BARBÓRKA

[madohora]

Rozmaite złożone substancje chemiczne były wykorzystywane do różnych celów w czasach tangowskich, a ich skład często ustalano drogą doświadczeń alchemicznych. Były wśród nich wodoodporna i zapobiegająca zakurzeniu pasta lub pokost do ubrań i broni, odporny na ogień cement do szkła i ceramiki, pasta wodoodporna do jedwabnych strojów używanych przez nurków, pasta polerska do zwierciadeł brązowych, i wiele innych użytecznych przepisów. W okresie Tang w Chinach wynaleziono zeszkloną, półprzeźroczystą ceramikę znaną jako porcelana, aczkolwiek wiele typów szkliwionej i polewanej ceramiki wykonywano tam już wcześniej.

[madohora]

Hanowski wynalazca Ding Huan (akt. ok. 180 r.) wynalazł obrotowy wentylator dla ochłody, który wykorzystywał siedem trzymetrowych, ręcznie napędzanych śmigieł. W 747 roku cesarz Xuanzong zbudował sobie „Zimną Salę” w swoim pałacu, która według Tang Yulin (唐語林) wyposażona była w napędzane kołem wodnym wentylatory, a także fontanny wyrzucające w górę strumienie wody. Za czasów następnej dynastii, Song, źródła wspominają o coraz powszechniejszym wykorzystaniu wentylatorów dla potrzeb klimatyzacji

[madohora]

Pierwsza wojna opiumowa znana także jako I wojna chińsko-brytyjska (1839-1842) została rozegrana między Wielką Brytanią a chińską dynastią Qing.

[madohora]

Na polecenie cesarza Daoguanga, jego specjalny wysłannik w Kantonie, Lin Zexu, nakazał blokadę faktorii angielskich i zniszczył 20 tys. skrzyń z zarekwirowanym opium. Zmieszał je z wapnem, solą i wodą. W tej postaci wyrzucił je do morza. Niszczenie narkotyku trwało 22 dni. Rząd Wlk. Brytanii uznał to za pretekst do wszczęcia karnej wojny (1839-1842) przeciwko Chinom. Eskadra okrętów brytyjskich zaatakowała Kanton, a oddziały desantowe piechoty zajęły ten port, później także szereg innych miast przybrzeżnych, łącznie z Szanghajem. Rząd Qingów musiał skapitulować, gdyż Brytyjczycy dysponowali znacznie nowocześniejszym uzbrojeniem, któremu Chińczycy nie potrafili się przeciwstawić.

[madohora]

[madohora]

Na jego mocy Chiny musiały otworzyć pięć dużych portów dla europejskich statków i zlikwidować gildię kohong, Hongkong został odstąpiony Wielkiej Brytanii po wsze czasy, oraz przyznane zostały prawa eksterytorialne dla Brytyjczyków (tym samym Chiny pozwoliły na obcą jurysdykcję na swoim terytorium). Ponadto państwa europejskie zwolnione zostały z "koutou" (obowiązku trzykrotnego klękania i dziewięciokrotnej czołobitności). Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Francja, a potem także Rosja, wymusiły na Chinach liczne ustępstwa, w tym ustanowienie portów traktatowych, gdzie Chiny miały prawo tylko do 5-procentowego cła wwozowego, zaś resztę zysków mieli cudzoziemcy.

[madohora]

[madohora]

Traktaty nierównoprawne były narzucane Chinom przez światowe mocarstwa celem realizacji własnych interesów i naruszały zasadę suwerenności Chin. Poprzez traktaty państwa te uzyskiwały na terytorium Chin eksterytorialne, znajdujące się poza chińską jurysdykcją, koncesje i przywileje handlowe, a także zobowiązywały rząd chiński do wypłacania olbrzymich kontrybucji.

[madohora]

[madohora]

Pierwotnie, w Biblii, pojęcia tego używano w odniesieniu do poganina, który przyjął judaizm. Działalność misyjna i prozelityzm były jeszcze do niedawna pojęciami w zasadzie równoważnymi

[madohora]

We współczesnym dialogu ekumenicznym termin nabrał negatywnego, na poły politycznego znaczenia w odniesieniu do działalności chrześcijan, mającej na celu pozyskanie wyznawców z innych wspólnot chrześcijańskich poprzez przekupstwo, zastraszenie czy zewnętrzny przymus

[madohora]

Jiaozhou (chin. trad. 膠州, chin. upr. 胶州, pinyin Jiāozhōu) – dawna koncesja niemiecka o powierzchni 552 km² na terytorium Chin (cesarska prowincja Szantung w północnych Chinach, na południowym wybrzeżu Półwyspu Szantung), przyznana II Rzeszy przez cesarstwo chińskie. Jiaozhou było dzierżawione przez Niemcy w latach 1898–1914. Nazwa Jiaozhou funkcjonuje w różnych zromanizowanych wersjach: Kiaochow, Kiauchau albo Kiao-Chau (w języku angielskim) i Kiautschou (w języku niemieckim), w wersji polskiej jako Kiauczou, Kiaoczou lub Kiauczau. Ośrodkiem administracyjnym, pod które podlegało terytorium koncesyjne, było Tsingtau. W przeciwieństwie do innych niemieckich posiadłości kolonialnych, Jiaozhou podlegało urzędowi marynarki wojennej, a nie urzędowi kolonialnemu.

[madohora]

Kiedy 1 listopada 1897 zamordowano dwóch misjonarzy niemieckich, cesarz Wilhelm II użył tego jako pretekstu do zajęcia zatoki. 14 listopada 1897 niemiecka piechota morska wylądowała w tym rejonie i zajęła go bez walki

[madohora]

W wyniku umowy dzierżawy rząd chiński musiał się zrzec wszelkiej suwerenności na wspomnianym terytorium, oprócz tego została utworzona specjalna strefa bezpieczeństwa o szerokości 50 km. Ponadto Niemcy otrzymali prawo do budowy linii kolejowych do lokalnych składów, także część półwyspu Szantung, mimo że formalnie nie była częścią protektoratu, dostała się do niemieckiej strefy wpływów. Wydzierżawienie Jiaozhou stało się także początkiem dla innych koncesji na terytorium Chin, takich jak: rosyjski Port Artur, brytyjskie Weihaiwei i francuskie Guangzhouwan

[madohora]

07.03.1898 – 19.02.1899 Carl Rosendahl (kapitan marynarki)
19.02.1899 – 27.01.1901 Paul Jaeschke (kapitan marynarki)
27.01.1901 – 08.06.1901 Max Rollmann (kapitan marynarki) (prowizorycznie)
08.06.1901 – 19.08.1911 Oskar von Truppel (wiceadmirał)
19.08.1911 – 07.11.1914 Alfred Meyer-Waldeck (kapitan marynarki)

[madohora]

[madohora]

Ze względu na to, że krępowanie okaleczało kobiety i niosło wiele cierpienia, obyczaj był krytykowany, szczególnie intensywnie na początku XX wieku. Po powstaniu Republiki Chińskiej w 1912 roku zabieg został zakazany. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku całkowicie go wypleniono. W Chinach wymarło już niemal całkowicie ostatnie pokolenie kobiet, które poddawano krępowaniu stóp.

[madohora]

W XII wieku praktyka była już powszechna wśród wyższych klas w Chinach. Nie była ona wówczas jeszcze tak okrutna, jak u schyłku epoki Qing (1644–1912), kiedy krępowanie niemal całkowicie uniemożliwiało kobietom poruszanie się na dalsze odległości i musiały one – o ile ród było na to stać – korzystać z lektyki. Modę na krępowanie stóp poprzedził o kilka wieków obyczaj zamykania kobiet w domach, oraz ograniczania ich podróży do rzadkich wizyt u krewnych oraz w świątyniach.

[madohora]

Zabieg zaczynano u dziewcząt w wieku 5–12 lat. Stopy owijano bardzo ciasno bandażem, a dziewczynie podawano dietę, która miała wywołać zmiękczenie kości, co ułatwiało złamanie i deformację. Bandaż co tydzień owijano ciaśniej. Krępowanie było źródłem wielkiego bólu. Chińskie przysłowie mówi: Piękność wymaga cierpienia; każda para zabandażowanych stóp kosztuje wannę łez. Powstające na skutek złamania otwarte rany niosły ryzyko zakażenia i powikłań. Szacuje się, że umierało od nich co najmniej 10 procent dziewcząt.

[madohora]

Chińscy mężczyźni zachwycali się krótkimi stopami, których kształt porównywano do tarczy Księżyca w nowiu albo do lilii. Były one tematem wierszy, a rolę fetyszu pełnił nawet bandaż, którym owijano stopy, oraz maleńkie buciki, które zakładały kobiety. Zachowały się nawet wiersze wychwalające zapach bandaża. Feng Xun miał powiedzieć: Jeśli zdejmiesz buty i bandaże, czar pryśnie

[madohora]

Najwcześniejszym znanym przeciwnikiem obyczaju krępowania był w czasach dynastii Song pisarz nazwiskiem Che Ruoshui. W XVII wieku z praktyką bandażowania stóp bezskutecznie walczyli Mandżurowie z dynastii Qing. Edykt cesarza Kangxi zakazujący krępowania został wycofany po kilku latach jako martwe prawo, a mandżurskie dziewczęta wkrótce same zaczęły naśladować Chinki. Krępowanie potępiali Li Ruzhen (autor feministycznej powieści Jinghuayuan z 1825 r.), Yuan Mei (1716–1799) oraz Yu Zhengxie (1775–1840). Gorącym przeciwnikiem krępowania był Sun Jat-sen, ojciec Republiki Chińskiej, który w dzieciństwie bezradnie oglądał cierpienia siostry. Do zniesienia obyczaju przyczynili się także zachodni misjonarze.

[madohora]

W tym miejscu mogę polecić książkę pt. Trzy łabędzie - niestety nie pamiętam autora. Czyta się to tzw. " jednym tchem".

[madohora]

Yuxian (ur. 1842, zm. 22 lutego 1901) – chiński polityk.

[madohora]

W Zwolakach znajduje się drewniana kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z 1872 przeniesiona tutaj w 1981 z pobliskiej Dąbrowicy.

[madohora]

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa tarnobrzeskiego

[madohora]

Kościół znajduje się na terenie wpisanego do rejestru zabytków cmentarza parafialnego.

[madohora]

Kirkut założony około 1700

[madohora]

Erygowana w 1685. Prowadzą ją księża diecezjalni. Zachowały się akta parafialne od 1784.

[madohora]

Bractwo Flisackie pw. św. Barbary w Ulanowie – stowarzyszenie powołane w 1991, w Ulanowie i zrzeszające flisakow ulanowskich. Stowarzyszenie organizuje spływy tratwami Sanem i Wisłą.

[madohora]

Ulanów stanowił przez długi czas ważne centrum handlu i transportu wodnego Sanem i Wisłą do Warszawy i Gdańska. Dlatego zwano go „Galicyjskim Gdańskiem; gdzie też i najwięcej galarów do spławiania zboża i innych ziemiopłodów się buduje”. Obok produktów rolnych spławiano kłody drzewa dębów, sosen i jodeł, w postaci nieobrobionej, które pozyskiwano w Puszczy Sandomierskiej.

[madohora]

Budowa tratwy Ulanowskiej rozpoczyna się od „bindugi”, czyli zbicia tratwy, wyposażenia jej w niezbędne „urządzenia” typu drygawki, które służą do sterowania, śryki wykorzystywane do zatrzymywania jednostki itp. Obowiązkowe są budy z drewna pokryte słomą, które chronią przed deszczem i służą do spania, a specjalne palenisko służy do warzenia obiadów[

[madohora]

Był to jeden z ostatnich ciepłych dni lata tego roku. Julia Szafrańska, córka bydgoskiego szlachcica Józefa Szafrańskiego, wpatrywała się w zacumowaną przy brzegu wyspy tratwę. Po chwili zdjęła suknię, i wskoczyła do rzeki. Płynęła szybko w kierunku wyspy, jednak po chwili rwący nurt wciągnął ją pod taflę wody. Próbowała wezwać pomoc, lecz nikt, nawet stojący na pokładzie łodzi młody mężczyzna, nie usłyszał jej krzyku. Kilka godzin później, z dala od wyspy, rybacy wyłowili jej martwe ciało.

[madohora]

Wyspa na Kapuściskach także Wyspa Wisielca – wyspa rzeczna na Brdzie w Bydgoszczy, położona na styku osiedli Kapuściska i Bartodzieje. Wyspa zajmuje powierzchnię 1,4 ha, a jej wymiary to 180 m na 80 m.

[madohora]

Wyspa od wschodu sąsiaduje z nabrzeżem dawnej śluzy Kapuściska, rozebranej w 1910 r. Od północy starorzecze odcięto groblą (według map topograficznych po 1908 r.) i urządzono zbiornik wodny użytkowany przez przedsiębiorstwa przemysłowe. W chwili obecnej wyspa jest zadrzewiona i niedostępna od strony lądu. Plan Rewitalizacji i Rozwoju Bydgoskiego Węzła Wodnego przewiduje budowę w sąsiedztwie wyspy przystani oraz nabrzeża cumowniczego dla jednostek wodnych

[madohora]

Hutnictwo – gałąź przemysłu zajmująca się wytapianiem metali i ich stopów z rud z domieszką złomu oraz ich obróbką plastyczną na półprodukty i wyroby gotowe. Nauką traktującą o hutnictwie jest metalurgia

[madohora]

Funkcje pieców hutniczych pełniły dawniej dymarki. Odbywający się w nich proces dymarkowy znany był od bardzo dawna (w Egipcie około 3000 roku p.n.e., w Europie od około 1000 roku p.n.e., na ziemiach polskich od około IV wieku p.n.e.). Prymitywne piece z naturalnym dmuchem w okresie średniowiecza wyposażone zostały w miechy napędzane ręcznie. Kolejnym etapem rozwoju hutnictwa było zastosowanie miechów i młotów poruszanych energią wody. Warsztaty hutnicze (zwane w Polsce kuźnicami) lokowano nad rzekami i strumieniami. Pierwsze zakłady tego typu pojawiły się w Europie Zachodniej w XII wieku. Około XVI wieku w Niemczech wynaleziono miechy drewniane, co wpłynęło na zwiększenie rozmiarów pieca i zwiększenie jego wydajności.

[madohora]

Rozwijający się szybko przemysł potrzebował coraz większych ilości drewna. Zmniejszające się gwałtownie zasoby drewna i szybko rosnące jego ceny spowodowały, że rozpoczęto próby zastąpienia powszechnie używanego węgla drzewnego węglem kamiennym. Takie eksperymenty podejmowano również w hutnictwie. Sukces odniósł Anglik Abraham Darby, który w 1709 roku wynalazł metodę użycia do wytopu żelaza koksu. Wydarzenie to jest uznawane za początek ery przemysłowej

[madohora]

Najbardziej znanym starożytnym zagłębiem hutniczym na terenie Polski jest kompleks dymarek świętokrzyskich. W miejscu odkrycia od 1967 organizowane są pokazy procesu wytopu żelaza w piecach dymarskich

[madohora]

Ruiny najstarszej huty w Polsce znajdują się w miejscowości Samsonów w województwie świętokrzyskim. Na przełomie XVI i XVII wieku dzierżawcy z rodziny włoskich przemysłowców Cacciów z Bergamo, których sprowadził król Zygmunt III Waza przekształcili istniejącą tam kuźnicę w nowoczesną hutę. Hieronim Caccio zaprojektował nowy, wielki piec. Zakład Cacciów nastawiony był głównie na produkcję broni dla wojska i produkował szyszaki, pancerze, piki, pałasze oraz broń palną w tym działa. W 1633 prawa do huty Cacciowie odstąpili Bernardowi Servalliemu, Piotrowi Gianottiniemu i Janowi Gibboniemu. Dnia 21 marca 1661 jak podawała najstarsza polska gazeta Merkuriusz Polski Ordynaryjny król Jan II Kazimierz Waza obserwował w Samsonowie lanie dział dla wojska. W 1735 roku Abraham Darby I jako pierwszy wytopił surówkę stosując koks

[madohora]

4 maja, w dniu świętego Floriana, patrona hutników i strażaków, obchodzony jest Dzień Hutnika.

[madohora]

Górnictwo (kopalnictwo) – dziedzina przemysłu obejmująca ogół działalności zmierzającej do wydobycia kopaliny i jej przygotowania w procesie wzbogacania (obniżania zawartości zanieczyszczeń) do zastosowania w różnych dziedzinach przemysłu (wydobywanie surowców mineralnych lub organicznych, np. torfu, w kopalniach) bądź bezpośredniego wykorzystania w życiu codziennym.

[madohora]

Górnictwo jako dziedzina nauki, zajmuje się:

miernictwem górniczym i mapami górniczymi,
robotami górniczymi: udostępniającymi, przygotowawczymi i wybierkowymi,
technologią drążenia wyrobisk i eksploatacji różnego rodzaju kopalin sposobem: odkrywkowym, podziemnym i otworowym,
przewietrzaniem kopalń,
przeróbką mechaniczną kopalin,
budową maszyn i urządzeń górniczych,
dostarczaniem energii,
transportem kopalnianym,
odwadnianiem,
zagrożeniami górniczymi: wodnymi, metanowymi, klimatycznymi, radiacyjnymi, tąpnięciami, osuwiskowymi, wstrząsami, wyrzutami gazu i skał, obwałami,
systemami łączności i monitoringu,
oddziaływaniem eksploatacji górniczej na środowisko,
wydobywaniem kopaliny,
składowaniem kopalin i skały płonnej,
bezpieczeństwem pracy,
prawem geologicznym i górniczym,
organizacją procesów górniczych i zarządzaniem górniczymi podmiotami gospodarczymi.

[madohora]

W Polsce górnictwo jest najlepiej rozwinięte na Śląsku. Jest jedną z branż przemysłu charakteryzujących się wysokimi przywilejami emerytalnymi oraz pensjami o 89% wyższymi niż średnia w pozostałych gałęziach gospodarki (dla porównania w Niemczech o 10%). Równocześnie największe firmy w branży, jak Kompania Węglowa (obecnie: Polska Grupa Górnicza), borykają się ze spadającą rentownością wydobycia i zadłużeniem. W latach 2003-2013 sektor węglowy otrzymał łącznie ok. 10 mld zł pomocy publicznej w różnej postaci, przy czym suma odprowadzeń do budżetu państwa wyniosła ok. 100 miliardów złotych

[madohora]

GÓRNICTWO ODDAJE PAŃSTWU 30% DOCHODU - Onet

[madohora]

KATASTROFY GÓRNICZE W POLSCE

[madohora]

Zadania ratownicze CSRG S.A. wykonuje poprzez pogotowia górnicze zgrupowane w 3 Okręgowych Stacjach Ratownictwa Górniczego, 6 pogotowi specjalistycznych i zawodowych ratowników.

[madohora]

Stacje te stanowią trzon ratownictwa górniczego w Polsce. Utrzymywane są w nich w stałej gotowości, umożliwiającej natychmiastowy wyjazd na wezwanie z zakładu górniczego dyżurujące zawodowe zastępy ratownicze, zawodowe pogotowia specjalistyczne, lub dyżurujące zastępy dla grup zakładów górniczych. Stacje te w razie zagrożenia działają na terenie całego kraju. W normalnym trybie zabezpieczają one określone kopalnie. Przykładowo stacja w Wodzisławiu Śląskim zabezpiecza 9 kopalń węgla kamiennego: „KWK Rydułtowy-Anna”, „KWK Marcel”, „KWK Chwałowice”, „KWK Jankowice”, „KWK Borynia”, „KWK Jas-Mos”, „KWK Zofiówka”, „KWK Pniówek” i „KWK Krupiński”. W sumie CSRG S.A. zabezpiecza: 31 kopalń węgla kamiennego, 3 kopalnie soli, 2 kopalnie rud cynku i ołowiu, 3 kopalnie surowców budowlanych, 4 inne zakłady. W Okręgowych Stacjach Ratownictwa Górniczego (OSRG) przeprowadza się również szkolenia oraz ćwiczenia z zakresu ratownictwa górniczego. Magazynuje się tam również sprzęt potrzebny do prowadzenia akcji ratunkowych.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

Uważany za postać kontrowersyjną, przede wszystkim z powodu dążenia do dyktatury i próby przywrócenia monarchii w 1916.