych‎ ‎chorych‎ ‎chrześ- cian,‎ ‎którzy‎ ‎konają,‎ ‎odmawiając za‎ ‎nich‎ ‎przynajmniej‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.

[madohora]

4)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎pro cesji‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentem.‎ ‎Warun ki‎ ‎jak‎ ‎Nr.‎ ‎1. (Odpusty‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎3‎ ‎i‎ ‎4‎ ‎mo żna‎ ‎uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej). 5)‎ ‎Uczęszczający‎ ‎na‎ ‎Nowennę‎ ‎św. Pawła‎ ‎(rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎9‎ ‎stycznia) zyskują‎ ‎odpust‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎dzień nowenny,‎ ‎zupełny‎ ‎zaś‎ ‎przy‎ ‎zwykłych warunkach‎ ‎w‎ ‎dowolnym‎ ‎dniu‎ ‎nowen ny‎ ‎zyskują‎ ‎ci‎ ‎tylko,‎ ‎którzy‎ ‎uczęsz czali‎ ‎na‎ ‎nowennę‎ ‎każdego‎ ‎dnia. 6)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odmówienie cząstki‎ ‎różańca‎ ‎przed‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakra mentem.‎ ‎Powyższy‎ ‎odpust‎ ‎można uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej. 7)‎ ‎100‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎każdego‎ ‎dnia na‎ ‎wezwanie:‎ ‎(Beatissima‎ ‎Maria‎ ‎Virgo Częstochoviensis,‎ ‎adiuva‎ ‎nos!)‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Mar‎ ‎jo‎ ‎Panno‎ ‎Częstochowska, wspieraj‎ ‎nas!

[madohora]

soboty,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎spo wiednik‎ ‎może‎ ‎to‎ ‎umartwienie‎ ‎zamie nić‎ ‎na‎ ‎co‎ ‎innego. 3)‎ ‎Wpisujący‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Niepokalanie‎ ‎Po czętej‎ ‎(niebieski),‎ ‎powinni‎ ‎rozszerzać cześć‎ ‎do‎ ‎Niepokalanej‎ ‎i‎ ‎modlić‎ ‎się za‎ ‎nawrócenie‎ ‎grzeszników,‎ ‎a‎ ‎także stale‎ ‎nosić‎ ‎ten‎ ‎Szkaplerz‎ ‎na‎ ‎sobie, lub‎ ‎zamieniony‎ ‎medalik‎ ‎-‎ ‎szkaplerz. Odpusty‎ ‎przywiązane‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎szka plerza‎ ‎są‎ ‎bardzo‎ ‎duże‎ ‎i‎ ‎liczne.‎ ‎Zu pełne:‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎przyjęcia,‎ ‎w‎ ‎soboty W.‎ ‎Postu,‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎niedzielę‎ ‎mie siąca,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenajśw., w‎ ‎większe‎ ‎święta‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wszy stkich‎ ‎Świętych‎ ‎w‎ ‎pierwszy‎ ‎i‎ ‎ostatni dzień‎ ‎nowenny‎ ‎do‎ ‎N.‎ ‎Dz.‎ ‎Jezus przed‎ ‎Bożem‎ ‎Narodzeniem‎ ‎i‎ ‎inne (warunki‎ ‎zwykłe). 4)‎ ‎Wpisujący‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady‎ ‎winni czcić‎ ‎Matkę‎ ‎Bożą‎ ‎pod‎ ‎tern‎ ‎wezwaniem‎ ‎i‎ ‎wypraszać‎ ‎u‎ ‎Niej‎ ‎pomoc w‎ ‎potrzebach‎ ‎naszych‎ ‎czasów.‎ ‎(Szka- pierz‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎białego‎ ‎sukna z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej Rady,‎ ‎wyobrażonym‎ ‎na‎ ‎innym‎ ‎ka wałku‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materji,‎ ‎przyszyty do‎ ‎płatka,‎ ‎spadającego‎ ‎na‎ ‎piersi‎ ‎z‎ ‎na pisem:‎ ‎„Matka‎ ‎Boska‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady”. Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku,‎ ‎spadającym‎ ‎na plecy,‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎herb‎ ‎papieski‎ ‎(tiara i‎ ‎klucze)‎ ‎z‎ ‎napisem:‎ ‎„Moje‎ ‎dziecko idź‎ ‎za‎ ‎Jej‎ ‎radami”‎ ‎(C.‎ ‎R.‎ ‎u.‎ ‎3815). Odpusty‎ ‎liczne. Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne‎ ‎szkaplerze,‎ ‎do których‎ ‎wierni‎ ‎mogą‎ ‎się‎ ‎wpisywać: Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎koloru białego‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎P.‎ ‎Jezusa, otoczonem‎ ‎cierniami‎ ‎z‎ ‎płomieniami i‎ ‎krzyżem‎ ‎na‎ ‎wierzchu‎ ‎(koloru‎ ‎czer wonego),‎ ‎na‎ ‎drugim‎ ‎płatku‎ ‎wizeru nek‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Miłosiernej. Szkaplerz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Miłosierdzia, biały,‎ ‎wełniany,‎ ‎składający‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎dwu płatków.‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej (czarny).‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Uzdrowienia

[madohora]

To odpowiedź Stolicy Apostolskiej na prośbę Paulinów dla pobożności wiernych i ze względu na dobro duchowe milionów pielgrzymów przybywających do częstochowskiego klasztoru.

[madohora]

Generał paulinów podkreśla, że te intencje są niezwykle ważne, bo jest to zarówno przypomnienie roli jaką pełni Jasna Góra dla naszego narodu, jak i tego, co dziś „jest wielką troską wszystkich czyli prośby o nowe powołania, by nie zabrakło kapłanów czyli tych, którzy sprawować będą sakramenty oraz za rodzinę, która przeżywa dziś wielki kryzys”.

[madohora]

Zauważa, że jest to też „znak, że posługa paulinów w tym miejscu, zwłaszcza w sakramencie pokuty i pojednania, jest bardzo ważna”. - Jest to też prezent dla nas z racji jubileuszu 750. rocznicy śmierci założyciela bł. Euzebiusza i podkreślenie związku z Jasną Górą - uważa o. generał.

[madohora]

Przebaczenie grzechów nie uwalnia od kary doczesnej na ziemi lub w czyśćcu. Przynosi je dopiero odpust, którego udziela Kościół. Odpust można uzyskać dla siebie lub dla osoby zmarłej po spełnieniu określonych warunków

[madohora]

Odpust

[madohora]

Hoc in articulo proemium, pars Principalis e tribus membris constans et conclusio habentur. In proemio obiectum huius studii canones 992 - 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II esse annuniatur. Pars Principalis in tria membra dividitur. Primo ius vetus seu fontes iuris canonici et quidem a Christo Domino usque ad Codicem Iuris Canonici Pio-Benedictini seu de 1917 anni breviter praesentantur. Primis Ecclesiae temporibus episcopi in suo territorio poenas paenitentiales abbreviabant in bonum animarum et Ecclesiae. Non constat, hunc usum condonandi paenitentiam canonicam veram condonationem etiam poenae debitae pro peccato coram Deo fuisse. A saeculo VII redemptiones ut vocabantur, et romanae peregrinationes vigere incipiunt. Redemptiones supplebant ex dispositione confisarii paenitentias canonicas. De peregrinationibus dicitur, Romanos Pontifices Romam peregrinantibus minorem poenitentiam imposuisse. Medio aevo absolutiones primum extra sacramentum poenitentiae et postea in ipso sacramento usitatae sunt. Vix in saeculo XIII odpust ewolucyjny. In saeculo XIV incentiveiae multiplicabantur, sed quaestores, qui munus habebant odbenderias praedicandi et eleeomosynas colligendi, non semper rectam doctrinam divulgebant, immo falsi quaestores pecuniam sibi comparare conabantur. Quibus in circumstantiis protestantes seu reformatores Ecclesiam catholicam de venditione odbłądnik accusabant. Secundo canones 911 - 936 Codicis luris Canonici Pio-Benedictini seu de 1917 anni exponuntur. Heic primum de incentivendis concessione, deinde deDLudentiis Acquindis tractatur. Postremo canones 992 - 996 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II feliciter Ecclesiae servientis fusius praesentantur. Sciendum est enim w kan. 992 notionem odpustowe dari, w kan. 993 vero Divisionem Subsentiarum Haberi. w puszce 995 de ministro idulgentiarum normae habentur, tandem w kan. 994 i 996 de akwizycja odpustowa normae dantur. Denique może. 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II citatur. Secundum hunc canonem adlbunciones concessiones et usum quod attinet, servanda sunt insuper cetera praescripta quae inszczególibus Ecclesiae legibus continentur. 994 i 996 de akwizycja odpustowa normae dantur. Denique może. 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II citatur. Secundum hunc canonem adlbunciones concessiones et usum quod attinet, servanda sunt insuper cetera praescripta quae inszczególibus Ecclesiae legibus continentur. 994 i 996 de akwizycja odpustowa normae dantur. Denique może. 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II citatur. Secundum hunc canonem adlbunciones concessiones et usum quod attinet, servanda sunt insuper cetera praescripta quae inszczególibus Ecclesiae legibus continentur.

[madohora]

Penitencjaria Apostolska na mocy uprawnień specjalnie udzielonych jej przez Papieża chętnie przyjmuje przedstawioną prośbę i postanawia, co na- stępuje:

Odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (mianowicie sakramental- na spowiedź, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Święte- go) udziela się w granicach Polski wiernemu, który z duszą całkowicie wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu pobożnie odmówi Koronkę do Mi- łosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernaku- lum.

Jeżeli zaś ci wierni z powodu choroby (lub innej słusznej racji) nie będą mogli wyjść z domu, ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny, z zachowaniem przepisów co do .mających przeszkodę., zawartych w normach 24 i 25 .Wykazu odpustów. (.Enchiridii Indulgentiarum.).

W innych zaś okolicznościach odpust będzie cząstkowy. Niniejsze zezwolenie zachowa wieczystą ważność, bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymagane są trzy warunki:

1) spowiedź sakramentalna;
2) komunia św.;
3) modlitwa w intencji Papieża.

Chodzi tu o intencję, jaką Ojciec Św. wyznacza na każdy miesiąc, a nie w intencji osoby Papieża. Wystarczy odmówić "Ojcze nasz" i "Zdrowaś Maryjo".

[madohora]

🔷Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu - odpust cząstkowy; adoracja Najświętszego Sakramentu: przynajmniej pół godziny - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Aniele Boży - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Błogosławieństwo Papieskie Urbi et Orbi choćby tylko przez radio lub telewizję - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Akt komunii duchowej, wzbudzony przy pomocy jakiejkolwiek pobożnej formuły - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie Psalmu 130(729): Z głębokości - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Uczestnictwo w uroczystym obrzędzie eucharystycznym na zakończenie kongresu eucharystycznego - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie aktu: O Jezu Najsłodszy (akt wynagrodzenia) - odpust cząstkowy, natomiast w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa - za odmówienie publiczne - odpust zupełny.

[madohora]

„Dość, dość, rzekł ksiądz Gwardyan, Ojciec Atanazy,
Znam ja jeszcze surowsze zwierzchników rozkazy,
Aleć. na co się martwić? My tu nie rządzcami,
Lecz sługami jesteśmy, Panią zaś nad nami
Święta Anna; w Jej sprawie trwajmy, walcząc mężnie,
Nas zaś Ona niech broni przed Wnukiem potężnie.
Co do mnie, jestem gotów nieść co Bóg przeznaczy,
Nawet jeść na wygnaniu gorzki chleb tułaczy,
Ale czyńmy powinność: „Krzyża Podwyższenie“
Święćmy najuroczyściej, z tego klasztór słynie.
Nie trwóż się bracie Piotrze! Weźm klucze od bramy,
A przyjdź choć za godzinę — teraz czwartą, mamy —
Z bratem Wawrzyńcem z kuchni, wołaj gospodarza
Brata Józefa; wszyscy mi do refektarza
Przyjdźcie, dam dla odpustu potrzebne zlecenia,
By się w chwili nabożeństw nie martwić z spóźnienia.“

[madohora]

Piotr z obedyencyi cingulum całuje
I na znak Gwardyana skromnie występuje.
,,Ciebie, bracie Wawrzyńcze, westchnął Atanazy,
Mniej ważne, ale trudne dotyczą rozkazy,
Najprzewielebniejszy nasz książę Biskup raczył
Też samą sumę, którą corocznie przeznaczył
Dla gości utrzymania, dać też latoś, a ty
Wiedz, iż pilny pracownik godzien swej zapłaty.
Trudność wszystkim wygodzić, szczególnie, że wszelkie
Potrzeby musisz znosić z Leśnicy, skąd wielkie
Przykrości następują, bo góra wysoka.
Lecz wiem, że ty ze zleceń mych nie spuszczas oka!“
To rzekłszy podał krzyżyk do ucałowania,
Brat Wawrzyniec odchodząc pokornie się kłania.

[madohora]

Penitencjaria Apostolska dekretem
z dnia 10 maja 2008 r. ogłosiła warun-
ki zyskania odpustu zupełnego w roku
św. Pawła, który zaczyna się 28 czerwca
2008 r., a kończy 29 czerwca 2009 r.
Dekret dotyczy zyskania odpustu w Rzy-
mie w bazylice św. Pawła za Murami, we
wszystkich miejscach kultu w kościołach
lokalnych i w określone dni w kościołach
wyznaczonych przez biskupa diecezjal-
nego.
1. W bazylice św. Pawła za Murami,
wzniesionej nad grobem Apostoła, od-
pust zupełny będzie można zyskać co-
dziennie przez cały Rok Pawłowy, pod
zwykłymi warunkami (spowiedź sakra-
mentalna, komunia eucharystyczna i mo-
dlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz
wyzbycie się przywiązania do jakiego-
kolwiek grzechu). Pielgrzymując do
wspomnianej rzymskiej bazyliki, należy
się pomodlić przed ołtarzem Najświęt-
szego Sakramentu, a następnie odmówić
przy ołtarzu Konfesji nad grobem Apo-
stoła „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”.
Dodać należy wezwania ku czci Matki
Bożej i św. Pawła, pamiętając też o św.
Piotrze.
2. W Kościołach lokalnych we wszyst-
kich miejscach kultu można będzie zy-
skać odpust zupełny, uczestnicząc w pu-
blicznym nabożeństwie ku czci Apostoła
Narodów pierwszego i ostatniego dnia
roku jubileuszowego.
3. W wyznaczonych przez Biskupa
miejscach kościoła pod wezwaniem św.
Pawła czy innych można zyskać odpust
zupełny w określone przez biskupa dni.
4. Odpust zupełny w Roku św. Pawła
mogą również uzyskać osoby niebędące
w stanie dopełnić zwykłych warunków
z powodu choroby czy innych uzasad-
nionych, ważnych przyczyn. Muszą po-
stanowić, że je spełnią, gdy tylko bę-
dzie to możliwe, i włączą się duchowo
w któreś z jubileuszowych nabożeństw
ku czci św. Pawła, ofiarując Bogu swe
modlitwy i cierpienia w intencji jedno-
ści chrześcijan.
Zgodnie z punktem 3. wspomnianego
dekretu, wyznaczam w archidiecezji ka-
towickiej następujące miejsca, w których
w czasie roku św. Pawła – uczestnicząc
w publicznych nabożeństwach ku czci
Apostoła Narodów w dniach ich odpra-
wiania – będzie można zyskiwać odpust
zupełny:
Katedra Chrystusa Króla w Katowi-
cach, kościół św. Pawła w Nowym Byto-
miu, bazyliki mniejsze w Piekarach Ślą-
skich, Pszowie, Panewnikach, Rybniku
i Mikołowie.
Odpust zupełny można zyskać tylko
jeden raz dziennie, spełniając zwykłe
w takich przypadkach warunki oraz
uczestnicząc we wskazanych powyżej
miejscach w publicznym nabożeństwie
ku czci św. Pawła.
Katowice, dnia 24 czerwca 2008 r.
VAI – 6876/08
DEKRET
o odpustach w Roku św. Pawła
+ Damian Zimoń
Metropolita
Katowicki
Ks. Grzegorz Olszowski
Kanclerz Arcybiskup
Kurii Metropolitalne

[madohora]

Warunki odpustu jubileuszowego.
I. Prywatnie (zosobna):
a) odwiedzić należy trzykrotnie 4 kościoły (nasz parafjalny i trzy królewstio^huckie—
w całości więc 12 razy (w dowolnej kolejności)
b) przy każdem odwiedzeniu pom odlić się; tr z e b a :
1) przed Przenajśw. Sakram entem : 5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, 5 Chwała Ojcu
i szó ste: Ojcze nasz etc. na intencją Ojca św.
2) następnie przed Chrystusem ukrzyżowanym 3 x Wierzę w B oga i 1 x ..Kła-
niamy Ci się itd.“ lub podobną inwokację do Ukrzyżowanego.
3) potem przed ołtarzem, lub obrazem, lub figurą Matki Boskiej Bolesnej:
7 X Zdrowaś i 1 X m odlitewkę do Matki Boskiej Bolesnej — n. p.: ,,Święta
Panno, uproś dla mnie, bym ran Syna Twego znamię, miał na sercu wyryte.“
4) w końcu przed Przenajśw. Sakramentem jeszcze raz: „Wierzę w Boga Ojca.“
II. Zamiast prywatnych dwunastu odwiedzeń m ożna wziąć udział w publicznej procesji —
przy której odwiedza się tylko dwa kościoły jednokrotnie i odm awia się przepisane
modlitwy wspólnie.
III. Zamiast udziału w procesji parafjalnej m ożna wziąć udział w pielgrzymcy diecezjalnej
do Krakowa. Pielgrzymki diecezjalne urządza i ogłasza Liga Katolicka. C elem ich jest
zwiedzenie grobu św. Jacka lub św. Stanisława w Krakowie, lub wzięcie udziału w uro-
czystościach św. Jana barkandra w Skoczowie. Muszą one rozpocząć się w kościele
parafjalnym. Zgłoszenia należe skierować do Urzędu parafjalnego.
Termin i porządek procesyj publicznych, (parafjainych i diecezjalnych) prowadzo-
nych przez księży, będzie podany do wiadomości parafjan.
Poleca się gorąco, by wierni odprawili ,parę razy odpustowe warunki prywatnie;
gdyż odpust można uzyskać kilkakrotnie w czasie od W ielkanocy r. 1934 do I. niedzieli
po Wielkanoce r. 1935 — o ile spełni się wszystkie warunki przepisane.
Można odpust ofiarować za siebie lub za dusze zmarłych.
Niezbędnym warunkiem do uzyskania odpustu jest prócz powyższych:
spowiedź i komunja św. (nie wystarcza komunja obowiązkowa w ielk a n o cn a !)
Kto nie m oże wykonać warunków odwiedzenia kościołów — jak zakonnicy, chorzy, osoby
ponad 70. lat życia, ludzie w niewoli i więzieniu, w d om ach karnych, poprawnych, itc.
mogą zamiast odwiedzin kościołów odprawić modlitwy jubileuszowe przed obrazem
Ukrzyżow anego lub przed krzyżem w własnym mieszkaniu lub w swej celi._____

[madohora]

SZYBKIE CIASTO Z MALINAMI

300 g mąki pszennej
180 g cukru
100 g margaryny
3 jajka
1 łyżeczka proszku do pieczenia
odrobina soli
spora garść malin

Na początek oddziel białka od żółtek i ubij je na gęstą pianę wraz z odrobiną soli. Teraz pozostałe żółtka umieść w misce, dodaj margarynę i cukier. Ucieraj kilka minut aż masa stanie się puszysta, nieco jaśniejsza. W osobnym naczyniu przesiej mąkę pszenną z proszkiem do pieczenia.
Dodawaj do utartych żółtek z cukrem i margaryną po 1 łyżce mieszanki mąki i 1 łyżce ubitych białek. Cały czas miksuj na wolnych obrotach. Na koniec zwiększ i krótko połącz składniki, aby masa była jednolita.
Przygotuj tortownicę o średnicy ok. 18 centymetrów. Wyłóż ją papierem do pieczenia i przełóż ciasto.
Maliny umyj pod bieżącą wodą, wysusz i ułóż na cieście. Wstaw do rozgrzanego piekarnika i piecz przez 35-40 minut w 180 stopniach Celsjusza. Jeśli zacznie się przypiekać z wierzchu, nakryj folią aluminiową.
Przed podaniem warto udekorować ciasto cukrem pudrem.

[madohora]

Scena III.
(Luter stoi, przed stosem, na którym ma być spalona
bulla papieska. Na placu tłumy nieprzeliczone ludu.
Luter trzyma w ręku bullę, koło niego stoją najbliżsi
jego przyjaciele. Do reformatora przedzierają się przez
tłum najgorętsi jego zwolennicy).
Luter (mówi do podchodzących)
A ... Przyjaciele moi ... i wy przychodzicie . . . Witam was moi drodzy, chodźcie bliżej, proszę.
Czy i wy za me prawdy też mnie potępicie?
Odpowiedzialność za me czyny ja ponoszę!!
Przyjaciel I.
Otóż to wszyscy zgodnie tobie oświadczamy,
Że od dzisiaj przy tobie chcemy stać jedynie,
Bo taką, jak ty, wiarę i my w sercach mamy
I chcemy stać przy tobie w tej wielkiej godzinie!
Luter
Wy jesteście pierwsi.
Za wami wkrótce przyjdą wiernych rzesze całe,
Pan Bóg pobłogosławi, a prawda zwycięża!
My chcemy głosić wiernie Bożą moc i chwałę,
W ludziach pokonać chcemy wszelką zła zakałę,
Ale bez krwi przelewu, miecza i oręża!
Przyjaciel II.
Więc my chcemy iść z tobą, bądź nam przewodnikiem!
My od dziś wiernie chcemy stać przy twoim boku.
Z tobą zawsze iść naprzód, nie stchórzyć przed nikim.
Więc dokądkolwiek pójdziesz — dotrzymamy-ć kroku!
Luter
Tak! Teraz na tym stosie niech ogień zapłonie!
Dziś chcę pokazać światu, że zrywam z papieżem,
Więc niechaj jego bullę ten ogień pochłonie,
Ja odtąd tylko z Bogiem zawieram przymierze!
Z radością kiedyś w sercu jechałem do Rzymu,
Miał we mnie papież w owy czas wiernego syna ...
Dzisiaj on odwołania żąda mego czynu!
Mamże odwołać? Jakaż ku temu przyczyna?
Mamże kłam zadać temu, co myślę i czuje
I wszystkie prawdy Boże zamknąć w sobie skrycie? . ..
(Jeden z przyjaciół zapala stos)
Nie, ja inaczej zgoła to dzieło pojmuję.
Te prawdy będę głosił, choć bym miał dać życie!!!
Otóż, papieżu, klątwy twojej się nie lękam!
(rzuca bullę do ognia)
Bulla twa oto w ogniu teraz cała płonie,
Nad nami Boża wyciągnięta ręka,
Losy swe w Jego polecamy dłonie!!!
(Wszyscy śpiewają: Warownym grodem jest nasz Bóg)

[madohora]

Właściwie modlić się to znaczy wierzyć, że Bóg
może pomóc i pomoże, ale nie wyznaczać Mu czasu
i sposobu, jak i kiedy ma On pomóc. Dr M. Luter

[madohora]

Wprowadzono odpusty, aby umożliwić darowanie surowych pokut pierwotnego Kościoła i udzielano ich za wstawiennictwem chrześcijan oczekujących na męczeństwo lub przynajmniej więzionych za wiarę. Kościół uczy, że odpusty czerpią ze skarbca zasług zgromadzonych przez niezwykle zasłużoną ofiarę Jezusa na krzyżu oraz cnoty i pokuty świętych . Są one przyznawane za określone dobre uczynki i modlitwy proporcjonalnie do pobożności, z jaką te dobre uczynki są spełniane lub odmawiane modlitwy.

[madohora]

Tym samym kara doczesna, która następuje po grzechu, zostaje poniesiona albo podczas życia na ziemi, albo w czyśćcu. W tym życiu, a także poprzez cierpliwe znoszenie cierpień i prób, niezbędne oczyszczenie z przywiązania do stworzeń można, przynajmniej częściowo, osiągnąć poprzez zwrócenie się do Boga w modlitwie i pokucie oraz przez uczynki miłosierdzia i miłości. [9] Odpusty (od łacińskiego czasownika „indulgere” , czyli „przebaczać”, „być wyrozumiałym”) są pomocą w osiągnięciu tego oczyszczenia.

[madohora]

Odpust nie jest zakupem odpustu, który zapewnia kupującemu zbawienie lub uwalnia duszę innej osoby z czyśćca. Grzech zostaje odpuszczony (tzn. całkowicie zatarte jego skutki) dopiero po dokonaniu całkowitego zadośćuczynienia w formie spowiedzi sakramentalnej i spełnieniu określonych warunków. Po dokonaniu wewnętrznie zdecydowanej poprawy, aby już więcej nie grzeszyć, i poważnym wykonaniu wyznaczonej pokuty, w konsekwencji następuje uwolnienie od kary w sensie duchowym

[madohora]

Konstytucją apostolską Indulgentiarum doctrina z dnia 1 stycznia 1967 r. papież Paweł VI , odpowiadając na sugestie wysunięte na Soborze Watykańskim II , zasadniczo zrewidował praktyczne zastosowanie tradycyjnej doktryny

[madohora]

Odpusty cząstkowe
Edytować
Istnieją cztery ogólne rodzaje odpustów, które mają zachęcać wiernych do wlewania ducha chrześcijańskiego w codzienne czynności i do dążenia do doskonałości miłości. Odpusty te są częściowe i dlatego ich wartość zależy od zapału, z jakim dana osoba wykonuje zalecane czynności:

[madohora]

Pobożne czytanie lub słuchanie Pisma Świętego przez co najmniej pół godziny.
Adoracja Pana Jezusa w Eucharystii przez co najmniej pół godziny.
Pobożne odprawianie Drogi Krzyżowej .
Odmawianie różańca lub akatystu w kościele lub kaplicy, w rodzinie, wspólnocie religijnej, stowarzyszeniu wiernych i ogólnie wtedy, gdy kilka osób zbiera się w szczytnym celu.

[madohora]

Odpustów specjalnych udziela się także z okazji szczególnego znaczenia duchowego, np. roku jubileuszowego , stulecia lub podobnego wydarzenia, np. objawienia się Matki Bożej w Lourdes

[madohora]

Trzeci odpust dotyczył tych, którzy złożyli ofiarę w intencji „zakończenia epidemii, ulgi dla cierpiących i wiecznego zbawienia dla tych, których Pan powołał do siebie”. Ofiarą było albo nawiedzenie Eucharystii, adoracja eucharystyczna , różaniec , droga krzyżowa, koronka do Bożego Miłosierdzia , albo półgodzinna lektura Biblii.

[madohora]

Do X wieku niektóre pokuty nie zostały zastąpione, a jedynie zmniejszone w związku z pobożnymi darowiznami, pielgrzymkami i podobnymi zasłużonymi dziełami. Następnie, w XI i XII wieku, uznanie wartości tych dzieł zaczęto wiązać nie tyle z pokutą kanoniczną, ile z darowaniem kary doczesnej za grzech. Szczególna forma zamiany pokuty była praktykowana w czasach wypraw krzyżowych, kiedy spowiednik wymagał od penitenta, aby zamiast innej pokuty udał się na krucjatę. [36] Najwcześniejszą wzmianką o odpustu zupełnym była deklaracja papieża Urbana II na soborze w Clermont (1095), że odpuścił wszelką pokutę poniesioną krzyżowcom, którzy wyznali swoje grzechy podczasSakrament Pokuty , uznający udział w krucjacie za równoznaczny z pokutą całkowitą. To ustaliło wzór dla wszystkich odpustów krucjatowych w przyszłości.

[madohora]

Sobór laterański IV (1215) zniósł niektóre nadużycia związane z odpustami, stwierdzając m.in., że za konsekrację kościołów można udzielać tylko odpustu rocznego i nie więcej niż 40-dniowego odpustu z innych okazji. Sobór stwierdził także, że „katolicy, którzy przepasali się krzyżem w celu eksterminacji heretyków, będą korzystać z odpustów i przywilejów przysługujących tym, którzy wyruszają w obronie Ziemi Świętej”

[madohora]

To często cytowane powiedzenie w żadnym wypadku nie było reprezentatywne dla oficjalnego katolickiego nauczania na temat odpustów, ale raczej odzwierciedlało zdolność Tetzela do przesady. Jeśli jednak Tetzel przesadził w odniesieniu do odpustów za zmarłych, jego nauczanie na temat odpustów za żywych było czyste. Niemiecki katolicki historyk papiestwa, Ludwig von Pastor , wyjaśnia:

[madohora]

Bulla papieskaodpustu nie dawało żadnej sankcji tej propozycji. Była to niejasna opinia scholastyczna, odrzucona przez Sorbbonę w 1482 r. i ponownie w 1518 r., a z pewnością nie była to doktryna Kościoła, którą w ten sposób błędnie przedstawiano jako prawdę dogmatyczną. Pierwszy z teologów dworu rzymskiego, kardynał Kajetan, był wrogiem wszelkich tego typu ekstrawagancji i stanowczo oświadczył, że nawet jeśli teolodzy i kaznodzieje nauczają takich opinii, nie trzeba w nie wierzyć. „Kaznodzieje” – powiedział – „mówią w imieniu Kościoła tylko tak długo, jak głoszą naukę o Chrystusie i Jego Kościele, ale jeśli dla własnych celów nauczają tego, o czym nic nie wiedzą i co jest jedynie ich własną wyobraźnię, nie należy ich przyjmować za rzeczników Kościoła.Nikt nie powinien się dziwić, jeśli tacy jak oni popadną w błąd.

—  Ludwig von Pastor ,

[madohora]

16 lipca 1562 r. Sobór Trydencki zniósł urząd kwestora i zastrzegł zbieranie jałmużny dwóm kanonikom kapituły , którzy za swoją pracę nie mieli otrzymywać żadnego wynagrodzenia; zastrzegł także publikację odpustów biskupowi diecezji. Następnie 4 grudnia 1563 r. na swojej ostatniej sesji Sobór bezpośrednio odniósł się do kwestii odpustów, ogłaszając je „najbardziej zbawiennymi dla ludu chrześcijańskiego”, zarządzając, że „wszelka zła zdobycz służąca ich uzyskaniu zostanie całkowicie zniesiona” oraz pouczanie biskupów, aby zwracali uwagę na wszelkie nadużycia dotyczące ich

[madohora]

Niektóre z tych zaświadczeń wiązały się z dekretami patriarchów znoszącymi poważne kary kościelne, łącznie z ekskomuniką, za żywych lub umarłych. Jednakże ze względu na koszty utrzymania Miejsc Świętych i płacenie wielu nakładanych na nie podatków, grecko-prawosławny patriarcha Jerozolimy , za zgodą Ekumenicznego Patriarchy Konstantynopola , miał wyłączny przywilej rozdawania takich dokumentów pielgrzymom w dużych ilościach lub przesłanie ich w inne miejsce, czasem z pustym miejscem na imię i nazwisko beneficjenta, żywego lub zmarłego, pojedynczej osoby lub całej rodziny, za którego będą czytane modlitwy

[madohora]

We wczesnym chrześcijaństwie akcentowano fakt, że Boże przebaczenie grzechów wymaga rzeczywistego nawrócenia i zmiany życia człowieka . Zmianę tę początkowo reprezentował jedynie chrzest , dopiero później dodano możliwość dalszej pokuty za grzechy popełnione przez chrześcijanina po chrzcie. Na znak nowego nawrócenia penitent otrzymywał wówczas od biskupa ciężką pokutę za dzisiejsze warunki, zwykle w postaci długotrwałego postu i braku możliwości uczestniczenia w Eucharystii lub innych zgromadzeniach chrześcijańskich. Kto odprawił tę pokutę, mógł zostać ponownie dopuszczony do pełnej komunii kościoły . W przypadku takiej pokuty wstawiennictwo pobożnych chrześcijan, zwłaszcza tzw. spowiedników, którzy przeżyli tortury lub prześladowania, mogłoby wpłynąć na złagodzenie tej pokuty .

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CIASTO KARDYNAŁA

7 Białko (ok. 220 g)
150 g Cukier granulowany
2 łyżki Skrobia
Dla mieszanki biszkoptów:
5 Żółtko
2 Jajko(-a)
70 g Cukier granulowany
Fasolka waniliowa (szpik)
Skórka z cytryny
80 g Mąka
Cukier puder (do posypywania)
Na krem:
500 g Bita śmietana
50 g Cukier puder
1 Pkg. Kremowe usztywnienie
1 Fasolka waniliowa (szpik)
Dżem porzeczkowy (lub żurawina)

Białka ubić granulowanym cukrem na sztywną pianę. Ostrożnie wymieszaj skrobię kukurydzianą.
Nałóż 4 x 3 paski na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, aby między każdym ubitym białkiem znalazło się miejsce na biszkopt. Jeśli nie masz miejsca na czwarty pasek, po prostu podnieś drugi arkusz.
Rozgrzej piekarnik do 160°C.
Na mieszankę biszkoptu ubij żółtka, jajka, cukier granulowany i miąższ waniliowy oraz skórkę z cytryny na puszystą masę.
Stopniowo dodawaj mąkę.
Wlej mieszaninę do torebki ze skórką i umieść biszkopt między każdym paskiem ubitych białek. Posyp trochę cukru pudru przez sito i piecz wszystko w piekarniku przez około 25 minut w temperaturze 165 stopni gorącego powietrza.
Na śmietanę ubij bitą śmietanę z zeskrobanym miąższem waniliowym i usztywniaczem śmietany. Dopraw cukrem pudrem.
Teraz rozłóż pasek dżemu porzeczkowego i rozprowadź bitą śmietanę na wierzchu. Wykręć drugi pasek tak, aby piękna strona była na górze. Ostrożnie umieść pasek na kremie.
Postępuj w ten sam sposób z pozostałymi dwoma paskami.
Wstaw do lodówki, aż będzie gotowy do podania.

[madohora]

TORCIK KREMOWY

1 Pkg. Ciasto francuskie (gotowe)
80 g Skrobia kukurydziana (lub 2 opakowania puddingu waniliowego w proszku)
500 ml Mleko
100 g Cukier
200 ml Bita śmietana
2 łyżki Cukier
6 arkuszy Żelatyna
1 Fasolka waniliowa (szpik)

Pokrój ciasto francuskie na 2 równe paski, lekko ukłuj kilka razy widelcem.
Piec w piekarniku w temperaturze 180 °C na złoty kolor.
Doprowadź mleko, cukier i miąższ ziaren wanilii do wrzenia, wymieszaj skrobię kukurydzianą z kilkoma łyżkami zimnego mleka, aż będzie gładkie i zwiąż z nią wrzące mleko, ciągle mieszając. Gotuj mieszaninę na małym ogniu przez kolejne 3-4 minuty, ciągle mieszając.
Żelatynę krótko namoczyć w zimnej wodzie i na końcu wmieszać do kremu waniliowo-mlecznego. Pozwól, aby mieszanina stała się letnia, aż prawie całkowicie ostygnie. Jeśli tworzą się grudki, po prostu zmiksuj krem blenderem ręcznym lub przepuść go przez grube sito.
Ubij bitą śmietanę z 2 łyżkami cukru na sztywną pianę.
Wciągnij bitą śmietanę do prawie zimnej śmietany za pomocą gumowego skrobaka, a następnie pozwól mu ostygnąć w lodówce.
Rozprowadź zimną śmietanę na wierzchu upieczonego ciasta francuskiego. Umieść drugi pasek ciasta francuskiego na wierzchu i posyp plasterki śmietany cukrem pudrem.

[madohora]

Kościół katolicki sprzeciwiał się tym nadużyciom w okresie reformacji katolickiej , która opierała się na uchwałach Soboru Trydenckiego , kiedy to powrócił do pierwotnego znaczenia nauczania o odpustach – „wynagradzaniu” kary za grzech dobrym uczynkiem lub modlitwą. Reformę tej doktryny przeprowadził w 1967 roku papież Paweł VI. dalszy postęp nastąpił w 1998 r. dzięki Janowi Pawłowi II. w ramach przygotowań do roku jubileuszowego 2000. W teologii katolickiej akcent kładzie się obecnie na pierwotne rozumienie sakramentu pojednania, w ramach którego mieści się nauka o odpustach. Dlatego też, aby uzyskać odpust, należy w dającej się przewidzieć przyszłości przyjąć sakrament pojednania i komunii, nie mieć upodobania w jakimkolwiek grzechu oraz spełnić określoną modlitwę lub dobry uczynek. [8] Podkreśla się także (np. także we Wspólnej Deklaracji o nauce usprawiedliwienia Światowej Unii Luterańskiej i Stolicy Apostolskiej ), że człowiek zostaje usprawiedliwiony jedynie przez zbawcze działanie Boga w Jezusie Chrystusie. W dotychczasowej praktyce wierzący katolik najczęściej spotyka się z odpustami w okolicach Dnia Zadusznego , kiedy prosi o odpusty za zmarłych, lub w roku jubileuszowym

[madohora]

Kościoły po reformacji ( protestanci i anglikanie ) odrzucają odpusty. Negatywny stosunek do odpustów ma także Kościół starokatolicki , nauki o odpustach nie uznaje także Kościół prawosławny .

[madohora]

Termin odpust pojawił się w XI wieku za czasów papieża Aleksandra II . Wcześniej posługiwano się księgami spowiedzi (z końca VII w.), które polecano księżom jako przewodnik do spowiedzi i zawierały tabelę ulg lub zamienników kar kościelnych. Nadużywanie korzystania z odpustów (które służyły osobistemu wzbogaceniu duchowieństwa [6] ) oraz interesy hierarchiczne skłoniły papieża Innocentego III (1215) do ograniczenia prawa biskupów do udzielania odpustów i całkowitego przebaczenia ( odpusty plenariae ) stopniowo przechodził w ręce jednego papieża. Twierdzenie, że zasługi Chrystusa, Matki Bożej i świętych przed Bogiem tworzą niewyczerpaneskarbiec dobrych uczynków ( opera superrogationis ), i że został oddany do dyspozycji Kościoła, aby rozdzielać od niego łaski na to zasługujące, Kościół reprezentowany przez papieża Klemensa VI w pierwszej połowie XIV wieku zatwierdził to nauczanie, uznając apostoła Piotra i jego namiestników, biskupów Rzymu, za stróżów zgromadzonego skarbu

[madohora]

Według Katechizmu Kościoła Katolickiego odpust to „odpuszczenie przed Bogiem tymczasowej kary za grzechy, za które wina została już zmazana; Chrześcijanin posiadający odpowiednie usposobienie otrzymuje pod pewnymi warunkami rozgrzeszenie za pośrednictwem Kościoła, który jako rozdzielacz owoców odkupienia rozdziela zadośćuczynienia ze skarbca zasług Chrystusa i świętych i słusznie je udziela .

[madohora]

W XVI-XVIII wieku Kościół grecki, po unii florenckiej i zdobyciu Konstantynopola przez Turków, znajdował się pod ogromnym wpływem zachodniego chrześcijaństwa. Propaganda katolicka była tu znacznie aktywniejsza, zwłaszcza wraz z utworzeniem w 1622 r. łac. Sacra Congregatio de Propaganda Fidei („Kongregacje Rozkrzewiania Wiary”) większość greckich uczonych i teologów studiowała na Zachodzie. Dzięki wpływom katolickim praktyka Kościoła greckiego obejmowała wydawanie chrześcijanom odpustów: świadectw odpuszczenia grzechów ( gr. συγχωροχαρτια ). Były to odpusty prawdziwe – listy zezwalające na grzechy, które każdy mógł otrzymać za określoną sumę pieniędzy. Według Christosa Yannarasarozgrzeszenie „udzielone” przez te listy nie było związane z udziałem wiernych ani w sakramencie pokuty, ani w sakramencie Eucharystii

[madohora]

Jak zauważa Gidulyanov, powszechne stosowanie odpustów („listów przebaczonych”) nastąpiło w XVII wieku za pierwszych carów Romanowów w Rosji. Jednym z pierwszych sprzedających odpusty był patriarcha Konstantynopola, później kanonizowany w Kościele rosyjskim, Atanazy Patelar . Wydrukował i sprzedał partię odpustów w Kijowie, a następnie poprosił cara Aleksieja Michajłowicza o wydrukowanie 500 „zezwoleń” dla Kozaków Zaporoskich w Moskwie. Według Giduljanowa kolejnym sprzedawcą odpustów był serbski patriarcha Gabriel (kanonizowany w Kościele serbskim), dla którego w 1655 r. wydrukowano w Moskwie 1000 zezwoleń. W udzielanie odpustów zaangażował się także metropolita Gazski Paisij Ligarid ., którego Gidulyanov nazywa „słynnym poszukiwaczem przygód”. Największą i według Giduljanowa „haniebną” liczbą rozpowszechniania listów ułaskawionych zajmował się patriarcha Antiochii Makary , który przeprowadził to na Wołoszczyźnie, Małej Rusi i w Moskwie; kolportaż listów Makariusza przynosił mu znaczne dochody

[madohora]

W ciągu pierwszych 1000 lat istnienia Kościoła spowiedź nie była powszechnie uznawana przez biskupów za sakrament

[madohora]

Lista różnych aktów pokutnych nałożonych na grzesznika w celu zapewnienia zadośćuczynienia obejmowała mniej lub bardziej rygorystyczne posty, pokłony, pozbawienie rzeczy dozwolonych w inny sposób; także jałmużny, modlitwy i pielgrzymki. Czas trwania podano w dniach, kwarantannach lub latach. Gildas wymienia pokutę dla nietrzeźwego mnicha: „Jeśli ktoś z powodu pijaństwa nie może śpiewać Psalmów, będąc oszołomiony i nie mówiący, zostanie pozbawiony obiadu”

[madohora]

[madohora]

Od 1884 r. był uwikłany w gorącą kontrowersję z „ultraluterańskim” Synodem w Missouri , która wynikała z decyzji faworyzującej Synod w Wisconsin

[madohora]

Według doniesień Dezyderiusz Erazm urodził się w Rotterdamie 28 października w połowie lat sześćdziesiątych XIV w., prawdopodobnie w roku 1466. Został nazwany na cześć Erazma z Formiae , którego ojciec Erazma, Gerard, osobiście faworyzował

[madohora]

Będąc w Stein, Erazm nawiązał „namiętne przywiązanie” z innym kanonikiem Servatiusem Rogerusem i napisał serię listów miłosnych w których nazwał Rogerusa „połową mojej duszy”, pisząc, że „Ulubiłem cię zarówno nieszczęśliwie, jak i nieubłaganie.” Korespondencja ta kontrastuje z ogólnie zdystansowaną i znacznie bardziej powściągliwą postawą, jaką okazywał w późniejszym życiu. Za jego życia nie było żadnych wzmianek ani oskarżeń o charakterze seksualnym o Erazmie. Jego prace wychwalają umiarkowany popęd seksualny w małżeństwie między mężczyznami i kobietami

[madohora]

Podczas swojej pierwszej wizyty w Anglii w 1499 roku studiował lub wykładał na Uniwersytecie Oksfordzkim . Erazm był pod szczególnym wrażeniem nauczania biblijnego Johna Coleta , który wyznawał styl bardziej przypominający ojców kościoła niż scholastyków . Pod wpływem humanisty Johna Coleta jego zainteresowania zwróciły się w stronę teologii

[madohora]

edynym dysponentem odpustów w Kościele jest papież. Tylko on może określać warunki jego uzyskania, lub delegować swą władzę w tej materii innym. Delegacja ta nie może być przekazywana dalej, chyba, że ze zgodą papieża.

Starający się o odpust może go uzyskać dla siebie lub dla zmarłego. Nie można uzyskać odpustu dla innego żyjącego. Nie można też uzyskać więcej niż jeden odpust zupełny dziennie.

Odpust uzyskuje się poprzez spełnienie odpowiednich warunków i wykonanie przypisanych odpustowi czynności. Warunkami koniecznymi i wspólnymi dla wszystkich odpustów są:

bycie ochrzczonym i nieekskomunikowanym
bycie w stanie łaski uświęcającej
posiadanie szczerej intencji uzyskania odpustu
wykonanie w określonym czasie i w określonej formie czynności związanych z odpustem

Czynności związane z odpustem mogą być różnorakie. Mogą to być określone modlitwy, określone dobre uczynki lub określone praktyki religijne. Czynności te mogą być ponadto związane z określonym miejscem lub z określonym czasem. Za przykładowe czynności warunkujące uzyskanie odpustu mogą posłużyć:

przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej lub pobożny udział w tej ceremonii
pobożne nawiedzenie jednej z czterech rzymskich bazylik większych i odmówienie tam Ojcze nasz oraz wyznania wiary
nawiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada połączone z modlitwą za zmarłych – odpust ten może być ofiarowany tylko za zmarłych
pobożne przyjęcie, choćby przez transmisję medialną, błogosławieństwa Urbi et Orbi
pobożne nawiedzenie kościoła w dniu jego konsekracji i odmówienie tam Ojcze nasz oraz wyznania wiary

Podstawowe zasady dotyczące uzyskiwania odpustów zawarte są w prawie kanonicznym. Nad właściwym sprawowaniem odpustów czuwa w Kościele trybunał Penitencjarii Apostolskiej, który publikuje również Enchiridion Indulgentiarum, będący swoistym katalogiem odpustów. Ostatnie, czwarte wydanie Enchiridionu ukazało się w lipcu 1999 i związane było z Wielkim Jubileuszem Roku 2000.

[madohora]

Bulla ta została szybko zakwestionowana. Miała bowiem charakter listu prywatnego do ówczesnego legata papieskiego w Niemczech, kardynała Kajetana de Vio. Zabrakło w niej wyraźnego zaprzeczenia nauczaniu Tetzla, nadto papież nie wyraził w niej jasno, że jest to nauczanie ex cathedra. Jesienią 1518 po nieudanych spotkaniach de Vio i Lutra, Mistrz Marcin wystąpił z Kościoła. Dopiero 30 czerwca 1519 w tzw. Liście do Szwajcarów Leon X wyjaśniał, iż miał zamiar podać naukę zawartą w bulli jako obowiązującą.

Pod wpływem uniwersytetów w Kolonii i Louvanium Leon X wydał w 1520 kolejną bullę – Exsurge Domine. Bulla ta uznawała za nieprawowierne 41 zdań Lutra i wzywała go do ich odwołania w ciągu 60 dni. Wśród tych zdań sześć dotyczyło odpustów.

W 1545 zwołany został Sobór Trydencki, który był reakcją Kościoła na reformację. 27 listopada 1563 papież Pius IV, który spodziewał się rychłego nadejścia swojej śmierci, w liście do kardynała Karola Boromeusza prosił o szybkie zakończenie obrad. W nocy z 3 na 4 grudnia zredagowano Dekret o odpustach, który o świcie został przyjęty przez ojców soborowych. Był to jeden z ostatnich dekretów soboru i ograniczał się do zdefiniowania podstaw nauki o odpustach, czyli prawa Kościoła do dysponowania nimi oraz do rzeczywistego pożytku dla korzystających z nich.

Papież Paweł VI wydał w 1967 r. konstytucję apostolską Indulgentiarum Doctrina, w następnym roku uzupełniony przez zawierający szczegółowy wykaz odpustów Enchiridion Induldentiarum. Zniesiono miary czasu odpustów cząstkowych: „Co do odpustu cząstkowego pominięto dawne określenie dni i lat, a wyszukano nową formę czyli miarę, wedle której bierze się pod uwagę samą czynność wiernego, spełniającego dzieło ubogacone odpustem.”[2] Uzasadnieniem jest fakt, iż czas jest właściwością rzeczywistości ziemskiej i trudno o nim mówić w przypadku czyśćca. Konstytucja mówi natomiast o wielkości odpustu cząstkowego, „tym większej, im większa jest miłość działającego i wartość dzieła.”

Konstytucja zasugerowała także zmniejszenie liczby odpustów zupełnych, po to, by bardziej docenić ich wartość. Zniesiono także zasadę toties quoties, czyli możliwość uzyskiwania wielokrotnie w ciągu dnia łaski odpustu przy ponownym spełnieniu warunków. Paweł VI zostawił jeden wyjątek: drugi odpust zupełny można zyskać tego samego dnia w godzinie śmierci.

[madohora]

Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca Chrystusa i świętych.

[madohora]

Nie tylko dla Niki
Odpustowe pierniki

[madohora]

Sprawa zawsze była jasna
Na Odpuście były ciasta
Ale teraz tak się zdarza
Są też u bram cmentarza

[madohora]

KRAJANKA MIODOWA Z POLEWĄ CZEKOLADOWĄ

Składniki: 40 dag mąki pszennej, pół szklanki miodu, pół szklanki cukru, 1 jajko, 1 łyżeczka sody oczyszczonej, 1 łyżeczka korzeni, 25 dag nadzienia (marmolada i bakalie)

Miód i cukier zagotować ciągle mieszając roztwór zalać nim mąkę. Dodać jajko, sodę rozpuszczoną w wodzie, wsypać korzenie. Ciasto dobrze wyrobić i rozwałkować na 2 placki o grubości 2 cm, Jeden placek położyć na blachę, wysmarować
tłuszczem, nałożyć nadzienie a drugim plackiem przykryć i piec w średnio gorącym piekarniku 30-40 minut. Po ostudzeniu krajać w kwadraciki. Polewa czekoladowa: Kostka margaryny, cukier, trochę wody, zagotować. Sprawdzić drewnianą łyżką, polewa ma być "na sznurek" Po ostudzeniu polać nią piernik. Można też polać piernik gotową polewą czekoladową

[madohora]

Na odpust pierniczki
Na święta kokosanki
A potem na sanki

[madohora]

Chociaż nie jest uroczysty
Kilka bud i już po wszystkim

[madohora]

Zawsze gdzieś jest jakiś odpust

[madohora]

[url=http://www.dziennikzachodni.pl/wiadomosci/katowice/a/art-jarmark-w-katowicach-jarmark-sztuki-na-rynku-w-nikiszowcu-zdjecia,13323308/]JARMARK SZTUKI W NIKISZOWCU - [size-10]Dziennik Zachodni - 09.07.2018[/size][/url]

[madohora]

Odpust – w teologii katolickiej pojęcie oznaczające darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy. Odpust może być zupełny, jeśli jest darowaniem całej, przewidzianej przez Boga kary lub cząstkowy – jeśli jest tej kary zmniejszeniem. Odpust może być udzielony żywym lub zmarłym i dotyczy wyłącznie chrześcijan.

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Dziennik Zachodni - 30.07.2023

[madohora]

NA BEZPŁATNY AUTOBUS NA IMPREZĘ NA NIKUSZU CZEKAŁY TUMY A KIEROWCA NIE ZATRZYMAŁ SIĘ NA PRZYSTANKU - www.katowice24.info - 31.07.2023

[madohora]

W 2009 roku nakładem Muzeum Pałacu w Wilanowie ukazała się edycja "Compendium ferculorum" zawierająca – oprócz opracowania tekstu – także obszerny wstęp, życiorys Czernieckiego, słownik terminów kulinarnych oraz szczegółowy indeks dań i produktów, oraz przedmowę Stanisława Lubomirskiego (członek rodziny Lubomirskich) i ilustracje z XVII, XVIII stulecia. Dzieło opracowali i wydali dr hab. Jarosław Dumanowski i mgr Magdalena Spychaj. Publikacja rozpoczęła edycje staropolskich książek kucharskich w serii "Monumenta Poloniae Culinaria"

[madohora]

W niedzielę jak co roku w lipcu mieliśmy Odpust w kościele Świętej Anny. Uroczystość poprzedziła o godiznie 11:00 odpustowa suma. Podczas uroczystej mszy i procesji można było spotkać panie w strojach śląskich oraz mężczyzn w górniczych mundurach.
Natomiast od godziny 14:00 jak to już bywa od trzech lat rozpoczęła się impreza czyli festyn towarzyszący uroczystościom odpustowym. Tym razem - chyba jak podczas każdej imprezy - deszczu mieliśmy w nadmiarze. Lecz pomimo deszczu, który na pewno przeszkadzał nie brakowało chętnych do wspólnej zabawy.
Jedynie zapowiedziana na godzinę 19:00 impreza taneczna, chyba nie do końca się udała i to właśnie z powodu deszczu

[madohora]

Nie brakowało stoisk z tradycyjnymi piernikami takimi jak makarony, krajanka, kokosanki, "gumowe" myszki a także tradycyjny imbir i moje ulubione marcepanowe kartofelki

[madohora]

Jak przed laty stoiska ciągnęły się od Kościoła w Nikiszowcu, przez całą ulicę Zamkową aż za dawne kino "Słońce" - wracając wspomnieniami do dawnych czasów, brakowało jedynie karuzeli na placyku za kinem (dzisiaj placyk jest prywatną własnością)

[madohora]

Ale atrakcji dla dzieci nie brakowało. Na rynku rozstawiony był dmuchany zamek do zjeżdżania, batut na którym bez przerwy ktoś skakał a także nasi milusińscy przez cały dzień zajmowali się malowaniem - mimo padających strug deszczu

[madohora]

Nie brakło też miniaturowego "kiecioka" - ja co prawda tęsknię za takim prawdziwym, gdzie:

"Jak karlus frelka mioł tak na oku"...karlusy sie zestarzały, frelki podrosły o pora kilo to i kieciok dali na ajza

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nikiszowiec: odpust u św. Anny

Anna Zych - Trybuna Górnicza 2011-07-30 14:22:59

W najbliższą niedzielę, 31 lipca, w jednej z najbardziej charakterystycznych dzielnic Katowic – Nikiszowcu – odbędzie się Odpust u Świętej Anny. Wydarzenie to już po raz trzeci będzie obchodzone w szczególny sposób, zarówno jako święto religijne, jak i integrujące mieszkańców i sympatyków osiedla Nikiszowiec i pobliskiego Janowa.
Imprezy towarzyszące odpustowi odbywać się będą na odnowionej płycie rynku w Nikiszowcu. Od godz. 18.00 na specjalnie przygotowanym parkiecie trwać będzie zabawa taneczna, którą uświetni zespół Chilli Band.
Specjalne atrakcje przygotowane zostaną dla najmłodszych: na rynku stanie karuzela, zamek dmuchany, zjeżdżalnia, zorganizowane zostaną zabawy z animatorami i warsztaty plastyczne. Nie zabraknie też tradycyjnych bud odpustowych, straganów z rękodziełem, wyrobami śląskiej kuchni i innymi atrakcjami. Na turystów będzie czekać przewodnik, który pokaże ciekawe zakamarki Nikisza, będzie można też zwiedzić Muzeum i kościół Św. Anny. Imprezę objęli swoim patronatem miedzy innymi poseł Kazimierz Kutz i prezydent Katowic Piotr Uszok.
Dzień wcześniej, w sobotnie popołudnie, w kościele św. Anny odbędzie się święcenie pojazdów, a zaraz po nim koncert Orkiestry Dętej KWK Wieczorek. Organizatorem Odpustu u Świętej Anny jest Centrum Aktywności Lokalnej w Nikiszowcu oraz Stowarzyszenie Razem dla Nikiszowca

[madohora]

Katowice: Odpust świętej Anny na Nikiszowcu. Zobacz zdjęcia

Naszemiasto.pl, aktualizacja: 2011-08-01 16:31

W niedzielę zorganizowano w parafii św. Anny w Nikiszowcu odpust. Na dzieci czekało wiele atrakcji, mi.n. kraina zabaw z karuzelami i zjeżdżalniami, warsztaty plastyczne, a dla łasuchów - ciasta Michalskich. Ponadto: przejażdżki bryczką, zwiedzanie Nikisza z przewodnikiem i impreza taneczna. Zobacz zdjęcia ...

[madohora]

26.07.2015 niedziela Odpust Parafialny u Babci Anny
Część Liturgiczna:

Msze św. o godz. 8.00, 9.30, 11.00, 17.00 – kolekta odpustowa.
Suma Odpustowa o godz. 11.00 zapraszamy rodziny w strojach regionalnych, sztandary oraz panów do niesienia baldachimu. W czasie Sumy oficjalnie pożegnamy naszych księży wikarych.
Kazania wygłosi ks. dr nauk teologicznych w zakresie teologii moralnej Wojciech Surmiak, adiunkt w Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach,
o godz. 16.00 Uroczyste Nieszpory odpustowe z uszanowaniem relikwii św.Anny
--

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Gazeta.pl - 26.07.2015

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Radio Katowice - 26.07.2015

[madohora]

[madohora]

[madohora]

w teologii katolickiej pojęcie oznaczające darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy

[madohora]

Z powodu nadużyć, które miały miejsce w historii Kościoła, odpusty stały się jedną z przyczyn wystąpienia Marcina Lutra i reformacji.

[madohora]

Pisał katechezy i teksty polemiczne, skupiając wokół swoich idei opozycję Kościoła katolickiego. Z grupą współpracowników przełożył Biblię na język niemiecki (Biblia Lutra), był autorem Postylli domowej, Małego i Dużego katechizmu, Artykułów szmalkaldzkich oraz pieśni kościelnych, w tym ewangelickiego hymnu: Warownym grodem jest nasz Bóg.

[madohora]

Rodzice Marcina, Hans Luder wraz z żoną Małgorzatą, ze względów ekonomicznych musieli opuścić rodzinną wieś, gdzie od wielu lat należeli do tzw. dziedzicznych czynszowników. Udali się do Turyngii, ośrodka górnictwa i hutnictwa, gdzie Hans zaczął zarabiać na utrzymanie rodziny początkowo jako górnik, a następnie jako hutnik. Rodzice przez pewien czas mieszkali w Eisleben, w którym urodził się przyszły reformator. Z czasem przeprowadzili się do Mansfeld, gdzie po dorobieniu się niewielkiego majątku Hans Luder stał się właścicielem pieca hutniczego. Lepsza sytuacja materialna umożliwiła mu kształcenie syna. Ojciec Marcina Lutra chciał, by ten został prawnikiem.

[madohora]

Oszczerstwo przypisywane polemiście katolickiemu Johannesowi Cochläusowi głosiło, że matka Lutra była służącą w łaźni, a Marcin był owocem jej związku z diabłem

[madohora]

MODRO KAPUSTA

mała główka czerwonej kapusty, 1-1,5 kg
cebula, 2-3 sztulki
Boczek wędzony, 10 -15 dkg
liść laurowy, 3-4 szt
ziele angielskie, 5-7 szt
ocet, 2-3 łyżki (do smaku)
cukier, 2 łyżeczki (do smaku)
sól ,pieprz

Kapustę obieramy z zewnętrznych liści, wykrawamy głąb, a resztę drobno kroimy. Boczek i cebulę kroimy w kosteczkę i podsmażamy na patelni. Kapustę zalewamy 3 szklankami wody, dodajemy liść laurowy, ziele angielskie i gotujemy pod przykryciem. Kiedy kapusta zmięknie, odcedzamy ją, a następnie mieszamy z boczkiem i cebulką( podsmażyć na patelni). Dalej podgrzewamy i doprawiamy octem, solą, pieprzem i i ewentualnie odrobiną cukru. Uwaga: po dodaniu octu kapusta zmienia kolor na lekko różowy.

[madohora]

CZERWONA KAPUSTA

główka czerwonej kapusty
1 cebula
sól, pieprz,ocet

Kapustę drobno kroimy i gotujemy w osolonej wodzie, w trakcie gotowania należy sprawdzic czy kapusta już jest gotowa. Gdy już mamy ugotowaną kapustę to do wody wlewamy ok 3 łyżek octu (należy sprawdzic smak) i zostawiamy ją na ok 15 minut. Następnie kapustę odcedzamy dodajemy pokrojoną drobno cebulę, sól, pieprz do smaku. Jak ktoś lubi to może kapustę trochę dosłodzic.

[madohora]

W innych regionach kraju potrawa ta jest znana jako zraz (wołowy).

[madohora]

Zrazy – potrawa z kawałków mięsa lub mięsa mielonego, podsmażanego i duszonego z dodatkiem warzyw i przypraw. Tradycyjne danie kuchni staropolskiej, zwłaszcza szlacheckiej i myśliwskiej, obecne w kuchniach narodów dawnej Rzeczypospolitej szlacheckiej: polskiej, litewskiej, białoruskiej i ukraińskiej.

[madohora]

Tradycyjne zrazy staropolskie (tzw. suropieki) nie zawsze były zawijane, niekiedy po prostu plastry mięsa duszono w specjalnym garnku w sosie własnym z cebulą lub w sosie grzybowym, wtedy często duszono je poprzekładane warstwami grzybów i przypraw.

[madohora]

Potrawa występuje w niezliczonych wariantach i pod różnymi nazwami. Często stosowane zamiennie określenia: "bitki", "rolada", wskazują na najpopularniejszy rodzaj zrazów – wykonywane z rozbitych i zawijanych plastrów mięsa (przede wszystkim wołowiny – zrazy wołowe) i wypełnionych farszem (zrazy zawijane). Do przygotowania zrazów używa się różnego rodzaju mięsa krojonego, siekanego lub mielonego: wołowiny, wieprzowiny, cielęciny, dziczyzny i in. Wtórnie zrazami nazywa się także niektóre potrawy z ziemniaków i z ryb. Zrazy podaje się na gorąco z kaszą, ziemniakami, kluskami lub pieczywem (w wyszukanej formie – podawane w skórce chlebowej).

[madohora]

staropolskie zrazy z grzybami i śmietaną – zrazy niezawijane z polędwicy

[madohora]

zrazy zwijane po białorusku – wypełnione farszem ze zmielonych składników (podsmażona wątróbka wieprzowa, cebula, groszek konserwowy, tarta bułka)

[madohora]

bragioli – zrazy wołowe z nadzieniem z mielonego mięsa, oliwek, jaj, bekonu, czerstwego pieczywa i pietruszki w kuchni maltańskiej

[madohora]

ROLADA Z WOŁOWINY

cebula 1 sztuka
marchew 3 sztuki
pieprz 1 szczypta
sól 1 szczypta
wołowina 1 kilogram
cynamon 1 łyżeczka
goździki 3 sztuki
masło 100 gramów
kajzerki czerstwe 2 sztuki

Mięso umyj, oddziel od kości i rozbij na płat o równej grubości.
Na maśle zeszklij posiekaną cebulę.
Bułki pokrój w drobną kostkę i wrzuć do miski. Dodaj zeszkloną cebulę i starte marchewki. Przypraw potłuczonymi goździkami, cynamonem, pieprzem i solą i wszystko wymieszaj.
Płat mięsa ułożony na ściereczce posmaruj farszem i zawiń.
Roladę dobrze obwiąż bawełnianą nicią i włóż do garnka z wrzącą wodą. Gotuj przez 4 godziny na małym ogniu.
Po ugotowaniu przyciśnij ciężkim przedmiotem i ostudź.
Odwiąż nici, zdejmij ściereczkę i pokrój roladę na cienkie plastry. Podawaj na zimno.

[madohora]

ROLADY WOŁOWE

800 g wołowiny bez kości, np udźca
8 plastrów wędzonego boczku
pół słoiczka musztardy (np Dijon)
4-5 ogórków kiszonych
1 biała cebulka
sól i pieprz do smaku
olej lub smalec do smażenia
sól i czarny pieprz
Sos na rolady wołowe
1 marchewka
1 mały por
250 ml czerwonego wina
1 łyżka koncentratu pomidorowego
500 ml bulionu
szczypta cukru
sól i pieprz czarny

Obierz cebulę i posiekaj w piórka. Ogórki kiszone pokrój w słupki. Marchewki obierz i pokrój w plasterki, drobno posiekaj pora. Odłóż warzywa na bok.
Wołowinę umyj i potnij na ok. 8 plastrów, a następnie lekko rozbij tłuczkiem do mięsa. Oprósz solą i pieprzem z obydwu stron, po czym każdy posmaruj musztardą, rozłóż na nim plasterki boczku, fragment ogórka i cebulkę. Mocno zwijaj mięso w rolady i zabezpiecz przed rozwinięciem nitką lub wykałaczką.
W dużej, głębokiej patelni rozgrzej 1-2 łyżki tłuszczu i obsmaż wszystkie rolady. Gdy wszystkie strony się zarumienią, zdejmij mięso z patelni. Zmniejsz ogień do średniego i dodaj na patelnię marchewkę i por. Smaż je przez około 5 minut, a następnie dodaj koncentrat pomidorowy i cukier. Zamieszaj, po czym wlej na patelnię 100 ml wina i poczekaj, aż się zredukuje. Po tym czasie wylej resztę wina, a gdy sos zgęstnieje, wlej na patelnię bulion. Przykryj patelnię pokrywką i duś rolady na średnim ogniu około 60-70 minut.
Gdy mięso będzie miękkie, wyjmij rolady z patelni, przelej sos przez sito. Teraz czas na zagęszczenie sosu. Możesz to zrobić na dwa sposoby – zmiksować połowę ugotowanych warzyw i dodać do sou lub zagęścić go 1-2 łyżkami mąki (pszenna, ziemniaczana lub kukurydziana).
Rolady serwuj na talerze, polej przygotowanym sosem i podawaj z ulubionymi dodatkami. Pamiętaj, aby przed zjedzeniem wyjąć wykałaczki lub rozciąć nitki, którym było zwinięte mięso.

[madohora]

Kompot – napój owocowy z gotowanych owoców świeżych lub suszonych. Kompoty zaliczane są do grupy przetworów owocowych

[madohora]

Tradycja picia kompotu najprawdopodobniej ma ponad 700 lat historii i pochodzi z czasów Imperium Bizantyńskiego. Nie należy również mylić kompotu z francuskim deserem owocowym o nazwie compote, który powstał 300 lat później, jest gęsty, bardzo słodki i nie nadaje się do picia.

[madohora]

KOMPOT Z RABARBARU

Rabarbar 1 pęczek
Cukier 3 łyżki
Woda ok. 700-800 ml

Rabarbar umyć, osuszyć, obrać twarde łyki i drobno posiekać.
Tak przygotowany rabarbar przełożyć do garnka, zalać wrzątkiem tak tylko aby przykryć, dodać cukier i gotować przez ok. 5 min.
Ugotowany kompot zostawić do wystudzenia, można dolać trochę zimnej wody.

[madohora]

KOMPOT Z RABARBARU

700 g rabarbaru
120 g drobnego cukru
2 litry wody

Szklanka - 250 ml
Rabarbar dokładnie umyć, odkroić liście i końcówki. Rabarbar pokroić na cienkie plastry.
Włożyć go do garnka, zasypać cukrem i zalać tylko litrem wody. Garnek przykryć pokrywką i ustawić dużą moc palnika. Gdy woda się zagotuje, zmniejszyć moc palnika. Kompot powinien gotować się powoli przez 25 minut.
Po tym czasie wyłączyć kompot. Gdy kompot przestygnie, przecedzić go przez gęste sitko. Wyrzucić miąższ ze skórkami i włóknami.
Po przestudzeniu dolać drugi litr przegotowanej wody (gorącej lub zimnej). Po dodaniu drugiego litra wody, nadal będziemy mieć mocny kompot.
Najlepiej nastawić kompot wieczorem i pozostawić go pod przykryciem do rana. Po kilkunastu godzinach jego smak staje się intensywny.

[madohora]

KOMPOT W KOLORZE DENATURATU

1 słoik kompotu śliwkowego (z domowej spiżarni)
1 puszka ananasów
przegotowana woda

Kompot śliwkowy i sok z ananasa wlać do dzbanka i wymieszać.Uzupełnić przegotowaną wodą.Nie dosładzać,ponieważ syrop ananasowy jest baaardzo słodki...

[madohora]

TARTA BANANOWA

herbatniki 200 gramów
masło 160 gramów
banany 4 sztuki
Śmietanka 36% 250 mililitrów
cukier puder 1 łyżka
cynamon 1 łyżeczka
czekolada deserowa 50 gramów
masa kajmakowa z puszki 1 opakowanie
laska wanilii 1 sztuka

Okrągłą formę wysmaruj masłem. Herbatniki włóż do malaksera i rozdrobnij. W rondelku rozpuść masło i dodaj wraz z cynamonem do kruszonki. Wymieszaj
Dno i boki formy wylep przygotowaną kruszonką z herbatników. Włóż do piekarnika nagrzanego do 180°C i piecz przez 10 minut. Wyciągnij i schłodź
Masę kajmakową przełóż do rondla i lekko podgrzej ciągle mieszając. Ciepłą masę wyłóż na schłodzone ciasto.
Banany obierz ze skóry, pokrój w plastry i ułóż na masie kajmakowej. Ostaw do schłodzenia.
Schłodzoną śmietankę ubij z cukrem pudrem i ziarnami wanilii, wyłóż i rozsmaruj po wierzchu tarty
Na koniec oprósz tarte startą czekoladą.

[madohora]

SERNIK MANGO

herbatniki Petit Buerre 130 gramów
wiórki kokosowe 30 gramów
masło 70 gramów
masa serowa: ser twarogowy 1 kilogram
mąka pszenna 1 łyżka
mąka ziemniaczana 2 łyżki
cukier 150 gramów
jajka 4 sztuki
śmietanka 30% 100 gramów
pulpa z mango 300 gramów
polewa: śmietana 18% 300 gramów
cukier puder 3 łyżki
pulpa z mango 150 gramów

Przygotuj spód. Herbatniki zmiksuj w malakserze. Roztop masło i połącz łyżką z herbatnikami. Dodaj też wiórki kokosowe. Przełóż masę herbatnikową na dno tortownicy, wyłożonej papierem do pieczenia. Wyrównaj masę łyżką. Odstaw tortownicę ze spodem do lodówki na ok. 10 minut.
Ser twarogowy zmiksuj z mąką pszenną, mąką ziemniaczaną, cukrem i jajkami. Dodaj na koniec śmietankę 30% i pulpę mango (z puszki) - połącz składniki szpatułką. Masę twarogową wylej na przygotowany wcześniej spód. Włóż sernik do piekarnika nagrzanego do 150 stopni i piecz 70 minut. Po tym czasie uchyl drzwiczki piekarnika i zostaw sernik do wystudzenia.
Przygotuj polewę. Śmietanę 18% wymieszaj dokładnie z cukrem pudrem i wylej na wierzch sernika. Wyrównaj starannie łyżką.
Na powierzchni śmietany nałóż łyżeczką punktowo pulpę mango. Przeciągnij po niej wykałaczką, tworząc wzory. Włóż sernik do lodówki na kilka godzin do schłodzenia.

[madohora]

Chociaż Pan Jezus wyraźnie powiedział, że przekazuje „władzę kluczy” św. Piotrowi i jego następcom (por. Mt 16,19), to do dziś wiedza i poglądy o łasce zyskiwania odpustów kojarzą się z kupczeniem świętością, albo z tajemniczymi zabiegami. Gdybyśmy wiedzieli jak bardzo możemy współdziałać w pomocy naszym żywym i zmarłym braciom i siostrom w wierze, że tak bardzo możemy pomóc sobie i innym w wykorzystaniu łaski Bożej, która jest konieczna do zbawienia, nie czekalibyśmy i nie zajmowalibyśmy się tym co szybko przemija, albo co szkodzi na ciele i duszy. Iluzja, że będziemy żyli długo, bardzo długo i szczęśliwie czasami mija, gdy jesteśmy na pogrzebie kogoś bliskiego nam albo przeżywamy jakieś doświadczenie. Po za tym często łudzimy się, że sami sobie poradzimy w życiu, a o śmierci staramy się za dużo nie myśleć i że Bóg, i Jego Kościół, nie za bardzo, albo wcale nie jest nam potrzebny. Pan Bóg chce abyśmy współpracowali z Jego łaską, abyśmy troszczyli się o swoje i innych zbawienie.

[madohora]

[madohora]

17 lipca 1505 roku Marcin Luter wstąpił do zakonu augustianów. Bezpośrednią przyczyną decyzji było – według jego własnej relacji – ślubowanie, które złożył w śmiertelnej trwodze 2 lipca tegoż roku, powalony na ziemię piorunem podczas burzy pod Stotternheim. Z pewnością poprzedzały ją wcześniejsze duchowe rozterki. Motywacje Lutra nie są dokładnie znane, istnieje wokół nich wiele spekulacji. Domniemuje się, że znaczący wpływ miała świadomość osobistej grzeszności i obawa przed Sądem Ostatecznym (podsycana przez literaturę i sztukę religijną), podczas gdy życie zakonne oferowało możliwość osiągnięcia moralnej doskonałości i zapewnienia sobie łaski Bożej

[madohora]

W październiku 1510 roku wyjechał do Rzymu, aby odwołać się do papieża Juliusza II od decyzji prowincjała saskiej kongregacji Staupitza, nakazującej podniesienie ogólnego poziomu obserwancji. Wrócił zdruzgotany zastanym obrazem tj. papieża prowadzącego wojny, bezceremonialnego stylu bycia księży, bluźnierczego żonglowania sakramentami, czy wreszcie praktyki odprawiania w pośpiechu siedmiu mszy świętych przy jednym ołtarzu. Oburzony Luter relacjonował, że pewien ksiądz, widząc, że odprawił dopiero jedną trzecią swojej mszy, poganiał go słowami: „Pośpiesz się! Inni czekają!” Podróż do Rzymu nie miała większego wpływu na rozwój poglądów teologicznych Lutra, jednakże zgromadzone doświadczenia ukształtowały jego późniejszą postawę w walce z papiestwem.

[madohora]

Niepokój ustał, kiedy Luter stwierdził, że kiedy Pismo Święte mówi o sprawiedliwości, ma na myśli sprawiedliwość darowaną człowiekowi z łaski Bożej, którą przyjmuje się przez wiarę. Człowiek zostaje uznany za sprawiedliwego, choć sam na to nie zasługuje. Trudno określić, kiedy w życiu Lutra doszło do tego duchowego przełomu. Sam Luter w swej autobiografii z 1545 stwierdził, że stało się to, gdy po raz drugi wykładał Księgę Psalmów, a więc w latach 1518–1519. Jednak pewne sformułowania, przypominające późniejsze poglądy Lutra, znajdują się już w wykładach na temat Psalmów z okresu 1513–1515. Starsi badacze przesuwali datę nawet do 1508–1511, co wydaje się mało prawdopodobne, gdyż kontakty Lutra ze Staupitzem nie były wtedy znaczące. Podstawy reformacyjnej teologii usprawiedliwienia, w tym zasadę, że człowiek wierzący jest jednocześnie grzeszny i usprawiedliwiony (simul iustus et peccator), znajdują się w wykładach Lutra na temat Listu do Rzymian z lat 1515–1516, choć zdaniem Franza Laua nie można się w nich dopatrzyć śladów wielkiego duchowego przeżycia. Wykłady na temat Listu do Hebrajczyków z 1517 świadczą, że Luter był wówczas już pewny swojego zbawienia

[madohora]

Pośród sprzedawców odpustów wyróżniał się kaznodzieja odpustowy, dominikanin Johann Tetzel, który w szczególnie jarmarczny sposób sprzedawał listy odpustowe. Głosił, że czerwony krzyż odpustowy z herbem papieża więcej znaczy niż krzyż Golgoty, że pokuta i żal za grzechy są niepotrzebne tym, którzy kupili listy odpustowe: „Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni”.

[madohora]

31 października 1517 roku, nie przeciwko samym odpustom, ale właśnie takim nadużyciom, Marcin Luter ogłosił 95 tez, wzywając do dysputy nad nimi. Zgodnie z utrwaloną legendą, zanim wysłał swoje tezy do biskupów niemieckich, wpierw przybił je w przedsionku kościoła zamkowego w Wittenberdze. Pierwszymi hierarchami, którzy otrzymali od Lutra jego tezy, byli arcybiskup Magdeburga (jako papieski komisarz odpustowy) i biskup Brandenburgii (jako kompetentny biskup diecezjalny). Równocześnie Luter przesłał 95 tez własnemu przełożonemu zakonnemu Staupitzowi, dołączając list do papieża i wyrażając gotowość poddania ich teologicznemu rozstrzygnięciu ze strony papieża. Ten, na pozór niewiele znaczący postępek, stał się początkiem reformacji. Dzięki rozwijającej się sztuce drukarskiej, po czasie wystąpienie Lutra znane było w całych Niemczech.

[madohora]

W czerwcu 1519 w Lipsku, w zorganizowanej przez legata papieskiego Johanna Ecka dyspucie uczestniczył między innymi również Marcin Luter. Mnich, występujący dotąd tylko przeciwko nadużyciom odpustowym, doszedł do przekonania, że nie wystarczy zmiana pewnych aspektów życia kościelnego, ale że konieczna jest gruntowna, daleko idąca naprawa Kościoła. Czynnie go wspierającym w tych poglądach był niemiecki humanista Filip Melanchton, który dalsze swoje życie ściśle związał z reformacją. W trakcie dysputy Luter zaprzeczył twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym. Stwierdził, że sobory mogą się mylić, a tylko Biblia jest nieomylna. Takie stanowisko spowodowało, że Eck przerwał dysputę, pojechał do Rzymu i stamtąd przywiózł bullę Exsurge Domine papieża Leona X, wydaną 15 czerwca 1520 roku przeciwko Lutrowi, który początkowo wątpił w jej prawdziwość. Pisma Lutra miały być spalone, a on sam i jego zwolennicy w ciągu dwóch miesięcy mieli pojednać się z papieżem, w przeciwnym wypadku miały ich spotkać wszelkie konsekwencje ekskomuniki.

[madohora]

Odnośnie do Lutra, którego nazwiska nawet nie znał, planował załatwić sprawę krótko – edyktem, nie wdając się w żadne dyskusje. Gdy w trakcie przesłuchania okazało się, że ponownie wezwano Lutra jedynie do odwołania jego nauki i nikt nie zamierza rozmawiać z nim o jej słuszności lub niesłuszności, Luter odpowiedział:

[madohora]

Odnośnie do Lutra, którego nazwiska nawet nie znał, planował załatwić sprawę krótko – edyktem, nie wdając się w żadne dyskusje. Gdy w trakcie przesłuchania okazało się, że ponownie wezwano Lutra jedynie do odwołania jego nauki i nikt nie zamierza rozmawiać z nim o jej słuszności lub niesłuszności, Luter odpowiedział:

[madohora]

N. 3 - Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa.
N. 4 - Wierny, który przynajmniej z sercem skruszonym wykonuje czynność obdarzoną odpustem cząstkowym, przez działanie Kościoła otrzymuje tyle darowania kary doczesnej, ile jej już otrzymuje przez wykonanie swojej czynności.
N. 17
§ 1. Tylko ten jest zdolny do uzyskania odpustu, kto został ochrzczony, nie jest ekskomunikowany i znajduje się w stanie łaski, przynajmniej pod koniec wypełniania przepisanych czynności.
§ 2. Aby zaś podmiot zdolny do uzyskania odpustów rzeczywiście je uzyskał, powinien mieć przynajmniej ogólną intencję zyskania odpustu oraz wypełnić w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia.
N. 18 - § 1. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia, natomiast odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie.
§ 2. Jednakże w chwili śmierci wierny może uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia uzyskał już wcześniej inny odpust zupełny.

[madohora]

[madohora]

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

[madohora]

🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶.

[madohora]

.🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

[madohora]

[madohora]

STAŁE WARUNKI ZYSKIWANIA WSZYSTKICH ODPUSTÓW (należy zawsze je wypełnić):
1. Spowiedź święta (stan łaski uświęcającej – bez przywiązania do jakiegokolwiek grzechu; spowiedź może być wcześniej, nie koniecznie w dniu zyskiwania odpustu),
2. Komunia święta- przyjęcie Komunii eucharystycznej,
3. Modlitwa w intencjach, które Ojciec święty podaje by się modlono [proszę zwrócić uwagę, że jest tu mowa o modlitwie W INTENCJACH OJCA ŚWIĘTEGO – czyli tych, które papież podaje by się Kościół modlił, a nie jak nieraz błędnie się tłumaczy, w intencji – jakby o „zdrowie” Ojca świętego]. Najczęściej np. „Ojcze nasz”, „Zdrowaś Maryjo”, [do tych warunków dodaje się modlitwę lub czynność, do której przypisany jest odpust]
W sakramencie pokuty otrzymajmy przebaczenie grzechów (odpuszczenie win), ale zostają jeszcze do odpokutowania kary. Kary mogą być darowane poprzez:
- cierpienia i trudności, które nas spotykają, a my nie złorzeczymy, nie przeklinamy i je ofiarujemy
albo poprzez:
- w duchu chrześcijańskiej wiary ofiarowując siebie lub swoje dobra na pomoc innym
albo poprzez :
- w duchu pokuty dobrowolnie powstrzymując się od rzeczy godziwej i miłej
albo poprzez :
- dobrowolnie składając w życiu jawne świadectwo wiary wobec innych
albo poprzez :
- oczekiwanie oczyszczające i cierpienia w czyśćcu (mam nadzieję, że tam „zdążymy” przed Sądem Ostatecznym
albo poprzez:
- zyskiwanie odpustu
Odpusty można zyskać za siebie lub za zmarłą osobę.

[madohora]

. Odpusty zupełne, które można zyskać w szczególnych okolicznościach
Błogosławieństwo papieskie (nad. 4)
(Dekret Ecclesia Cathedralis)
Dni powszechnie przeznaczone do jakiegoś celu religijnego (nad. 5)
Dzień dedykacji (uroczystego poświęcenia) kościoła lub ołtarza (nad. 33 § 1, 6°)
Dzień liturgicznej celebracji Założyciela instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego (nad. 33 § 1, 7°)
Dzień poświęcenia rodziny (nad. 1)
Dzień rocznicy własnego chrztu (nad. 28 § 1)
Dzień wyznaczony dla kościoła stacyjnego (nad. 33 § 2)
Jubileusze święceń (nad. 27 § 2 )
Kongres eucharystyczny (nad. 7 § 1, 4°)
Misje święte (nad. 16 § 1)
Pielgrzymka (nad. 33 § 1,1°, 4°)
Pierwsza Komunia św. (nad. 8 § 1,1°)
Pierwsza Msza św. (nad. 27 § 1)
Procesja eucharystyczna (nad. 7 § 1, 3°)
Raz w roku w dniu wybranym przez wiernego (nad. 33 § 1, 2°, 4°)
Rekolekcje (nad. 10 § 1) Synod diecezjalny (nad. 31)
Uroczystość Tytułu bazyliki mniejszej, kościoła katedralnego, sanktuarium, kościoła parafialnego (nad. 33 § 1, 2°-5°)
W chwili śmierci (nad. 12)
Wizytacja pasterska (nad. 32)

[madohora]

Pojednanie z Bogiem, choć jest darem Bożego miłosierdzia, wiąże się z procesem, w którym człowiek uczestniczy przez osobisty wysiłek, a Kościół przez sprawowanie swojej funkcji sakramentalnej. Centralnym etapem tej drogi do pojednania jest sakrament pokuty, ale nawet po uzyskaniu za jego pośrednictwem przebaczenia grzechów człowiek jest nadal naznaczony przez «pozostałości» grzechu, które nie pozwalają mu otworzyć się całkowicie na łaskę. Dlatego potrzebuje oczyszczenia i całkowitej odnowy mocą łaski Chrystusa, w której uzyskaniu pomaga mu wydatnie dar odpustu.

[madohora]

Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden w ciągu dnia. Jednakże w momencie śmierci wierny może uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia zyskał już inny odpust zupełny.

[madohora]

Ponadto wymaga się wykluczenia wszelkiego przywiązania do grzechu nawet powszedniego. Jeśli brakuje pełnej tego rodzaju dyspozycji, albo nie zostaną spełnione wyliczone warunki, wtedy odpust będzie tylko cząstkowy.

[madohora]

pobożne nawiedzenie Kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła w Dniu Zadusznym i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę” (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące),
pobożne nawiedzenie Kościoła lub kaplicy zakonnej w święta Założyciela i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
udział w czynności świętej, której przewodniczy wizytator w czasie odbywania wizytacji pasterskiej,
odnowienie przyrzeczeń chrztu św. w czasie nabożeństwa Wigilii Paschalnej lub w rocznicę swego chrztu,
pobożne nawiedzenie jednej z czterech patriarchalnych bazylik rzymskich i odmówienie tam „Ojcze nasz” i „Wierzę” w: święto tytułu, jakiekolwiek święto nakazane, raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego,
udział w świętych czynnościach sprawowanych w kościołach stacyjnych w Rzymie w określonych dniach roku zaznaczonych w Mszale Rzymskim,
w momencie śmierci, o ile wierny miał za życia zwyczaj odmawiania jakichkolwiek modlitw (w tym wypadku wymieniony warunek zastępuje trzy zwyczajne warunki uzyskania odpustu zupełnego), dla uzyskania tego odpustu chwalebną rzeczą jest posługiwać się krucyfiksem lub krzyżem.

[madohora]

Niektóre modlitwy i praktyki, do których przywiązane są odpusty cząstkowe:
Anioł Pański,
Duszo Chrystusowa,
Wierzę w Boga,
Psalm 129,
Litanie zatwierdzone dla całego Kościoła (obecnie 6),
Pomnij o Najdobrotliwsza Panno Maryjo,
Wieczny odpoczynek, Witaj Królowo,
Pod Twoją obronę,
Ciebie Boga wysławiamy,
O Stworzycielu Duchu przyjdź,
Magnificat, odmawianie Różańca św.,
odprawienie Drogi Krzyżowej,
nawiedzenie Najświętszego Sakramentu,
odwiedzenie Kościoła lub cmentarza z modlitwą za Ojca św. i zmarłych
uczynienie znaku Krzyża św.
Wskazane jest, ale nie konieczne, aby przystąpić do spowiedzi sakramentalnej, a zwłaszcza do komunii św. i pomodlić się w intencjach papieskich w tym samym dniu, w którym dokonuje się dzieła związanego z odpustem; wystarczy jednak, jeśli dopełni się tych pobożnych obrzędów i modlitw w okresie kilkunastu (ok. 20) dni przed lub po dziele odpustowym.

[madohora]

W przypadku osób, którym rzeczywiste przeszkody uniemożliwiają spełnienie przepisanych dzieł i warunków, spowiednicy mogą je zmienić (oczywiście nie dotyczy to obowiązku wyrzeczenia się grzechu, także powszedniego).

[madohora]

‎Jest‎ ‎nią‎ ‎znany Kościół‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie.

Nie‎ ‎odwracaj‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎tego‎ ‎miejsca‎ ‎pełnego‎ ‎uroku, a‎ ‎doznasz‎ ‎przy‎ ‎wytchnieniu‎ ‎zarazem‎ ‎skrzepienia swej‎ ‎duszy‎ ‎i‎ ‎pociechy‎ ‎serca.‎ ‎Kościół‎ ‎ten‎ ‎niewielki ale‎ ‎na‎ ‎rzut‎ ‎oka‎ ‎pełen‎ ‎majestatu‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎krzyż‎ ‎zbu dowany‎ ‎46‎ ‎łokci‎ ‎długi,‎ ‎12%‎ ‎łokci‎ ‎szeroki‎ ‎w‎ ‎ramio nach‎ ‎krzyża,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎ścianach‎ ‎16‎ ‎łokci‎ ‎ma‎ ‎swój‎ ‎wyso kości.‎ ‎Pokrywa‎ ‎go‎ ‎smukła‎ ‎rotunda‎ ‎o‎ ‎4‎ ‎oknach nakształt‎ ‎deszczochronu‎ ‎w‎ ‎szczycie‎ ‎swym‎ ‎przedłu żona‎ ‎w‎ ‎latarnię‎ ‎oszkloną. Jest‎ ‎to‎ ‎pomnikowe‎ ‎dzieło‎ ‎dawnej‎ ‎pobożności‎ ‎nie tyle‎ ‎z‎ ‎rozmiarów,‎ ‎jak‎ ‎raczej‎ ‎z‎ ‎doskonałego‎ ‎stosun ku‎ ‎wszystkich‎ ‎jego‎ ‎części,‎ ‎z‎ ‎kształtu,‎ ‎wykończenia, trwałości,‎ ‎i‎ ‎mistrzowstwa‎ ‎sztuki‎ ‎budowniczej.‎ ‎Sta wiał‎ ‎go‎ ‎ten‎ ‎sam‎ ‎budowniczy‎ ‎który‎ ‎murował‎ ‎pod Warszawą‎ ‎pałac‎ ‎Ujazdowski‎ ‎*).‎ ‎Przybytek‎ ‎ten Boży‎ ‎pospołu‎ ‎z‎ ‎wieżami‎ ‎jest‎ ‎pokryty‎ ‎miedzią.‎ ‎A‎ ‎na jego‎ ‎ścianach‎ ‎z‎ ‎cegły‎ ‎na‎ ‎wapnie‎ ‎palonój‎ ‎wzniesio nych‎ ‎pełno‎ ‎jest‎ ‎napisów.‎ ‎Upomina‎ ‎się‎ ‎tylko‎ ‎o‎ ‎to serce‎ ‎chrześciańskie,‎ ‎aby‎ ‎na‎ ‎niektórych‎ ‎marmu rowych‎ ‎płytach‎ ‎zastąpić‎ ‎czczy‎ ‎pogański‎ ‎wyraz
„ciernie"‎ ‎wyrazem:‎ ‎„ś.‎ ‎p.‎ ‎dusza"‎ ‎oznaczającym istotę‎ ‎żyjącą. Przybytek‎ ‎ten‎ ‎pański‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎swej‎ ‎długości‎ ‎z‎ ‎po łudniowej‎ ‎strony‎ ‎osłoniętym‎ ‎jest‎ ‎kamienicą;‎ ‎a‎ ‎z‎ ‎in nych‎ ‎stron‎ ‎otacza‎ ‎go‎ ‎mur‎ ‎z‎ ‎dwiema‎ ‎bramami‎ ‎po kryty‎ ‎dachówką,‎ ‎żal‎ ‎bierze‎ ‎patrzeć‎ ‎jak‎ ‎jedna‎ ‎za drugą‎ ‎obsuwa‎ ‎się,‎ ‎spada.‎ ‎Na‎ ‎głównej‎ ‎też‎ ‎tego muru‎ ‎bramie‎ ‎która‎ ‎zarazem‎ ‎jest‎ ‎dzwonnicą‎ ‎wi zerunek‎ ‎Opatrzności‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎płaskorzeźbie przedstawiony,‎ ‎zdajc'‎ ‎się‎ ‎przemawiać‎ ‎i‎ ‎wołać‎ ‎do serca,‎ ‎aby‎ ‎tu‎ ‎nicdopuszczać‎ ‎upadku,‎ ‎ruiny.‎ ‎Przez tę‎ ‎bramę‎ ‎wchodzi‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎plac‎ ‎kościelny‎ ‎miejsce święte‎ ‎dawniej‎ ‎Atrium‎ ‎zwane,‎ ‎a‎ ‎dzisiaj‎ ‎zwykle‎ ‎się zwie‎ ‎cmentarzem‎ ‎kościelnym‎ ‎procęśsionalnym.‎ ‎Są na‎ ‎nim‎ ‎po‎ ‎bokach‎ ‎3‎ ‎małe‎ ‎kapliczki,‎ ‎statua‎ ‎zaś w‎ ‎pośrodku‎ ‎Św,‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎niejako wita‎ ‎pielgrzymów‎ ‎tu‎ ‎przybywających.‎ ‎W‎ ‎jednej z‎ ‎tych‎ ‎kapliczek‎ ‎odprawia‎ ‎sic‎ ‎Msza‎ ‎Św.‎ ‎na‎ ‎tłumne odpusty. Cmentarz‎ ‎ton‎ ‎jest‎ ‎miejscem‎ ‎zbornem‎ ‎pobożnego ludu,‎ ‎gdzie‎ ‎licznie‎ ‎przybyły‎ ‎korzy‎ ‎się,‎ ‎słucha‎ ‎nabo żeństwa,‎ ‎łzy‎ ‎pokutne‎ ‎leje,‎ ‎modły‎ ‎swe‎ ‎i‎ ‎potrzeby z‎ ‎ufnością‎ ‎w‎ ‎sieni‎ ‎Boskiej‎ ‎składa,‎ ‎tak‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎cza sach‎ ‎żywej‎ ‎wiary‎ ‎nicowianej‎ ‎zabójczym‎ ‎powie wem‎ ‎materjalizmu,‎ ‎przesytem‎ ‎życia,‎ ‎zarozumia łością,‎ ‎uprzedzeniem,‎ ‎wysiłkiem‎ ‎umysłu!‎ ‎Wszedł szy‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎miejsce,‎ ‎serce‎ ‎twoje‎ ‎tęschni,‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎czegoś wzdycha.‎ ‎Chcesz‎ ‎wiedzieć‎ ‎dla‎ ‎czego?‎ ‎Miej‎ ‎cier pliwość,‎ ‎proszę,‎ ‎powiem‎ ‎ci‎ ‎przyczynę.‎ ‎Jest‎ ‎to‎ ‎albo wiem‎ ‎miejsce‎ ‎uroczyste,‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎cudownie‎ ‎wskaza ne‎ ‎na‎ ‎Jego‎ ‎przybytek,‎ ‎uświęcone‎ ‎czcią‎ ‎religijną całego‎ ‎narodu‎ ‎przez‎ ‎lat‎ ‎blisko‎ ‎200,‎ ‎na‎ ‎którem‎ ‎Bóg szczodrotą‎ ‎swój‎ ‎łaski,‎ ‎licznemi‎ ‎cudami,‎ ‎lud‎ ‎wierny pociesza. Po‎ ‎schodach‎ ‎kamiennych‎ ‎z‎ ‎trzech‎ ‎stron‎ ‎podwo jami‎ ‎z‎ ‎tegoż‎ ‎cmentarza‎ ‎wchodzi‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎przedsion ka‎ ‎kościelnego,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎dwie‎ ‎są‎ ‎kropielnice‎ ‎ka mienne‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎muszli‎ ‎pięknie‎ ‎wyrobione.‎ ‎Na stępnie‎ ‎zaś‎ ‎do‎ ‎samegoż‎ ‎kościoła‎ ‎żelazną‎ ‎kratą‎ ‎od przedsionka‎ ‎odgrodzonego. Stanąwszy‎ ‎w‎ ‎progu,‎ ‎mile‎ ‎oko‎ ‎uderza‎ ‎harmonia i‎ ‎powaga‎ ‎uroczysta‎ ‎Świątyni‎ ‎Pana‎ ‎Zastępów;‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎du szy‎ ‎i‎ ‎sercu‎ ‎budzi‎ ‎się‎ ‎religijna‎ ‎cześć‎ ‎i‎ ‎uszanowanie majestatowi‎ ‎Boga‎ ‎przynależne,‎ ‎co‎ ‎jest‎ ‎właśnie‎ ‎zna mieniem‎ ‎kościołów‎ ‎rzymsko-katolickich.‎ ‎Pozna- jesz‎ ‎ód‎ ‎razu,‎ ‎iż‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎żywego‎ ‎Boga‎ ‎Świątynia. Porządek‎ ‎budownictwa‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎niśj‎ ‎toskański, gzymsy‎ ‎zaś‎ ‎szerokie‎ ‎i‎ ‎fryzy‎ ‎poniżej‎ ‎'sklepienia‎ ‎ku listego‎ ‎z‎ ‎ozdobami,‎ ‎są‎ ‎w‎ ‎stylu‎ ‎jonicko-rzymskim jakby‎ ‎wstęga‎ ‎w‎ ‎około‎ ‎ścian‎ ‎rozwinięta.‎ ‎Z‎ ‎dołu‎ ‎tak że‎ ‎od‎ ‎posadzki‎ ‎też‎ ‎ściany‎ ‎wyłożone‎ ‎są‎ ‎do‎ ‎5-u‎ ‎łokci w‎ ‎górę‎ ‎dębowem‎ ‎od‎ ‎hebla‎ ‎zabudowaniem‎ ‎z‎ ‎ławka mi‎ ‎i‎ ‎kratkami‎ ‎do‎ ‎słuchania‎ ‎spowiedzi‎ ‎przeznaczo- nemi,‎ ‎podobnie‎ ‎do‎ ‎okolą‎ ‎ścian‎ ‎kościoła. Posadzka‎ ‎w‎ ‎całym‎ ‎kościele‎ ‎jest‎ ‎marmurowa trójbarwna‎ ‎kolanami‎ ‎pobożnego‎ ‎ludu‎ ‎wybruzdo- wana.
Ołtarz‎ ‎wielki. Na‎ ‎prost‎ ‎drzwi‎ ‎wielkich‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎kościelnćj‎ ‎na wy‎ ‎czyli‎ ‎w‎ ‎presbyterium‎ ‎stoi‎ ‎wielki‎ ‎Ołtarz‎ ‎w‎ ‎har monii,‎ ‎stylu‎ ‎budowy‎ ‎i‎ ‎całością‎ ‎ozdób‎ ‎w‎ ‎kształcie pomnika‎ ‎przez‎ ‎znakomitego‎ ‎rzeźbiarza‎ ‎cały‎ ‎z‎ ‎drzewa.

[madohora]

(vestibulum)‎ ‎podobnego‎ ‎w‎ ‎składzie‎ ‎przedsionkowi drugiemu‎ ‎od‎ ‎wielkich‎ ‎drzwi‎ ‎kościelnych‎ ‎położo nemu,‎ ‎jak‎ ‎go‎ ‎wyżej‎ ‎opisaliśmy,‎ ‎a‎ ‎następnie‎ ‎do zakrystyi‎ ‎przez‎ ‎kurytarz,‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎należący.
Ołtarz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej. Od‎ ‎wielkich‎ ‎drzwi‎ ‎kościelnych‎ ‎w‎ ‎lewem‎ ‎ramieniu krzyża‎ ‎nawy‎ ‎kościelnój,‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎Erekcya‎ ‎kościelna mówi,‎ ‎kaplicę‎ ‎prawą‎ ‎z‎ ‎ołtarzem,‎ ‎poświęcono‎ ‎ku uczczeniu‎ ‎łez‎ ‎Przenajświętszej‎ ‎Matki‎ ‎Boskiój,‎ ‎z‎ ‎na pisem‎ ‎na‎ ‎ścianie‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„In‎ ‎honorem‎ ‎Lacri- marum‎ ‎matris‎ ‎Dei.” Pod‎ ‎medalionem‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎we framudze‎ ‎ściany‎ ‎kościelnój‎ ‎stosownie‎ ‎przybranój i‎ ‎ozdobionej,‎ ‎postawiono‎ ‎obraz‎ ‎starożytny‎ ‎w‎ ‎kształ cie‎ ‎szafki‎ ‎o‎ ‎dwóch‎ ‎skrzydłach‎ ‎zamykanój‎ ‎wyma lowany‎ ‎na‎ ‎drzewie‎ ‎cyprysowem‎ ‎przez‎ ‎sławnego włoskiego‎ ‎malarza‎ ‎Andrzej‎ ‎a‎ ‎Sartona‎ ‎rodem‎ ‎zEtru- ryi.‎ ‎—‎ ‎Obraz‎ ‎ten‎ ‎przedstawia‎ ‎okoliczność‎ ‎rzewną zdjęcie‎ ‎z‎ ‎krzyża‎ ‎Przenajświętszego‎ ‎Ciała‎ ‎Pana naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎-Chrystusa,‎ ‎a‎ ‎głównie‎ ‎Matkę‎ ‎Boską Bolesną‎ ‎naspół‎ ‎przytem‎ ‎cierpiącą,‎ ‎w‎ ‎łzach‎ ‎spły wającą.‎ ‎Wpatrzywszy‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎to‎ ‎mistrzowskie‎ ‎arcy dzieło‎ ‎sztuki‎ ‎malarskiej,‎ ‎serce‎ ‎chrześcijańskie‎ ‎po wstrzymać‎ ‎się‎ ‎jest‎ ‎niezdolne‎ ‎od‎ ‎powtórzenia‎ ‎pieśni okoliczność‎ ‎tę‎ ‎opiewającej,‎ ‎wyśpiewanej‎ ‎jakby anielskiemi‎ ‎usty‎ ‎przez‎ ‎najpobożniejszego‎ ‎męża swojego‎ ‎wieku;‎ ‎którą‎ ‎ku‎ ‎uwielbieniu‎ ‎Matki‎ ‎Bo- skićj‎ ‎Bolosnej‎ ‎dla‎ ‎rodaków,‎ ‎w‎ ‎słowach‎ ‎polskich obok‎ ‎podajem:

[madohora]

Obraz‎ ‎ten,‎ ‎zapewnia‎ ‎erekcyajestprawdziwem‎ ‎wyo brażeniem‎ ‎tego‎ ‎świętego‎ ‎zakonodawcy‎ ‎z‎ ‎Najświęt- szemi‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎bliznami,‎ ‎które‎ ‎sobie‎ ‎był przez‎ ‎zasługi‎ ‎na‎ ‎ciele‎ ‎swojem‎ ‎wyjednał.‎ ‎Taż‎ ‎zno wu‎ ‎erekcya‎ ‎naj‎ ‎uroczyściej‎ ‎twierdzi‎ ‎zarazem,‎ ‎iż‎ ‎do tego‎ ‎ołtarza‎ ‎przeznaczono‎ ‎szczególniejszą‎ ‎relikwiję. to‎ ‎jest‎ ‎prawdziwą‎ ‎krew‎ ‎z‎ ‎blizn‎ ‎Św.Franciszka,‎ ‎któ rą‎ ‎fundator‎ ‎wiernie‎ ‎otrzymał‎ ‎w‎ ‎kryształowem w‎ ‎srebro‎ ‎oprawnym‎ ‎relikwiarzu,‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎najprze- wielebniejszego‎ ‎Stanisława‎ ‎Witwickiego‎ ‎biskupa poznańskiego.‎ ‎Pasterz‎ ‎zaś‎ ‎tenże‎ ‎ją‎ ‎nabył‎ ‎od‎ ‎naj- przew.‎ ‎Ojca‎ ‎Generała‎ ‎Zakonu‎ ‎Braci‎ ‎mniejszych. Kościół‎ ‎jej‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎dziś‎ ‎nic‎ ‎posiada.‎ ‎Gdzie- by‎ ‎się‎ ‎zaś‎ ‎podziała?‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎czasie?‎ ‎nie‎ ‎wiemy. Oznajmują‎ ‎akta‎ ‎tutejszego‎ ‎kościoła,‎ ‎iż‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎17‎ ‎li stopada‎ ‎1732‎ ‎r.‎ ‎z‎ ‎kościoła‎ ‎Ujazdowskiego‎ ‎przy stosownej‎ ‎uroczystości‎ ‎przeprowadzone‎ ‎zostało‎ ‎bra ctwo‎ ‎Ś.‎ ‎Franciszka‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎Czerniakowskiego; i‎ ‎do‎ ‎kaplicy‎ ‎o‎ ‎której‎ ‎mowa‎ ‎umocowane‎ ‎na‎ ‎zasadzie przywilejów‎ ‎i‎ ‎odpustów,‎ ‎nadanych‎ ‎od‎ ‎Syxtusa‎ ‎V papieża,‎ ‎przez‎ ‎Bullę‎ ‎„Divinac‎ ‎charitatis‎ ‎altitudo,” ogłoszoną‎ ‎pod‎ ‎pieczęcią‎ ‎Rybaka‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎d.‎ ‎29 sierpnia‎ ‎1587‎ ‎r.‎ ‎Bractwo‎ ‎to‎ ‎podciągnięte‎ ‎zostało pod‎ ‎regułę‎ ‎napisaną‎ ‎dla‎ ‎Braci‎ ‎i‎ ‎Sióstr‎ ‎świeckich ś.‎ ‎Ojca‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickiego,‎ ‎3-go‎ ‎Zakonu‎ ‎Chor- digerami,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎noszącemi‎ ‎Chordę‎ ‎czyli‎ ‎pasek‎ ‎z‎ ‎nici lnianych,‎ ‎a‎ ‎pospolicie‎ ‎Tercyarzami‎ ‎zwanych.‎ ‎Re guła‎ ‎ta‎ ‎między‎ ‎innemi‎ ‎obowiązuje,‎ ‎aby‎ ‎Bracia i‎ ‎Siostry‎ ‎ćwiczyli‎ ‎się‎ ‎pilnie‎ ‎we‎ ‎wszystkich‎ ‎spra wach,‎ ‎naśladując‎ ‎Ś.‎ ‎Ojca‎ ‎Franciszka‎ ‎w‎ ‎Jego‎ ‎życiu bogobojnym‎ ‎i‎ ‎budującem,‎ ‎w‎ ‎miłości‎ ‎Boga‎ ‎i‎ ‎bliźnich, w‎ ‎przywiązaniu,‎ ‎życzliwości,‎ ‎posłudze‎ ‎i‎ ‎posłuszeństwie‎ ‎dla‎ ‎kościoła‎ ‎świętego.‎ ‎Bractwo‎ ‎rzeczone dotądznajduje‎ ‎się‎ ‎przy‎ ‎Czerniakowskim‎ ‎kościele. Oprócz‎ ‎tych‎ ‎ołtarzy,‎ ‎Tradycya‎ ‎miejscowa‎ ‎nadto wspomina,‎ ‎iż‎ ‎w‎ ‎tutejszym‎ ‎kościele‎ ‎był‎ ‎jeszcze‎ ‎oł tarz‎ ‎obozowy‎ ‎Jana‎ ‎III,‎ ‎z‎ ‎obrazem‎ ‎Najświętszej Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎którćj‎ ‎przyznał‎ ‎ten‎ ‎bohater‎ ‎oswo bodzenie‎ ‎Wiednia‎ ‎od‎ ‎pohańców‎ ‎najazdu.‎ ‎Gdzieby się‎ ‎ten‎ ‎ołtarz‎ ‎podział?‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎go‎ ‎czasie‎ ‎ztąd usunięto?‎ ‎nie‎ ‎wiemy. Mimo‎ ‎tego‎ ‎wszystkiego,‎ ‎co‎ ‎dotąd‎ ‎powiedzieliśmy, kościół‎ ‎Czerniakowski‎ ‎zdobią:‎ ‎piękna‎ ‎skromna mównica,‎ ‎zwykle‎ ‎amboną‎ ‎zwana,‎ ‎po‎ ‎stronie‎ ‎ewan gelii‎ ‎jak‎ ‎być‎ ‎powinno,‎ ‎w‎ ‎tęczy‎ ‎kościelnej‎ ‎obok ściany‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎wzniesiona,‎ ‎a‎ ‎następnie nierażące‎ ‎mnogością‎ ‎sztukaterye‎ ‎gipsowe,‎ ‎wodne i‎ ‎olejne‎ ‎malowidła‎ ‎po‎ ‎całym‎ ‎rozrzucone‎ ‎kościele, przez‎ ‎trzech,‎ ‎jak‎ ‎erekcya‎ ‎twierdzi,‎ ‎osobnych‎ ‎zna komitych‎ ‎wykonano‎ ‎malarzy.‎ ‎Przedmiotem‎ ‎ich pędzla‎ ‎było‎ ‎dać‎ ‎wyobrażenie‎ ‎spraw‎ ‎apostolskich missyjnych‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎cu dów,‎ ‎jako‎ ‎przedstawnika,‎ ‎stróża‎ ‎i‎ ‎opiekuna‎ ‎tój pańskićj‎ ‎świątyni.‎ ‎Stanowią‎ ‎one‎ ‎niejako‎ ‎księgę żywota‎ ‎tego‎ ‎świętego‎ ‎sługi‎ ‎Bożego.‎ ‎Nieopisujemy ich‎ ‎dla‎ ‎krótkości‎ ‎naszego‎ ‎pisma‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎wreszcie każdy‎ ‎je‎ ‎zrozumie,‎ ‎gdy‎ ‎je‎ ‎porówna‎ ‎z‎ ‎Żywotem‎ ‎te go‎ ‎świętego‎ ‎Męża.‎ ‎Są‎ ‎one‎ ‎wymownem‎ ‎bardzo świadectwem,‎ ‎co‎ ‎żywa‎ ‎wiara‎ ‎acz‎ ‎w‎ ‎ubóstwie,‎ ‎po korze,‎ ‎miłości‎ ‎Boga,‎ ‎bliźniego,‎ ‎uczynić‎ ‎dla‎ ‎społe czności‎ ‎jest‎ ‎zdolną. Pominąć‎ ‎atoli‎ ‎nam‎ ‎niepodobna,‎ ‎malowidła‎ ‎w‎ ‎ko pule‎ ‎kościelnćj‎ ‎będącego,‎ ‎które‎ ‎wyobraża‎ ‎uwiel bienie‎ ‎świętego‎ ‎Franciszka,‎ ‎jakby‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎ostateczny

[madohora]

Zakrystya‎ ‎jego‎ ‎niejaśnieje‎ ‎równic‎ ‎przepychem. Nie‎ ‎ma‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎apparatów‎ ‎bogatych,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎skrom nych‎ ‎kap‎ ‎i‎ ‎ornatów‎ ‎nie‎ ‎posiada,‎ ‎zwłaszcza‎ ‎kolorów: białego,‎ ‎fioletowego,‎ ‎czarnego. Mimo‎ ‎to‎ ‎jednak‎ ‎na‎ ‎budowę‎ ‎tego‎ ‎kościoła,‎ ‎nakład był‎ ‎niepospolity.‎ ‎Wydatki‎ ‎bowiem‎ ‎w‎ ‎samej‎ ‎go tówce,‎ ‎krom‎ ‎zwózki‎ ‎materjałów,‎ ‎robocizny,‎ ‎bez‎ ‎za- krystyi,‎ ‎pozłoceń‎ ‎ołtarzów,‎ ‎sztukateryj‎ ‎około‎ ‎wrót, dokończenia‎ ‎grobu‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.,‎ ‎a‎ ‎później dachu‎ ‎miedzianego‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎rzeczy;‎ ‎podają,‎ ‎akta kościelne,‎ ‎summę‎ ‎102,243‎ ‎złp.‎ ‎ówczesnych.‎ ‎Co‎ ‎za mieniając‎ ‎na‎ ‎dzisiejszą‎ ‎stopę‎ ‎menniczną‎ ‎po‎ ‎86‎5‎f£ czystego‎ ‎srebra‎ ‎z‎ ‎grzywny‎ ‎kol.‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎grosz‎ ‎ówcze sny‎ ‎licząc‎ ‎tylko‎ ‎po‎ ‎7‎ ‎groszy‎ ‎dzisiejszych;‎ ‎summa‎ ‎ta do‎ ‎800,000‎ ‎złp.‎ ‎naszych‎ ‎blizko‎ ‎wynosi. Pominąć‎ ‎jeszcze‎ ‎nie‎ ‎możem‎ ‎szczególniejszego malowidła‎ ‎z‎ ‎wierszami,‎ ‎które‎ ‎z‎ ‎pomiędzy‎ ‎uronio nych‎ ‎zostało‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎pominąć‎ ‎dla‎ ‎tego,‎ ‎iż‎ ‎każdego‎ ‎za ciekawia,‎ ‎zajmuje.‎ ‎Jest‎ ‎to‎ ‎kopia‎ ‎obrazu‎ ‎Jana‎ ‎Hol- bejn‎ ‎urodzonego‎ ‎w‎ ‎Bazylei‎ ‎r.‎ ‎1498‎ ‎malarza‎ ‎wraz i‎ ‎rzeźbiarza—‎ ‎przeniósł‎ ‎je‎ ‎z‎ ‎murów‎ ‎kościoła‎ ‎Bazy- lejskiego‎ ‎na‎ ‎Cmentarzu‎ ‎tamtejszym‎ ‎widać‎ ‎nasz Leksicki‎ ‎bernardyn‎ ‎do‎ ‎Krakowa,‎ ‎a‎ ‎ztamtąd‎ ‎któryś zakonnik‎ ‎miejscowy‎ ‎odmalował‎ ‎ją‎ ‎tutaj.‎ ‎Nieodpo- wiada‎ ‎ona‎ ‎wprawdzie‎ ‎oryginałowi,‎ ‎ale‎ ‎jest‎ ‎ubrana za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎barwę‎ ‎krajową.‎ ‎—‎ ‎Jest‎ ‎nią‎ ‎taniec‎ ‎śmierci na‎ ‎różne‎ ‎narodowości‎ ‎i‎ ‎stany‎ ‎napadający. Wiersze‎ ‎zaiste‎ ‎tchną‎ ‎swego‎ ‎wieku‎ ‎prostotą—ale ponieważ‎ ‎niektóre‎ ‎są‎ ‎pełne‎ ‎sarkazmu,‎ ‎a‎ ‎dla‎ ‎nie czytelności‎ ‎trudno‎ ‎ich‎ ‎jest‎ ‎dojrzeć,‎ ‎każdy‎ ‎zaś‎ ‎je chce‎ ‎czytać,‎ ‎przeto‎ ‎dla‎ ‎dogodności‎ ‎je‎ ‎załączamy:

[madohora]

nareszcie‎ ‎po‎ ‎zejściu‎ ‎Jędrzeja‎ ‎z‎ ‎Zalesia‎ ‎Nałęcz‎ ‎Gór skiego‎ ‎Senatora‎ ‎rzeczypospolitój,‎ ‎przeszedł‎ ‎był‎ ‎do dóbr‎ ‎koronnych.‎ ‎Na‎ ‎malowniczych‎ ‎wzgórzach‎ ‎wsi Ujazdowa‎ ‎niebawem‎ ‎Lubomirski‎ ‎je‎ ‎nabywszy,‎ ‎zbu dował‎ ‎pałac‎ ‎piękną‎ ‎strukturą‎ ‎i‎ ‎książęcym‎ ‎nakładem. Po‎ ‎zgasłój‎ ‎Zofii‎ ‎Opalińskiej‎ ‎Marszałkównie‎ ‎koron nej,‎ ‎z‎ ‎której‎ ‎została‎ ‎mu‎ ‎córka‎ ‎Elżbieta‎ ‎za‎ ‎Adama Sieniawskiego‎ ‎kasztelana‎ ‎Krakowskiego‎ ‎oraz Hetmana‎ ‎W-go‎ ‎koronnego‎ ‎wydana;‎ ‎pojął‎ ‎był‎ ‎El żbietę‎ ‎Denhofownę‎ ‎Podkomorzankę‎ ‎koręnną.‎ ‎Druga ta‎ ‎jego‎ ‎małżonka‎ ‎siostra‎ ‎Urszuli‎ ‎Kątskiój‎ ‎była ozdobą‎ ‎kraju‎ ‎z‎ ‎pobożności,‎ ‎cnót‎ ‎i‎ ‎urody.‎ ‎Powiła mu‎ ‎trzech‎ ‎synów:‎ ‎Teodora,‎ ‎Franciszka‎ ‎i‎ ‎Józefa. Pisał‎ ‎Lubomirski‎ ‎po‎ ‎polsku‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎łacinie,‎ ‎wierszem i‎ ‎prozą‎ ‎w‎ ‎treści‎ ‎historycznej,‎ ‎filozoficznej‎ ‎i‎ ‎religijnej. Rymował‎ ‎przygody‎ ‎Tobijasza,‎ ‎Eklezyastesa,‎ ‎o‎ ‎męce Pańskiej‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.‎ ‎Niesiecki‎ ‎w‎ ‎Herbarzu‎ ‎swoim‎ ‎Tom VI.‎ ‎str.‎ ‎162.‎ ‎wydanie‎ ‎Lipskie‎ ‎r.‎ ‎1841.‎ ‎wylicza‎ ‎10 różnych‎ ‎pism,‎ ‎owoców‎ ‎jego‎ ‎badań‎ ‎i‎ ‎pracy.‎ ‎A‎ ‎nad to‎ ‎wyszło‎ ‎jeszcze‎ ‎w‎ ‎Toruniu‎ ‎r.‎ ‎1683‎ ‎dzieło‎ ‎jego‎ ‎pod napisem:‎ ‎Rozmowy‎ ‎Artaxerxesa‎ ‎z‎ ‎Ewandrem, w‎ ‎którem‎ ‎powstaje‎ ‎przeciw‎ ‎zepsutemu‎ ‎podówczas w‎ ‎Polsce‎ ‎stylowi‎ ‎i‎ ‎językowi.‎ ‎Książka‎ ‎ta‎ ‎wyszła późniój‎ ‎w‎ ‎Częstochowie‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1718.‎ ‎W‎ ‎Toruniu także‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1695‎ ‎poemat‎ ‎włoski‎ ‎Pastore‎ ‎fi‎ ‎do‎ ‎Guari- niego‎ ‎przyswoiwszy‎ ‎mowie‎ ‎rodzinnej,‎ ‎wydał‎ ‎pod‎ ‎na zwą:‎ ‎Konterfekt‎ ‎wiernego‎ ‎dusz‎ ‎Pasterza.‎ ‎Bu dził‎ ‎Lubomirski‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎pismach‎ ‎naród‎ ‎do‎ ‎miło wania‎ ‎prawdy‎ ‎obok‎ ‎dobrzeczynienia.‎ ‎I‎ ‎w‎ ‎skutek tego‎ ‎zamiłowania‎ ‎prawdy,‎ ‎zostawił‎ ‎po‎ ‎sobie‎ ‎wzór ofiary‎ ‎ze‎ ‎swój‎ ‎miłości‎ ‎własnój‎ ‎na‎ ‎Ołtarzu‎ ‎narodo wym‎ ‎złożony,‎ ‎jako‎ ‎przestrogę‎ ‎dla‎ ‎następnych‎ ‎pokoleń,‎ ‎aby‎ ‎w‎ ‎poszukiwaniu‎ ‎prawdy‎ ‎pilnie‎ ‎się‎ ‎trzymać zawsze‎ ‎zasad‎ ‎które‎ ‎nam‎ ‎Bóg‎ ‎objawił,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎na nich‎ ‎opierać‎ ‎i‎ ‎nigdy‎ ‎ich‎ ‎z‎ ‎oka‎ ‎swego‎ ‎nie‎ ‎spuszczać a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎następującej‎ ‎okoliczności.‎ ‎Czytając‎ ‎filozo fów‎ ‎pogańskich‎ ‎i‎ ‎im‎ ‎się‎ ‎wyłącznie‎ ‎powierzając,‎ ‎por wanym‎ ‎został‎ ‎prądem‎ ‎ich‎ ‎materyalnych‎ ‎pojęć.‎ ‎Spa dła‎ ‎łuszczka‎ ‎na‎ ‎jego‎ ‎chrześcijańską‎ ‎źrenicę,‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎tej ciemności‎ ‎uniesionym‎ ‎został‎ ‎w‎ ‎grubego‎ ‎materyaliz- mu‎ ‎bezdroża.‎ ‎A‎ ‎następnie‎ ‎wbrew‎ ‎objawionemu światłu,‎ ‎wbrew‎ ‎tradycyi‎ ‎powszechnej‎ ‎ludów,‎ ‎wbrew zdrowemu‎ ‎rozumowi‎ ‎i‎ ‎prawdzie‎ ‎jął‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎pisma usiłując‎ ‎okazać:‎ ‎iż‎ ‎życie‎ ‎duszy‎ ‎ludzkiej‎ ‎kończy‎ ‎się pospołu‎ ‎z‎ ‎ciałem‎ ‎z‎ ‎tćj‎ ‎strony‎ ‎grobu,‎ ‎iż‎ ‎dusza‎ ‎nasza jest‎ ‎śmiertelną‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎umiera‎ ‎i‎ ‎żyć‎ ‎przestaje‎ ‎równie jak‎ ‎niemego‎ ‎bydlęcia‎ ‎życie.‎ ‎W‎ ‎tem‎ ‎usiłowaniu niebacznem‎ ‎trwał‎ ‎czas‎ ‎niejaki.‎ ‎Ale‎ ‎Bóg‎ ‎takićj‎ ‎zna komitości,‎ ‎tak‎ ‎zacnśj‎ ‎i‎ ‎dobrćj‎ ‎woli‎ ‎męża,‎ ‎w‎ ‎chrze ścijańskim‎ ‎narodzie,‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎ciemnościach‎ ‎nocy śmierci‎ ‎nie‎ ‎dopuścił‎ ‎zostawać.‎ ‎Zesłał‎ ‎nań‎ ‎światło, wskazując‎ ‎mu‎ ‎zgubne‎ ‎bezdroża,‎ ‎na‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎pobłą- kał‎ ‎i‎ ‎wzrok‎ ‎dla‎ ‎duszy‎ ‎jego‎ ‎Chrześcijańskiej‎ ‎przy wrócił‎ ‎tem‎ ‎prostem,‎ ‎pełnem‎ ‎tajemniczości‎ ‎lekar stwem.‎ ‎Zdarzenie‎ ‎następujące‎ ‎podajemy‎ ‎z‎ ‎tradycyi miejscowej‎ ‎i‎ ‎akt‎ ‎Kościelnych‎ ‎Złoczowskiego‎ ‎Kościo ła.‎ ‎Trafiło‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎przejeździe‎ ‎ze‎ ‎swoim‎ ‎dworem spotkać‎ ‎na‎ ‎drodze‎ ‎ugrzęzły‎ ‎w‎ ‎trzęsawisku‎ ‎wóz z‎ ‎ciałem‎ ‎wieśniaka,‎ ‎które‎ ‎uboga‎ ‎wdowa‎ ‎płacząc rzewnie‎ ‎i‎ ‎łkając‎ ‎usiłowała‎ ‎wydostać,‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎cmentarz do‎ ‎kościoła‎ ‎ku‎ ‎pochowaniu‎ ‎sprowadzić.‎ ‎Ale‎ ‎bie dna‎ ‎nie‎ ‎mogła‎ ‎sobie‎ ‎dać‎ ‎rady.‎ ‎Lubomirski‎ ‎tem tknięty,‎ ‎kazał‎ ‎służbie‎ ‎wóz‎ ‎z‎ ‎trzęsawiska‎ ‎wydobyć i‎ ‎obok‎ ‎tego‎ ‎wyliczyć‎ ‎dla‎ ‎tój‎ ‎ubogiej‎ ‎podskarbiemu

[madohora]

NABOŻEŃSTWO do‎ ‎Ś.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego, patrona‎ ‎rzeczy‎ ‎zgubionych.
Św.‎ ‎Antoni‎ ‎Ferdynand‎ ‎syn‎ ‎Marcina‎ ‎de‎ ‎Bouillon i‎ ‎Tcressy‎ ‎urodził‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎Lizbonie‎ ‎w‎ ‎Portugalii‎ ‎1195 roku.‎ ‎W‎ ‎bojaźni‎ ‎Pańskiśj‎ ‎wychowany,‎ ‎w‎ ‎pierwszćj już‎ ‎swojćj‎ ‎młodości‎ ‎przyjął‎ ‎suknię‎ ‎Kanoników‎ ‎Re gularnych.‎ ‎Pałając‎ ‎atoli‎ ‎za‎ ‎wieńcem‎ ‎męczeńskim‎ ‎po 8‎ ‎latach‎ ‎w‎ ‎zakonie‎ ‎Augustyjańskim‎ ‎przeszedł‎ ‎do zakonu‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎w‎ ‎mieście‎ ‎Koimbrze.‎ ‎Wy brawszy‎ ‎się‎ ‎ku‎ ‎nawracaniu‎ ‎kacerzy‎ ‎Saracenów,‎ ‎bu rzą‎ ‎morską‎ ‎z‎ ‎okrętem‎ ‎od‎ ‎brzegów‎ ‎Hiszpanii‎ ‎był uniesiony‎ ‎do‎ ‎Sycylii.‎ ‎Udał‎ ‎się‎ ‎wtedy‎ ‎do‎ ‎Assyżu, a‎ ‎następnie‎ ‎w‎ ‎eremie‎ ‎Emilijskim‎ ‎na‎ ‎postach‎ ‎modli twie‎ ‎i‎ ‎nauce‎ ‎wiele‎ ‎lat‎ ‎spędził.‎ ‎Wyświęcony‎ ‎tamże na‎ ‎kapłana‎ ‎wsławił‎ ‎się‎ ‎gorliwością‎ ‎w‎ ‎nawracaniu kacerzy‎ ‎o‎ ‎tyle,‎ ‎iż‎ ‎go‎ ‎młotem‎ ‎kacerskim‎ ‎zwano.‎ ‎Wy mowa‎ ‎zaś‎ ‎jego‎ ‎i‎ ‎nauka‎ ‎zjednała‎ ‎mu‎ ‎aż‎ ‎uznanie Ojca‎ ‎Św.‎ ‎Zkąd‎ ‎pierwszy‎ ‎ze‎ ‎swego‎ ‎zakonu‎ ‎wezwa nym‎ ‎został‎ ‎do‎ ‎wykładu‎ ‎Pisma‎ ‎Św.‎ ‎w‎ ‎instytutach telogicznych‎ ‎w‎ ‎Montpelier,‎ ‎Tuluzie,‎ ‎Bononii‎ ‎i‎ ‎Pa dwie,‎ ‎gdzie‎ ‎mu‎ ‎nadano‎ ‎prawo‎ ‎obywatelskie‎ ‎i‎ ‎Pa
dewskim‎ ‎zwać‎ ‎poczęto.‎ ‎Zresztą‎ ‎żarliwością‎ ‎swoją a‎ ‎pracą‎ ‎dla‎ ‎chwały‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎zasługą‎ ‎i‎ ‎mocą czynienia‎ ‎cudów‎ ‎ozdobiony,‎ ‎zasnął‎ ‎w‎ ‎Panu‎ ‎snem wiecznym‎ ‎15‎ ‎Czerwca‎ ‎1231‎ ‎r.‎ ‎Napisał‎ ‎wiele‎ ‎dzieł, i‎ ‎od‎ ‎Grzegorza‎ ‎IX‎ ‎Papieża‎ ‎w‎ ‎poczet‎ ‎Świętych‎ ‎poli czonym‎ ‎został.‎ ‎Obszernie‎ ‎jego‎ ‎życiorys‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎Ży-' wotach‎ ‎Świętych

[madohora]

[madohora]

nia‎ ‎od‎ ‎całkowitej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎na leżącej‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎Boga,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎tylko‎ ‎część jej‎ ‎odpuszcza. 5)‎ ‎Jubileuszem‎ ‎nazywali‎ ‎Izraelici każdy,‎ ‎przypadający‎ ‎w‎ ‎porządku‎ ‎lat,‎ ‎rok pięćdziesiąty,‎ ‎który‎ ‎nazywał‎ ‎się‎ ‎rokiem przebaczenia‎ ‎lub‎ ‎odzyskanej‎ ‎swobody,‎ ‎al bowiem‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎pola‎ ‎powracały‎ ‎do‎ ‎swych pierwotnych‎ ‎właścicieli,‎ ‎niewolnicy‎ ‎otrzy mywali‎ ‎wolność‎ ‎i‎ ‎swobodę,‎ ‎a‎ ‎ziemia w‎ ‎tym‎ ‎roku‎ ‎odpoczywała‎ ‎(Księga‎ ‎kapłań ska‎ ‎XXV).‎ ‎Chrześcijański‎ ‎Jubileusz‎ ‎po raz‎ ‎pierwszy‎ ‎uroczyście‎ ‎wprowadził‎ ‎pa pież‎ ‎Bonifacy‎ ‎VIII‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1300,‎ ‎w‎ ‎któ rym‎ ‎udzielił‎ ‎zupełnego‎ ‎odpustu‎ ‎i‎ ‎wiele innych‎ ‎nadzwyczajnych‎ ‎łask‎ ‎pielgrzy mom,‎ ‎odwiedzającym‎ ‎bazyliki‎ ‎świętych Apostołów‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎i‎ ‎postanowił,‎ ‎aby co‎ ‎każde‎ ‎stulecie‎ ‎podobny‎ ‎jubileusz‎ ‎był ponawianym.‎ ‎Klemens‎ ‎VI‎ ‎(1343)‎ ‎skró cił‎ ‎ten‎ ‎peryod‎ ‎czasu‎ ‎do‎ ‎lat‎ ‎pięćdziesię ciu;‎ ‎Urban‎ ‎VI‎ ‎(1379)‎ ‎określił‎ ‎czas‎ ‎ju bileuszów‎ ‎na‎ ‎każde‎ ‎lat‎ ‎trzydzieści‎ ‎trzy, aż‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎Paweł‎ ‎II‎ ‎(1470)‎ ‎rozkazał‎ ‎je odbywać‎ ‎co‎ ‎dwadzieścia‎ ‎pięć‎ ‎lat. Taki‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎z‎ ‎przywiąza- nemi‎ ‎doń‎ ‎łaskami‎ ‎nazywa‎ ‎się‎ ‎stale Jubileuszem,‎ ‎a‎ ‎rok,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎on‎ ‎przypada,‎ ‎zwie‎ ‎się‎ ‎u‎ ‎nas‎ ‎„Miłościwe Lato.“ 6)‎ ‎Oprócz‎ ‎Jubileuszu‎ ‎wielkiego,‎ ‎czyli „Miłościwego‎ ‎Lata",‎ ‎bywają‎ ‎jeszcze‎ ‎ju bileusze‎ ‎mniejsze,‎ ‎albo‎ ‎nadzwyczajne, których‎ ‎rzymscy‎ ‎papieże‎ ‎mają‎ ‎zwyczaj udzielać‎ ‎z‎ ‎okazyi‎ ‎ich‎ ‎wywyższenia‎ ‎na Stolicę‎ ‎Piotrową,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎przyczyny‎ ‎bar dzo‎ ‎ważnych‎ ‎okoliczności,‎ ‎odnoszą cych‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎Kościoła. 7)‎ ‎Wielkie‎ ‎Jubileusze,‎ ‎odprawiane w‎ ‎ciągu‎ ‎całego‎ ‎roku‎ ‎w‎ ‎Rzymie,‎ ‎a‎ ‎od 1500‎ ‎roku‎ ‎stale‎ ‎rozciągane‎ ‎do‎ ‎całego katolickiego‎ ‎świata,‎ ‎dochodzą‎ ‎do‎ ‎liczby dwudziestu,‎ ‎włączając‎ ‎i‎ ‎ten‎ ‎odbyty w‎ ‎ubiegłym‎ ‎roku‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎przez‎ ‎Le ona‎ ‎XIII,‎ ‎a‎ ‎rozciągnięty‎ ‎na‎ ‎sześć‎ ‎mie sięcy‎ ‎dla‎ ‎całego‎ ‎katolickiego‎ ‎świata‎ ‎Bul lą‎ ‎„Temporis‎ ‎quidem‎ ‎sacri,"‎ ‎ogłoszoną w‎ ‎Rzymie‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Bożego‎ ‎Narodzenia 1900‎ ‎roku. 8)‎ ‎Odpust‎ ‎tegorocznego‎ ‎Jubile uszu‎ ‎jest‎ ‎zupełny‎ ‎i‎ ‎różni‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎in nych‎ ‎Odpustów,‎ ‎również‎ ‎zupełnych,‎ ‎wiel ką‎ ‎uroczystością,‎ ‎z‎ ‎jaką‎ ‎był‎ ‎obchodzo ny‎ ‎w‎ ‎ubiegłym‎ ‎roku‎ ‎w‎ ‎Rzymie,‎ ‎oraz bardzo‎ ‎obszerną‎ ‎władzą‎ ‎rozgrzeszania najcięższych‎ ‎grzechów‎ ‎i‎ ‎„rezerwatów,"

[madohora]

wszystkie‎ ‎cztery‎ ‎wizyty‎ ‎w‎ ‎wyznaczonych‎ ‎j kościołach;‎ ‎to‎ ‎samo‎ ‎należy‎ ‎powtarzać w‎ ‎ciągu‎ ‎innych‎ ‎15‎ ‎dni,‎ ‎po‎ ‎sobie‎ ‎kolej no‎ ‎idących,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎przerwami,‎ ‎wedle woli‎ ‎lub‎ ‎upodobania. Kto‎ ‎dla‎ ‎ważnej‎ ‎przyczyny‎ ‎nie‎ ‎może odbyć‎ ‎nawiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎w‎ ‎sposób przepisany,‎ ‎powinien‎ ‎prosić‎ ‎spowiedni ka‎ ‎o‎ ‎zamianę‎ ‎tego‎ ‎obowiązku‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎do bre‎ ‎uczynki. 7)‎ ‎Dzień‎ ‎kościelny‎ ‎rozpoczyna‎ ‎się od‎ ‎nieszpór‎ ‎jednego‎ ‎dnia‎ ‎i‎ ‎trwa‎ ‎do‎ ‎nie- szpór‎ ‎dnia‎ ‎następnego. Tam‎ ‎gdzie‎ ‎kościołów‎ ‎jest‎ ‎mniej‎ ‎ni żeli‎ ‎cztery,‎ ‎należy‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎dnia odbyć‎ ‎poczwórne‎ ‎nawiedziny‎ ‎w‎ ‎sposób przepisany‎ ‎dla‎ ‎danej‎ ‎parafii‎ ‎lub‎ ‎miej sca'.‎ ‎Jeżeli‎ ‎kolejno‎ ‎nawiedza‎ ‎się‎ ‎jeden i‎ ‎ten‎ ‎sam‎ ‎kościół,‎ ‎należy‎ ‎koniecznie‎ ‎za każdym‎ ‎razem‎ ‎wychodzić‎ ‎zeń‎ ‎i‎ ‎wchodzić. 8)‎ ‎Kto‎ ‎należy‎ ‎do‎ ‎bractwa‎ ‎lub‎ ‎ja kiego‎ ‎innego‎ ‎stowarzyszenia‎ ‎pobożnego, albo‎ ‎zawodowego‎ ‎i‎ ‎wspólnie‎ ‎ze‎ ‎wszyst kimi‎ ‎członkami‎ ‎procesyonalnie‎ ‎nawiedza kościoły,‎ ‎zamiast‎ ‎sześćdziesięciu‎ ‎przepisa nych‎ ‎wizyt‎ ‎może‎ ‎odbyć‎ ‎o‎ ‎tyle‎ ‎mniej, o‎ ‎ile‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎uzyska‎ ‎od‎ ‎biskupa‎ ‎zezwo lenie‎ ‎wspomniane‎ ‎bractwo‎ ‎lub‎ ‎stówarzyszenie;‎ ‎również‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎samego‎ ‎przy wileju‎ ‎korzystać‎ ‎mogą‎ ‎parafianie‎ ‎pro- cesyonalnie‎ ‎nawiedzający‎ ‎kościoły,‎ ‎ma jąc‎ ‎na‎ ‎czele‎ ‎własnych‎ ‎proboszczów.‎ ‎Bisku pi‎ ‎włoscy‎ ‎procesyonalne‎ ‎pielgrzymki‎ ‎ogra niczyli‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎dyecezyach‎ ‎do‎ ‎trzech‎ ‎dni. 9)‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎Bulli,‎ ‎rozciągającej święty‎ ‎jubileusz‎ ‎na‎ ‎świat‎ ‎cały,‎ ‎zastana wia‎ ‎się‎ ‎łaskawie‎ ‎nad‎ ‎tą‎ ‎okolicznością, jeśliby‎ ‎wierni,‎ ‎rozpocząwszy‎ ‎dobre‎ ‎uczyn ki,‎ ‎przepisane‎ ‎dla‎ ‎uzyskania‎ ‎jubileuszu, w‎ ‎ciężką‎ ‎popadli‎ ‎chorobę,‎ ‎uniemożliwia jącą‎ ‎dokończenie‎ ‎rozpoczętych‎ ‎nawie dzeń;‎ ‎tym‎ ‎więc‎ ‎wszystkim,‎ ‎nagradzając ich‎ ‎dobre‎ ‎chęci,‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎pozwala korzystać‎ ‎z‎ ‎odpustów,‎ ‎byleby‎ ‎tylko‎ ‎speł nili‎ ‎dwa‎ ‎inne‎ ‎warunki,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎szczerze się‎ ‎wyspowiadali‎ ‎i‎ ‎przyjęli‎ ‎komunię‎ ‎św., modląc‎ ‎się‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Mo dlitwy‎ ‎odmawiać‎ ‎należy,‎ ‎z‎ ‎polecenia‎ ‎pa pieża‎ ‎Benedykta‎ ‎XIV,‎ ‎szeptem‎ ‎lub‎ ‎półgło sem.‎ ‎Głuchoniemym‎ ‎ustną‎ ‎modlitwę‎ ‎wol no‎ ‎zamienić‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎pobożne‎ ‎uczynki. ni. Sakramentalna‎ ‎Spowiedź, 1)‎ ‎W‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎świętego‎ ‎ju bileuszu‎ ‎należy‎ ‎odbyć‎ ‎osobną‎ ‎i‎ ‎wyłączną spowiedź świętą.

[madohora]

Uwaga.‎ ‎Następujące‎ ‎wątpliwości,‎ ‎podane‎ ‎do‎ ‎Sto licy‎ ‎świętej,‎ ‎a‎ ‎tyczące‎ ‎się‎ ‎Wiel.‎ ‎Jubileuszu,‎ ‎rozciągnione- go‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎świata,‎ ‎zostały‎ ‎rozwiązane‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎św. I‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎obecnego‎ ‎Jubileuszu‎ ‎spo wiednicy‎ ‎mogą‎ ‎kilkakrotnie‎ ‎używać‎ ‎nadzwyczajnej‎ ‎wła dzy‎ ‎rozgrzeszania‎ ‎na‎ ‎rzecz‎ ‎jednego‎ ‎i‎ ‎tego‎ ‎samego‎ ‎peni tenta,‎ ‎który‎ ‎nie‎ ‎dopełnił‎ ‎jeszcze‎ ‎wszystkich‎ ‎warunków, naznaczonych‎ ‎na‎ ‎dostąpienie‎ ‎odpustu‎ ‎Jubileuszowego? Ojciec‎ ‎św.‎ ‎na‎ ‎powyższe‎ ‎pytanie‎ ‎raczył‎ ‎odpowie dzieć‎ ‎przychylnie. II‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎miejscach,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎zabronionem jest‎ ‎odbywanie‎ ‎publicznych‎ ‎procesyi,‎ ‎jak‎ ‎we‎ ‎Francyi, może‎ ‎być‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎zmniejszona‎ ‎liczba‎ ‎wizyt‎ ‎kościo łów,‎ ‎przysługujących‎ ‎publicznym‎ ‎procesy‎ ‎om,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎wier ni,‎ ‎o‎ ‎wyznaczonych‎ ‎godzinach‎ ‎zbierać‎ ‎się‎ ‎będą‎ ‎w‎ ‎wy znaczonych‎ ‎kościołach‎ ‎pod‎ ‎wodzą‎ ‎swego‎ ‎proboszcza‎ ‎lub wyznaczonego‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎kapłana‎ ‎dla‎ ‎odbycia‎ ‎przepi sanej‎ ‎jubileuszowej‎ ‎wizyty? Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎mając‎ ‎wzgląd‎ ‎na‎ ‎miejscowe‎ ‎warunki,‎ ‎na mocy‎ ‎specyalnej‎ ‎łaski‎ ‎pozwala‎ ‎tam,‎ ‎gdzie‎ ‎wskutek‎ ‎róż nych‎ ‎okoliczności‎ ‎nie‎ ‎można‎ ‎odbywać‎ ‎procesyi,‎ ‎sposób nawiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎uważać‎ ‎za‎ ‎odbywane‎ ‎procesyo- nalnie. III‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎bardzo‎ ‎daleko‎ ‎od‎ ‎ko‎¬ ścioła‎ ‎parafialnego‎ ‎mieszkają,‎ ‎może‎ ‎biskup‎ ‎wyznaczyć inny‎ ‎kościół‎ ‎lub‎ ‎kaplicę‎ ‎publiczną,‎ ‎do‎ ‎której‎ ‎mają‎ ‎przy stęp‎ ‎łatwiejszy?‎ ‎. Ojciec‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎swej‎ ‎łaskawości‎ ‎raczył‎ ‎odpowiedzieć twierdząco. IV‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎rozciągłość‎ ‎sześciomiesięczna‎ ‎trwa nia‎ ‎jubileuszu‎ ‎poza‎ ‎Rzymem‎ ‎koniecznie‎ ‎musi‎ ‎biedź‎ ‎nie przerwanie,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎biskup‎ ‎czas‎ ‎ten‎ ‎może‎ ‎podzielić‎ ‎na części‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎roku? Ojciec‎ ‎św.‎ ‎odpowiedział‎ ‎twierdząco‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎pierwsze go;‎ ‎odmówił‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎drugiego.‎ ‎Niemniej‎ ‎podobało‎ ‎się‎ ‎Oj cu‎ ‎św.‎ ‎pozwolić‎ ‎biskupom‎ ‎dla‎ ‎wielkiej‎ ‎i‎ ‎ważnej‎ ‎.‎ ‎przy czyny‎ ‎na‎ ‎trzymiesięczny‎ ‎podział‎ ‎czasu‎ ‎jubileuszowego, z‎ ‎tym‎ ‎warunkiem,‎ ‎że‎ ‎odpustowej‎ ‎łaski‎ ‎dostępuje‎ ‎się raz‎ ‎tylko‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎jednym‎ ‎kwartale‎ ‎wszystkie‎ ‎warunki zostały‎ ‎spełnione. Na‎ ‎zapytanie‎ ‎niektórych‎ ‎biskupów,‎ ‎czy‎ ‎Wielkanocną spowiedzią‎ ‎można‎ ‎zadosyć‎ ‎uczynić‎ ‎kościelnemu‎ ‎pra wu‎ ‎i‎ ‎dopełnić‎ ‎obowiązku,‎ ‎nakazanego‎ ‎przez‎ ‎Jubileusz, Ojciec‎ ‎św.‎ ‎odpowiedział‎ ‎odmownie.

[madohora]

cy‎ ‎ludzie‎ ‎w‎ ‎żywej‎ ‎wierze‎ ‎uwierzyli‎ ‎To bie‎ ‎i‎ ‎mocą‎ ‎tej‎ ‎wiary‎ ‎nie‎ ‎oddalali‎ ‎się‎ ‎ni gdy‎ ‎od‎ ‎nauki‎ ‎Twojego‎ ‎świętego‎ ‎Kościo ła,‎ ‎ale‎ ‎raczej‎ ‎gotowymi‎ ‎byli‎ ‎zawsze‎ ‎do obrony‎ ‎świętej,‎ ‎katolickiej‎ ‎wiary‎ ‎z‎ ‎nara żeniem‎ ‎nawet‎ ‎życia,‎ ‎jeżeliby‎ ‎zaszła‎ ‎tego potrzeba. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎nieprzyjaciół‎ ‎chrześcijań skiego‎ ‎Kościoła‎ ‎upokorzyć‎ ‎raczył, Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Pa nie. III. O‎ ‎najmiłosierniejszy‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎ofia ruję‎ ‎Ci‎ ‎ten‎ ‎niewypowiedziany‎ ‎ból,‎ ‎ja kiego‎ ‎doznał‎ ‎najsłodszy‎ ‎mój‎ ‎Zbawiciel, Jezus,‎ ‎kiedy‎ ‎Go‎ ‎cierniem‎ ‎ukoronowa no,‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎krwią,‎ ‎jaka‎ ‎pociekła‎ ‎z‎ ‎Je go‎ ‎najświętszej‎ ‎Głowy‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎najbole- śniejszem‎ ‎ukoronowaniu.‎ ‎A‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎nie skończone‎ ‎zasługi‎ ‎tych‎ ‎cierpień‎ ‎i‎ ‎wyla nej‎ ‎w‎ ‎nich‎ ‎krwi,‎ ‎błagam‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎ła skawie‎ ‎udzielić‎ ‎raczył‎ ‎wszystkim‎ ‎chrze ścijańskim‎ ‎książętom‎ ‎łaski‎ ‎utrzymania między‎ ‎sobą‎ ‎szczerej,‎ ‎życzliwej‎ ‎zgody, którą‎ ‎połączeni,‎ ‎niechaj‎ ‎bronią‎ ‎chrze-
ścijańskiej‎ ‎wiary‎ ‎przeciwko‎ ‎nieprzyjacio łom,‎ ‎oraz‎ ‎niechaj‎ ‎rządzą‎ ‎i‎ ‎panują‎ ‎we dług‎ ‎świętych‎ ‎praw‎ ‎Twoich‎ ‎nad‎ ‎swymi ludami. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎królom‎ ‎i‎ ‎książętom‎ ‎chrze ścijańskim‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎prawdziwą‎ ‎zgo dę‎ ‎dać‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wy słuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. IV. O‎ ‎mój‎ ‎najwyższy‎ ‎Władco!‎ ‎ofiaruję‎ ‎Ci tę‎ ‎najokrutniejszą‎ ‎mękę,‎ ‎jaką‎ ‎przecier piał‎ ‎Najświętszy‎ ‎Odkupiciel‎ ‎Jezus,‎ ‎nio sąc‎ ‎na‎ ‎własnych‎ ‎ramionach‎ ‎ciężki‎ ‎krzyż, do‎ ‎którego‎ ‎go‎ ‎następnie‎ ‎przybito,‎ ‎wraz z‎ ‎tą‎ ‎krwią,‎ ‎wyciekłą‎ ‎z‎ ‎Jego‎ ‎Najświę tszych‎ ‎ran.‎ ‎Przez‎ ‎zasługi‎ ‎tej‎ ‎krwi,‎ ‎bła gam‎ ‎Cię‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎abyś‎ ‎raczył‎ ‎wlać‎ ‎we wszystkie‎ ‎chrześcijańskie‎ ‎dusze‎ ‎stały‎ ‎po kój‎ ‎ducha,‎ ‎aby‎ ‎całkowicie‎ ‎zająć‎ ‎się‎ ‎mo gły‎ ‎praktykowaniem‎ ‎cnoty‎ ‎w‎ ‎życiu, a‎ ‎zwłaszcza‎ ‎Twej‎ ‎świętej‎ ‎miłości. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎ludowi‎ ‎chrześcijańskiemu pokoju‎ ‎i‎ ‎jedności‎ ‎udzielić‎ ‎raczył,

[madohora]

Blisko 500 lat później z ust papieża Jana Pawła II padły następujące słowa:

[madohora]

Do opuszczenia kryjówki zmusiły go rozruchy, jakie wybuchły w Wittenberdze, a które wywołało radykalne skrzydło reformatorów, domagające się natychmiastowego zniesienia mszy, usunięcia wizerunków świętych z kościołów, wprowadzenia komunii pod dwiema postaciami, posuwając się przy tym do czynów obrazoburczych. Drogą codziennych kazań i spotkań udało mu się uśmierzyć tumult i znieść przedwczesne reformy. Przeciwstawiając się średniowiecznemu stosunkowi kościoła do państwa, głosił, że istnienie władzy świeckiej jest zgodne z porządkiem Bożym, dając tym podstawy, na których w XVIII w. oparła się nowoczesna idea państwa.

[madohora]

W 1530 roku na sejmie w Augsburgu ewangelicy przedłożyli cesarzowi Wyznanie augsburskie, będące wykładem nauki reformatorów. Ponieważ ze względu na banicję z 1521 Luter nie mógł być obecny na sejmie, główny ciężar w jej opracowaniu spoczął na Melanchtonie, który kolejne projekty swej pracy wysyłał do Lutra w celu konsultacji.

[madohora]

Aby odpowiedzieć papieżowi na jego plany zwołania soboru, na którym zamierzał on zażądać od wszystkich władców państw Rzeszy Niemieckiej bezwzględnego podporządkowania się Rzymowi, elektor Saski zlecił Lutrowi przygotowanie odpowiedzi. W ten sposób w 1537 powstały napisane w ostrym tonie Artykuły szmalkaldzkie, w których jeszcze raz potwierdzone zostało, że ewangelicy odrzucają władzę papieską jako niepotwierdzoną w Piśmie Świętym i żądają pełnej niezawisłości od papieża. Konfesja Augsburska oraz pierwsza część artykułów szmalkaldzkich, mówiąca o Bożym majestacie, są zgodne w ogólnym zarysie z teologią katolicką. Sformułowania w drugiej i trzeciej części artykułów, dotyczące urzędu i dzieła Chrystusa, dzielą Kościół ewangelicki od Kościoła katolickiego, któremu przewodzi papież.

[madohora]

Podstawą wiary i chrześcijańskiego życia w Kościele średniowiecznym była tradycja, która spychała na dalszy plan przekaz biblijny. Luter nie negował tradycji, ale sprzeciwiał się jednak stanowczo wszystkim jej elementom, których nie można było wywieść bezpośrednio z Pisma Świętego. Za Słowo Boże uważał jedynie Biblię, bo tylko ona prowadzi do Chrystusa i umożliwia poznanie jego zbawczej mocy. Zdaniem Lutra, jedynie tak pojmowane Boże słowo należy uznać za rozstrzygające w dziele zwiastowania, a bezprawne są próby formułowania artykułów wiary na podstawie ludzkich orzeczeń.

[madohora]

Od początku kwestia rozumienia formuły sola fide stanowiła pewną trudność. Krytyka ze strony teologów Kościoła dostrzegała w nauczaniu Lutra i reformatorów doktrynę antyrealistyczną, negującą realną przemianę grzesznika w świętego. Pewne jego stwierdzenia wskazywały, że rozumiał zbawczy skutek usprawiedliwienia człowieka w wierze jako coś zewnętrznego w stosunku do jego grzeszności. Chrystus na sądzie Bożym przedstawia Ojcu swoją sprawiedliwość krzyża, zamiast niesprawiedliwości grzesznego człowieka. Takie rozumienie usprawiedliwienia zastępczego przez wiarę nazywano swego rodzaju teologiczną, legalistyczną fikcją, prawnym zabiegiem. Jednak, według Simeona Zahla, szersza lektura wypowiedzi Lutra zdecydowanie nie potwierdza słuszności krytyki. Zarówno w jego pismach, jak i np. Melanchtona, można znaleźć postawę, którą należałoby określić jako realizm afektywny. Luter dawał pierwszeństwo doświadczeniu zbawienia i pocieszenia przez wiarę przed obiektywnymi ujęciami ontologicznymi

[madohora]

To hasło wymierzone było przede wszystkim w kościelny kult świętych. Zakładało brak możliwości jakiegokolwiek wpływu człowieka na zbawienie, które jest uznane za całkowicie darmowy dar Boga, którego nie można sobie wysłużyć.

[madohora]

Marcin Luter był nie tylko reformatorem religijnym, lecz także uznawany jest za wybitnego humanistę, pisarza i filologa.

[madohora]

Luter uznawany jest nie tylko za twórcę współczesnego niemieckiego języka, lecz także za twórcę podstaw filologii języków nowożytnych.

[madohora]

Luter nie darzył Żydów sympatią. Pozostał w tym względzie typowym przedstawicielem XVI-wiecznego niemieckiego mieszczaństwa, dla którego Żydzi byli przede wszystkim niepożądaną konkurencją ekonomiczną.

[madohora]

W 7-punktowym planie zawartym w traktacie O Żydach i ich kłamstwach (1543) wzywał do ich napiętnowania i dyskryminacji; proponował między innymi, aby palić żydowskie szkoły i synagogi, burzyć ich domy dla chwały Boga czy wprowadzić przymusową pracę dla Żydów. Co prawda, swoje wezwania Luter kierował tylko do książąt, a nie do ludności, tak, iż nie skutkowały one wezwaniem do pogromów. Oczekiwał, że przekona niemieckich książąt do wypędzenia Żydów z ich państw. Książęta okazali się jednak rozsądni (nie chcieli tracić poddanych i podatników) i żaden z nich nie uległ namowom Lutra.

[madohora]

Bracie Marcinie z Eisleben, ocaliłeś ten teren dla chrześcijaństwa, nawet jeśli muszę z tobą walczyć, aby zachować moje własne miejsce. Obaj jesteśmy dziećmi Abrahama i tak wiele skarbów duchowych jest naszym wspólnym dziedzictwem, które ukształtowało nasze życie, że każda myśl i każde słowo budują pomost między nami. Wspólnie cierpieliśmy, także w ostatnich czasach. Mamy wspólne nadzieje na czas ostateczny. Jednak muszę prosić cię o jedno w chwili pożegnania, ponieważ wiem, że wciąż mogą powrócić ciemne i pozbawione nadziei czasy: zamknij izbę tortur! Nie pozwól, by kiedykolwiek ją otwarto! I naucz swoich następców, że są czasy, kiedy braterstwo musi pokonać dogmaty. Ponieważ jesteśmy ludźmi i nie powinniśmy przywłaszczać sobie Bożego Sądu. Jesteśmy ludźmi i możemy się wzajemnie kochać. I niechaj Bóg strzeże nas i zjednoczy teraz i na wieki.

[madohora]

[madohora]

Jarmark (niem. Jahrmarkt – targ doroczny) – rodzaj targu średniowiecznego o znaczeniu ponadlokalnym, będącego centrum wymiany towarów handlu dalekosiężnego.

[madohora]

jarmark [niem. Jahrmarkt ‘targ doroczny’],
instytucja wolnego handlu, znana w Europie od wczesnego średniowiecza, tworzona pod opieką władzy terytorialnej w celu prowadzenia transakcji związanych z dalekosiężną wymianą;

[madohora]

[madohora]

Nazwa może pochodzić od prasłowiańskiego słowa o znaczeniu związanym z pochówkiem (czeskie rakev, słowackie rakva – trumna, serbskie рака/raka – grób, chorwackie rakva – grób, słoweńskie raka – mary, grób, starosłowiańskie raka – grób, rosyjskie рака/raka – arka/trumna na relikwie[3], wspólne rosyjskie, białoruskie, ukraińskie рака/raka – "grobowiec z relikwiami świętego", bułgarskie рака/raka – "szkatuła z relikwiami"; Walery Leonidowicz Wasiljew wywodzi prasłowiańskie *raka ⇐ *orka ⇐ łacińskie arka[4]). W 1592 roku miała miejsce przed Sądem Ziemskim Krakowskim sprawa dotycząca granic Woli. Chodziło o: gwałtowne rozrzucenie kopców siedemnastu, które rozdzielają dziedzinę wsi Woli Świętoduskiej od grontu miasta Kazimierza, wsi Janowa Wola oraz o gwałtowne osiedzenie[a] grontu i dziedziny wsi Woli..., to jest sześci stajan, tak przy rolach pod górą Lasotyną, a przy gościńcu, który idzie z Kazimierza do Wieliczki. W dokumencie znajdujemy szczegółowy opis granic Woli, do których m.in. przylegały łąki miasta Kazimierza, jedna z nich, leżąca przy gościńcu wielickim (obecnie ul. Wielicka; ul. Krakowska za czasów odrębności Kazimierza zwana była też wielicką, gdyż prowadziła do Wieliczki, następnie mniej więcej linią wytyczoną obecną ulicą Limanowskiego aż do dzisiejszej Wielickiej), po stronie zachodniej nazywała się Raczka.

[madohora]

W okresie przynależności miasta do Austrii, w 1897 roku obchody zostały zakazane. Zamknięto nawet dojście na kopiec. Władze planowały w tej okolicy budowę fortu artyleryjskiego, a ponadto chciały zlikwidować tumult i przejawy agresji wśród zgromadzonych pod kopcem.

[madohora]

Emaus znany był też kiedyś w Poznaniu (obecnie próbuje się wskrzesić tradycję odwiedzania tamtejszego kościoła św. Jana Jerozolimskiego za murami) oraz do niedawna również w Pińczowie na wzgórzu św. Anny przy kaplicy pod tym samym wezwaniem, ale do czasów obecnych bez przerw przetrwał jedynie w Krakowie i Kaliszu.

[madohora]

[madohora]

Miodek najczęściej sprzedawany jest w gotowych porcjach zawiniętych w rożki z przezroczystej folii, niekiedy w papierowe torebki, w nierównomiernie pokruszonych, niewielkich kawałkach. Mniejsze kawałki miodku bywały niegdyś również na miejscu odłupywane z większej bryły i odważane przez straganiarza.

[madohora]

Ma postać laseczki przypominającej szczapę drewna (stąd też pochodzi jego nazwa: „szczypa” – kawałek rozłupanego drewna przesyconego żywicą, służący do rozpalania ognia). Może mieć różne barwy, dzięki zastosowanym barwnikom i smaki (aromaty itp.)

[madohora]

Rachatłukum (osm. z arab. راحة حلقوم rāḥat ḥulqūm – „ukojenie gardła”; tur. lokum, ngr. λουκούμι lukumi, bułg. локум, rum. răhat) – wyrób cukierniczy charakterystyczny dla wielu lokalnych kuchni, głównie z obszaru Półwyspu Bałkańskiego i Bliskiego Wschodu.

[madohora]

KRUCHE CIASTKA

- 1 kg mąki,
- 0,5 l wody,
- 5 dkg miodu,
- 70 dkg cukru,
- 1 cały proszek do pieczenia na 1kg mąki,
- 3 łyżeczki amoniaku,
- 1/4 szklanki oleju.

Jak przyrządzić?
Wodę, miód, cukier rozpuścić i ostudzić, dodać mąkę, proszek, amoniak i olej - wymieszać. To będzie wodniste, przerobić z mąką - dodać jej tyle ile przyjmie. Po uformowaniu kształtu ciastek moczyć je w roztrzepanym jajku i cukrze krysztale. Piec w temp. 180 stopni

[madohora]

[madohora]

TRZEBA ZABRAĆ SIĘ DO PRACY