BARBÓRKA

[madohora]

BARBÓRKA NA LIŚCIE DZIEDZICTWA KULTUROWEGO - Radio Katowice - 18.08.2018

[madohora]

BARBÓRKA NIEMATERIALNYM DZIEDZICTWEM KULTUROWYM - Wyborcza - 20.08.2018

[madohora]

[madohora]

BLISKO STO ZAŁÓG WYSTARTUJE W CIESZYŃSKIEJ BARBÓRCE - www.rmf.24.pl - 20.11.2018

[madohora]

WUG JUŻ ŚWIĘTOWAŁ Z OKAZJI BARBÓRKI - Gość - 22.11.2018

[madohora]

Beatyfikacje męczenników chińskich odbyły się w kilku grupach:

[madohora]

18 lutego 1951 – 1 osoba (Alberyk Crescitelli) – papież Pius

[madohora]

[madohora]

W ostatnich latach XIX wieku Chiny nawiedził szereg klęsk żywiołowych, m.in. wystąpienie z brzegów Żółtej Rzeki i dwuletnia susza. Prorocy różnych buddyjskich i taoistycznych sekt winą za te wydarzenia obarczali cudzoziemców, którzy zakłócili istniejącą harmonię natury budując koleje żelazne i otwierając kopalnie. Klęska żywiołowa spowodowała wzrost przestępczości na niespotykaną dotąd skalę. W obawie przed rabusiami napadającymi na wioski chłopi powierzali swoją obronę tajnym stowarzyszeniom.

[madohora]

W listopadzie 1899 roku pod naciskiem zagranicznych posłów Yuxian został odwołany ze stanowiska, a do Shandongu z misją stłumienia rebelii został wysłany Yuan Shikai[1]. Yuxian wraz z oddziałami Yihequanów zdołał się jednak wycofać przed siłami Yuana do prowincji Shanxi. Po drodze do buntowników dołączali okoliczni chłopi, rzemieślnicy i biedota, co pozwoliło ostatecznie sformować ponad 100-tysięczne, regularne oddziały

[madohora]

Do czasu przybycia wojsk sprzymierzonych przez 8 tygodni (od 20 czerwca do 14 sierpnia) trwało oblężenie dzielnicy poselskiej, na terenie której schroniło się 475 cywilnych obcokrajowców, 450 żołnierzy korpusów cudzoziemskich i około 3 tysięcy chińskich chrześcijan. Obrońcy żywili się zjadając kucyki wyścigowe[2]. Równolegle trwało oblężenie Katedry Północnej (Beitang), w której schroniło się ok. 3 tys. chińskich konwertytów. Choć broniących żołnierzy było tylko 43, dzięki silnym murom, dużym i racjonalnie reglamentowanym zapasom żywności, a także nadmiernej wierze bokserów w moc chroniącej ich magii, która pchała ich do szturmów w biały dzień, pod kule obrońców, oblężeni wytrzymali osiem tygodni bezustannych walk

[madohora]

[madohora]

Jednocześnie upokarzająca klęska poniesiona w powstaniu skłoniła rząd w Pekinie do rozpoczęcia w następnych latach reform, znanych pod nazwą nowej polityki[3]. Skutkiem reform było m.in. stworzenie nowoczesnej armii i systemu szkolnictwa oraz zniesienie egzaminów urzędniczych. Z drugiej strony postawa dworu podczas powstania rozwiała nadzieje wielu Chińczyków co do jego szczerych intencji. Wkrótce po upadku powstania zaczęły się tworzyć pierwsze opozycyjne ugrupowania republikańskie, które dzięki rewolucji Xinhai z 1911 roku doprowadziły do obalenia monarchii.

[madohora]

Sylwester Stankiewicz (ur. 31 grudnia 1866, zm. 11 marca 1919 w Taganrogu) – Polak, generał porucznik Armii Imperium Rosyjskiego.

[madohora]

Stanisław Wilhelm Skrzyński (ur. 11 marca?/ 23 marca 1877 w majątku Wradiewka, zm. 1 września 1935 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

[madohora]

19 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika oraz wyznaczony na organizatora i dowódcę warszawskich oddziałów odsieczy Lwowa. 13 czerwca 1919 roku został przeniesiony do Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim i przydzielony do Dowództwa Głównego w Poznaniu. Następnie został wyznaczony na stanowisko dowódcy II Brygady 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich.

[madohora]

Zbigniew Skrzyński ps. „Skała” i „Dewajtis” urodzony 7 maja 1907 roku w Odessie, zmarł 29 lipca 2000 roku w Warszawie, uczestnik Powstania Warszawskiego

[madohora]

W 1887, po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, wstąpił do armii rosyjskiej. W 1900 ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze. Uczestniczył w tłumieniu powstania bokserów w Chinach (1900-1901) i w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904-1905). Podczas I wojny światowej był dowódcą 2. Zaamurskiego Pułku Konnego, następnie brygady i dywizji jazdy na froncie niemieckim. 26 marca 1916 awansował na generała majora ze starszeństwem z 28 kwietnia 1915. Od 10 lutego do 12 czerwca 1918 był zastępcą dowódcy I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego.

[madohora]

Starszy syn generała – podporucznik pilot-obserwator Jerzy Karnicki z 1 Pułku Lotniczego zginął 23 października 1930 w katastrofie lotniczej na warszawskiej Woli, kiedy to pilotowany przez niego samolot Breguet XIX spadł na halę fabryki „Parowóz”. Drugi syn – komandor porucznik Borys Karnicki w czasie II wojny światowej był między innymi dowódcą okrętu podwodnego ORP „Sokół”.

[madohora]

18 sierpnia 1881 rozpoczął naukę w Warszawskiej Szkole Junkrów Piechoty. Po jej ukończeniu został mianowany chorążym ze starszeństwem z 16 października 1883 i przydzielony do 29 Rezerwowego batalionu piechoty. W 1884 awansował do stopnia podporucznika ze starszeństwem z 30 sierpnia 1884, a po kolejnych czterech latach – porucznika ze starszeństwem z 30 sierpnia 1888. Wiosną 1889 jego jednostka została przeformowana w 1 Forteczny batalion piechoty, stacjonujący w Twierdzy Modlin. W tym samym roku otrzymał awans na stopień sztabskapitana ze starszeństwem z 11 grudnia 1889 i rozpoczął naukę w Michajłowskiej Akademii Artylerii i Sztabu Generalnego w Petersburgu. Po dwóch latach nauki – w randze kapitana ze starszeństwem z 22 maja 1891 – został przydzielony do sztabu 10 Dywizji Piechoty na stanowisko starszego adiutanta.

[madohora]

Mieszkał w Warszawie przy ulicy Batorego 15. Należał do grupy politycznej opozycyjnej wobec sanacji, działał też społecznie. Był człowiekiem o szerokich zainteresowaniach. Zajmował się muzyką, historią oraz pisarstwem. Swoje wspomnienia opisał w oddzielnych tomach: Burza dziejowa i W zamęcie.

[madohora]

Burza dziejowa • Pamiętnik z wojny światowej 1914-1917, t. I i II, Gebethner i Wolff, Warszawa 1928.
W zamęcie, Gebethner i Wolff, Warszawa 1929.

[madohora]

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

[madohora]

W czasie południowej dynastii Song niejaki Mao Ziyuan z Jiangxi, który był uczniem mistrza szkoły tiantai, związanego także z naukami Czystej Krainy – Jingfana (zm. 1128) – po ordynacji mnisiej, zaangażował się najpierw w praktyki medytacyjne w tradycji szkoły tiantai. Jednak jak i jego nauczyciel zainteresował się ideami Szkoły Czystej Krainy. Zainspirowany przykładem Huiyuana z góry Lu, zorganizował stowarzyszenie, w skład którego weszli mnisi i ludzie świeccy, oddani poskramianiu swoich namiętności i budowaniu dobrej karmy. Grupa ta spotykała się regularnie; wznoszono inwokacje i śpiewano hymny pochwalne Buddzie oraz wysłuchiwano wspólnie wyznań stowarzyszonych. Grupa ta różniła się od innych tym, że jej członkami były także kobiety i dzieci. Wszyscy byli wegetarianami. Nie spożywali wina, cebuli i mleka.

[madohora]

W 1337 niejaki Bang Hu wzniósł pierwszą rewoltę przeciwko Mongołom w Henanie, twierdząc, że przygotowuje się na przyjęcie Maitrei.

[madohora]

.

[madohora]

Państwo Qi było potężne, ale uległo państwu Qin, którego władca zjednoczył całe Chiny i w 221 r. p.n.e. proklamował się ich pierwszym cesarzem. Dynastia Han, która wydzieliła na terenie Szantung dwie prefektury (zhou). Za czasów tej dynastii wybuchły tam dwa wielkie powstania: Czerwonych Brwi i Żółtych Turbanów. W okresie Trzech Królestw ziemie Szantung przypadły królestwu Wei.

[madohora]

W XIX wieku półwysep Szantung stał się celem dla imperiów kolonialnych. Po I wojnie chińsko-japońskiej miasto i baza morska Weihaiwei były okupowane przez Japonię. W 1897 miasto Qingdao stało się niemiecką koncesją, a rok później Weihaiwei przejęli Brytyjczycy. W tym okresie półwysep stał się punktem przerzutowym dla chińskich emigrantów w drodze m.in. do USA.

[madohora]

Klimat Szantungu jest umiarkowany, lata są wilgotne, a zimy zimne i suche. Średnie temperatury w styczniu wynoszą pomiędzy -5 a -1 °C, a w lipcu pomiędzy 24 – 28 °C. Roczne opady wynoszą 550–950 mm.

[madohora]

Maria od Wcielenia (Barbe Jeanne Avrillot) (ur. 1 lutego 1566 w Paryżu; zm. 18 kwietnia 1618 w Pontoise) – francuska Błogosławiona Kościoła katolickiego.

[madohora]

CIESZYŃSKA BARBÓRKA - Radio Katowice - 26.11.2018

[madohora]

UCZESTNICY BARBÓRKOWEGO BIEGU LICZĄ NA WSPARCIE KIBICÓW - www.rybnik.com.pl - 27.11.2018

[madohora]

NIECH ŚWIĘTA BARBARA CZUWA NAD WAMI - Gość - 29.11.2018

[madohora]

PREMIER NA BARBÓRCE - Wyborcza - 30.11.2018

[madohora]

UROCZYSTA BARBÓRKA - Radio Katowice - 01.12.2018

[madohora]

GÓRNICTWO W CZASIE WIELKICH PRZEMIAN - Gość - 02.12.2018

[madohora]

DLACZEGO BARBÓRKA JEST PATRONKĄ GÓRNIKÓW - Moje Katowice - 04.12.2018

[madohora]

BARBÓRKA, COP 24 - Radio Katowice - 04.12.2018

[madohora]

CZY TO BYŁA OSTATNIA BARBÓRKA NA NIKISZU - Wyborcza - 11.12.2018

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POLSKA SPÓŁKA GAZOWNICTWA ŚWIĘTOWAŁA BARBÓRKĘ - Radio Maryja - 22.11.2019

[madohora]

[madohora]

Stolica rzymskokatolickiej diecezji Qingdao.

[madohora]

W 1922 roku miasto wróciło do Chin. W latach 1937–1945 znajdowało się pod okupacją japońską. W latach 1945–1949 była to amerykańska baza wojskowa – siedziba dowództwa Floty Zachodniego Pacyfiku.

[madohora]

Połączenia kolejowe, stacja Qingdao, z Lanzhou, Chengdu, Xi’an, Zhengzhou, Jinan oraz Jining.

[madohora]

Pierwsze plany budowy dużego kościoła w Qingdao, będącego wówczas niemiecką koncesją, powstały przed 1914 rokiem i były związane z szybko rosnącą liczbą wiernych, na potrzeby których nie wystarczała dotychczasowa świątynia, wzniesiona w latach 1900–1902. Do realizacji projektu nie doszło jednak z powodu wybuchu I wojny światowej i zajęcia miasta przez Japończyków. Powrócono do niego w latach 20., w związku z utworzeniem w 1925 roku prefektury, a następnie w 1928 wikariatu apostolskiego Qingdao. Katedrę, pierwotnie noszącą wezwanie św. Emila, wzniesiono w latach 1932–1934. Projektantem był niemiecki architekt Pepieruch. W trakcie budowy trzeba było dokonać pewnych modyfikacji projektu, związanych z oszczędnościami wynikłymi z obcięcia płynących z Niemiec funduszy po dojściu do władzy Adolfa Hitlera. Dokonano m.in. zmniejszenia rozmiarów budynku, który pierwotnie miał mieć ponad 100 m wysokości

[madohora]

Zibo (chiń. 淄博; pinyin: Zībó) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Szantung. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 674 380[1]. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 057 240 mieszkańców. Ośrodek regionu górniczego (węgiel kamienny, boksyty, piryty, rudy żelaza) oraz przemysłu jedwabniczego, odzieżowego, metalowego, maszynowego, petrochemicznego, elektrotechnicznego, elektronicznego i spożywczego
Prefektura miejska Zibo podzielona jest na:
5 dzielnic i 3 powiaty.

[madohora]

Weifang (chiń. 潍坊; pinyin: Wéifāng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Szantung. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 422 040. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 8 400 415 mieszkańców. Światowe centrum produkcji latawców (corocznie wiosną organizowany jest międzynarodowy festiwal) i innych wyrobów rzemiosła artystystycznego; ośrodek różnorodnego górnictwa (szafiry), rybołówstwa oraz przemysłu maszynowego, włókienniczego, spożywczego, elektronicznego, elektrotechnicznego, precyzyjnego i informatycznego; w mieście pozyskuje się i przetwarza sól z wody morskiej (kompleks solno-bromowy)

[madohora]

Weihaiwei pozostawało w rękach japońskich do lutego 1898 jako „zastaw”, dopóki Pekin nie wypłacił Japonii ustalonych przez traktat z Shimonoseki kontrybucji wojennych, by w marcu tego roku przejść pod panowanie brytyjskie[5]. Weihaiwei było koncesją brytyjską do 1930 roku, kiedy to zwrócono je Chinom

[madohora]

Z 1950 pochodzą ostatnie pełne, oficjalne kościelne statystyki. Prefektura apostolska Weihaiwei liczyła wtedy:

[madohora]

Edward Gabriel Quint OFM (1950 - 1970) de facto aresztowany w 1951 i wydalony z komunistycznych Chin w 1954, nie miał po tym czasie realnej władzy w prefekturze

[madohora]

Kolekcję Militariów tworzą dzieła płatnerstwa: uzbrojenia ochronnego, zaczepnego. Ponadto elementy rzędów końskich i oporządzenia jeździeckiego. Ponadto zbiory elementów uposażenia strzeleckiego m.in. pociski, prochownice, ładownice, kule i formy do ich odlewania. Ze średniowiecznego uzbrojenia europejskiego, Muzeum Zamkowe prezentuje zespół XIV- i XV-wiecznych mieczy, hełmów etc. Ponadto XIX i XX wieczne rekonstrukcje uzbrojenia krzyżackiego, w tym repliki XV-wiecznych armat i chorągwi zdobytych przez Jagiełłę podczas wojny z Zakonem w latach 1409-11.

[madohora]

Dynastia Tang, ze stolicą w Chang’an (dzis. Xi’an), ówcześnie największym miastem świata, jest uważana za najświetniejszy okres dawnej kultury chińskiej, równy lub przewyższający czasy wcześniejszej dynastii Han, pamiętanej jako złoty wiek kosmopolitycznej kultury. Kampanie wojenne pierwszych cesarzy zajęły terytoria większe od hanowskich, dorównując zasięgiem późniejszym dynastiom Yuan i Qing. Przeprowadzone w VII i VIII w. dwa spisy ludności wykazały, że w cesarstwie mieszkało w zarejestrowanych gospodarstwach domowych ok. 50 milionów ludzi

[madohora]

Li Yuan rządził do 626, kiedy to jego syn Li Shimin, książę Qin, zmusił go do abdykacji. Li Shimin dowodził wojskiem od wieku lat 18. Był znany ze swych skutecznych szarży kawaleryjskich, świetnie posługiwał się łukiem, mieczem i włócznią. Koło Luoyangu, w bitwie pod Hulao 28 maja 621, pobił silniejszą liczebnie armię Dou Jiande (573–621). Obawiając się zamachu, Li Shimin 2 lipca 626 urządził zasadzkę, znaną jako incydent pod bramą Xuanwu, i zamordował swych dwóch braci, Li Yuanji (ur. 603) i następcę tronu – Li Jianchenga (ur. 589). Wkrótce potem ojciec abdykował na jego rzecz i Li Shimin zajął tron, przechodząc do historii pod swym imieniem świątynnym jako cesarz Tang Taizong

[madohora]

Centrum potęgi politycznej Tangów mieściło się w ich stolicy Chang’anie, gdzie znajdował się obszerny pałac cesarski, a cesarz przyjmował i gościł emisariuszy politycznych. Muzyka, zawody sportowe, akrobaci, poezja, malarstwo i przedstawienia teatralne dostarczały im rozrywki. Stolica „cierpiała” też na nadmiar bogactw i zasobów. Gdy urzędnicy prefekturalni przybyli w 634, by złożyć swój coroczny raport o stanie zarządzanych przez nich terytoriów, cesarz Taizong zorientował się, że brakuje odpowiednich kwater, by ich wszystkich przyjąć i że konieczne jest wynajęcie pokoi u kupców. Nakazał więc urzędnikom municypalnym z wydziału budowlanego zbudowanie w stolicy każdemu przyjezdnemu urzędnikowi jego prywatnego domu

[madohora]

Rząd dynastii Tang podjął próbę sporządzenia dokładnego spisu ludności imperium, głównie w celach podatkowych i poboru do wojska w poszczególnych regionach. Wczesny rząd tangowski ustanowił dla każdego gospodarstwa domowego stosunkowo niski wymiar podatków pobieranych w zbożu i tkaninach. Celem tego było zachęcenie rodzin, by rejestrowały się jako płacące podatki, a nie starały się unikać kontaktów z administracją. Dzięki temu rząd dysponował dokładnymi spisami podatników. W spisie z 609 urzędnicy określili populację cesarstwa na ok. 9 mln gospodarstw domowych, czyli ok. 50 mln osób. Podobny wynik, także ok. 50 mln, wykazał spis z 742. Według Patricii Ebrey, nawet jeśli dość znaczna grupa ludności uniknęła rejestracji podczas spisów podatkowych, liczba ta oznacza, że populacja Chin nie wzrosła znacząco od czasów dynastii Han (przeprowadzony przez tę dynastię spis w 2 r.n.e. wykazał ok. 58 mln ludzi). Nie zgadza się z tym S.A.M. Adshead, twierdząc, że populacja Chin w 750 roku liczyła ok. 75 mln

[madohora]

W 737 cesarz Xuanzong zastąpił armią zawodową dawny system powoływania żołnierzy z poboru. Dotychczas żołnierze służyli trzy lata, po czym zastępował ich następny pobór; zawodowi żołnierze służący znacznie dłużej, byli lepiej wyćwiczeni i doświadczeni, a przez to bardziej efektywni. System ten był też tańszy: wydatki na ćwiczenie nowych rekrutów co trzy lata i transport ich na tereny pogranicza, poważnie obciążały budżet. Pod koniec VII w. żołnierze oddziałów fubing zaczęli porzucać służbę i domy, zapewnione im na podstawie tzw. „systemu równego pola”. Wzrost populacji i skupowanie ziemi przez bogatsze rody powodowało, że rodziny żołnierzy, na które powinno przypadać ok. 100 mu ziemi, w rzeczywistości posiadały jej dużo mniej. Zmagający się z trudnymi warunkami ekonomicznymi chłopi, a także zwykli włóczędzy, zaciągali się do armii, kuszeni ulgami podatkowymi i zwolnieniem z szarwarku, a także obietnicą przyznania ziemi i dachu nad głową dla rodzin, które decydowały się towarzyszyć im w służbie w regionach nadgranicznych. Do 742 liczebność armii tangowskiej wzrosła do ok. 500 000 żołnierzy

[madohora]

Podczas muzułmańskiego podboju Persji (633–656), syn ostatniego władcy z dynastii sasanidzkiej, Peroz III, uciekł do Chin. Według kroniki Tang Shu, Peroz otrzymał stanowisko Gubernatora Persji w obecnym Zarandżu, w Afganistanie. W czasie tej inwazji, kalif Usman ibn Affan (pan. 644–656) wysłał poselstwo do dworu w Chang’anie[60]. Około roku 740, Arabowie z Chorasanu ustanowili bazy w kotlinie fergańskiej i w Sogdianie. W bitwie nad rzeką Tałas w 751, walczący po chińskiej stronie najemnicy karłuccy, przeszli na drugą stronę i pomogli armiom kalifatu arabskiego rozbić siły tangowskie pod wodzą generała Go Seonji (zm. 756, znanego także jako Gao Xianzhi, pochodzącego z Goguryeo). Sama bitwa nie miała aż tak wielkiego znaczenia militarnego, lecz wywarła wielki wpływ na rozwój kultury, ponieważ po niej nastąpił wielki rozwój wytwarzania papieru na sposób chiński w świecie. Jeńcy chińscy wyjawili sekrety wytwarzania papieru Arabom, którzy zaczęli je wykorzystywać i rozprzestrzeniać, aż ok. XII w. poprzez arabską wówczas Hiszpanię trafiły one do Europy. Mimo wcześniejszej bitwy nad rzeką Tałas, 11 czerwca 758, poselstwo Abbasydów dotarło do Chang’anu równocześnie z Ujgurami, którzy wieźli dary dla cesarza[]. Inne poselstwo, wiozące trybut dla cesarza, przybyło w 643 z kraju jeszcze dalej położonego na zachód, z listem patriarchy Antiochii. W latach 788-789 Chińczycy doprowadzili do przymierza z Ujgurami, którzy dwukrotnie pobili Tybetańczyków: w 789 niedaleko Gucheng w Dżungarii i w 791 niedaleko Ningxia nad Rzeką Żółtą

[madohora]

Do Japonii przybywało też wielu chińskich mnichów, by kontynuować krzewienie buddyzmu. W VII w. dwóch mnichów, Zhi Yu i Zhi You, odwiedziło dwór cesarza Tenji (661–672), któremu podarowali, zbudowany przez siebie, wóz wskazujący południe. Jak podaje Nihon-shoki z 720 roku, ten wynalazek z III w., rodzaj mechanicznego kompasu, wskazującego stały kierunek południowy dzięki zastosowaniu mechanizmu różnicowego, został powtórnie zbudowany, w kilku kopiach, dla cesarza Tenji w 666[87]. Także japońscy mnisi odwiedzali Chiny. Zachowały się zapiski mnicha Ennina (794–864), dotyczące wrażeń z podróży wzdłuż Wielkiego Kanału. Inny mnich japoński, Enchin (814–891), przebywał w Chinach od 839 do 847 i powtórnie między 853 a 858, przybywając do Fuzhou w prowincji Fujian i odpływając do Japonii z Taizhou w Zhejiangu w czasie swej drugiej podróży

[madohora]

Do Chin przybywało wielu podróżników z Zachodu, którzy handlowali i osiedlali się tam. Poddawani byli oni jednak dość szczegółowej kontroli granicznej, co wielu z nich, zwłaszcza mnichów, zanotowało w swoich pamiętnikach. Xuanzang i inni mnisi-podróżnicy zapisali, że na drogach było wiele posterunków sprawdzających pozwolenia na wjazd w granice cesarstwa tangowskiego. Innym kłopotem dla podróżników byli bandyci czyhający między posterunkami i miastami w oazach; Xuanzang wspomina, że jego grupa była wielokrotnie atakowana

[madohora]

Wu Zetian rozpoczęła karierę dworską pod imieniem Wu Zhao, jako niskiej rangi konkubina cesarza Gaozonga. W 690 zasiadła na chińskim tronie, ustanawiając krótkotrwałą Późniejszą dynastię Zhou. W drodze na szczyt nie cofała się przed użyciem środków podstępnych i okrutnych. Miała na przykład zabić własną córeczkę i oskarżyć o jej śmierć cesarzową, by doprowadzić do jej usunięcia z dworu. W 655 cesarz Gaozong doznał udaru i Wu zaczęła go zastępować, podejmując decyzję, omawiając sprawy państwowe z jego doradcami, którzy przyjmowali jej polecenia, wydawane spoza parawanu. Gdy jej najstarszy syn, oficjalny następca tronu, zaczął wykazywać się aktywnością polityczną i wspierać działania, którym Wu była niechętna, zmarł niespodziewanie w 675. Wielu podejrzewało, że został otruty z jej polecenia. Kolejny następca zachowywał wielką ostrożność. W 680 został oskarżony o przygotowywanie rebelii i skazany na wygnanie (a później zmuszony do popełnienia samobójstwa)

[madohora]

Trwające 44 lata panowanie Xuanzonga to złoty wiek dynastii Tang, która osiągnęła wówczas szczyt swego rozwoju. Ekonomicznie był to okres niskiej inflacji, czemu służyło też znaczące ograniczenie wydatków przez dwór, który dotąd pławił się w luksusach. Xuanzong, uważany za postępowego i łagodnego władcę, zlikwidował nawet w 747 powszechne stosowanie kary śmierci – odtąd wszystkie egzekucje miały być przez niego zatwierdzane osobiście; było ich stosunkowo niewiele, np. w roku 730 tylko 24 przypadki. Xuanzong nie forsował swego zdania, gdy jego ministrowie uzgodnili wspólne stanowisko i starał się sprawiedliwie obsadzać stanowiska przedstawicielami różnych frakcji politycznych. Jego kanclerz, konfucjanista z przekonania, Zhang Jiuling (673–740) starał się zmniejszyć deflację i zwiększyć podaż pieniądza, wspierając prywatne bicie monet. Jego następca, arystokrata i technokrata Li Linfu (zm. 753) był z kolei zwolennikiem państwowego monopolu monetarnego. Po 737 Xuanzong nabrał do niego wielkiego zaufania. Li Linfu, wieloletni współpracownik i kanclerz cesarza, był zwolennikiem bardziej agresywnej polityki zagranicznej, z wykorzystaniem generałów niechińskiego pochodzenia. Polityka ta stworzyła, niestety, warunki do wielkiego powstania przeciw władzy Xuanzonga

[madohora]

Wiara Chińczyków w Mandat Niebios nadany słabnącej dynastii Tang, została poważnie naruszona przez te katastrofy naturalne; wielu uznało, że jest to sygnał niezadowolenia Niebios, i że Tangowie utracili prawo do rządzenia. Następnym ciosem były katastrofalne zbiory w 873; w niektórych częściach cesarstwa zebrano zaledwie połowę zwykłych plonów, co uderzało w ekonomiczne podstawy państwa. Widmo głodu i śmierci głodowej stanęło przed dziesiątkami tysięcy rodzin. We wczesnym okresie panowania, rząd centralny był w stanie radzić sobie ze złymi zbiorami. Przykładowo, dokumenty z lat 714–719 opisują, jak rząd efektywnie rozwiązał problem klęski żywiołowej organizując system spichrzów, sprzedających ziarno po ustalonych cenach w całym kraju. Rząd był wówczas w stanie zgromadzić duże zapasy żywności w okresach nadprodukcji, by wykorzystać ją w czasie gdy groził głód; był też w stanie zwiększyć obszar upraw kosztem nieużytków. Niestety, w IX w., rząd był praktycznie bezsilny, jeśli chodzi o radzenie sobie z jakimikolwiek klęskami żywiołowymi.

[madohora]

Jednym z wodzów powstania Huang Chao był dawny przemytnik soli Zhu Wen. Przeszedł on na stronę Tangów i pomógł pobić Huang Chao, za co został nagrodzony szybką promocją w armii. W 907 zakończył on panowanie dynastii Tang, gdy (pełniąc funkcję wojskowego gubernatora w stolicy) obalił ostatniego cesarza, imieniem Ai i sam zajął tron, ogłaszając powstanie Późniejszej dynastii Liang, pierwszej z Pięciu Dynastii. Rok później, obalony Ai został na rozkaz Zhu Wena otruty.

[madohora]

Już wcześniej stolice dynastii Han i Jin miały swe stolice na miejscu Chang’anu, lecz po zniszczeniach wojennych, wzorem dla tangowskiego Chang’anu stała się stolica wzniesiona przez poprzednią dynastię – Sui. Miasto miało kształt niemal kwadratowy – jego mury liczyły 10 km ze wschodu na zachód i 8 km z północy na południe. Z głównej bramy Mingde, położonej w centrum południowego muru, szeroka aleja prowadziła prosto na północ do centrum administracyjnego, za którym leżała brama Chentian, wejście do pałacu cesarskiego. Aleję tę przecinało pod kątem prostym 14 dużych ulic, biegnących ze wschodu na zachód, podczas gdy 11, skierowanych północ-południe, biegło do niej równolegle. Te główne ulice tworzyły siatkę 108 kwartałów; każdy z nich otoczony był osobnym murem z czterema bramami, a w środku znajdowały się liczne budynki i osiedla. Taki szachownicowy plan miasta stał się bardzo sławny, wspominał go nawet Du Fu w jednym ze swoich wierszy i był szeroko naśladowany w Chinach i poza ich granicami. W okresie Heian, miasto Heian-kyō (dzisiejsze Kioto) w Japonii zostało oparte na takim samym założeniu siatki ulic przecinających się pod kątem prostym, prowadzących do głównych bram; zostało też posadowione zgodnie z tradycyjną geomancją podobnie jak Chang’an. Ze 108 kwartałów Chang’anu, dwa (o wymiarach pełnego kwartału) zostały przeznaczone na targi, nadzorowane przez rząd; w innych miejscach zabezpieczono grunty dla świątyń, ogrodów, stawów, itp. W całym mieście było 111 klasztorów buddyjskich, 41 świątyń taoistycznych, 38 świątyń rodowych i 2 oficjalne, 7 kościołów zagranicznych religii, 10 kwartałów z biurami dla urzędników przybywających z prowincji, 12 głównych gospód i 6 cmentarzy. Otwarte pola przeznaczone dla publicznych rozrywek, obszerne boiska do polo lub piłki cuju, należące do bogatych domów, zajmowały niemal całą powierzchnię niektórych kwartałów

[madohora]

Technologia okresu Tang opierała się na osiągnięciach poprzednich epok. Zainspirowany pracami Zhang Henga (78–139) i Ma Juna (aktywny w III w.) nad zegarami i mechanizmami zębatymi, tangowski inżynier, astronom i mnich Yi Xing (683–727) skonstruował w 725 pierwszy na świecie mechanizm wychwytowy do zegara mechanicznego. Został on wykorzystany, w połączeniu z zegarem wodnym i kołem wodnym do napędu obrotowej sfery armilarnej, podążającej za pozornym ruchem nieba w czasie obserwacji astronomicznych. Mechanizm Yi Xinga wyposażony był także w dzwon, automatycznie dzwoniący co godzinę, i bęben, na którym automat wybijał kwadranse. Zegar astronomiczny Yi Xinga i sfera armilarna, napędzana siłą wodną, stały się znane w cały kraju, ponieważ studenci podchodzący do egzaminów urzędniczych w latach 730. mieli w ramach egzaminu napisać esej o tych urządzeniach

[madohora]

W epoce Tang powstały też księgi opisujące rządowe standardy budownictwa: Yingshan Ling (Prawo Budowlane). Fragmenty tego dzieła przetrwały w Tang Lü (Kodeksie Tang). Pierwszym w całości zachowanym traktatem na temat chińskiej architektury jest songowski podręcznik budowlany Yingzao Fashi (Państwowe Standardy Budownictwa) z 1103 roku, autorstwa Li Jie (1065–1101). O skali budownictwa i nadzoru nad nim może świadczyć fakt, że za czasów cesarza Xuanzonga (712–756) Agencja Budynków Pałacowych (Jingzuo Jian) miała w swoich rejestrach 34 850 rzemieślników pracujących dla państwa.

[madohora]

Powstał w popularnym w średniowieczu typie trójnawowej bazyliki[1] z niskim transeptem, niewielkim prezbiterium i zespołem dwóch wież od zachodu. Od wschodu nawy boczne i prezbiterium zakończone były apsydami. Wnętrze nawy głównej nie posiadało stropu belkowego ani sklepienia – stropy miały być tylko w nawach bocznych. Nawa główna łączyła się z bocznymi poprzez półkoliste arkady, wsparte na ustawionych na zmianę kolumnach i filarach. Para arkad niskiego transeptu, najbliższych prezbiterium była szersza i wyższa od pozostałych. Od zachodu kościół zwieńczono dwiema wieżami czworokątnymi, posiadającymi biforia na trzech górnych kondygnacjach. Wewnątrz kościoła w przestrzeni między wieżami znajdowała się empora

[madohora]

BARBÓRKA NA NIKISZU - Radio Em - 04.12.2019

[madohora]

TAK WYGLĄDA PRACA GÓRNIKA - Nasze Miasto - 04.12.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z POWODU KORONAWIRUSA IMPREZY BARBÓRKOWE ODWOŁANE - Wyborcza - 14.10.2020

[madohora]

POMIMO PANDEMII ORKIESTRA ZAGRA NA BARBÓRKĘ - Wyborcza - 27.11.2020