Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

[madohora]

Kucyki i osły także się doczekałyPodczas stosunkowo d∏ugiej historii hodowli tychdomowych nieparzystokopytnych, w zoo ostrawskimby∏o tylko kilka krótszych odcinków, gdzie mogli jepodziwiaç tak ̋e zwiedzajàcy. Wi ́kszoÊç czasu zwie-rz ́ta sp ́dza∏y na wybiegach na terenach gospo-darczych, gdzie zwyk∏y zwiedzajàcy nie mia∏ wst ́pui s∏u ̋y∏y dla celów kó∏ka je ̋dzieckiego i okresowychprzeja ̋d ̋ek organizowanych dla dzieci i zwiedza-jàcych. Dopiero niedawno uda∏o si ́ uzyskaç po-trzebne Êrodki i te interesujàce zwierz ́ta mog∏y staçsi ́ cz ́Êcià trasy dla zwiedzajàcych. Obok kucykówszetlandzkich, zwiedzajàcy mogà oglàdaç tak ̋e os∏ydomowe wraz z ciekawà rasà pochodzàcà z wschod-niej cz ́Êci W ́gier, której przedstawiciele majà nie-bieskie oczy i bia∏e ubarwienie

[madohora]

ŚLĄSKIE Z O O MA DWÓCH NOWYCH MIESZKAŃCÓW - Radio Katowice - 23.11.2019

[madohora]

AKSIS– zamieszkuje Indie i Cejlon. Nosi poroże o cienkich tykach, zagiętych pod kątem do góry. Ma niecały metr wysokości. Jego szata jest kasnobrązowa w białe plamki. Jest aktywny za dnia. Zyje w puszczach tropikalnych

[madohora]

BINTURONG – zamieszkuje Półwysep Indochiński, Jawę, Sumartrę. Ma około 80 – 90 cm długości a ogon prawie drugie tyle. Umaszczony czarno lub brązowo – czarno. Czasem z zielonkawym odcieniem. Zwierzę jest aktywne w nocy. Głównym pożywieniem są słodkie jagody i pokarm roślinny. Jednak nie gardzi owadami i małymi żabami. Przemieszczając się wśród drzew używa swojego długiego, chwytnego ogona

[madohora]

ELAND- ja ci ttyle tylko powiem
U nas spotkasz ją w z o o w Chorzowie
Ma na grzbiecie czarny pasek
Żyje, gdzie w Afryce lasek

[madohora]

Kotawiec Dyjana, Cernopithecus D ja n a , je d n a z n ajład n iejsz y ch i najw eselszych m a łp , żyje
sta d am i w A fry c e i zrząd za szkody w p o lach u p raw n y ch i ogro d ach .

[madohora]

JELEŃ – przecież o tym wiesz mój drogi
Że jego bogactwem są wielkie rogi
Tylko nie wiem – i nie ma na to żadnej rady
Dlaczego on stał się symbolem zdrady

[madohora]

JELONEK – nalaży do największych chrząszczy środkowo – europejskich. Larwy i poczwarki jelonka żyją w drewnie starych dębów. Jelonek należy do gatunków chronionych.

[madohora]

LAMPART – Zamieszkuje głównie Afyrkę i Azję. Dłgość ciała około 150 cm, ogona 90 cm. Ma około 21 podgatunków. Poluje na ptaki, jaszczurki, małpy, antylopy. W pobliżu siedzib ludzkich poluje także na psy.

[madohora]

MANGUSTECZKA - Mangusteczka karłowata, mangusta karłowata (Helogale parvula) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny mangustowatych. Żyje w stadach, prowadzi dzienny tryb życia. Osobniki dożywają około 10-11 lat. ługość ciała 20-32 cm, masa około 210-350 g. Sierść mangust karłowatych jest szorstka i niezbyt długa. Jej barwa może mieć bardzo różne odcienie brązu. Brzuch jest zazwyczaj jaśniejszy od reszty ciała. Ogon mangusty ma długość około 19 cm; jest dosyć dobrze umięśniony, bo zwierzę wykorzystuje go jako podporę podczas stania na tylnych łapach. Aktywna w ciągu dnia i bardzo towarzyska, żyje w stadach. Swoje areały znakują wydzieliną z gruczołów przyodbytowych stojąc na przednich łapkach, prawdopodobnie w celu powiększenia swej wielkości w oczach drapieżników. Najczęściej do rozrodu przystępuje para najwyżej stojąca w hierarchii. Zachowania godowe to wzajemna pielęgnacja sierści i świergoczące głosy. Żywią się owadami, małymi ssakami, ptakami, korzeniami, bulwami i owocami.

[madohora]

SERWAL – wysokonożny kot o plowym futrze w czarne cętki i dużych stojących uszach. Ma zwykle 1 m i długi ogon. Zamieszkuje stepy i sawanny afrykańskie. Żywi się małymi zwierzętami, skorupiakami i ptakami. Serwala dość łatwo można oswoić

[madohora]

ŚWINIE – myślę o tym cały czas
Ileż mamy wśród świń ras
Myślenie o tym mnie nie ominie
Gdy powiem o kimś, że to są świnie

[madohora]

POMÓŻ PANTEROM ŚNIEŻNYM - Fakt - 29.11.2019

[madohora]

*

[madohora]

PINGWINY WRÓCIŁY PO 43 LATACH - Radio Katowice - 21.02.2020

[madohora]

OGRÓD ZOOLOGICZNY W CHORZOWIE SPROWADZIŁ BIAŁEGO NIEDŹWIEDZIA I LISY POLARNE - Dziennik Zachodni - 28.03.20020

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY ZAMKNIĘTY DLA ZWIEDZAJĄCYCH - Nasze Miasto - 01.04.2020

[madohora]

W ŚLĄSKIM Z O O NA ŚWIAT PRZYSZŁO PIĘĆ MALUCHÓW - wyborcza - 17.04.2020

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY BĘDZIE OTWARTY NA DZIEŃ DZIECKA - Wyborcza - 30.05.2020

[madohora]

Rozmnażanie traszki karpackiej odbywa się w środowisku wodnym[6]. Sezon rozrodczy rozpoczyna się wczesną wiosną, niedługo po stopnieniu śniegów. Trwa od 6 do 8 tygodni[3]. Samce pierwsze ukazują się w zbiornikach wodnych, co ma miejsce po stopnieniu lodu[6] na wiosnę[7]. L. montadoni wykazuje znaczną oporność na zmiany temperatury[6], jednakże czas jej zimowania i rozpoczęcia sezonu godowego zależy od wysokości nad poziomem morza. Rozród może odbywać się najintensywniej w maju, a na wyższych terenach w czerwcu[2]. Na obszarach górskich o niższych wysokościach sezon godowy rozpoczyna się w pierwszej połowie kwietnia, kończąc się pod koniec maja bądź na początku czerwca. Natomiast w wyższych górach terminy te opóźniają się

[madohora]

Traszka karpacka zajmuje tereny w łańcuchach górskich Karpat i Sudetów. Wedle IUCN w obu przypadkach zamieszkuje wschodnie części tych krain geograficznych. Z kolei Młynarski podawał w latach sześćdziesiątych XX wieku, że płaz zamieszkuje całe pasmo Karpat, a w Sudetach spotyka się go wyspowo na południowym wschodzie pasma. Jeszcze inne źródło podaje, że chodzi o endemit całego łuku Karpat. Podobnego określenia używa Juszczyk, który jednak wspomina również o obecności płaza na południowym wschodzie Sudetów i na Morawac. Nowsze źródło mówi o obecności płaza na północy Moraw. Babik prócz Karpat Zachodnich i Wschodnich wymienia tylko wschodnią część Sudetów, Jesioniki. Północna granica zasięgu występowania L. montadoni przebiega w okolicy równoleżnika 50°. Oznacza to obecność zwierzęcia w takich krajach jak Polska (południowe tereny województw podkarpackego, śląskiego i małopolskiego), Czechy (północny wschód), Słowacja (północ,), Ukraina (zachód kraju), Rumunia(oprócz wschodu południowych Karpat w okolicy rzeki Dymbowica)

[madohora]

Głowa mała, wąska i wysklepiona, na jej grzbiecie występują 3 podłużne, niegłębokie bruzdy, szyja słabo zaznaczona. Uzębienie występuje zarówno w szczęce, jak i w żuchwie[5]. Zęby lemieszowe grupują się w linie prawie równoległe, zbiegające się ku tyłowi[10]. Oczy małe, z okrągłymi źrenicami o złocistych tęczówkach. Brak fałdu podgardzielowego

[madohora]

Płaz preferuje niziny (co nie przeszkadza mu na polskich wyżynach przerastać liczebnie traszki grzebieniastej) − w górach dociera do wysokości 1500 metrów nad poziomem morza[8], w Tatrach dochodzi do 1087 m (Staw Toporowy Niżni), w Karkonoszach do 1250 m n.p.m.[6] − i siedliska leśne. Zasiedla lasy liściaste, iglaste i mieszane, także suche. Posiadając duże zdolności adaptacyjne zapuszcza się również na łąki, parki, tereny wilgotne, porośnięte buszem, a nawet rolnicze i zurbanizowane. Traszkę zwyczajną często spotyka się w środowiskach zmodyfikowanych działalnością człowieka[3]. Jej zdolność do przystosowywania się do takich siedlisk określa się jako umiarkowaną. Gatunek zasiedla także stepy, rozprzestrzeniając się w ich obrębie dzięki zalesionym dolinom rzecznym. Osobników nie spotyka się tam jednak często, podobnie jak w północnej i południowej części ich zasięgu występowania. W przybrzeżnych lasach strefy umiarkowanej są za to najpopularniejszymi płazami. W europejskiej części byłego ZSRR ustępują jedynie żabom (Rana)[10]. Preferują zbiorniki wodne małe, płytkie[12] i niezarybione[7], koniecznie z roślinami wodnymi, choć traszki zwyczajne wiosną i wczesnym latem spotyka się nawet w kałużach wiejskich dróg. Znajdywano je również w zbiornikach na deszczówkę. Gatunek wydaje się zwracać mniejszą, niż inne płazy, uwagę na otoczenie zbiornika, w którym bytuje

[madohora]

Krzyżowanie się z traszką karpacką zdarza się bardzo często w części wspólnej zasięgów występowania. Odnotowano także kilka krzyżówek z traszką helwecką

[madohora]

[madohora]

Gatunek ten nazwał i zilustrował Giorgio Jan w 1860 roku w oparciu o okaz z muzeum w Mediolanie. Autor nie był pewien miejsca pochodzenia okazu, błędnie założył, że mogła to być Ameryka Południowa. Holotyp został zniszczony w 1943 roku
Nazwa gatunku upamiętnia André Marie Constanta Dumérila – francuskiego zoologa.

[madohora]

Miejsce (geograficzne, ewentualnie też stratygraficzne), z którego pochodzi holotyp, to miejsce typowe (locus typicus)

[madohora]

[madohora]

Długość życia
Żyje od 15 do 25 lat.

[madohora]

Występuje w północnym Madagaskarze wraz z wyspą Nosy Be

[madohora]

Nosy Be (lub Nossi-bé) – wyspa przy północno-zachodnim wybrzeżu Madagaskaru, w prowincji Mahajanga. Nosy Be oznacza w języku malgaskim "duża wyspa". Niegdyś nosiła nazwę Assada, nadaną podczas kolonizacji na początku XVII w. Nosy Be jest największym i najbardziej obleganym regionem turystycznym Madagaskaru.

[madohora]

[madohora]

Biotop
Rozmaite środowiska ekologiczne. Niektóre żyją wyłącznie na drzewach, inne są typowo naziemne, waran szary żyje na pustyni, a jeszcze inne prowadzą życie ziemnowodne

[madohora]

Analiza filogenetyczna przeprowadzona przez Norella i Gao (1997) nie potwierdziła przynależności większości tych taksonów do Varanidae. Na drzewie ścisłej zgodności rodzaje Varanus, Lanthanotus, Saniwa, Palaeosaniwa, Telmasaurus oraz klad obejmujący rodzaje Saniwides i Proplatynotia znalazły się w nierozwikłanej politomii z szeregiem innych rodzajów gadów łuskonośnych oraz z kladem obejmującym m.in. helodermowate oraz rodzaje Gobiderma i Estesia. Gdy w analizie nie uwzględniono rodzaju Palaeosaniwa uzyskano drzewo ścisłej zgodności, na którym do najmniejszego kladu obejmującego rodzaje Varanus i Lanthanotus poza tymi dwoma rodzajami należał tylko rodzaj Cherminotus, bliżej spokrewniony z Lanthanotus niż z Varanus. Analiza przeprowadzona przez Lee (1997) potwierdziła natomiast bliższe pokrewieństwo Saniwides i Saniwa z Varanus niż z Lanthanotus, a także bliższe pokrewieństwo Cherminotus z rodzajem Lanthanotus niż z Varanus. Z analizy tej wynikło jednak również, że Telmasaurus był dalej spokrewniony z waranami niż mozazaury i węże.

[madohora]

Pokarm
Duże owady, węże, jaszczurki, ptaki, małe ssaki, padlina, jaja gadów i ptaków. Zdarzało się, że ich ofiarą padały małe kangury. Żyjące na wybrzeżu zjadają wylęgłe małe żółwie morskie pełzające do morza. Mniejsze warany mogą paść ofiarą dorosłych.

[madohora]

Opis
Głowa stosunkowo mała i wąska, szczęki dobrze rozwinięte i mocne, długa szyja, masywny tułów, ogon dobrze umięśniony bocznie spłaszczony. Ślad po oku ciemieniowym w postaci białej plamki. Ubarwienie zmienia się wraz z wiekiem. Młode osobniki mają grzbiety rdzawe lub czerwonawobrązowe pokryte licznymi małymi plamkami i dużymi okrągłymi żółtymi plamami, które układają się w poprzeczne pasy. U okazów dorosłych grzbiet ciemnieje, by stać się jednolicie brązowoczarny lub smolistoczarny.

[madohora]

Waran papuaski, waran krokodylowy (Varanus salvadorii) – gatunek gada z rodziny waranów. Jest to jaszczurka osiągająca prawdopodobnie do 4,5 m długości (największa potwierdzona długość wynosi 3,5 m), mniej masywna niż waran z Komodo, jej waga jest znacznie mniejsza ponieważ ogon dochodzi do połowy długości ciała (czasami nawet do 2,5 m). Żyje na Nowej Gwinei. Rozmnaża się jajorodnie.

[madohora]

Aktywny w dzień, noc spędza w wygrzebanych przez siebie norach. Poluje z zasadzki, do upatrzonej zdobyczy zakrada się od tyłu. Atakując mniejszą zdobycz, może rzucić się wprost do jej szyi. Większą ofiarę (np. jelenia czy dziką świnię) stara się najpierw powalić na ziemię (m.in. przy użyciu potężnego ogona, którego siła uderzenia równa się sile ciężaru 2 ton), a następnie rozedrzeć na strzępy lub doprowadzić do jej wykrwawienia.
Z drugiej strony, Brian G. Fry i in. (2006) odkryli, że inny przedstawiciel rodziny waranów, waran kolorowy, wytwarza prawdziwy jad. Twierdzą przy tym, że ukąszenia dwóch innych przedstawicieli tej rodziny – Varanus scalaris i warana z Komodo – wywołują u ukąszonej ofiary objawy wskazujące bardziej na działanie jadu, niż na infekcję bakteryjną. Późniejsze badanie Frya i jego współpracowników potwierdziło fakt wytwarzania przez warany z Komodo prawdziwego jadu. Autorzy kwestionują też wpływ występujących w ślinie waranów bakterii na śmierć ich ofiar. Na krótkim odcinku waran z Komodo może biec z szybkością do 20 km/h. Potrafi też pływać w pogoni za ofiarą.

[madohora]

Warszawskie ZOO stało się czwartym ogrodem w Europie (po Pilznie, Moskwie i Kolonii) w którym można obserwować te niezmiernie rzadkie zwierzęta.

[madohora]

Waran z Komodo zamieszkuje luźno porośnięte drzewami lasy sawannowe, krzewiaste i trawiaste otwarte przestrzenie, obszary skaliste, wybrzeża morskie. Prowadzi dzienny, lądowy, rzadziej nadrzewny tryb życia. Młode osobniki przebywają na drzewach, dorosłe na ziemi. Noc spędza w wykopanych przez siebie norach. Żyje zwykle samotnie. Waran z Komodo jest gatunkiem narażonym na wyginięcie (kategoria VU na liście IUCN). Wpisany jest do konwencji CITES (załącznik I). Do jego zagrożeń zaliczyć można utratę siedlisk oraz zmniejszenie bazy pokarmowej.

[madohora]

DZISIAJ OTWIERAJĄ ŚLĄSKIE Z O O - www.infokatowice.pl - 01.06.2020

[madohora]

TŁUMY W CHORZOWSKIM Z O O NIE PRZESTRZEGAJĄ ZASAD - www,katowice24.pl - 02.06.2020

[madohora]

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY OSTRZEGA SWOICH GOŚCI PRZED KLESZCZAMI - Nasze Miasto - 21.07.2020

[madohora]

LEW ZE ŚLĄSKIEGO OGRODU ZOOLOGICZNEGO TO DZIŚ DOJRZAŁY SAMIEC - Nasze Miasto - 22.10.2020