Goczałkowice Zdrój

[madohora1]

[madohora1]

Goczałkowice-Zdrój (niem. Bad Gottschalkowitz) – wieś uzdrowiskowa w południowej Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminie Goczałkowice-Zdrój, historycznie na Górnym Śląsku. Miejscowość jest siedzibą gminy Goczałkowice-Zdrój.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.
Goczałkowice-Zdrój położone są w Kotlinie Oświęcimskiej, w dolinie górnej Wisły, kilometr od jej brzegu. Od południowego wschodu otaczają je pasma Beskidu, od północy rozlegle Lasy Pszczyńskie i faliste płaskowyże. Dużą powierzchnię gminy zajmują lasy, stawy rybne i Jezioro Goczałkowickie, będące głównym źródłem wody pitnej dla Górnego Śląska. Miejscowy klimat posiada cechy podgórskie o kojącym i w miarę tonizującym działaniu. Temperatura powietrza jest wyższa od temperatury sąsiednich miejscowości. Miejscowość jest jedną z dwóch w województwie śląskim które ma status uzdrowiska (drugim jest miasto Ustroń). W ciągu roku na leczeniu uzdrowiskowym przebywa tu ok. 10 tysięcy pacjentów. Jest to największy ośrodek lecznictwa reumatologicznego w województwie śląskim.

[madohora]

[madohora]

[madohora4]

W dokumencie sprzedaży państwa pszczyńskiego wystawionym przez Kazimierza II cieszyńskiego w języku czeskim we Frysztacie w dniu 21 lutego 1517 roku wieś została wymieniona jako Koczialkowicze.

[madohora]

ZABYTKOWY DWORZEC W GOCZAŁKOWICACH OSZPECĄ EKRANY - Wyborcza - 15.04.2023

[madohora1]

[madohora]

Założenie wsi Goczałkowice lokalizowane jest na XIV wiek i prawdopodobnie około roku 1380 powstała w Goczałkowicach parafia. Na początku XVI wieku wieś obejmowała 28 gospodarstw

[madohora]

Goczałkowice-Zdrój (niem. Bad Gottschalkowitz) ? wieś uzdrowiskowa w południowej Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminie Goczałkowice-Zdrój, historycznie na Górnym Śląsku. W latach 1973-75 w gminie Goczałkowice-Zdrój (obejmującej również Ćwiklice i Rudołtowice). W latach 1975-91 dzielnica Pszczyny. Od 1 stycznia 1992 ponownie w reaktywowanej gminie Goczałkowice-Zdrój (składającej się już z samych Goczałkowic-Zdroju). W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Goczałkowice-Zdrój. Goczałkowice-Zdrój położone są w regionie Dolina Górnej Wisły (będącej częścią Kotliny Oświęcimskiej), kilometr od brzegu rzeki Wisła. Od południowego wschodu otaczają je pasma Beskidu, od północy rozlegle Lasy Pszczyńskie i faliste płaskowyże. Dużą powierzchnię gminy zajmują lasy, stawy rybne i Jezioro Goczałkowickie, będące głównym źródłem wody pitnej dla Górnego Śląska. W miejscowości prowadzone jest gospodarstwo szkółkarskie, w którym znajdują się ogród angielski, wiejski (liczne wiejs­kie kwiaty, zioła i krzewy) i ogród w barwach narodowych, podzielony na dwie części - jedną obsadzoną roślinami kwit­ną­cymi na biało, drugą rośli­nami kwit­ną­cymi na czerwono[6].Miejscowy klimat posiada cechy podgórskie o kojącym i w miarę tonizującym działaniu. Temperatura powietrza jest wyższa od temperatury sąsiednich miejscowości.
Miejscowość jest jedną z dwóch w województwie śląskim które ma status uzdrowiska (drugim jest miasto Ustroń). W ciągu roku na leczeniu uzdrowiskowym przebywa tu ok. 10 tysięcy pacjentów. Jest to największy ośrodek lecznictwa reumatologicznego w województwie śląskim.

[madohora]

W Goczałkowicach-Zdroju prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby reumatologiczne, choroby układu nerwowego, osteoporoza.
W uzdrowisku Goczałkowice-Zdrój znajdują się: 2 szpitale uzdrowiskowe, 3 zakłady przyrodolecznicze, 2 sanatoria rehabilitacyjne oraz przychodnia uzdrowiskowa. Na terenie uzdrowiska znajdują się udokumentowane następujące naturalne surowce lecznicze mineralna woda swoista, 7,5% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertów: ?Goczałkowice Nowy-1? (GN-1) i ?Goczałkowice-21? (G-21); mineralna woda swoista, 6,3% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertu: ?Goczałkowice Nowy-2? (GN-2); torf leczniczy (borowina) ze złoża ?Rudołtowice?

[madohora]

PTASIA WYSPA NA JEZIORZE GOCZAŁKOWICKIM - Wyborcza - 01.01.2021

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY POCIĄGÓW KATOWICE - WISŁA GŁĘBCE

[madohora4]

Miejscowość jest jedną z dwóch w województwie śląskim, które ma status uzdrowiska (drugim jest miasto Ustroń).

[madohora4]

W roku 1856 pruski zarząd górniczy w Goczałkowicach poszukiwał złóż soli. Na głębokości 616 m natrafiono na 4% solankę. Okazało się, że założenie saliny jest nieopłacalne. Dlatego w roku 1861 rząd wystawił odwiert na sprzedaż wraz z okolicznymi zabudowaniami. Teren zakupiła spółka Adolfa Babela pszczyńskiego lekarza, Heinricha Schillera kupca i Wilhelma Czecha mistrza budowlanego. Nabywcy zlecili chemiczną analizę wód dr. Szwarcowi z Wrocławia. Wyniki analizy postawiły wody goczałkowickie na równi z ówczesnymi sławnymi źródłami w Kreutznachu, w Krankenheil, w austriackim Hall i bawarskim Adelheids-Quelle. W VI 1862 rozpoczął się I sezon kuracyjny. W tymże roku Goczałkowice odwiedziło 262 kuracjuszy.

[madohora4]

W II powstaniu wieś została zajęta przez siły POW G.Śl. 19 VIII 1920 sformowano tu Straż Obywatelską . Podczas plebiscytu, 20 III 1921, w Goczałkowicach Dolnych osób uprawnionych do głosowania było 336, z czego głosowało 332 osoby, w tym za Polską 195, a za Niemcami 136, oddano 1 głos nieważny. Analogicznie w Goczałkowicach Górnych osób uprawnionych do głosowania było 631, głosowało 620, za Polską 534, za Niemcami 85 i oddano 1 głos nieważny[7]. W III powstaniu Goczałkowice zdobyto po rozbrojeniu i internowaniu 3 V 1921 pododdziału niemieckich funkcjonariuszy Policji Górnego Śląska, który pełnił straż na granicy. Znajdowała się tutaj Komenda Placu pod dowództwem Jana Smolorza i ważny punkt przerzutu broni z Dziedzic. Pod koniec powstania w Goczałkowicach utworzono obóz demobilizacyjny dla części sił powstańczych, który działał do X 1921. Uroczyste przejęcie Goczałkowic przez polską administrację odbyło się 29 VI 1922. (Sztandar powstańczy z Goczałkowic jest przechowywany w muzeum w Leśnicy woj. opolskie)

[madohora4]

19 XI 1933 r. powstało Koło Gospodyń, którego przewodniczącą została Urzoniowa

[madohora4]

Po raz pierwszy nazwa Goczalkowice pojawia się w tekście z 1326 r. Według lokalnej legendy, nazwa miejscowości wywodzi się od imienia rycerza Goczała, który w nagrodę za czyny wojenne i zasługi na polach bitewnych otrzymał tu ziemię. Jego potomkowie przybrali miano Goczałkowiczów (Goczałkowickich), a miejscowość, która powstała w tym miejscu nosiła od ich imienia nazwę Goczałkowicze.

[madohora4]

W Goczałkowicach-Zdroju prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby reumatologiczne, choroby układu nerwowego, osteoporoza.
W uzdrowisku Goczałkowice-Zdrój znajdują się: 2 szpitale uzdrowiskowe, 3 zakłady przyrodolecznicze, 2 sanatoria rehabilitacyjne oraz przychodnia uzdrowiskowa.
Na terenie uzdrowiska znajdują się udokumentowane następujące naturalne surowce lecznicze:
mineralna woda swoista, 7,5% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertów: „Goczałkowice Nowy-1” (GN-1) i „Goczałkowice-21” (G-21);
mineralna woda swoista, 6,3% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertu: „Goczałkowice Nowy-2” (GN-2);
torf leczniczy (borowina) ze złoża „Rudołtowice”.

[madohora]

Jak głosi legenda, nazwa miejscowości wywodzi się od imienia rycerza Goczała, który otrzymał tu ziemię za czyny wojenne i zasługi na polach bitewnych. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem jego potomkowie przybrali miano Goczałkowiczów, a miejscowość, w której żyli, nazwali Goczałkowicami.
Trudno jest ustalić dokładną datę założenia Goczałkowic. Najstarsze źródła pisane pochodzą z 1326r. ale wieś ma niewątpliwie starszy rodowód, o czym świadczą prace historyków polskich i niemieckich. Historia miejscowości sięga czasów piastowskich, jej początków należy szukać na przełomie XIII i XIV wieku. Dzieje Goczałkowic będących wsią kameralną, to znaczy należącą bezpośrednio do panów pszczyńskich, związane są z historią Ziemi Pszczyńskiej.
Ziemia Pszczyńska początkowo nie stanowiła odrębnej jednostki administracyjnej, gdyż od 1138 roku wchodziła w skład ziemi krakowskiej a z dziejami śląska związana została w roku 1178, kiedy to Kazimierz Sprawiedliwy podarował ją swemu chrześniakowi, księciu opolsko-raciborskiemu Mieszkowi Plątonogiemu.
Piastowie śląscy rządzili ziemią pszczyńską samodzielnie do roku 1327 a ostatni z nich, Leszek raciborski oddał ją w lenno królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu. W roku 1336 księstwo raciborsko-rybnickie wraz z ziemią pszczyńską przejął szwagier Leszka, książę opawski Mikołaj II z rodu Przemyślidów. W roku 1407 Jan II Żelazny wydzielił ziemię pszczyńską z księstwa raciborskiego i zapisał ją jako dożywocie swojej żonie Helenie Korybutównie, bratanicy Władysława Jagiełły. W latach 1450 do 1474 ziemia pszczyńska pozostawała w rękach potomków Heleny a po przejęciu przez Macieja Korwina przekazana została książętom ziębickim. Ostatecznie w roku 1480 otrzymał ją w lenno Kazimierz, książę cieszyński.
Po uzyskaniu statusu dziedziczności, Kazimierz w roku 1517 sprzedał ziemię pszczyńską baronowi Thurzonowi, szlachcicowi węgierskiemu. Thurzon nie był księciem, więc ziemi pszczyńskiej nadano status „wolnego państwa stanowego”.
W roku 1548 biskup wrocławski Baltazar Promnitz za długi Jana Thurzo przejął ziemię pszczyńską i ustanowił na niej majorat rodziny Promnitzów. Ostatni z rodu, Jan Erdman, przekazał ziemie pszczyńską w roku 1765 swemu siostrzeńcowi, Fryderykowi Erdmanowi von Anhalt Coethen. Jego spadkobierca Henryk Anhalt z powodu braku męskich potomków oddał państwo pszczyńskie w 1847 roku swemu siostrzeńcowi Janowi Henrykowi X Hochbergowi. W rękach rodu Hochbergów państwo pszczyńskie pozostało do roku 1945.

[madohora4]

W dniu 3 V 1927 r. odbyła się uroczystość sadzenia drzewka wolności. W uroczystości wzięły udział dzieci szkolne, komitety, formacje Sokoła, Zw.Powstańców, Zw. Obrońców Kresów Zachodnich, miejscowa ludność oraz przedstawiciele władz powiatowych i gminnych. Po oficjalnych przemówieniach nauczyciel Matuszyński odczytał list historyczny, który podpisali wszyscy obecni. Następnie list włożono u stóp drzewka wraz z grudką ziemi, na której padł pierwszy powstaniec w czasie walk o wolność Górnego Śląska. Matkami chrzestnymi drzewka były: Bryłowa i Kapiasowa, ojcami chrzestnymi starosta pszczyński i J. Burek oraz Wątorski jako pomysłodawca. Drzewko posadzono przy skrzyżowaniu drogi powiatowej Pszczyna-Bielsko z drogą gminną Goczałkowice-Rudołtowice.

[madohora]

Pierwotnie Goczałkowice były lokowane na prawie polskim. Od zarania wieków wieś była gminą samodzielną z sołtysem lub wójtem na czele.
Na podstawie informacji zawartych w publikacjach Ludwika Musioła i analizy układu pól można sądzić, że wieś Goczałkowice założono prawdopodobnie w XIII wieku „na pniu zielonym”, to jest w lesie leżącym na lewym brzegu Wisły. Kmiecie, nazywani na Śląsku siodłakami, otrzymywali początkowo po 1 łanie ziemi, czyli około 26 hektarów. Zabudowania skupiały się w formie łańcuchowej w dolince wzdłuż cieku wodnego, z polami w układzie łanów leśnych, odchodzącymi na północ i południe (najstarsza część wsi) a w dolinie Wisły rozwinęła się gospodarka rybna.
Z urbarza sporządzonego w 1536 roku można się dowiedzieć, że na początku XVI wieku wieś zamieszkiwało 23 siodłaków.
W następnym wieku wprowadzono w dobrach pszczyńskich gospodarkę folwarczną, charakteryzującą się większym zapotrzebowaniem na siłę roboczą. Dla jej zapewnienia osadzano na małych skrawkach gruntu zagrodników, którym przydzielano od 7 do 15 hektarów ziemi i chałupników z areałem od 4 do 6 hektarów. W latach 1702 do 1730 mieszkało w Goczałkowicach 23 siodłaków, 2 zagrodników, 16 chałupników, 1 karczmarz, 1 wolny sołtys i 3 młynarzy.

[madohora]

Od 1740 r. do 1922 r. datuje się panowanie monarchii pruskiej. W okresie rozbiorów w Goczałkowicach był urząd celny i przejście graniczne, ponieważ wzdłuż Wisły przebiegała granica między monarchią austriacką a pruską

[madohora]

Wiek XIX przyniósł Goczałkowicom duże zmiany, głównie za sprawą odkrycia złóż solanki leczniczej i budową linii kolejowej.
W 2006 roku przypadła 150 rocznica odkrycia leczniczych solanek, na których bazowali założyciele uzdrowiska. W 1856 roku podczas poszukiwań soli przez Rząd Pruski odkryto w Goczałkowicach bogate złoża solanki i stwierdzono laboratoryjnie jej lecznicze właściwości.
Walory tutejszego klimatu, łagodnego i tonizującego, docenili czterej założyciele uzdrowiska: pszczyński lekarz, chirurg i położnik A. Bäbel, budowniczy W. Czech i dwaj kupcy H. Schiller i J. Lustig, którzy w latach 1860 do 1862 z wielkim rozmachem zbudowali pierwsze niezbędne obiekty zdrojowe: łazienki, dom zdrojowy, pijalnię, pensjonat.
W pijalni, całej z drewna, ozdobionej perłowymi inkrustracjami mieścił się marmurowy basen osadzony na kamiennych postumentach. Z niego efektownymi przewodami przepływała solanka, którą dowolnie czerpać mogli kuracjusze. Pijalnia połączona była z domem zdrojowym krytym deptakiem o długości 88 m. Tak, w maju 1862r. rozpoczął się pierwszy sezon kuracyjny. Przyjechało tu wówczas 262 kuracjuszy pragnących leczyć swe reumatyczne dolegliwości.
Z dwoma pierwszymi sezonami wiąże się historia zdrojowej kapliczki - kościółka pod wezwaniem Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych, zbudowanego jako podziękowanie za uleczenie kilkunastoletniego chłopca, syna dzierżawców folwarku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz, którego treść stanowią uzdrowienia mające miejsce w latach 1862-1863. Artysta malarz wiernie przedstawił na nim rzeczywistość goczałkowicką - na pierwszym planie dwie autentyczne postacie, które doznały tu uleczenia, w tle Beskidy, w pobliżu staw Maciek i Wisłę.
Gdy zakładano Goczałkowickie uzdrowisko, dojechać do niego można było tylko drogą prowadzącą wtedy z Katowic do mostu na granicznej rzece Wiśle oddzielającej Prusy od Austrii. Była to jednocześnie granica Księstwa Pszczyńskiego.
Rozwój uzdrowiska wiąże się z rozwojem kolejnictwa na Górnym Śląsku i wybudowaniem linii kolejowej przebiegającej przez Goczałkowice. Decyzję o jej budowie podjął Książę Pszczyński w latach 1856-57. Włączono ją w przebieg linii nazwanej później „Rechte-Oderufer-Eisenbahn”, biegnącej na trasie: Wrocław – Vossowska – Tarnowskie Góry – Bytom – Szopienice – Murcki – Pszczyna – Dziedzice. Z powodu wojny z Austrią budowa odcinka „książęcego” przesunęła się na lata od 1867 do 24 czerwca 1870. Istniała już wtedy Kolej Górnośląska z Wrocławia do Mysłowic, wybudowana w latach 1839 – 1846 przez Towarzystwo Kolei Górnośląskiej i wybudowana w latach 1840 – 1848 Kolej Warszawsko-Wiedeńska, z Warszawy do Granicy (obecnie Sosnowiec Maczki) z odgałęzieniami do Mysłowic i do Krakowa.
Uruchomienie komunikacji kolejowej ułatwiło dojazdy kuracjuszy a już od początku lat siedemdziesiątych zarząd uzdrowiska organizował kuracjuszom wycieczki koleją żelazną: jednodniowe do Krakowa i trzydniowe w Tatry, zwiększając ogromnie popularność zdroju.
Rozwój uzdrowiska trwał do I wojny światowej. W czasie wojny budynki zdrojowe wykorzystywane były przez wojsko a po III powstaniu śląskim urządzono w nich obóz dla uchodźców z Opolszczyzny i Czech. Działania wojenne spowodowały znaczne uszkodzenia obiektów zdroju.
Po przyłączeniu tej części Śląska do Polski uzdrowisko należące wtedy do J. Skarbka, reaktywowano ale miało ono podrzędne znaczenie.
Z końcem lat dwudziestych nowi właściciele wyremontowali i zmodernizowali uzdrowisko podnosząc jego pozycję. Uzdrowisko szybko zyskiwało na popularności, a liczba kuracjuszy powiększała się wielokrotnie z roku na rok.
W 1932 r. nastąpiła zmiana w nazwie wsi na Goczałkowice-Zdrój.
Funkcjonowanie zdroju przerwała II wojna światowa. Obiekty zdroju służyły wtedy Niemcom jako szpital wojskowy.
Zniszczenia wojenne poważnie zagroziły istnieniu uzdrowiska. Wprawdzie we wrześniu 1945 roku uruchomiono łazienki ale opłaty pobierane za kąpiele nie mogły zapewnić odbudowy całego uzdrowiska, zagospodarowywanego powoli na inne cele i dewastowanego. Zjednoczenie „Polskie Uzdrowiska” nie zainteresowało się Goczałkowicami a w 1953 roku podjęło decyzję o likwidacji zdroju.
Zdrój uratowała decyzja Wydziału Zdrowia Wojewódzkiej Rady Narodowej, powołująca w Goczałkowicach Wojewódzki Szpital Przeciwreumatyczny, przekształcony później w Wojewódzki Ośrodek Reumatologiczno-Rehabilitacyjny. Kolejno remontowano stare obiekty uzdrowiska, wybudowano sanatorium dziecięce „Stokrotka” (burząc niestety w 1968 r. zabytkowy budynek prewentorium zwany „Bethesda” a w 1980 roku oddano do użytku nowy zakład przyrodoleczniczy, wtedy jeden z najpiękniejszych w Polsce.
Samodzielność gminy kontynuowana od wieków średnich przerwana została w 1975 r., kiedy to włączono ją do Pszczyny.
Od 1992 r. Goczałkowice-Zdrój znów stały się odrębną jednostką administracyjną.
Dzień dzisiejszy uzdrowiska to podnoszenie poziomu świadczonych zabiegów i komfortu pobytu w zmodernizowanych pawilonach. Przy uzdrowisku powstają obiekty gastronomiczne i hotelowe, służące obsłudze kuracjuszy i turystów. Niewątpliwą atrakcją jest zapora Jeziora Goczałkowickiego, udostępniona niedawno do ruchu pieszego i rowerowego i przywrócona od lipca 2010 r. możliwość żeglowania po Jeziorze. Pozwala to z optymizmem patrzeć na rozwój miejscowości i uzdrowiska.

[madohora1]

Po raz pierwszy nazwa "Goczalkowice" pojawia się w tekście z 1326 r. Według lokalnej legendy, nazwa miejscowości wywodzi się od imienia rycerza Goczała, który w nagrodę za czyny wojenne i zasługi na polach bitewnych otrzymał tu ziemię.[1] Jego potomkowie przybrali miano Goczałkowiczów, a miejscowość, która powstała w tym miejscu nosiła od ich imienia nazwę Goczałkowicze. Na mapie Abrahama Orteliusa z roku 1603 miejscowość nosi nazwę Goczałkowicze. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod koniec wieku XIX podaje polską nazwę miejscowości - Goczałkowice oraz niemiecką Ober-Goczalkowitz

[madohora1]

[madohora]

Pawilon zdrojowy "Wrzos". Budynek powstał w 1874 roku z charakterystycznym "pruskim murem"

[madohora1]

W Goczałkowicach-Zdroju prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby reumatologiczne, choroby układu nerwowego, osteoporoza[3].

W uzdrowisku Goczałkowice-Zdrój znajdują się: 2 szpitale uzdrowiskowe, 3 zakłady przyrodolecznicze, 2 sanatoria rehabilitacyjne oraz przychodnia uzdrowiskowa[4].

Na terenie uzdrowiska znajdują się udokumentowane następujące naturalne surowce lecznicze[5]:
mineralna woda swoista, 7,5% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertów: „Goczałkowice Nowy-1” (GN-1) i „Goczałkowice-21” (G-21);
mineralna woda swoista, 6,3% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertu: „Goczałkowice Nowy-2” (GN-2);
torf leczniczy (borowina) ze złoża „Rudołtowice”.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Kaplica MB Uzdrowienia Chorych, wzniesiona w 1866 r. Wewnątrz znajduje się namalowany w 1864 r. obraz w ołtarzu głównym, przedstawiający na tle goczałkowickiego krajobrazu osoby, które w Goczałkowicach doznały uleczenia w latach 1862 - 1863, w tym kilkunastoletniego syna fundatorki kaplicy, którą była żona dzierżawcy folwarku w Goczałkowicach Dolnych.

[madohora1]

[madohora]

Dawny hotel "Prezydent" lub "Cesarski" - dzisiaj siedziba administracji Zdroju. Budynek z 1880 roku wybudowany w stylu neobarokowym

[madohora1]

[madohora]

Zabytki Goczałkowic-Zdroju przypominają, że już w końcu XIX wieku do tej niewielkiej miejscowości przyjeżdżano po zdrowie. Najszybciej spostrzegany jest budynek pijalni wód leczniczych, wzniesiony w 1862 roku, w stylu architektury parkowej. Wzrok przyciąga drewniana konstrukcja ryglowa, wieloboczne okna o drobnym, pajęczynowym podziale i czterospadowy dach, którego połacie są wyginane esowato.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Najbardziej liczebny dom w prowincji. Oprócz wspólnoty miejscowej ma tutaj swoją siedzibę Zarząd Prowincjalny.Odbywają się tu zjazdy Sióstr, sesje salwatoriańskie, rekolekcje dla różnych grup. W domu tym prowadzony jest pierwszy etap formacji początkowej (postulat).
Apostolaty:

nauka religii w szkołach podstawowych i przedszkolach,
praca w żłobku na terenie domu zakonnego,
praca z młodzieżą w ramach duszpasterstwa powołaniowego,
praca przy parafii - prowadzenie grup działających przy parafii, dbanie o czystość bielizny kościelnej, praca charytatywna wśród samotnych i chorych na terenie parafii,
praca pielęgniarska na oddziale okulistycznym szpitala kolejowego w Katowicach-Ligocie,
praca w zakrystii szpitalnej,
haftowanie parametrów kościelnych,
przyjmowanie różnych grup rekolekcyjnych,
praca organistki, zakrystianki, w kuchni, w ogrodzie, w szwalni, w pralni,
opieka nad starszymi i chorymi siostrami,
apostolstwo modlitwy i cierpienia,
działalność grupy Świeckich Salwatorianów

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Kościół Św. Jerzego z 1910 r., wdzięczny obiekt dla malarzy i rysowników.

Początki Goczałkowic i dane o pierwszym tutejszym kościele niestety giną w mrokach historii. Wiadomo, że wieś Goczałkowice początkowo należała do parafii w Pszczynie. Dekanat pszczyński powstały około 1350 roku z kolei należał aż do roku 1821 do diecezji krakowskiej. Parafia utworzona została 1444 roku i prawdopodobnie istniał tu wtedy kościółek pod wezwaniem św. Wojciecha.
Kolejny kościół zbudowano prawdopodobnie ok. 1534 roku i nosił już podwójne wezwanie św. Wojciecha i św. Jerzego. Był to kościół drewniany, kryty gontem z dzwonnicą (wolno stojącą) i dwoma dzwonami; wewnątrz ozdobiony obrazami patronów i Św. Trójcy; wyposażony też został w późniejszym okresie w organy siedmiogłosowe.
W 1569 roku baron Karol von Promnitz, pan na Pszczynie ogłosił przejście całego państwa pszczyńskiego na luteranizm - w parafiach usuwano duchownych katolickich i osadzano protestanckich. W tym też roku kościół goczałkowicki z samodzielnej parafii został przekształcony w kościół filialny parafii w Pszczynie. Aż do XVIII w. Goczałkowice pozostawały pod zarządem protestanckim.
Katolicy z Goczałkowic już w XVII w. czynili starania o ponowne utworzenie parafii. Jednak kościół pozostawał filią parafii pszczyńskiej aż do 1797 roku, kiedy to na powrót uzyskał status samodzielnej placówki duszpasterskiej. Pierwszym jej proboszczem był ks. Fryderyk Borówka.
Drewniany kościół niestety spłonął 7 września 1908 r. W latach 1909-1910 wybudowano nowy murowany kościół w stylu barokowym wg projektu Ludwika Szneidera. Konstruktorem był Paweł Swoboda, a wyposażenie wnętrza zaprojektował Folka z Pawłowic. Poświęcono go 15 grudnia 1910 r., a konsekrowany był 10 września 1929 r. Projekt obecnego wystroju wnętrza sporządzili artyści plastycy Stanisław Hochuł, Alina Rabaszowska i Stanisław Robaszowski.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]